Νικολέτα Γερολιμίνη
Κανείς δε σώζει κανέναν
Σπατάλησα χρόνια να σώζω ανθρώπους.
Τον έναν από τη μοναξιά του, τον άλλον από τα λάθη του, κάποιον από το θυμό του, κάποιον άλλον από τον ίδιο του τον εαυτό.
Έτρεχα πίσω τους με συμβουλές, με συγχωρήσεις, με υπομονές. Τους μάζευα από τα συντρίμμια τους και κάθε φορά πίστευα πως αυτή τη φορά κάτι θ’ αλλάξει. Τίποτα δεν άλλαζε. Οι άνθρωποι αγαπάνε τα τραύματά τους περισσότερο από τη θεραπεία τους. Ταΐζουν τις πληγές τους, τις γυαλιζουν, τις κάνουν περιουσία τους, κι όταν πας να τους τις πάρεις, σε μισούν.
Άργησα να το καταλάβω. Κανείς δε σώζει κανέναν. Ο πνιγμένος, αν θελήσει να βγει στη στεριά, θα βγει, κι αν προτιμά το νερό, θα σε τραβήξει μαζί του στον πάτο. Ετσι, έμαθα ν’ αφήνω τους ανθρώπους στην τύχη τους, με λιγότερες ενοχές κάθε χρόνο… Η ζωή μού έδειξε πως ο καθένας κουβαλάει το σταυρό που διάλεξε, ακόμη κι όταν διαμαρτύρεται για το βάρος του. Τώρα φυλάω τις δυνάμεις μου, γιατί ύστερα από τόσες αποτυχημένες διασώσεις, ανακάλυψα πως υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε πραγματικά ανάγκη βοήθειας. Εγώ.Λιγότερα
Σχόλια (0)