Το μήνυμα του Πολυτεχνείου νίκησε – Αποτιμήσεις της επόμενης μέρας

Ο απολογισμός των ημερών του Πολυτεχνείου και της κυβερνητικής απόπειρας να απαγορεύσει τις εκδηλώσεις τιμής της μνήμης του λήγει με ολέθρια ήττα για την κυβέρνηση.

Παρά την εξα­κο­λου­θη­τι­κή και πο­λύ­πρα­κτη προ­σπά­θεια των τη­λε­ο­πτι­κών Μ.Μ.Ε. και των συ­νταγ­μα­το­λό­γων πε­ριω­πής που έσπευ­σαν να την υπο­στη­ρί­ξουν δεν έπει­σε για τη  νο­μι­μό­τη­τα, ούτε για την υγειο­νο­μι­κή ανα­γκαιό­τη­τα της απα­γό­ρευ­σης, παρά μόνο για την πυγμή της εξου­σί­ας της και των κα­τα­σταλ­τι­κών της μέσων.

Οσον αφορά τη νο­μι­μό­τη­τα :

Πλη­θώ­ρα νο­μι­κών κει­μέ­νων με προ­ε­ξέ­χον αυτό της Ένω­σης Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων ανα­δεί­κνυε τα ση­μεία αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας της πα­ρα­πά­νω απα­γο­ρευ­τι­κής από­φα­σης και κα­λού­σε στην ανά­κλη­σή της. Η ανα­κοί­νω­ση αυτή, στην οποία προ­στέ­θη­καν και οι ανα­κοι­νώ­σεις δύο μελών του Δ.Σ. της Ένω­σης Διοι­κη­τι­κών Δι­κα­στών και της Πρώην Προ­έ­δρου της, απο­τέ­λε­σε μία σο­βα­ρό­τα­τη τομή στον δι­κα­στι­κό χώρο, που για πρώτη φορά θε­σμι­κοί του εκ­πρό­σω­ποι (αντί­θε­τα δυ­στυ­χώς με εκεί­νους των δι­κη­γό­ρων) υπε­ρα­σπί­στη­καν με αρχές το θε­με­λιώ­δες συλ­λο­γι­κό συ­νταγ­μα­τι­κό δι­καί­ω­μα των συ­να­θροί­σε­ων, δη­μιουρ­γώ­ντας ρήγμα και απο­ποιού­με­νοι το ρόλο που τους επι­φυ­λάσ­σει το σύ­μπλεγ­μα των φο­ρέ­ων εξου­σί­ας να είναι εκεί­νοι, οι οποί­οι το κα­τα­στέλ­λουν.

Η επι­στρά­τευ­ση των συ­νταγ­μα­το­λό­γων του κό­σμου της εξου­σί­ας δεν έφερε τα ίδια απο­τε­λέ­σμα­τα, καθώς οι ανα­κοι­νώ­σεις τους ήταν γε­μά­τες αο­ρι­στο­λο­γί­ες, ανε­πάρ­κεια απα­ντή­σε­ων και εν τέλει επί­κλη­ση της «κοι­νής λο­γι­κής» αντί συ­γκε­κρι­μέ­νων συ­νταγ­μα­τι­κών και νο­μι­κών επι­χει­ρη­μά­των.

Οσον αφορά την υγειο­νο­μι­κή ανα­γκαιό­τη­τα της απα­γό­ρευ­σης :

Το άδεια­σμα της κυ­βέρ­νη­σης στην συ­νέ­ντευ­ξη τύπου του εκ­προ­σώ­που της Εθνι­κής Επι­τρο­πής Προ­στα­σί­ας Δη­μό­σιας Υγεί­ας ένα­ντι του κο­ρω­νοϊ­ου Covid-19 κ. Γκίκα Μα­γιορ­κί­νη στις 16/11/2020, ο οποί­ος ερω­τη­θείς σχε­τι­κά για την γνώμη – φά­ντα­σμα της επι­τρο­πής που φέ­ρε­ται σύμ­φω­να με τον αρ­χη­γό ΕΛΑΣ να τον οδή­γη­σε στην λήψη της απα­γο­ρευ­τι­κής από­φα­σης απά­ντη­σε ότι δεν υφί­στα­ται, δια­ψεύ­δο­ντας την ύπαρ­ξή της και απα­ντώ­ντας ότι πρό­κει­ται για πο­λι­τι­κή από­φα­ση των κυ­βερ­νώ­ντων. Αυτά τα είπε ο άν­θρω­πος που έχει διο­ρι­στεί από την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση ως μέλος και εκ­πρό­σω­πος της επι­τρο­πής που επι­κα­λού­νται.

