Δεν τους χαιρόμαστε, κύριε Χρυσοχοΐδη. Δεν εμπιστευόμαστε τα κρυμμένα τους πρόσωπα, την άγνωστη ταυτότητά τους, την ετοιμοπόλεμη εξάρτυσή τους. Αμφιβάλλουμε για την αρτιότητα της εκπαίδευσής τους, για την ψυχραιμία που πρέπει να διαθέτουν, ακόμα και για την τυπική ευγένεια που συχνά τους λείπει.
Ιωάννα Μαργιώκη
Ωστόσο τους πληρώνουμε κι ας τους αποφεύγουμε ακόμα κι όταν τους χρειαζόμαστε γιατί πολλές φορές δεν μας βοηθούν, «δεν είναι δική τους δουλειά», «δεν μπορούν να κάνουν κάτι». Επιπλέον πια τους φοβόμαστε. Φοβόμαστε για το πώς θα φερθούν στα παιδιά μας αν βρεθούν στον δρόμο τους. Θα εγκρίνουν την εμφάνισή τους; Τη συμπεριφορά τους; Την ταινία που βλέπουν; Θα τους κόψουν πρόστιμο γιατί βγήκαν «χωρίς αθλητικά παπούτσια»; Θα αρκεστούν σ’ ένα σπρωξίδι και μια βρισιά ή θα τα στείλουν στο νοσοκομείο και μάλιστα εν μέσω πανδημίας; Αν τα κρατήσουν, θα μας ειδοποιήσουν σε πέντε, σε δέκα ώρες; Θα τα ξεβρακώσουν, θα τα ταπεινώσουν;
Διαχρονικό μάθημα επιβίωσης σ’ αυτή τη χώρα το «ου μπλέξεις». Εμπεδωμένο το αίσθημα αδυναμίας τού –μη μεγαλόσχημου– πολίτη απέναντι στο κράτος κι ας μη διαβάζουμε όλοι Κάφκα. Το έχουμε πάρει το μήνυμα «να κάτσουμε φρόνιμα, αλλιώς…» και πως όσοι είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως θα έχουν ανάλογο μητρώο και πορεία στα νέα μας σωφρονιστικά καταστήματα.
Κι ωστόσο «η συντριπτική πλειοψηφία των [καλομαθημένων;] συμπολιτών που δεν ασχολείται», που ματαίως εν τέλει συμμορφώνεται προς τας υποδείξεις, δεν είναι μαζί σας, μη γελιέστε και μη θέλετε να ξεγελάσετε. Κι εμείς οι «νομοταγείς» που δεν κατεβαίνουμε στους δρόμους, φοβούμενοι συν τοις άλλοις και τους αγνώστου προελεύσεως κουκουλοφόρους, τη σκεφτόμαστε και την 6η Δεκεμβρίου και την κάθε μέρα που κακοποιείται το αίσθημα ασφάλειας που δεν έχουμε χάρη στους «προστάτες» μας. Και δεν είμαστε μαζί σας, είμαστε απέναντί σας.
efsyn.gr/
