Ανακοίνωση των Anticapitalistas, για τις εξελίξεις στο Podemos μετά την είσοδό του στην κυβέρνηση

Δημοσιεύουμε την ανακοίνωση της ισπανικής οργάνωσης Anticapitalistas (16/2/20), στην οποία δημοσιοποιείται η απόφασή της να μη συμμετάσχει στην πανισπανική «Συνέλευση Πολιτών» (δηλαδή το κομματικό συνέδριο), που θα πραγματοποιήσει το Podemos την Άνοιξη του 2020.

Προη­γή­θη­κε η ανα­κοί­νω­ση της Τε­ρέ­σα Ρο­δρί­γες, ηγε­τι­κού στε­λέ­χους των Αντι­κα­πι­τα­λί­στας για τη μη συμ­με­το­χή της στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλο­γές του Podemos στην Αν­δα­λου­σία, καθώς και η δή­λω­ση του ευ­ρω­βου­λευ­τή Μι­γκέλ Ουρ­μπάν για ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σή του  από την ευ­ρω­ο­μά­δα του Podemos. Τόσο στις δη­λώ­σεις των ηγε­τι­κών στε­λε­χών, όσο και στην πα­ρα­κά­τω ανα­κοί­νω­ση, ση­μειώ­νε­ται ότι οι  Anticapitalistas δεν συμ­φω­νούν με το σχη­μα­τι­σμό μιας κυ­βέρ­νη­σης νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου προ­ο­δευ­τι­σμού με τους σο­σια­λι­στές (PSOE), αλλά ούτε και με το πρό­γραμ­μα που αυτή εφαρ­μό­ζει, ενώ γί­νε­ται κρι­τι­κή και για την αντι­δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία του Podemos. Στο συ­νέ­δριο που θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει η ισπα­νι­κή ορ­γά­νω­ση την 28η Μάρτη, θα συ­ζη­τη­θεί και θα απο­φα­σι­στεί η ορι­στι­κή στάση της σε σχέση με τη συμ­με­το­χή της στον πο­λι­τι­κό σχη­μα­τι­σμό, καθώς και τα επό­με­να βή­μα­τα για τη δη­μιουρ­γία μιας ανε­ξάρ­τη­της και μα­χη­τι­κής Αρι­στε­ράς.

Η ανα­κοί­νω­ση
 

1. Οι απο­φά­σεις που πάρ­θη­καν από το Podemos τους τε­λευ­ταί­ους μήνες, ση­μα­το­δο­τούν μια κα­τεύ­θυν­ση που δεν συμ­με­ρι­ζό­μα­στε. Η συμ­με­το­χή  πέντε υπουρ­γών του Unidas Podemos σε μια κυ­βέρ­νη­ση νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου «προ­ο­δευ­τι­σμού» υπό την ηγε­μο­νία του PSOE, που δια­τη­ρεί τους βα­σι­κούς μο­χλούς της εξου­σί­ας, όχι μόνο δεν απο­δυ­να­μώ­νει το υπαρ­κτό πο­λι­τι­κό κα­θε­στώς, αλλά οδη­γεί στην εν­σω­μά­τω­ση σε αυτό και θε­ω­ρεί τη δια­χεί­ρι­σή του ως τον μο­να­δι­κό εφι­κτό ορί­ζο­ντα.

Η πρό­τα­σή μας να συμ­φω­νή­σου­με στο σχη­μα­τι­σμό κυ­βέρ­νη­σης από το PSOE [δη­λα­δή μια «διευ­κό­λυν­ση» να σχη­μα­τι­στεί, με κά­ποια μορφή έξω­θεν κοι­νο­βου­λευ­τι­κής στή­ρι­ξης ή ανο­χής, όπως έπρα­ξαν άλλα κόμ­μα­τα] και έπει­τα να πε­ρά­σου­με σε θέση αντι­πο­λί­τευ­σης, προ­κει­μέ­νου να συ­νε­χί­σου­με την προ­σπά­θεια για οι­κο­δό­μη­ση ενός πο­λι­τι­κού σχε­δί­ου δια­μόρ­φω­σης μιας νέας «συ­ντα­κτι­κής» πλειο­ψη­φί­ας [ανα­φέ­ρο­νται στο στόχο μιας «συ­ντα­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας», δη­λα­δή ρήξης με το υπάρ­χον Σύ­νταγ­μα και πο­λι­τι­κό κα­θε­στώς], απορ­ρί­φθη­κε από τον υπαρ­κτό σχη­μα­τι­σμό Unidas Podemos.

Αντί­στοι­χα, δεν συμ­με­ρι­ζό­μα­στε την πο­λι­τι­κή κοι­νω­νι­κού συμ­βο­λαί­ου και συ­ναί­νε­σης, που απο­κη­ρύσ­σει τη σύ­γκρου­ση με τις με­γά­λες οι­κο­νο­μι­κές εξου­σί­ες. Με αυτή την έν­νοια, το­νί­ζου­με ότι υπάρ­χει τε­ρά­στια από­στα­ση ανά­με­σα στους στό­χους του Podemos, όπως τους συν­δια­μορ­φώ­σα­με πριν έξι χρό­νια, και στη ση­με­ρι­νή διο­λί­σθη­ση μέσω της οποί­ας με­τα­το­πι­ζό­μα­στε από τον αντα­γω­νι­σμό με την πο­λι­τι­κή τάξη και την οι­κο­νο­μι­κή ελίτ προς την εν­σω­μά­τω­ση στην πρώτη, χωρίς να αμ­φι­σβη­τού­με τα προ­νό­μια της δεύ­τε­ρης.