Η εξέ­λι­ξη αυτή, σε συν­δυα­σμό με τη δια­βε­βαί­ω­ση εκα­το­ντά­δων νο­σο­κο­μεια­κών για­τρών ότι δεν συ­ντρέ­χει κίν­δυ­νος με­τά­δο­σης από υπαί­θρια ολι­γό­ω­ρη συ­γκέ­ντρω­ση με τή­ρη­ση των μέ­τρων ασφα­λεί­ας, πολ­λοί από τους οποί­ους μά­λι­στα πήραν μέρος στα σχε­τι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια, αφαί­ρε­σε κάθε αξιο­πι­στία από το πρό­σχη­μα της υγειο­νο­μι­κής προ­στα­σί­ας.

Απο­δεί­χθη­κε τε­λι­κά ότι η «από 4/11/2020 γνώμη της Εθνι­κής Επι­τρο­πής Προ­στα­σί­ας Δη­μό­σιας Υγεί­ας ένα­ντι του κο­ρω­νοϊ­ου Covid-19», που επι­κα­λεί­ται η απα­γο­ρευ­τι­κή από­φα­ση του αρ­χη­γού ΕΛΑΣ, ήταν ανύ­παρ­κτη.

Η ήταν υπαρ­κτή, αλλά δεν είχε καμ­μία ανα­φο­ρά στο μέτρο της απα­γό­ρευ­σης των συ­να­θροί­σε­ων, άρα η επί­κλη­σή της για αυτήν ήταν προ­ϊ­όν αυ­θαί­ρε­της ερ­μη­νεί­ας της η μάλ­λον δια­στρέ­βλω­σής της, χωρίς δυ­να­τό­τη­τα δη­μό­σιου ελέγ­χου της, από τον αρ­χη­γό ΕΛ.ΑΣ.

Ετσι εξη­γεί­ται το ότι που παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες πιέ­σεις ο αρ­χη­γός και η κυ­βέρ­νη­ση αρ­νή­θη­καν σθε­να­ρά να την δώ­σουν στη δη­μο­σιό­τη­τα.

Η από­φα­ση της Προ­έ­δρου του ΣτΕ

Τα έλαβε άραγε υπόψη της αυτά η κ. Πρό­ε­δρος του ΣτΕ που έσπευ­σε μέσα σε λίγες ώρες να απορ­ρί­ψει το αί­τη­μα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής της από­φα­σης που απα­γό­ρευ­σε τις συ­να­θροί­σεις ;

Ζή­τη­σε «τον φά­κελ­λο της διοί­κη­σης» ως όφει­λε, στις λίγες ώρες που ασχο­λή­θη­κε μέχρι να απο­φαν­θεί ;

Δια­πί­στω­σε την συν­δρο­μή του ου­σιώ­δους τύπου της απα­γό­ρευ­σης  και το πε­ριε­χό­με­νο της γνώ­μης της Επι­τρο­πής πριν σχη­μα­τί­σει τη δι­κα­νι­κή της πε­ποί­θη­ση ;

Διά­βα­σε ιδί­οις όμ­μα­σιν τη γνώμη αυτή ;

Η μήπως αρ­κέ­στη­κε και αυτή στην «κοινή λο­γι­κή» ;

Δεν μας δια­φω­τί­ζει άλ­λω­στε η από­φα­σής της. Στε­ρού­με­νη ανα­κοι­νω­θέ­ντος σκε­πτι­κού αφή­νει ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο να απορ­ρί­φθη­κε λόγω δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, όσο και για το ότι η αί­τη­ση δεν συ­νο­δεύ­θη­κε από τα κατά νόμον απαι­τού­με­να πα­ρά­βο­λα.

