Μετωπική σύγκρουση για το δημόσιο Πανεπιστήμιο

Μετωπική σύγκρουση για το δημόσιο Πανεπιστήμιο

  • |

Να μην περάσει – να μην εφαρμοστεί ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη

Το προ­κλη­τι­κό νο­µο­σχέ­διο Κε­ρα­µέ­ως – Χρυ­σο­χο­ΐ­δη, σε µία πα­γκό­σµια πρω­το­τυ­πία συ­νερ­γα­σί­ας υπουρ­γεί­ων παι­δεί­ας και κα­τα­στο­λής, έχει ήδη µπει για συ­ζή­τη­ση στη Βουλή από την κυ­βέρ­νη­ση. Από µόνο του το γε­γο­νός ότι ένα τέ­τοιο νο­µο­σχέ­διο έρ­χε­ται να ψη­φι­στεί εν µέσω παν­δη­µί­ας και µε τα πα­νε­πι­στη­µια­κά ιδρύ­µα­τα κλει­στά για ένα χρόνο είναι εξορ­γι­στι­κό. Και δεν είναι το πρώτο νο­µο­σχέ­διο. Η κυ­βέρ­νη­ση φαί­νε­ται ότι αξιο­ποιεί στο έπα­κρο την παν­δη­µία για να περ­νά­ει αντι­κοι­νω­νι­κά νο­µο­σχέ­δια και να πε­ριο­ρί­ζει εκ των προ­τέ­ρων τις αντι­δρά­σεις, µε τους δε­δο­µέ­νους πε­ριο­ρι­σµούς στη µε­τα­κί­νη­ση και τις συ­να­θροί­σεις.

Βασίλης Λίτος, Χρήστος Σταυρακάκης

Πα­νε­πι­στη­µια­κή αστυ­νο­µία

Το ση­µείο που καίει είναι η ίδρυ­ση πα­νε­πι­στη­µια­κής αστυ­νο­µί­ας, για πρώτη φορά µετά τη δι­κτα­το­ρία, όπου η ασφά­λεια ήταν εγκα­τε­στη­µέ­νη µέσα στις σχο­λές. Αυτό δε ση­µαί­νει ότι οι υπό­λοι­πες αλ­λα­γές που φέρ­νει το νο­µο­σχέ­διο είναι ήσ­σο­νος ση­µα­σί­ας και δυ­στυ­χώς η πλή­ρης νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρο­ποί­η­ση που επι­χει­ρεί­ται είναι πιο χα­µη­λά στην ατζέ­ντα της δη­µό­σιας συ­ζή­τη­σης.

Η εγκα­θί­δρυ­ση πα­νε­πι­στη­µια­κής αστυ­νο­µί­ας καθώς και οι πει­θαρ­χι­κές διώ­ξεις φοι­τη­τών, δια­µορ­φώ­νουν ένα πλαί­σιο αυ­ταρ­χι­σµού και τρο­µο­κρα­τί­ας για τα πα­νε­πι­στή­µια. Βα­σι­κός στό­χος είναι η κάµψη κάθε αντί­στα­σης µέσα στα πα­νε­πι­στή­µια, η αδρα­νο­ποί­η­ση και η απο­νέ­κρω­ση των φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων και των συλ­λο­γι­κών τους δια­δι­κα­σιών, ώστε να µπο­ρεί η κυ­βέρ­νη­ση ανε­νό­χλη­τη να εφα­ρµό­ζει τις αντιεκ­παι­δευ­τι­κές της µε­ταρ­ρυ­θµί­σεις, να υπο­νο­µεύ­ει το δη­µό­σιο πα­νε­πι­στή­µιο και να εξα­σφα­λί­ζει την εφα­ρµο­γή των νο­µο­σχε­δί­ων στην πράξη.

