Η πολιτική του Τσίπρα έστρωσε το δρόμο στον Μητσοτάκη

Λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές της 7ης Ιούλη, η πολιτική αποτυχία του Αλ. Τσίπρα είναι προφανής: το βασικό ερώτημα των εκλογών έχει από καιρό φύγει από το ποιο θα είναι το πρώτο κόμμα, έχει φύγει ακόμα και από το πόση θα είναι η διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, έχει μετατοπιστεί στο αν ο Κυρ. Μητσοτάκης θα κατορθώσει να οδηγήσει τη Δεξιά σε αυτοδύναμη κυβέρνηση (κάτι που, εν πολλοίς, εξαρτάται από το ποσοστό που θα συγκεντρωθεί στα κόμματα που θα μείνουν εκτός βουλής).

Αντώνης Νταβανέλος

Είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά χα­ώ­δης η από­στα­ση που μας χω­ρί­ζει από την εποχή της πο­λι­τι­κής νίκης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το Γε­νά­ρη του 2015, ή από την εποχή μετά το Δη­μο­ψή­φι­σμα, όταν ο Β. Μεϊ­μα­ρά­κης ανα­λάμ­βα­νε την ηγε­σία της ΝΔ με απο­κλει­στι­κό στόχο να απο­φύ­γει την «πα­σο­κο­ποί­η­ση» της Δε­ξιάς (με δη­μο­σκο­πή­σεις που έδει­χναν τη ΝΔ να ξε­κι­νά από μια «βάση» 14%…).

Έχει πλέον επι­βε­βαιω­θεί πλή­ρως η άποψη ότι η πο­λι­τι­κή του Τσί­πρα έστρω­σε το δρόμο για την ανά­καμ­ψη της Δε­ξιάς, που έρ­χε­ται τώρα για να δρέ­ψει τους καρ­πούς όχι της δι­κιάς της πο­λι­τι­κής απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας, αλλά κυ­ρί­ως της δια­λυ­τι­κής κρί­σης στην οποία οδή­γη­σε το κόμμα του (και τον κόσμο που ήλ­πι­σε σε αυτό) η «κω­λο­τού­μπα» του Αλέξη Τσί­πρα.

Αν φύ­γου­με από το κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό πεδίο, τα πράγ­μα­τα είναι χει­ρό­τε­ρα. Το γε­γο­νός ότι η κά­πο­τε πα­νί­σχυ­ρη Ρένα Δού­ρου έχασε αμα­χη­τί από τον ανεκ­δι­ή­γη­το Πα­τού­λη τη με­γά­λη Πε­ρι­φέ­ρεια της Ατ­τι­κής είναι η κο­ρω­νί­δα της νίκης της «αυ­το­διοι­κη­τι­κής» Δε­ξιάς σε όλους σχε­δόν τους με­γά­λους Δή­μους (με εν­δει­κτι­κή εξαί­ρε­ση την Πάτρα, όπου «άντε­ξε» ο Πε­λε­τί­δης του ΚΚΕ). Η κυ­βέρ­νη­ση που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι προ­σπά­θη­σε να συ­γκρου­στεί με τη «σκο­τει­νή» ολι­γαρ­χία απο­χω­ρεί, έχο­ντας πρω­τύ­τε­ρα πα­ρα­δώ­σει τη Θεσ­σα­λο­νί­κη στον Σαβ­βί­δη, τον Πει­ραιά στον Μα­ρι­νά­κη, τη Νέα Φι­λα­δέλ­φεια στον Με­λισ­σα­νί­δη και τον Βόλο στον Μπέο!

Τόσο καλά…

Τι βρί­σκε­ται στη βάση αυτής της πα­τα­γώ­δους απο­τυ­χί­ας;

Έχου­με ισχυ­ρι­στεί κατ’ επα­νά­λη­ψη ότι πρό­κει­ται για την κα­τα­θλι­πτι­κή σύ­γκλι­ση στην πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή των Τσί­πρα-Μη­τσο­τά­κη. Το πα­ρου­σί­α­σαν ασύ­στο­λα, όταν δια­γκω­νί­ζο­νταν στη ΔΕΘ για το ποιος θα μειώ­σει πε­ρισ­σό­τε­ρο τη φο­ρο­λό­γη­ση επί των κερ­δών των επι­χει­ρή­σε­ων και επί των με­ρι­σμά­των των με­το­χών των Α.Ε.