Ανε­ξάρ­τη­τα όμως από τα πα­ρα­πά­νω, η από­φα­ση της προ­έ­δρου του ΣτΕ αντέ­στρε­ψε εντε­λώς το κλίμα, δη­μιούρ­γη­σε νέα προ­τε­ραιό­τη­τα στα πρω­το­σέ­λι­δα και στα πρώτα θέ­μα­τα των δελ­τί­ων ει­δή­σε­ων και έδωσε μία σα­νί­δα σω­τη­ρί­ας στην κυ­βέρ­νη­ση, όση δεν μπό­ρε­σαν να της δώ­σουν ούτε οι συ­νταγ­μα­το­λό­γοι, ούτε η επι­τρο­πή προ­στα­σί­ας δη­μό­σιας υγεί­ας. Χωρίς κα­νέ­να σκε­πτι­κό, αλλά και χωρίς την ανά­γκη δια­τύ­πω­σης κα­νε­νός σκε­πτι­κού που να εκ­θέ­τει το ΣτΕ ανά­λο­γα σε μελ­λο­ντι­κές πε­ρι­πτώ­σεις, αλλά ανοι­χτή όπως προ­α­να­φέρ­θη­κε επι­κοι­νω­νια­κά σε όλα τα εν­δε­χό­με­να για μία υπό­θε­ση που ούτως ή άλλως ήταν δε­δο­μέ­νο, ότι κα­νέ­να άλλο στά­διο εκ­δί­κα­σης δεν πρό­κει­ται να επα­κο­λου­θή­σει, αφού η ισχύς της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης έληγε σε 4 μέρες. Το μόνο, λοι­πόν, που είχε ση­μα­σία θα ήταν αυτή η προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή.

Το ολέ­θριο λάθος του θε­σμο­λα­γνι­κού βο­λο­ντα­ρι­σμού

Η προ­φα­νής αί­σθη­ση υπε­ρο­χής των από­ψε­ων περί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας της απα­γο­ρευ­τι­κής από­φα­σης προ­φα­νώς υπήρ­ξε οδη­γός για την πρω­το­βου­λία άμε­σης προ­σφυ­γής με αί­τη­ση ακύ­ρω­σης, αί­τη­ση ανα­στο­λής και αί­τη­μα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής στο ΣΤΕ. Απο­τέ­λε­σμα ήταν να «βά­λουν στο παι­χνί­δι» και το ΣτΕ ανα­τρέ­πο­ντας την υπε­ρο­χή των λοι­πών πα­ρα­γό­ντων.

Ήταν ένα τρα­γι­κό λάθος που δεν έπρε­πε και ούτε πρέ­πει να ξα­να­γί­νει. Οσο αντι­προ­σω­πευ­τι­κός και αν θε­ω­ρεί τον εαυτό του ένας συλ­λο­γι­κός φο­ρέ­ας, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο ένας πο­λί­της ,οφεί­λει να λαμ­βά­νει υπ όψη του το σύ­νο­λο των πο­λι­τών, πο­λι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών φο­ρέ­ων που αφο­ρούν οι έν­νο­μες συ­νέ­πειες της πρω­το­βου­λί­ας που λαμ­βά­νει. Και να παίρ­νει υπόψη του ότι οι απο­φά­σεις των θε­σμι­κών ορ­γά­νων της δι­κα­στι­κής εξου­σί­ας που αφο­ρούν κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις λει­τουρ­γούν «erga omnes» και δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται μόνο σε εκεί­νους που αι­τού­νται την ακύ­ρω­ση τους. Η απόρ­ρι­ψη μίας αί­τη­σης ακύ­ρω­σης ή ανα­στο­λής ή προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής ανα­στο­λής δεν ανα­δί­δει συ­νέ­πειες μόνο σε βάρος των αι­τού­ντων, αλλά σε βάρος του συ­νό­λου της κοι­νω­νί­ας. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση απέ­να­ντι σε μία από­φα­ση γε­νι­κής και κα­θο­λι­κής και σχε­τι­κά διαρ­κούς (τέσ­σε­ρις ημέ­ρες) σε όλη την επι­κρά­τεια απα­γό­ρευ­σης, όπως είναι η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, οι έν­νο­μες συ­νέ­πειες μιας δι­κα­στι­κής κρί­σης θα ήταν αντί­στοι­χες και ανε­ξαί­ρε­τες.

Και μόνο αυτό το κρι­τή­ριο αυτό απέ­κλειε  ακόμα και το να δια­νοη­θεί κα­νείς την πρω­το­βου­λία αυτή, όσο και αν η πίεση χρό­νου απαι­τού­σε την άμεση και επι­τα­κτι­κή λήψη μίας σχε­τι­κής από­φα­σης.

