Διάσκεψη του Plan B στη Στοκχόλμη

Διάσκεψη του Plan B στη Στοκχόλμη

Η Αριστερά και οι απαντήσεις στην ΕΕ, την ακροδεξιά και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές

To Plan B, μετά από τις συ­να­ντή­σεις σε Πα­ρί­σι και Μα­δρί­τη το 2016, διορ­γά­νω­σε μια νέα διά­σκε­ψη στις 13 και 14 Απρί­λη, αυτή τη φορά στη Στοκ­χόλ­μη.

Συμ­με­τεί­χαν πε­ρισ­σό­τε­ροι από 200 άν­θρω­ποι, από 30 κόμ­μα­τα της ευ­ρύ­τε­ρης Αρι­στε­ράς, από ΜΚΟ και άλλες ορ­γα­νώ­σεις ακτι­βι­στών (πχ Solidarity at Sea κλπ), από συν­δι­κά­τα, από γυ­ναι­κεί­ες και φε­μι­νι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις, από αγω­νί­στριες και αγω­νι­στές, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι και πε­ρισ­σό­τε­ρες ορ­γα­νω­μέ­νες/οι στην Αρι­στε­ρά.

Κατερίνα Γιαννούλια

Η διά­σκε­ψη ορ­γα­νώ­θη­κε από το Αρι­στε­ρό Κόμμα της Σου­η­δί­ας, που αριθ­μεί 27.000 μέλη με παλιά ιστο­ρία (πρώην ΚΚ), την Κοκ­κι­νο-Πρά­σι­νη Συμ­μα­χία της Δα­νί­ας και την Αρι­στε­ρή Συμ­μα­χία της Φιν­λαν­δί­ας, σε συ­νερ­γα­σία με την ABF (Ένωση Συν­δι­κά­των για την Εκ­παί­δευ­ση Ερ­γα­ζο­μέ­νων) και την ομάδα της GUE/NGL στο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο, στην οποία ανή­κουν μέχρι στιγ­μής τα κόμ­μα­τα που συμ­με­τεί­χαν και έχουν Ευ­ρω­βου­λευ­τές.

Η συ­ζή­τη­ση είχε κε­ντρι­κό θέμα την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την αντι­με­τώ­πι­σή της από την Αρι­στε­ρά. Η ευ­ρύ­τη­τα της Αρι­στε­ράς που πήρε μέρος (από το Die Linke και τους Ερ­γα­τι­κούς της Βρε­τα­νί­ας μέχρι την Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία και τους Anticapitalistas-Podemos, από την Τουρ­κία, το Bloco, το Sinn Fein, τη Νορ­βη­γία, αλλά και νέα αρι­στε­ρά κόμ­μα­τα όπως της Ρου­μα­νί­ας), δεν εμπό­δι­σε την κου­βέ­ντα να φτά­νει πολ­λές φορές στο ση­μείο της διε­ρεύ­νη­σης της εξό­δου από την ΕΕ.

Οι δε­ξιές πο­λι­τι­κές στην ΕΕ και οι προ­κλή­σεις για την Αρι­στε­ρά

Ήδη, από το άνοιγ­μα της διά­σκε­ψης ανα­φέρ­θη­κε το «πα­ρά­δειγ­μα» της Ελ­λά­δας του 2015 και οι πιέ­σεις που ασκή­θη­καν στα αρι­στε­ρά κόμ­μα­τα για να ακο­λου­θη­θούν δε­ξιές πο­λι­τι­κές. Ήταν ορατή η ανά­γκη να δη­μιουρ­γη­θούν αρι­στε­ρές εναλ­λα­κτι­κές και να απορ­ρί­πτε­ται το TINA.

Η τα­ξι­κή πο­λι­τι­κή, τα προ­νό­μια των πλου­σί­ων και η χα­μη­λή φο­ρο­λο­γία τους, η κα­τάρ­ρευ­ση των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών και της δη­μό­σιας υγεί­ας, η λι­τό­τη­τα, οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, η ξε­νο­φο­βία, ο κίν­δυ­νος της ακρο­δε­ξιάς, οι συμ­μα­χί­ες δε­ξιάς και σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας και η ανά­γκη αρι­στε­ρών απα­ντή­σε­ων είναι κοι­νές εμπει­ρί­ες και ανη­συ­χί­ες για την Αρι­στε­ρά που βρέ­θη­κε στο Plan B στη Στοκ­χόλ­μη.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η δια­πί­στω­ση της Manon Aubry από την Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία (που συμ­με­τεί­χε με μα­ζι­κή αντι­προ­σω­πεία): «Η Γαλ­λία και η Σου­η­δία είχαν μια καλή φήμη για το κοι­νω­νι­κό τους σύ­στη­μα, αλλά μη μας παίρ­νε­τε πια για καλά πα­ρα­δείγ­μα­τα. Χτυ­πιού­νται οι κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες και οι άδι­κοι φόροι αυ­ξά­νο­νται». Και μας θύ­μι­σε τα «κί­τρι­να γι­λέ­κα» και τις αν­θε­κτι­κές, για 5 συ­νε­χείς μήνες, κι­νη­το­ποι­ή­σεις τους.