Το πε­ριέ­γρα­ψαν κα­θα­ρά, όταν ο Τσί­πρας μί­λα­γε για το όνει­ρο του Gr-Invest και ο Μη­τσο­τά­κης ζη­τού­σε μια πιο business-friendly δια­κυ­βέρ­νη­ση.

Λί­γους μήνες πριν τις κρί­σι­μες πο­λι­τι­κές και εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις ο Αλ. Τσί­πρας προ­σπά­θη­σε να πεί­σει ότι σχε­διά­ζει μια αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη «στρο­φή». Δεν έπει­σε κα­νέ­ναν.

Γιατί στο «βυθό» της κοι­νω­νί­ας, ο κό­σμος πλέον ξέρει ότι οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις είναι συ­στα­τι­κό στοι­χείο του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Γιατί στο εσω­τε­ρι­κό της ερ­γα­τι­κής τάξης, μετά από 4 χρό­νια κυ­βέρ­νη­σης «αρι­στε­ράς», το 37,4% των ερ­γα­τών είναι με μισθό μι­κρό­τε­ρο των 700 ευρώ, ενώ ένα ακόμα 23,5% κερ­δί­ζει λι­γό­τε­ρα από 900 ευρώ. Η μικρή αύ­ξη­ση στον κα­τώ­τα­το μισθό δεν ήταν αρ­κε­τή για να υπο­βαθ­μί­σει την πικρή γεύση της γε­νι­κής μεί­ω­σης του μέσου μι­σθού, τη μεί­ω­ση του με­ρι­δί­ου των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων στο ΑΕΠ που χα­ρα­κτη­ρί­ζει την πε­ρί­ο­δο Τσί­πρα, όπως ακρι­βώς και τις προη­γού­με­νες μνη­μο­νια­κές κυ­βερ­νή­σεις.

Γιατί η γε­νι­κευ­μέ­νη κοι­νω­νι­κή εμπει­ρία «κα­τα­νο­εί» ότι η πραγ­μα­τι­κή ανερ­γία πα­ρα­μέ­νει στο θε­ό­ρα­το 27,5% (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, 2018) και διαι­σθά­νε­ται τα χτυ­πή­μα­τα όπως ο πε­ριο­ρι­σμός της πλή­ρους απα­σχό­λη­σης στο 45% των νέων προ­σλή­ψε­ων, ή όπως οι ελεγ­χό­με­νες από τους ερ­γο­δό­τες «επι­χει­ρη­σια­κές» Συμ­βά­σεις Ερ­γα­σί­ας που έφτα­σαν στο ιλιγ­γιώ­δες 92% των Συμ­βά­σε­ων που υπο­γρά­φο­νται στα χρό­νια της «ρι­ζο­σπά­στριας» κ. Αχτσιό­γλου.

Αυτή η γε­νι­κευ­μέ­νη κοι­νω­νι­κή πείρα δεν ήταν δυ­να­τόν να πα­ρα­πλα­νη­θεί με τα επι­δό­μα­τα-φι­λο­δω­ρή­μα­τα στους πιο φτω­χούς από τους φτω­χούς, που επι­χεί­ρη­σε την τε­λευ­ταία των στιγ­μών η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα. Άλ­λω­στε οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην Ελ­λά­δα, έχο­ντας ζήσει την εποχή Ση­μί­τη, γνω­ρί­ζουν ότι η διά­βρω­ση των στα­θε­ρών/μό­νι­μων κα­τα­κτή­σε­ών τους δεν αντι­σταθ­μί­ζε­ται επου­δε­νί με συ­γκυ­ρια­κά και εφά­παξ «επι­δό­μα­τα». Γνω­ρί­ζουν ότι αυτή η τα­κτι­κή είναι ένα ακόμα γνώ­ρι­σμα του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Ο υπαρ­κτός, ο «στην πράξη» νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός του Τσί­πρα ήταν ο πα­ρά­γο­ντας που έδωσε ισχύ στην ηγε­σία Μη­τσο­τά­κη που, όταν ανέ­λα­βε την ηγε­σία της ΝΔ, όλοι ανα­ρω­τιού­νταν αν θα προ­λά­βει να ελέγ­ξει το ίδιο του το κόμμα.