Όφει­λαν ακόμα να έχουν δι­δα­χθεί από το ιστο­ρι­κό προη­γού­με­νο του Νο­έμ­βρη 1999, όταν υπέ­πε­σε σε πα­ρό­μοιο θε­σμι­κό λάθος το Κ.Κ.Ε., που προ­σέ­φυ­γε με αί­τη­ση ανα­στο­λής στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας ενά­ντια στην απα­γό­ρευ­ση της συ­νά­θροι­σης για την επί­σκε­ψη Κλί­ντον στην Αθήνα, που είχε λάβει τότε η κυ­βέρ­νη­ση Ση­μί­τη με Υπουρ­γό Δη­μό­σιας Τάξης και τότε τον Μι­χά­λη Χρυ­σο­χοϊ­δη.

Ανα­φέ­ρο­μαι στην από­φα­ση της Επι­τρο­πής Ανα­στο­λών του ΣτΕ 633/1999 με την οποία απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης του Κ.Κ.Ε. κατά της από­φα­σης του Γε­νι­κού Αστυ­νο­μι­κού Διευ­θυ­ντή Ατ­τι­κής, που απα­γό­ρευε τη δη­μό­σια υπαί­θρια συ­νά­θροι­ση  ή πο­ρεία ορ­γα­νω­μέ­νων ομά­δων στον Αε­ρο­λι­μέ­να Αθη­νών και σε συ­γκε­κρι­μέ­νες οδούς στο κέ­ντρο της Αθή­νας (πολύ μι­κρό­τε­ρη έκτα­ση απα­γό­ρευ­σης από την τρέ­χου­σα), «για λό­γους προ­στα­σί­ας της δη­μό­σιας ασφά­λειας, κα­θό­σον την ημε­ρο­μη­νία που αυτές θα ελάμ­βα­ναν χώρα, είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί επί­ση­μη επί­σκε­ψη στην Ελ­λά­δα  του Προ­έ­δρου των Η.Π.Α. Κλί­ντον και απει­λού­νταν σο­βα­ρός κίν­δυ­νος για τη ζωή και σω­μα­τι­κή ακε­ραιό­τη­τα  του ξένου επι­σή­μου και των μελών της απο­στο­λής του, ο οποί­ος κίν­δυ­νος δεν μπο­ρού­σε να απο­τρα­πεί αλ­λιώς»

Και τότε η από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και συ­γκε­κρι­μέ­να όχι απλά του Προ­έ­δρου του, αλλά της Επι­τρο­πής Ανα­στο­λών του ως προς αί­τη­μα της αι­τού­με­νης ανα­στο­λής της απα­γο­ρευ­τι­κής δια­τα­γής, υπήρ­ξε απορ­ρι­πτι­κή με απο­τέ­λε­σμα την απο­νο­μι­μο­ποί­η­ση όλου του μπλοκ αντί­στα­σης στην κυ­βερ­νη­τι­κή απα­γό­ρευ­ση και την νο­μι­μο­ποί­η­ση της αστυ­νο­μι­κής κα­τα­στο­λής που με ανε­λέ­η­το ξύλο, βιο­μη­χα­νία χη­μι­κών και εκτε­τα­μέ­νες επι­δρο­μές σε όλη σχε­δόν την πε­ρι­φέ­ρεια του Δήμου Αθή­νας ξυ­λο­κό­πη­σε και κα­τα­δί­ω­ξε άγρια χι­λιά­δες δια­δη­λω­τές.

