Κοντά στα μαχαιρώματα και πριν να βγει ο ήλιος, στη Καλλιθέα ή όπου αλλού…
… το κακό δεν πρόκειται να σταματήσει γιατί οι εφηβικής ηλικίας αντίπαλοι γίνονται θανάσιμοι εχθροί όταν αρχίζουν, με ανείπωτο τρόμο, να αντιλαμβάνονται πόσο απελπιστικά μοιάζουν μεταξύ τους. Τύποι φτενοί και εξαχνωμένοι, χωρίς ερείσματα χαρακτήρα ούτε ιδιάζοντα προσωπικά γνωρίσματα, ίδιοι σε όλα – πόζα και λεξιλόγιο, κούρεμα και ντύσιμο – βλέπουν τα μούτρα τους ο ένας στον καθρέφτη του άλλου και τα απεχθάνονται τόσο που δεν αρκεί το φτύσιμο. Επείγονται να σπάσουν τον προδοτικό καθρέφτη για να εξαλειφθεί το Άλλο – Εγώ, είναι λοιπόν αδιάφορο ποιόν θα μαχαιρώσουν τα κομμάτια του. Η διαμάχη των ομοιοτύπων – την περιγράφει διεξοδικά ο Ρενέ Ζιράρ – είναι η πλέον αδιέξοδη και η πλέον φονική, γιατί όπου δεν υπάρχει ουσιώδης διαφορά καθίσταται αναγκαίο να επινοηθεί: στο χρώμα, στην ομάδα ή στη γειτονιά. Η βία είναι παροξυσμικά μιμητική και ο κύκλος του αίματος διευρύνεται εφόσον η απουσία ταυτότητας ψάχνει λυσσασμένα την πιο πλαστή ετερότητα για να εκδηλώσει το μένος της. Το μίσος εδώ είναι αυτεπίστροφο και ο χορός του καλά κρατεί, πάντα με τις ίδιες, μοιραία επαναλαμβανόμενες, φτωχές φιγούρες. Οι ρόλοι του θύτη και του θύματος δεν εναλλάσσονται καν – συνυπάρχουν σφιχταγκαλιασμένοι έως στραγγαλισμού στο ίδιο άτομο, μέχρι την αμοιβαία τους ανάλωση
Ηρακλής Λογοθέτης
Σχόλια (0)