Η στή­ρι­ξη σε κυ­βερ­νή­σεις με Σο­σια­λι­στές, όπως στην Πορ­το­γα­λία, παρά τους κιν­δύ­νους που εμπε­ριεί­χε, απο­τι­μή­θη­κε θε­τι­κά από τον Pedro Soares του πορ­το­γα­λι­κού Bloco, ενώ ο Miguel Urban (Anticapitalistas-Podemos) δή­λω­σε αντί­θε­τος σε κυ­βέρ­νη­ση με τους σο­σια­λι­στές, θε­ω­ρώ­ντας ότι πρέ­πει να ανα­πτύ­ξουν οι Podemos το δικό τους πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα, να προ­ω­θη­θεί η ανα­δια­νο­μή του πλού­του και ένα νέο πα­ρα­γω­γι­κό μο­ντέ­λο με οι­κο­σο­σια­λι­μό, φε­μι­νι­σμό, ενά­ντια στην ξε­νο­φο­βία.

Brexit – Grexit

και η απρο­ε­τοί­μα­στη Αρι­στε­ρά

Η ιδιαί­τε­ρη θε­μα­τι­κή συ­ζή­τη­ση για το Brexit έβγα­λε τις πε­ρισ­σό­τε­ρες αντι­φά­σεις, ανε­ξε­ρεύ­νη­τα προ­βλή­μα­τα, ελ­λείμ­μα­τα και κα­θυ­στε­ρή­σεις στην ανά­λυ­ση και την πρα­κτι­κή προ­σέγ­γι­ση της Αρι­στε­ράς σε ό,τι αφορά την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση.

Η εξαρ­χής αυ­τα­πά­τη πολ­λών αρι­στε­ρών κομ­μά­των για την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και την υπο­τι­θέ­με­νη δη­μο­κρα­τι­κή λει­τουρ­γία που θα επέ­φε­ρε, ενο­ποιώ­ντας τα κι­νή­μα­τα των ευ­ρω­παϊ­κών χωρών και δη­μιουρ­γώ­ντας κοινό «χώρο» και δυ­να­τό­τη­τες για την Αρι­στε­ρά, με την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και τη βιαιό­τη­τα που εκ­φρά­στη­κε στην Ελ­λά­δα το 2015, αλλά και με το σε εξέ­λι­ξη θρί­λερ του Brexit, αιφ­νι­δί­α­σε πολλά κόμ­μα­τα της Αρι­στε­ράς, που δια­πι­στώ­νουν στην πράξη ότι η ΕΕ δεν είναι… αυτό που νό­μι­ζαν!

Ξε­κι­νώ­ντας από το χρο­νι­κό ση­μείο της ει­σό­δου κάθε χώρας στην ΕΕ και με κά­ποιες από αυτές να μην είναι καν στο ευρώ, γί­νε­ται πολ­λές φορές το λάθος να συ­γκρί­νε­ται η κα­τά­στα­ση κάθε χώρας πριν και μετά την έντα­ξη στην ΕΕ. Έτσι, οι βό­ρειες χώρες βγά­ζουν άλλα συ­μπε­ρά­σμα­τα από τις ανα­το­λι­κές, χωρίς να υπο­λο­γί­ζουν τον βα­σι­κό πα­ρά­γο­ντα που είναι η ένωση δυ­νά­με­ων των κα­πι­τα­λι­στών μέσα από την ΕΕ και χωρίς να λαμ­βά­νουν υπόψη ότι η ΕΕ είναι μια επι­λο­γή του κε­φα­λαί­ου εάν και για  όσο έχει οφέλη από αυτήν. Το κε­φά­λαιο μπο­ρεί να κάνει και δια­φο­ρε­τι­κές επι­λο­γές σχε­τι­κά με την πα­ρα­μο­νή του ή όχι στην ΕΕ, αλλά σί­γου­ρα από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων του και σί­γου­ρα ενά­ντια στα ερ­γα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα.