Το ίδιο μή­νυ­μα εξέ­πεμ­ψε και η προ­χθε­σι­νή απορ­ρι­πτι­κή για το αί­τη­μα προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής από­φα­σης της προ­έ­δρου του ΣτΕ. Το σκλη­ρό πά­θη­μα που υπoστή­κα­με, είτε φταί­γα­με είτε όχι, όλοι όσοι θέ­λα­με να αντι­τα­χθού­με στην κυ­βερ­νη­τι­κή απα­γό­ρευ­ση και να πά­ρου­με μέρος στην πο­ρεία του Πο­λυ­τε­χνεί­ου δεν γυρ­νά­ει πίσω. Απαί­τη­σή μας είναι του­λά­χι­στον να απο­τε­λέ­σει μά­θη­μα για εκεί­νους που είχαν την ατυ­χία να πά­ρουν αυτήν την πρω­το­βου­λία, και για κάθε αντί­στοι­χη μελ­λο­ντι­κή φι­λο­δο­ξία. Καμ­μία υπε­ρε­κτί­μη­ση των νο­μι­κών ικα­νο­τή­των δεν επι­τρέ­πει  να πα­ρα­γνω­ρί­ζο­νται πο­λι­τι­κές συ­γκυ­ρί­ες και σκο­πι­μό­τη­τες, αλλά τε­λι­κά και ο ίδιος ο θε­σμι­κός ρόλος των ανώ­τα­των φο­ρέ­ων της δι­κα­στι­κής εξου­σί­ας, ιδίως όταν μά­λι­στα η συ­νο­χή του λόγου της για πρώτη φορά πλήτ­τε­ται όπως πα­ρα­πά­νω ανα­δεί­χθη­κε. Το ότι ο χώρος του κι­νή­μα­τος δεν δια­θέ­τει συ­ντα­κτι­κή συ­νέ­λευ­ση και όρ­γα­να εκ­προ­σώ­πη­σης δεν  συγ­χω­ρεί σε κα­νέ­να μέλος του την υπο­κα­τά­στα­σή του. Καμ­μία αστι­κή έν­νοια του δι­καιώ­μα­τος, που πράγ­μα­τι επι­τρέ­πει αναμ­φι­σβή­τη­τα στον κα­θέ­να να προ­σφεύ­γει και να ζητά δι­κα­στι­κή προ­στα­σία δεν πρέ­πει να πα­ρα­κάμ­πτει την κι­νη­μα­τι­κή ανα­λο­γι­κό­τη­τα του τρό­που άσκη­σής του, ή ακόμα και την ανά­γκη μη άσκη­σής του, όταν γνω­ρί­ζει ότι αφορά πολ­λα­πλά­σιους άλ­λους. Οταν η απο­κα­τά­στα­ση των αρ­νη­τι­κών συ­νε­πειών δεν του είναι δυ­να­τή, έχει υπο­χρέ­ω­ση να απο­φεύ­γει τις ενέρ­γειες που τις  προ­κα­λούν. Ακόμα και όταν θε­ω­ρεί ότι ανά­λο­γα πολ­λα­πλά­σιες είναι οι πι­θα­νό­τη­τες επι­τυ­χί­ας του νο­μι­κού του εγ­χει­ρή­μα­τος, οφεί­λει και αυτήν την πρό­βλε­ψη του να την θέτει στα πα­ρα­πά­νω κρι­τή­ρια.

Και να συ­νει­δη­το­ποιεί ότι είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή η όποιας δι­κο­νο­μι­κής μορ­φής συμ­με­το­χή η πα­ρέμ­βα­ση σε «δίκη ανοι­γεί­σα»  από το άνοιγ­μα μιας δίκης. Και μά­λι­στα όσο με­γά­λης έκτα­σης και ση­μα­σί­ας. Δια­φο­ρε­τι­κά, πρό­κει­ται για μία αυ­θαι­ρε­σία πολύ με­γα­λύ­τε­ρη από εκεί­νου του «μπά­χα­λου» που πε­τά­ει μία πέτρα στην αστυ­νο­μία, ύστε­ρα τρυ­πώ­νει στο κοινό μπλοκ των δια­δη­λω­τών για να κρυ­φτεί και εξαι­τί­ας της ενέρ­γειάς του αυτής το κοινό μπλοκ των δια­δη­λω­τών που δεν ρω­τή­θη­κε ούτε συ­ναί­νε­σε για αυτήν την πράξη, αντι­με­τω­πί­ζει τα χη­μι­κά και το ξύλο.

Είναι λάθος να υπο­τι­μά κα­νείς την αξία και την δυ­να­τό­τη­τα μίας θε­σμι­κής δι­κα­στι­κής πα­ρέμ­βα­σης, αλλά πολύ με­γα­λύ­τε­ρο λάθος είναι να την υπερ­τι­μά­ει. Το λάθος αυτό το πλη­ρώ­σα­με ακρι­βά και το 1999 και προ­χθές.