Η κυ­βέρ­νη­ση και τα κα­θε­στω­τι­κά ΜΜΕ όλα αυτά τα χρό­νια έφτια­ξαν µια πλα­στή ει­κό­να για τα ελ­λη­νι­κά πα­νε­πι­στή­µια ως «άντρα ανο­µί­ας και εγκλη­µα­τι­κό­τη­τας» στην προ­σπά­θειά τους να συ­κο­φα­ντή­σουν το φοι­τη­τι­κό κί­νη­µα και τις δρά­σεις του. Ως ανο­µία φυ­σι­κά, γνω­ρί­ζου­µε πολύ καλά πως δεν εν­νο­ούν ούτε το πα­ρε­µπό­ριο, ούτε το ναρ­κε­µπό­ριο -αυτά άλ­λω­στε συ­µβαί­νουν έξω από τις σχο­λές και συ­µβαί­νουν γε­νι­κό­τε­ρα στην κοι­νω­νία. Ανο­µία για την κυ­βέρ­νη­ση είναι ό,τι πα­ρα­κω­λύ­ει τη λει­τουρ­γία των πα­νε­πι­στη­µί­ων, δη­λα­δή οι πιο ρι­ζο­σπα­στι­κές µορ­φές πάλης που δια­θέ­τουν οι φοι­τη­τι­κοί σύλ­λο­γοι για να υπε­ρα­σπί­ζο­νται τη δη­µό­σια και δω­ρε­άν παι­δεία. Αντί­στοι­χη στό­χευ­ση έχει και η επι­βο­λή πει­θαρ­χι­κών κυ­ρώ­σε­ων στους/ις φοι­τη­τές/τριες: να απο­νο­µι­µο­ποι­ή­σει και να αφο­πλί­σει τους φοι­τη­τι­κούς συλ­λό­γους αλλά και τους συλ­λό­γους ερ­γα­ζο­µέ­νων και µελών ΔΕΠ.

Όσο και να πα­σχί­ζει η κυ­βέρ­νη­ση να πα­ρου­σιά­σει αυτή τη µε­ταρ­ρύ­θµι­ση ως ώριµη επι­λο­γή της κοι­νω­νί­ας δε βρί­σκει συ­µµά­χους παρά µόνο τα µέλη του κό­µµα­τος της ΝΔ, του ακρο­δε­ξιού Βε­λό­που­λου (µε κά­ποιες επι­φυ­λά­ξεις!) και κά­ποιων Μέσων και δη­µο­σιο­γρά­φων, των οποί­ων η «πέ­τσι­νη» στή­ρι­ξη έχει ήδη εξα­γο­ρα­στεί. Εκεί εξα­ντλεί­ται η νο­µι­µο­ποί­η­ση και η στή­ρι­ξη της κυ­βέρ­νη­σης. Ακόµα και ο Φορ­τσά­κης, γνω­στός και ως «πρύ­τα­νης των ΜΑΤ» για τη στενή συ­νερ­γα­σία του µε την αστυ­νο­µία το 2014 και τον ξυ­λο­δα­ρµό φοι­τη­τών, το­πο­θε­τή­θη­κε δη­µό­σια ενα­ντί­ον της ίδρυ­σης πα­νε­πι­στη­µια­κής αστυ­νο­µί­ας.

Αντί­δρα­ση

Η Σύ­νο­δος των Πρυ­τά­νε­ων, η οποία κα­θό­λου «ύπο­πτη» για ρι­ζο­σπα­στι­σµό δεν είναι, επί­σης έχει συ­νο­λι­κά αντι­τα­χθεί στην ίδρυ­ση πα­νε­πι­στη­µια­κής αστυ­νο­µί­ας, ενώ έχει σχη­µα­τι­στεί και πρω­το­βου­λία-κα­µπά­νια από πα­νε­πι­στη­µια­κούς µε τον τίτλο «Όχι αστυ­νο­µία στα πα­νε­πι­στή­µια», πα­ρό­τι η οµο­σπον­δία των πα­νε­πι­στη­µια­κών, η ΠΟΣ­ΔΕΠ, αγνο­εί­ται.

Οι χι­λιά­δες φοι­τη­τές και φοι­τή­τριες που έχουν δια­δη­λώ­σει τις προη­γού­µε­νες εβδο­µά­δες ενά­ντια στο νο­µο­σχέ­διο δεν είναι µόνοι/ες. Μέσα σε αυτή τη συ­γκυ­ρία το φοι­τη­τι­κό κί­νη­µα έχει κα­τα­φέ­ρει να ανα­τρέ­ψει τις προ­βλέ­ψεις, να αντα­πε­ξέλ­θει στις δυ­σκο­λί­ες των κλει­στών σχο­λών, να ακυ­ρώ­σει απα­γο­ρεύ­σεις και να ορ­θώ­σει ανά­στη­µα απέ­να­ντι στην κυ­βέρ­νη­ση. Αυτό όµως δεν είναι αρ­κε­τό.

