Ικανοποίηση ενός δίκαιου αιτήματος, βασανιστήρια ή θανατική ποινή;

Ικανοποίηση ενός δίκαιου αιτήματος, βασανιστήρια ή θανατική ποινή;

  • |

Η κατάσταση του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα είναι οριακή.

Βρί­σκε­ται πλέον στην εντα­τι­κή, σε απο­λύ­τως κρί­σι­μη κα­τά­στα­ση.

Πα­νε­πι­στη­μια­κοί, για­τροί, νο­μι­κοί, αλ­λη­λέγ­γυοι δια­δη­λω­τές, διε­θνείς προ­σω­πι­κό­τη­τες, έχουν το­πο­θε­τη­θεί με σα­φή­νεια υπέρ του αυ­το­νό­η­του δι­καιώ­μα­τός του να με­τα­φερ­θεί στον Κο­ρυ­δαλ­λό, στο χώρο που δη­μιουρ­γή­θη­κε εξαρ­χής ει­δι­κά για τους κα­τα­δι­κα­σμέ­νους της υπό­θε­σης 17Ν, όπως προ­βλέ­πει ακόμα και ο φω­το­γρα­φι­κός εκ­δι­κη­τι­κός νόμος της κυ­βέρ­νη­σης που τον απο­μά­κρυ­νε από τις αγρο­τι­κές φυ­λα­κές. Να θυ­μί­σου­με, ότι με­τα­ξύ των πολ­λών κει­μέ­νων, υπο­γρα­φών, πρω­το­βου­λιών, δη­λώ­σε­ων, έχουν ερω­τη­θεί σχε­τι­κά από ευ­ρω­βου­λευ­τές και η Κο­μι­σιόν και ο Μι­χά­λης Χρυ­σο­χο­ΐ­δης. Δεν έχου­με ως τώρα υπόψη μας καμία απά­ντη­ση.

Η κυ­βέρ­νη­ση επι­μέ­νει στο δρόμο της απάν­θρω­πης εκ­δι­κη­τι­κό­τη­τας, της κα­τα­πά­τη­σης κάθε νο­μι­μό­τη­τας, οδη­γεί τον ΔΚ σε ανε­πί­στρε­πτη βλάβη στην υγεία του και φλερ­τά­ρει ανοι­χτά κι επι­κίν­δυ­να με νεκρό απερ­γό πεί­νας -για να μην ικα­νο­ποι­ή­σει ένα ελά­χι­στο αί­τη­μα και να μην τη­ρή­σει το νόμο που ψή­φι­σε.

Στο ση­μείο που έχου­με φτά­σει, τρεις εναλ­λα­κτι­κές υπάρ­χουν: η ικα­νο­ποί­η­ση ενός δί­καιου αι­τή­μα­τος, τα βα­σα­νι­στή­ρια (υπο­χρε­ω­τι­κή σί­τι­ση) και η θα­να­τι­κή ποινή. Υπεν­θυ­μί­ζου­με την κα­τα­κλεί­δα της Ι. Κούρ­το­βικ σε συ­νέ­ντευ­ξή της σε αυτό το σάιτ, «Ο κα­θέ­νας παίρ­νει τις ευ­θύ­νες του και υφί­στα­ται τις συ­νέ­πειες για ό,τι κάνει. Και ο απερ­γός και αυτοί που τον εξω­θούν σή­με­ρα στο θά­να­το ή στην ανα­πη­ρία».

Ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με την τε­λευ­ταία δή­λω­ση της Ι. Κούρ­το­βικ για την εξέ­λι­ξη της κα­τά­στα­σης του ΔΚ, ένα άρθρο του Θο­δω­ρή Σδού­κου, για­τρού επι­λο­γής του απερ­γού πεί­νας, όπως και την πρό­σφα­τη πα­ρέμ­βα­ση της ΟΕΝΓΕ.

