Τέτοια εποχή γεννοβολάνε. Δύο μήνες περίπου διαρκεί η κύηση και μετά βγαίνουν δύο, τρία, ίσως και πέντε γατσούλια. Στην Ελλάδα τα αδεσποτάκια είναι περισσότερα από τις συνειδήσεις εν λειτουργία, σχεδόν περισσότερα και από τις ίδιες τις Λειτουργίες (για να μιλήσω και στην εθνικοπατριωτική γλώσσα που καταλαβαίνουν οι περισσότεροι). Οι δε γατούλες γεννάνε μόνες τους, σαν τις γιαγιάδες μας στα χωράφια. Παιδιά πολλά κάναν τότε οι γυναίκες: από τη μια ο ενδοοικογενειακός βιασμός, από την άλλη η ανάγκη για χέρια στα χωράφια και τα ζα, βάλε και την παιδική θνησιμότητα που ‘ταν στα ύψη, κάναν καμιά δωδεκαριά παιδιά μπας και τους έμεναν πέντ’-έξι. Κι όμως, διάολε, είχε αξία η ζωή τότε. Κι ας ήταν αναλώσιμη – έδειχνε, δεν ήταν. Είχε, γιατί και αγάπη υπήρχε (αν πρόλαβε κάποιος να νιώσει «γιαγιά» και «παππού», ξέρει…) και χρειαζούμενη ήταν. Επιανε τόπο, πώς το λένε.
Νόρα Ράλλη
Είχε νόημα, κάτι κάνανε με αυτή τη ζωή: θες καπνά, θες πορτοκάλια, θες ζυμωτό ψωμί, γάλα, τυρί, κρέας, λαχανικά; Θες μαστόρια; Θες γραφιάδες και μυαλά φωτεινά; Θες αντάρτικο;
«Μη φωνάζετε και ξυπνήσει ο Μπάμπης», έλεγε η δασκάλα. Σαν τώρα το θυμάται η μάνα μου. Σε χωριό ορεινό της Ηπείρου ήταν, με όνομα πανέμορφο (Σελλάδες!). Ο Μπάμπης πήγαινε σχολείο, αλλά πάντα κοιμόταν – ξύπναγε το παιδάκι νωρίς να πάει τα πρόβατα κι απόσταινε. Να διαβάζει δεν έμαθε, μα το μυαλό ξουράφι. Εμαθε να σκέφτεται, βλέπεις. Ο μικρότερος αδερφός του, ο Μάνθος, κατάφερε και σπούδασε. Στο Φυσικό στα Γιάννενα. Αλλο μυαλό και δαύτος. Ακουγα την ιστορία και την τρυφερότητα με την οποία μιλούσε η μάνα μου για τους παιδικούς της φίλους και, ως Φυσικός κι εγώ πια, σαν πήγα στο χωριό, έψαξα να τους γνωρίσω. Ο Μάνθος ήταν μαζί με τον αδερφό του στα πρόβατα. Γιατί είχε γκώσει με τα κακομαθημένα μούλικα που δεν καταλάβαιναν σαν τους έκανε μάθημα και τον κορόιδευαν, νομίζοντας πως είναι υπηρέτης και όχι δάσκαλός τους. Μόνο κάποιους μαθητές που στρόφαραν είχε κρατήσει: μπαίνω στη στάνη και τον βλέπω να κάθεται μαζί με τον μαθητή του σε μια πέτρα ο καθένας και μπροστά, πάνω σε έναν κομμένο κορμό δέντρου, να ξετυλίγουν εξισώσεις και γεωμετρία και νόμους της Φυσικής. Με μια μουσάκλα να ο Μάνθος, και μαλλί που μήτε πρόβατο δεν είχε τέτοιο! Αδιανόητη εικόνα… πόσο αξίζει αυτή η ζωή, από τέτοια ιστορία πλασμένη, από τέτοια εικόνα βγαλμένη; Πόσο πιάνει;
Δεν τις ξέρω τις ζωές των 57 που δολοφονήθηκαν ως ζωντανοί, μα και ως νεκροί, από μια κυβέρνηση υποκλοπών, σκανδάλων, μίζας και χουντόφιλων με πρωτοπαλίκαρα Καλύβες και Δημητριάδηδες. Ξέρω όμως τις ζωές αυτών που έκαναν ό,τι έκαναν: τα σπίτια του πρωθυπουργού και της Αγίας Οικογένειας (θα κατέβει και ο Μπακοζάν το Ανίψι για βουλευτής!). Την περιουσία του Γεραπετρίτη και τις μαύρες σακούλες τίγκα στο χρήμα που κρύβουν στα ντουλάπια της κουζίνας. Ξέρω πως ο Φέλιξ Μπίτζιος, που καταδικάστηκε για το Predator, κυκλοφορεί με Bentley και Porsche Cabrio και μια τζιπάρα να, σαν το μούσι του Μάνθου, και πως το σπίτι του στην Κηφισιά πιάνει ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, ενώ η πολυτελής κατοικία του στο Λονδίνο είναι στο πλάι των αυτοκρατορικών κήπων, όπου το τετραγωνικό μέτρο κυμαίνεται στις 30.000 λίρες. Αυτός, μαζί με ακόμα τρεις ιδιώτες καταδικάστηκαν από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών ως ένοχοι για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Από έναν και μόνο δικαστή δηλαδή, που άκουσε το δίκαιο, σε αντίθεση με την προσπάθεια κουκούλωσης του σκανδάλου από τον Αρειο Πάγο. Οσο για τα Τέμπη, ούτε ένας ένοχος. Και φυσικά, κανένα πολιτικό πρόσωπο ποτέ στο εδώλιο.
Ακούω γατάκια να νιαουρίζουν στην αυλή. Ακούω τον Μάνθο ν’ αναλύει τα μυστήρια της επιστήμης σε έναν βράχο καθισμένος. Ακούω τα χυδαία γέλια όσων άκουγαν τις συνομιλίες ακόμα και δικών τους υπουργών. Ακούω και τις φωνές των παιδιών στο τρένο. Ηρθε η ώρα να ακουστεί και το δικό μας αίτημα: Οι ζωές δεν είναι αναλώσιμες. Μήτε οι αξίες. Λογοδοσία και Δικαιοσύνη τώρα!
Μη μάθουμε, μη παρακαλώ σας μη, να ζούμε δίχως δαύτα.
https://www.efsyn.gr/stiles/hronografima/502659_i-diki-soy-poso-pianei
Σχόλια (0)