Το Πο­λυ­τε­χνείο 2020

Παρά τον κα­θη­με­ρι­νό υγειο­νο­μι­κό εκ­βια­σμό, την απάτη της κυ­βέρ­νη­σης με την γνώμη – φά­ντα­σμα της επι­τρο­πής υγεί­ας, την κα­θη­με­ρι­νή τρο­μο­κρα­τία όλων των φο­ρέ­ων της κα­τα­σταλ­τι­κής εξου­σί­ας με τις εκα­το­ντά­δες συλ­λή­ψεις, πα­ρα­πο­μπές και επι­βο­λές προ­στί­μων των προη­γού­με­νων ημε­ρών, την συ­γκοι­νω­νια­κή δυ­σχέ­ραν­ση πρό­σβα­σης, την ασφυ­κτι­κή αστυ­νο­μο­κρα­τία, τις απει­λές ξυ­λο­δαρ­μού, συλ­λή­ψε­ων και προ­στί­μων, χι­λιά­δες αγω­νι­στές, Αθη­ναί­οι (αλλά και στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, στην Καρ­δί­τσα, στα Γιάν­νε­να, στην Πάτρα, στην Ηγου­με­νί­τσα, στο Ρέ­θυ­μνο και αλλού) και δε­κά­δες ορ­γα­νώ­σεις της αρι­στε­ράς τί­μη­σαν την απο­στο­λή τους, δή­λω­σαν πα­ρό­ντες στην επέ­τειο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου και προ­σπά­θη­σαν να δια­δη­λώ­σουν. Τή­ρη­σαν στο ακέ­ραιο και με την κα­θο­δή­γη­ση των αγω­νι­ζό­με­νων νο­σο­κο­μεια­κών για­τρών τα μέτρα προ­στα­σί­ας, απέ­να­ντι σε αστυ­νο­μι­κά ασκέ­ρια, που ο ένας δίπλα στον άλλον σε δη­μό­σια θέα απο­τε­λού­σαν εστία κιν­δύ­νου και με­τα­ξύ τους και προς όσους έρ­χο­νταν σε επαφή. Στά­θη­καν με αξιο­πρέ­πεια απέ­να­ντι στην επέ­λα­ση των χη­μι­κών του νερού και των συλ­λή­ψε­ων. Στέ­ρη­σαν από την αστυ­νο­μία και την κυ­βέρ­νη­ση το ηθικό πλε­ο­νέ­κτη­μα απο­φεύ­γο­ντας τα επει­σό­δια. Είναι η πρώτη φορά που αστυ­νο­μι­κή ανα­κοί­νω­ση δι­καιο­λο­γεί την κα­τα­στο­λή επι­κα­λού­με­νη όχι τη συ­μπε­ρι­φο­ρά των δια­δη­λω­τών, αλλά το ότι «τη­ρή­θη­κε ο νόμος». Φυ­σι­κά δεν τη­ρή­θη­κε κα­νέ­νας νόμος, παρά μία αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή και απα­τη­λή από­φα­ση του αρ­χη­γού ΕΛ.ΑΣ. στη­ριγ­μέ­νη σε μία ανύ­παρ­κτη γνώμη της Επι­τρο­πής Προ­στα­σί­ας της Υγεί­ας. Το ψέμμα έχει κοντά πο­δά­ρια. Πόσες τέ­τοιες άλ­λω­στε θα δούμε από σή­με­ρα και μετά που λήγει η ισχύς της ; Πι­στεύω καμ­μία δεν πρό­κει­ται να απο­τολ­μή­σει. Οι νο­μι­κές αντι­στά­σεις που ανα­δεί­χθη­καν και στο εύρος και στη σύν­θε­ση και στην ποιό­τη­τά τους είναι ικα­νές να την απο­δο­μή­σουν ξανά. Ενώ ακόμα και οι διο­ρι­σμέ­νοι για­τροί της Επι­τρο­πής δεν δεί­χνουν πρό­θυ­μοι να την στη­ρί­ξουν.

Φυ­σι­κά η στρα­τιω­τι­κή ισχύς της κυ­βέρ­νη­σης και της αστυ­νο­μί­ας φά­νη­κε στο δρόμο, στην Πα­νε­πι­στη­μί­ου, στα Σε­πό­λια και αλλού. Διέ­λυ­σε τις δια­δη­λώ­σεις, κα­τά­βρε­ξε και κυ­νή­γη­σε, προ­σή­γα­γε και συ­νέ­λα­βε, με­τέ­φε­ρε ση­κω­τούς στα τέσ­σε­ρα δια­δη­λω­τές, μπήκε σε σπί­τια και έδει­ρε ολό­κλη­ρες οι­κο­γέ­νειες. Αλλά αυτό δεν είναι δείγ­μα νίκης, παρά αδυ­να­μί­ας.

Και το 1973 τα τάνκς μπή­καν μέσα στο Πο­λυ­τε­χνείο. Αλλά η ανυ­πα­κοή νί­κη­σε και σε λί­γους μήνες η χού­ντα απο­τε­λού­σε πα­ρελ­θόν.

Οσο πιο βαθύ γί­νε­ται το σκο­τά­δι, τόσο πιο κοντά πλη­σιά­ζει το ξη­μέ­ρω­μα.

Αθήνα, 18/11/2020

Κώ­στας Πα­πα­δά­κης

s://rproject.gr/