ΕΝΗ­ΜΕ­ΡΩ­ΣΗ για την κα­τά­στα­ση του απερ­γού πεί­νας Δη­μή­τρη Κου­φο­ντί­να
Με την ιδιό­τη­τα της συ­νη­γό­ρου και ορι­σμέ­νης ως νό­μι­μου εκ­προ­σώ­που του, επι­σκέ­φθη­κα για τρίτη φορά, εκτά­κτως, τον Δημ.Κου­φο­ντί­να στο Νο­σο­κο­μείο της Λα­μί­ας, εχθές, Σάβ­βα­το, 13 Φε­βρουα­ρί­ου (37η ημέρα απερ­γί­ας πεί­νας) .

Ο απερ­γός, από την προη­γου­μέ­νη ημέρα είχε εμέ­τους και αδυ­να­τού­σε να πιει νερό. Η κα­τά­στα­ση ήταν κρί­σι­μη, οι για­τροί πολύ ανή­συ­χοι και προ­βλη­μα­τι­σμέ­νοι, μου εξή­γη­σαν ότι πρέ­πει να το­πο­θε­τη­θεί κα­τε­πει­γό­ντως ορός ενυ­δά­τω­σης . Όπως είπαν οι για­τροί, η κα­τά­στα­ση του ήταν επι­κίν­δυ­νη, καθώς, εκτός από όλα τα υπό­λοι­πα, με­γά­λη απώ­λεια μυ­ϊ­κής μάζας, σο­βα­ρή απί­σχνα­ση, πα­ρα­τε­τα­μέ­νη ακι­νη­σία με κίν­δυ­νο κα­τα­κλί­σε­ων, προ­βλή­μα­τα όρα­σης (δι­πλω­πί­ας) , αι­μορ­ρα­γία ούλων, αρ­χό­με­νη πε­ρι­φε­ρι­κή νευ­ρο­πά­θεια, έχουν πα­ρου­σια­στεί προ­βλή­μα­τα και από την λει­τουρ­γία της χολής σε βάρος του στο­μά­χου, αδυ­να­μία πρό­σλη­ψης νερού και κίν­δυ­νος αφυ­δά­τω­σης και μπο­ρεί από­το­μα να προ­κλη­θούν πολ­λα­πλοί κίν­δυ­νοι για την ζωή του. Η κα­τά­στα­ση ήταν αντί­στοι­χη με συν­θή­κες απερ­γί­ας δίψας.

Συ­ναί­νε­σα και εγώ και πεί­σα­με τον απερ­γό για την το­πο­θέ­τη­ση φυ­σιο­λο­γι­κού ορού για την ενυ­δά­τω­ση. Μας έφε­ραν το σκεύ­α­σμα σφρα­γι­σμέ­νο και το ελέγ­ξα­με πριν την το­πο­θέ­τη­ση, για να τον βε­βαιώ­σου­με ότι δεν είχε άλλα πρό­σθε­τα στοι­χεία. Οι για­τροί της Πα­θο­λο­γι­κής κλι­νι­κής, όπου νο­ση­λεύ­ε­ται κρα­τού­με­νος (σε κελί) , μας είπαν ότι έχουν επα­νει­λημ­μέ­να ζη­τή­σει την με­τα­φο­ρά του σε ει­δι­κή μο­νά­δα αλλά λαμ­βά­νουν την απά­ντη­ση ότι δεν είναι ακόμη ανα­γκαίο.