Αυτή η λο­γι­κή έλει­πε εντε­λώς από τη συ­ζή­τη­ση για το Brexit, αλλά και από την ίδια τη ζωή της ερ­γα­τι­κής τάξης της Βρετ­τα­νί­ας, με απο­τέ­λε­σμα να υπάρ­χουν μπερ­δέ­μα­τα στους ίδιους τους αν­θρώ­πους και να θε­ω­ρούν οι νέοι, οι γυ­ναί­κες και το LGBTI+ κί­νη­μα ότι το Bremain είναι κα­λύ­τε­ρο. Αλλά και το Sinn Fein είπε ότι πήρε μια «άβολη από­φα­ση» κατά του Brexit, ενώ όλοι πε­ρί­με­ναν το αντί­θε­το, να υπε­ρα­σπί­σει τους κα­τοί­κους της Ιρ­λαν­δί­ας και να μη βρε­θούν πάλι με «σκλη­ρά σύ­νο­ρα».

Η Αρι­στε­ρά βρέ­θη­κε απρο­ε­τοί­μα­στη τόσο στην Ελ­λά­δα το 2015, όσο και στη Βρετ­τα­νία το 2016. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το ότι ακού­στη­κε «πε­ρι­μέ­να­με το Grexit και μας ήρθε το Brexit».

Το «πα­ρά­δειγ­μα της Ελ­λά­δας» και το μά­θη­μα που δεν δό­θη­κε

Η Ελ­λά­δα του 2015 κα­νο­νι­κά θα έπρε­πε να ανα­φέ­ρε­ται σαν «μά­θη­μα» και όχι σαν «πα­ρά­δειγ­μα», «πεί­ρα­μα» ή «εμπει­ρία».

Φταί­νε τα διά­φο­ρα αρι­στε­ρά κόμ­μα­τα που, με την υπάρ­χου­σα θε­ώ­ρη­σή τους για την ΕΕ, δεν εμ­βά­θυ­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρο στο τι και πώς συ­νέ­βη στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και την Ελ­λά­δα, αλλά φταί­ει και η πέραν του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Αρι­στε­ρά (κάθε τμήμα της για δα­φο­ρε­τι­κό λόγο), που δεν φρό­ντι­σε να εξη­γή­σει στην υπό­λοι­πη ευ­ρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά τι συ­νέ­βη πραγ­μα­τι­κά.

Γιατί το συ­μπέ­ρα­σμα από το 2015 είναι ότι η ΕΕ δεν με­ταρ­ρυθ­μί­ζε­ται, δεν ανέ­χε­ται λο­γι­κές αντι-λι­τό­τη­τας και δεν πεί­θε­ται. Μόνο εκ­βιά­ζε­ται (και εκ­βιά­ζει).

Η εμπει­ρία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν είναι ευ­ρέ­ως και ανα­λυ­τι­κά γνω­στή στην ευ­ρω­παϊ­κή Αρι­στε­ρά, με συ­νέ­πεια να υπάρ­χει μια σκλη­ρή ρη­το­ρι­κή από αρ­κε­τούς στη διά­σκε­ψη του Plan B για την πίεση, την ανυ­πα­κοή στις ευ­ρω­συν­θή­κες, την αγνό­η­ση των προ­βλε­πό­με­νων ποι­νών, την προ­ε­τοι­μα­σία για exit κλπ, αλλά υπέ­βο­σκε μια «κρυφή ελ­πί­δα» ότι στο τέλος θα υπο­χω­ρή­σει η ΕΕ και το Plan B θα μεί­νει… αχρεί­α­στο.

Αυτό προ­σπα­θή­σα­με από πλευ­ράς μας (ΔΕΑ στη ΛΑΕ) να το εξη­γή­σου­με στις πα­ρευ­ρι­σκό­με­νες αντι­προ­σω­πεί­ες πολύ καλά και πολύ γλα­φυ­ρά, όπως το βιώ­σα­με και το πα­λέ­ψα­με πριν από το 2015 (όταν προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­σταν γι’ αυτό), μέχρι και σή­με­ρα.

Το «ίσως Brexit» και το «παρά λίγο Grexit» απο­δει­κνύ­ουν κα­θα­ρά την άποψη που λέει ότι «αντι-λι­τό­τη­τα στην ΕΕ δεν γί­νε­ται, αλλά ούτε εκτός ΕΕ δια­σφα­λί­ζε­ται η φι­λερ­γα­τι­κή πο­λι­τι­κή».