2. Κα­τα­νο­ού­με επί­σης ότι ένα με­γά­λο μέρος του κό­σμου της Αρι­στε­ράς  νιώ­θει ανα­κού­φι­ση για το σχη­μα­τι­σμό της κυ­βέρ­νη­σης. Κα­τα­νο­ού­με το  φόβο της ακρο­δε­ξιάς [η άνο­δος του Vox και η «δεξιά ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­ση» του Λαϊ­κού Κόμ­μα­τος δη­μιούρ­γη­σε φό­βους για μια αντι­δρα­στι­κή συ­γκυ­βέρ­νη­ση] και την κό­πω­ση μετά από χρό­νια κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων. Το ακού­με και το σε­βό­μα­στε. Ωστό­σο, πι­στεύ­ου­με ότι οι στό­χοι αυτής της κυ­βέρ­νη­σης δεν είναι κα­θό­λου φι­λό­δο­ξοι, ακόμα και με βάση τη λο­γι­κή της πα­ρα­μο­νής εντός των πλαι­σί­ων του συ­στή­μα­τος. Γι’ αυτό και το άμεσο κα­θή­κον μας είναι να επι­χει­ρή­σου­με να προ­ω­θή­σου­με ένα νέο κύκλο αγώ­νων έτσι, ώστε να μην αδειά­σουν οι δρό­μοι. Στις 8 Μάρτη, για να υπε­ρα­σπι­στού­με τις φε­μι­νι­στι­κές κα­τα­κτή­σεις, σε κι­νη­το­ποι­ή­σεις για να απαι­τή­σου­με την κα­τάρ­γη­ση των αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων στην ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία, για να κα­τα­κτή­σου­με ρύθ­μι­ση στα ενοί­κια, για το κλεί­σι­μο των κέ­ντρων κρά­τη­σης με­τα­να­στών, για την απα­γό­ρευ­ση απο­λύ­σε­ων σε κερ­δο­φό­ρες επι­χει­ρή­σεις, για τερ­μα­τι­σμό των εξώ­σε­ων και για ρήξη με το Άρθρο 135 του Συ­ντάγ­μα­τος [που θε­σμο­θε­τεί τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία]. Χωρίς ορ­γα­νω­μέ­νη λαϊκή πίεση, δεν θα υπάρ­ξει πρό­ο­δος. Αν δεν υπάρ­ξει μια πρό­ο­δος που να αξί­ζει να την υπε­ρα­σπι­στεί κα­νείς, που θα ανα­δια­νέ­μει πλού­το και εξου­σία προς όφε­λος των φτω­χό­τε­ρων, θα δη­μιουρ­γη­θεί ένα επι­κίν­δυ­νο έδα­φος στο οποίο η ακρο­δε­ξιά θα μπο­ρέ­σει να δια­χύ­σει την «μάτσο», ρα­τσι­στι­κή, αυ­ταρ­χι­κή δη­μα­γω­γία της στην υπη­ρε­σία των πλου­σί­ων.

3. Σε αυτό το σκη­νι­κό, χωρίς μια ανά­λυ­ση για την ορ­γα­νω­τι­κή αι­μορ­ρα­γία που υπέ­στη το Podemos τα τε­λευ­ταία χρό­νια και χωρίς μια επαρ­κή προ­πα­ρα­σκευα­στι­κή δια­δι­κα­σία πο­λι­τι­κής δια­βού­λευ­σης, η Συ­νέ­λευ­ση Πο­λι­τών δεί­χνει να είναι μια δια­δι­κα­σία απλής επι­βε­βαί­ω­σης της ηγε­σί­ας και της στρα­τη­γι­κής που οδη­γεί σε υπο­τα­γή στο PSOE.

4. Για αυτό το λόγο, οι Anticapitalistas απο­φα­σί­σα­με να μη συμ­με­τέ­χου­με στην επό­με­νη πα­νι­σπα­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση του Πο­δέ­μος και να επι­κε­ντρώ­σου­με τις συ­ζη­τή­σεις μας στη δια­μόρ­φω­ση της από­φα­σής μας για την ορι­στι­κή σχέση μας με αυτό το πο­λι­τι­κό σχέ­διο, στου οποί­ου την ίδρυ­ση συμ­βά­λα­με και στο οποίο αφιε­ρώ­σα­με τόση πολλή προ­σπά­θεια. Οι εσω­κομ­μα­τι­κές μας συ­ζη­τή­σεις θα κα­τα­λή­ξουν στις 28 Μάρτη του 2020 σε μια Συν­διά­σκε­ψη, στην οποία και θα ανα­κοι­νώ­σου­με την τε­λι­κή μας από­φα­ση. Ευ­χό­μα­στε ει­λι­κρι­νά καλή τύχη σε όσους-ες απο­φα­σί­σουν να συμ­με­τέ­χουν στη Συ­νέ­λευ­ση του Podemos και εί­μα­στε σί­γου­ρες/οι ότι θα συ­νε­χί­σου­με να συ­να­ντιό­μα­στε και να συ­νερ­γα­ζό­μα­στε σε διά­φο­ρα επί­πε­δα.

rproject.gr