Ο Διοι­κη­τής του Νο­σο­κο­μεί­ου επι­κοι­νώ­νη­σε μαζί μου αργά το βράδυ και μου δή­λω­σε ότι θα τον με­τα­φέ­ρουν στην Εντα­τι­κή. Φαι­νό­ταν ανή­συ­χος. Ση­μειώ­νω ότι λίγο νω­ρί­τε­ρα εί­χα­με εκ­φρά­σει προ­βλη­μα­τι­σμό για την με­τα­φο­ρά του στην ΜΕΘ του Νο­σο­κο­μεί­ου Λα­μί­ας, και εί­χα­με ζη­τή­σει να με­τα­φερ­θεί σε Μο­νά­δα Αυ­ξη­μέ­νης Φρο­ντί­δας, όπως ζη­τούν οι δικοί μας για­τροί. Και τούτο γιατί, αφε­νός μεν στην ΜΕΘ είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο εκτε­θει­μέ­νος σε λοι­μώ­ξεις, αφε­τέ­ρου διότι ο Διευ­θυ­ντής της ΜΕΘ μας έχει, σε προη­γού­με­νο στά­διο, δη­λώ­σει, ότι αν το κρί­νει ανα­γκαίο θα προ­βεί σε ανα­γκα­στι­κή σί­τι­ση, ακόμη και με ακι­νη­το­ποί­η­ση.

Υπάρ­χει από ημέ­ρες ει­σαγ­γε­λι­κή πα­ραγ­γε­λία για οποια­δή­πο­τε ανα­γκαία εν­δε­δειγ­μέ­νη ια­τρι­κή ενέρ­γεια. Εί­χα­με αντι­δρά­σει επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η ανα­γκα­στι­κή σί­τι­ση είναι βα­σα­νι­στή­ριο. Οι υπό­λοι­ποι για­τροί δεν συ­ναι­νού­σαν σ’ αυτό, δή­λω­ναν όμως ότι σε πε­ρί­πτω­ση απώ­λειας των αι­σθή­σε­ων οφεί­λουν και αυτοί να πα­ρέμ­βουν (όχι όμως με σί­τι­ση πάρα την ει­κα­ζό­με­νη θέ­λη­σή του). Στον Διοι­κη­τή εξή­γη­σα ότι οι δη­λώ­σεις περί ανα­γκα­στι­κής σί­τι­σης έχουν δη­μιουρ­γή­σει ένα αρ­νη­τι­κό κλίμα, που δεν βοη­θά­ει στην αντι­με­τώ­πι­ση της κα­τά­στα­σης του απερ­γού. Όμως , όπως μου δή­λω­σε , σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η ευ­θύ­νη περ­νά­ει στους για­τρούς της Εντα­τι­κής.

Όπως επι­σή­μα­να στο Νο­σο­κο­μείο, πολ­λές φορές, η απερ­γία πεί­νας είναι διεκ­δί­κη­ση ζωής και όχι διεκ­δί­κη­ση θα­νά­του. Αλλά η εξώ­θη­ση ενός απερ­γού πεί­νας στα άκρα, μπο­ρεί και να ανα­τρέ­πει δρα­μα­τι­κά αυτήν την συν­θή­κη.

Θέλω να ση­μειώ­σω ότι η αντι­με­τώ­πι­ση του απερ­γού από το Νο­σο­κο­μείο, Διοί­κη­ση, για­τρούς , διοι­κη­τι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, γί­νε­ται με σε­βα­σμό και ευαι­σθη­σία, εξ όσων ήμουν σε θέση να δια­πι­στώ­σω, όλες τις φορές που τον έχω επι­σκε­φθεί και πά­ντο­τε κατά την τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία και ενη­μέ­ρω­ση μου από το Νο­σο­κο­μείο. Επί­σης , στην με­γά­λη πλειο­ψη­φία, σε­βα­σμός επι­δει­κνύ­ε­ται και από το φυ­λα­κτι­κό προ­σω­πι­κό.