Μία τέ­τοια ισο­πε­δω­τι­κή αντι­µε­ταρ­ρύ­θµι­ση µπο­ρεί να στα­µα­τή­σει µόνο µε τη µέ­γι­στη δυ­να­τή συ­σπεί­ρω­ση δυ­νά­µε­ων και πο­λι­τι­κά και κοι­νω­νι­κά. Σί­γου­ρα, η κοινή στάση των δυ­νά­µε­ων της φοι­τη­τι­κής Αρι­στε­ράς και η ενιαία πα­ρου­σία των φοι­η­τι­κών συλ­λό­γων στις τε­λευ­ταί­ες δια­δη­λώ­σεις είναι θε­τι­κή. Χρειά­ζε­ται όµως και η πο­λι­τι­κή να είναι πιο αι­χµη­ρή. Με την παν­δη­µία σε πλήρη εξέ­λι­ξη, η «µο­νο­θε­µα­τι­κή» αντί­στα­ση στο νο­µο­σχέ­διο στε­ρεί τις δυ­να­τό­τη­τες µε­γα­λύ­τε­ρης κοι­νω­νι­κής συ­σπεί­ρω­σης και δη­µιουρ­γί­ας συ­µµα­χιών. Για αυτό είναι απα­ραί­τη­τη η σύν­δε­ση των αι­τη­µά­των υπε­ρά­σπι­σης της δη­µό­σιας και δω­ρε­άν παι­δεί­ας µε τα αι­τή­µα­τα υπε­ρά­σπι­σης και ενί­σχυ­σης της δη­µό­σιας υγεί­ας ενά­ντια στις υπέ­ρο­γκες δα­πά­νες για εξο­πλι­σµούς και αστυ­νο­µία. Αυτός είναι ο κα­λύ­τε­ρος τρό­πος για να «µπουν» και άλλες δυ­νά­µεις σε αυτόν τον αγώνα, σω­µα­τεία, συν­δι­κά­τα, γο­νείς.

Η κλι­µά­κω­ση των δρά­σε­ων και των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων τις τε­λευ­ταί­ες µέρες, µε απο­κλει­σµούς πα­νε­πι­στη­µί­ων, κα­τα­λή­ψεις πρυ­τα­νειών, συ­µβο­λι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε σχο­λές και εξο­ρµή­σεις φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων είναι απα­ραί­τη­τη. Το µή­νυ­µα της αντί­στα­σης στα αντι­δρα­στι­κά σχέ­δια της κυ­βέρ­νη­σης πρέ­πει να φτά­σει πα­ντού. Η επό­µε­νη πα­νεκ­παι­δευ­τι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση πρέ­πει –και µπο­ρεί– να πάρει ευ­ρύ­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Εί­µα­στε στην πρώτη µάχη ενός πο­λέ­µου που ορ­γα­νώ­νει η κυ­βέρ­νη­ση για να δώσει τη χα­ρι­στι­κή βολή στη δη­µό­σια και δω­ρε­άν παι­δεία. Είναι µία µάχη που µπο­ρού­µε ακόµα να κερ­δί­σου­µε, αλλά χρεια­ζό­µα­στε προ­ϋ­πο­θέ­σεις και συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­µε­ων.

Ο αγώ­νας του φοι­τη­τι­κού κι­νή­µα­τος πρέ­πει να γε­νι­κευ­τεί και να γίνει το έναυ­σµα και ο πα­ρά­γο­ντας που θα πυ­ρο­δο­τή­σει τις εξε­λί­ξεις το επό­µε­νο διά­στη­µα, που θα αµφι­σβη­τή­σει την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή στο σύ­νο­λό της και θα το­πο­θε­τεί τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες, για υγεία και παι­δεία πάνω από κέρδη. Ο αγώ­νας για την υπε­ρά­σπι­ση της δη­µό­σιας και δω­ρε­άν παι­δεί­ας πρέ­πει να γίνει αγώ­νας όλης της κοι­νω­νί­ας

https://rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.