Η Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο, οι θά­να­τοι στη Με­σό­γειο και η ακρο­δε­ξιά πο­λι­τι­κή απο­τυ­πώ­θη­καν εξαι­ρε­τι­κά τόσο στη γε­νι­κή συ­ζή­τη­ση, όσο και στο θε­μα­τι­κό ερ­γα­στή­ρι, με τη Manon Aubry (Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία) από τη μια να το­νί­ζει τα συγ­χα­ρη­τή­ρια του Σαλ­βί­νι στον Μα­κρόν για τη με­τα­να­στευ­τι­κή πο­λι­τι­κή του, και με τη Marie Naass (συ­ντο­νί­στρια για την έρευ­να και διά­σω­ση των ΜΚΟ), από την άλλη, να φω­τί­ζει με συ­γκε­κρι­μέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα τον θε­σμι­κό ρα­τσι­σμό, λέ­γο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ότι είναι εύ­κο­λο να κα­τη­γο­ρείς την ακρο­δε­ξιά, αλλά είναι οι κυ­βερ­νή­σεις και η ΕΕ που εφαρ­μό­ζουν τις πο­λι­τι­κές που οδη­γούν στη φρι­κτή κα­τά­στα­ση των προ­σφύ­γων στη Με­σό­γειο και τη Λιβύη.

Εν­δια­φέ­ρον είχε και η συ­ζή­τη­ση για τα ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα, το κοι­νω­νι­κό ντά­μπινγκ και τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των συν­δι­κά­των, αφού θε­ω­ρή­θη­κε πως το «κοι­νω­νι­κό συμ­βό­λαιο», που θέ­λου­με να γίνει υπέρ των ερ­γα­ζο­μέ­νων, δεν είναι ένα κομ­μά­τι χαρτί και πρέ­πει να μας απα­σχο­λή­σει πώς θα γίνει υπό­θε­ση των ίδιων των αν­θρώ­πων, ενώ ακού­στη­κε έντο­να η άποψη ότι η συν­δι­κα­λι­στι­κή πάλη δεν μπο­ρεί να μη συν­δυά­ζε­ται με την πο­λι­τι­κή πάλη και την αντι­ρα­τσι­στι­κή δράση. Οι πραγ­μα­τι­κές δυ­σκο­λί­ες έντα­ξης πε­ρισ­σό­τε­ρων αν­θρώ­πων στο κί­νη­μα, τα συν­δι­κά­τα και την Αρι­στε­ρά απα­σχο­λούν όλα τα ορ­γα­νω­μέ­να μέλη αρι­στε­ρών κομ­μά­των και αυτό είναι ελ­πι­δο­φό­ρο.

Όσο για την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και τις αρι­στε­ρές απα­ντή­σεις, ανα­δεί­χτη­καν οι ευ­θύ­νες της ΕΕ με τον πιο κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό τρόπο. Ο Éric Coquerel (Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία) έθεσε ξε­κά­θα­ρα ότι δεν μπο­ρεί να υπάρ­ξει «πρά­σι­νος κα­πι­τα­λι­σμός», οι αγο­ρές δεν συμ­βι­βά­ζο­νται με την οι­κο­λο­γία, δεν μπο­ρού­με να έχου­με οι­κο­λο­γία, αν δεν είναι φι­λο­λαϊ­κή και οι αντερ­γα­τι­κές πο­λι­τι­κές είναι εχθρι­κές και για το πε­ρι­βάλ­λον (όπως πχ η δου­λειά την Κυ­ρια­κή). Η «σο­σια­λι­στι­κή και πρά­σι­νη καρ­διά» του Δανού ευ­ρω­βου­λευ­τή Nikolaj Villumsen, που έδωσε έμ­φα­ση στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις ακόμα και των μα­θη­τών για το κλίμα, έδωσε ελ­πί­δα.

Συ­νο­ψί­ζο­ντας, η ανταλ­λα­γή από­ψε­ων, η με­τα­φο­ρά και εμπέ­δω­ση εμπει­ριών, η κοινή δράση της ευ­ρω­παϊ­κής, μα­χό­με­νης Αρι­στε­ράς έχει να προ­σφέ­ρει πολλά και να βοη­θή­σει όλους μας στη δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο των επι­θέ­σε­ων της ΕΕ και του κα­πι­τα­λι­σμού και χρειά­ζε­ται να εντα­θεί, για να απο­φεύ­γο­νται λάθη και οι αυ­τα­πά­τες.

Η διά­σκε­ψη αυτή του Plan B έδει­ξε ότι υπάρ­χει διά­θε­ση συ­νερ­γα­σί­ας.

/rproject.gr