Αθήνα 14/2/2021

Ιω­άν­να Κούρ­το­βικ

Δι­κη­γό­ρος

Ο Δη­μή­τρης Κου­φο­ντί­νας πρέ­πει να ζήσει. Τώρα κα­νείς δεν μπο­ρεί να σω­παί­νει.
Η υγεία και η ζωή του Δη­μή­τρη Κου­φο­ντί­να, έπει­τα από 38 ημέ­ρες σκλη­ρής απερ­γί­ας πεί­νας, κιν­δυ­νεύ­ουν άμεσα. Ο απερ­γός, που λαμ­βά­νει μόνο νερό και κα­νέ­να είδος τρο­φής ή πρό­σθε­του, είναι εντε­λώς απι­σχνα­σμέ­νος, σε πλήρη αδυ­να­μία έγερ­σης ακόμα και σε κα­θι­στή θέση. Πα­ρου­σιά­ζει ήδη νευ­ρο­λο­γι­κές βλά­βες (δι­πλω­πία, πε­ρι­φε­ρι­κή νευ­ρο­πά­θεια) και από προ­χθές δεν μπο­ρεί να πιεί ούτε νερό, καθώς κάνει συ­νε­χείς εμέ­τους. Λόγω δε της υπο­λευ­κω­μα­τι­ναι­μί­ας, της προϊ­ού­σας νε­φρι­κής βλά­βης και των ηλε­κτρο­λυ­τι­κών δια­τα­ρα­χών, δια­τρέ­χει άμεσα τον κίν­δυ­νο για καρ­δια­κές αρ­ρυθ­μί­ες και αιφ­νί­διο θά­να­το. Οι βλά­βες των ζω­τι­κών ορ­γά­νων τεί­νουν να γί­νουν μη ανα­στρέ­ψι­μες.

Αυτή τη στιγ­μή ο Δη­μή­τρης Κου­φο­ντί­νας νο­ση­λεύ­ε­ται σε ει­δι­κό θά­λα­μο-κε­λί, φρου­ρού­με­νος, σε συν­θή­κες όπου δεν μπο­ρεί να έχει την διαρ­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση της ορια­κής κα­τά­στα­σής του, και χωρίς τη δυ­να­τό­τη­τα άμε­σης πα­ρέμ­βα­σης σε πε­ρί­πτω­ση αιφ­νί­διας καρ­δια­κής επι­πλο­κής. Γι’ αυτό ακρι­βώς οι για­τροί που όρισε ο ίδιος και η οι­κο­γέ­νειά του, για να πα­ρα­κο­λου­θούν την κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του, με σε­βα­σμό στην ανά­γκη συ­ναί­νε­σης του απερ­γού πεί­νας σε κάθε ια­τρι­κή και νο­ση­λευ­τι­κή πράξη που κρί­νε­ται ανα­γκαία , όπως ο κώ­δι­κας ια­τρι­κής δε­ο­ντο­λο­γί­ας ορί­ζει και οι διε­θνείς συν­θή­κες επι­βάλ­λουν, προ­τεί­να­με την με­τα­φο­ρά του σε Μο­νά­δα Αυ­ξη­μέ­νης Φρο­ντί­δας (ΜΑΦ) για συ­νε­χή στενή πα­ρα­κο­λού­θη­ση και σύν­δε­ση με monitor του καρ­δια­κού ρυθ­μού και των λε­γό­με­νων ζω­τι­κών ση­μεί­ων. Υπεν­θυ­μί­σα­με δε και μέσω της συ­νη­γό­ρου του απερ­γού πεί­νας ότι η όποια ια­τρι­κή και νο­ση­λευ­τι­κή πράξη κρι­θεί ανα­γκαία από τους ια­τρούς του νο­σο­κο­μεί­ου δεν μπο­ρεί να πε­ρι­λαμ­βά­νει ανα­γκα­στι­κή –δη­λα­δή βίαιη και με κα­θή­λω­ση–σί­τι­ση του ασθε­νούς παρά την σαφή και επα­νει­λημ­μέ­νη εκ των προ­τέ­ρων άρ­νη­σή του. Η ανα­γκα­στι­κή σί­τι­ση απο­τε­λεί βα­σα­νι­στή­ριο και πλήρη κα­ταρ­ρά­κω­ση της αξιο­πρέ­πειας του κρα­τού­με­νου απερ­γού πεί­νας.

Ο Δη­μή­τρης Κου­φο­ντί­νας εξω­θή­θη­κε από το ίδιο το κρά­τος σε αυτή τη μορφή διεκ­δί­κη­σης του στοι­χειώ­δους δι­καιώ­μα­τος του. Η κυ­βέρ­νη­ση αρ­νεί­ται να εφαρ­μό­σει τον ίδιο το νόμο που έφερε και ψή­φι­σε στη βουλή, ένα νόμο που αφαι­ρού­σε φω­το­γρα­φι­κά από τον Δη­μή­τρη Κου­φο­ντί­να το δι­καί­ω­μα να εκτί­σει την ποινή του στις αγρο­τι­κές φυ­λα­κές, όπου ήταν κρα­τού­με­νος τα τε­λευ­ταία 2 χρό­νια, και όριζε ότι έπρε­πε να επι­στρέ­ψει στο αρ­χι­κό σω­φρο­νι­στι­κό κα­τά­στη­μα του Κο­ρυ­δαλ­λού. Αντί γι’ αυτό, με­τα­φέρ­θη­κε στις φυ­λα­κές Δο­μο­κού σε συν­θή­κες σαφώς δυ­σμε­νέ­στε­ρες και μα­κριά από την οι­κο­γέ­νειά του. Η εκ­δι­κη­τι­κή αυτή συ­μπε­ρι­φο­ρά της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης, απέ­να­ντι σε έναν άν­θρω­πο για τον οποίο τα ελ­λη­νι­κά δι­κα­στή­ρια απο­φά­σι­σαν τε­λε­σί­δι­κα την ποινή του, συ­μπε­ρι­φο­ρά που επι­βάλ­λει μη σύν­νο­μες επι­πλέ­ον ποι­νές και δια­δι­κα­σί­ες, όπως και ο ίδιος ο Συ­νή­γο­ρος του Πο­λί­τη ανα­γνώ­ρι­σε (και παρά την υπο­δειγ­μα­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του κρα­τού­με­νου), δεν μπο­ρεί να αφή­νει αδιά­φο­ρο κα­νέ­ναν δη­μο­κρά­τη πο­λί­τη.

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν μπο­ρεί να σω­παί­νουν τα κόμ­μα­τα (ιδίως τα κόμ­μα­τα της Αρι­στε­ράς) στη Βουλή, όταν μά­λι­στα έχουν ήδη το­πο­θε­τη­θεί σω­μα­τεία, συν­δι­κα­λι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες, πα­νε­πι­στη­μια­κοί δά­σκα­λοι, για­τροί, καλ­λι­τέ­χνες, δια­νο­ού­με­νοι – όλοι τους, το­νί­ζο­ντας την ανά­γκη να τη­ρη­θεί το κρά­τος δι­καί­ου απέ­να­ντι σε όλους τους φυ­λα­κι­σμέ­νους, ανε­ξαι­ρέ­τως, χωρίς συ­νυ­πο­λο­γι­σμό των πρά­ξε­ων για τις οποί­ες κα­τα­δι­κά­στη­καν ή της ιδε­ο­λο­γί­ας που τις συ­νό­δευε. Κα­νείς δεν πρέ­πει και δεν επι­τρέ­πε­ται να φο­βά­ται ότι η υπε­ρά­σπι­ση των αρχών δι­καί­ου και του δι­καιώ­μα­τος στην ζωή με αξιο­πρέ­πεια για τον απερ­γό πεί­νας, θα ση­μά­νει ταύ­τι­ση με τον απερ­γό, την ιδε­ο­λο­γία του και τις πρά­ξεις του.

Το αί­τη­μα του Δη­μή­τρη Κου­φο­ντί­να, που το διεκ­δι­κεί με τον μο­να­δι­κό τρόπο που του έχει απο­μεί­νει, βά­ζο­ντας σε κίν­δυ­νο την ίδια του την υγεία και τη ζωή, είναι δί­καιο και εύ­κο­λο να υλο­ποι­η­θεί. Αρκεί να βοη­θή­σου­με να καμ­φθεί η κυ­βερ­νη­τι­κή αδιαλ­λα­ξία. Αλ­λιώς θα έχου­με τον πρώτο νεκρό απερ­γό πεί­νας στην Ελ­λά­δα – ή τον πρώτο βιαί­ως σι­τι­σθέ­ντα. Αυτό θα ση­μά­νει την επί­ση­μη επι­στρο­φή σε βα­σα­νι­στή­ρια, 47 χρό­νια μετά την πτώση της χού­ντας. Αυτή η δρα­μα­τι­κή οπι­σθο­δρό­μη­ση, που ελ­πί­ζου­με να μη συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στις επι­λο­γές του κυ­βερ­νη­τι­κού επι­τε­λεί­ου, θα ήταν μια ακόμα πε­ρί­πτω­ση ερ­γα­λειο­ποί­η­σης μιας φο­νι­κής παν­δη­μί­ας, για σκο­πούς πει­θάρ­χη­σης της κοι­νω­νί­ας. Μια τέ­τοια εξέ­λι­ξη πρέ­πει να απο­τρα­πεί. Ακρι­βώς γι’ αυτό, καμιά πο­λι­τι­κή δύ­να­μη –ιδίως αν αυτή επι­κα­λεί­ται το φι­λε­λεύ­θε­ρο κρά­τος δι­καί­ου, την ισο­νο­μία, τη δι­καιο­σύ­νη ή την Αρι­στε­ρά– δεν μπο­ρεί άλλο να σω­παί­νει.

Θο­δω­ρής Σδού­κος, ια­τρός επι­λο­γής του απερ­γού πεί­νας, διευ­θυ­ντής ΕΣΥ -το άρθρο δη­μο­σιεύ­τη­κε στο thepressproject.gr

 

Ο.Ε.Ν.Γ.Ε. Ομο­σπον­δία Ενώ­σε­ων Νο­σο­κο­μεια­κών Για­τρών Ελ­λά­δας
Αθήνα 15 Φε­βρουα­ρί­ου 2021

Προς:

• ΜΕΛΗ Γ.Σ ΟΕΝΓΕ

• ΠΡΟ­Ε­ΔΡΟΥΣ ΕΝΩ­ΣΕ­ΩΝ

• ΦΟ­ΡΕΙΣ

• ΜΜΕ

Με αφορ­μή την επι­δεί­νω­ση της υγεί­ας του κρα­τού­με­νου απερ­γού πεί­νας Δ. Κου­φο­ντί­να, η ΟΕΝΓΕ δη­λώ­νει άλλη μια φορά πως πάγια και στα­θε­ρή θέση των νο­σο­κο­μεια­κών για­τρών σε όλες ανε­ξαί­ρε­τα τις πε­ρι­πτώ­σεις απερ­γί­ας πεί­νας είναι:

1. Σύμ­φω­να και με την ισχύ­ου­σα νο­μο­θε­σία περί ια­τρι­κής δε­ο­ντο­λο­γί­ας δεν νο­εί­ται ια­τρι­κή πράξη χωρίς την εκού­σια συ­ναί­νε­ση του έχο­ντος ικα­νό­τη­τα κα­τα­λο­γι­σμού ασθε­νούς και παρά την θέ­λη­σή του.

2. Ιδιαί­τε­ρα δε η ανα­γκα­στι­κή σί­τι­ση θε­ω­ρεί­ται βα­σα­νι­στή­ριο σύμ­φω­να με απο­φά­σεις διε­θνών ια­τρι­κών συ­νε­δρί­ων περί ια­τρι­κής δε­ο­ντο­λο­γί­ας και αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, αλλά και του ΟΗΕ και της Διε­θνούς Αμνη­στί­ας.

rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.