Υπάρ­χουν κι άλλες πτυ­χές στις δρά­σεις της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα που λει­τούρ­γη­σαν ως «πλυ­ντή­ριο» για τη Δεξιά. Όπως η 4ετής συ­νερ­γα­σία με τον Καμ­μέ­νο (αλή­θεια, πώς ξε­χνιέ­ται εκεί­νο το «σύ­ντρο­φοι και συ­ντρό­φισ­σες» στον χαι­ρε­τι­σμό του ψε­κα­σμέ­νου υπε­ρε­θνι­κι­στή και ομο­φο­βι­κού στο συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ;). Όπως, όμως, και η «κρυφή» συ­νερ­γα­σία με τους κα­ρα­μαν­λι­κούς, που συμ­βο­λί­ζει ο σκο­τει­νός μη­χα­νι­σμός γύρω από τον Πα­παγ­γε­λό­που­λο, μια συ­νερ­γα­σία που απο­δει­κνύ­ε­ται πιο αν­θε­κτι­κή από τον παρά φύση γάμο με τους ΑΝΕΛ.

Μια από τις με­γα­λύ­τε­ρες «ζη­μιές» της κυ­βέρ­νη­σης Τσί­πρα ήταν οι γλοιω­δώς φι­λι­κές σχέ­σεις με το κα­θε­στώς του Τραμπ στις ΗΠΑ. Η Πρε­σβεία σή­με­ρα πα­νη­γυ­ρί­ζει ότι επι­τέ­λους κάμ­φθη­κε ο αντια­με­ρι­κα­νι­σμός στην Ελ­λά­δα και αυτό αντα­να­κλά­ται στις εξαι­ρε­τι­κά φι­λι­κές δια­τυ­πώ­σεις του Τζέ­φρι Πάιατ για τον Αλ. Τσί­πρα. Στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έκα­ναν ό,τι μπο­ρού­σαν για να «σβή­σουν» μια δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή που είχε χα­ρα­χτεί με τους αγώ­νες πολ­λών γε­νε­ών της Αρι­στε­ράς γε­νι­κά και των κο­μου­νι­στών ει­δι­κό­τε­ρα.

Αυτά τα πε­πραγ­μέ­να της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ είναι που κα­λούν σή­με­ρα στην κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία τους πιο αυ­θε­ντι­κούς εκ­φρα­στές του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού υπό την ηγε­σία του Κυρ. Μη­τσο­τά­κη.

Που θα έχει, κα­ταρ­χήν, να βα­δί­σει πάνω στο δρόμο που «έστρω­σε» ο Τσί­πρας και πε­ρι­γρά­φε­ται στις συμ­φω­νί­ες με τους δα­νει­στές. Όμως, προ­σο­χή: Δεν θα είναι, απλά, «συ­νέ­χεια». Ο Μη­τσο­τά­κης θα επι­χει­ρή­σει να με­τα­τρέ­ψει την πο­λι­τι­κή ήττα του Τσί­πρα, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος και την απο­θάρ­ρυν­ση ενός ευ­ρύ­τε­ρου κό­σμου, σε στρα­τη­γι­κή ήττα του κι­νή­μα­τος κοι­νω­νι­κής αντί­στα­σης. Σε στρα­τη­γι­κή ήττα των ιδεών, των συ­νη­θειών, ακόμα και των συμ­βό­λων της Αρι­στε­ράς σε κάθε εκ­δο­χή της.

Η «συ­νέ­χεια» της μνη­μο­νια­κής-νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής θα επι­χει­ρη­θεί με ση­μα­ντι­κή επι­τά­χυν­σή της. Γι’ αυτό πα­νη­γυ­ρί­ζουν προ­κα­τα­βο­λι­κά οι «αγο­ρές». Κα­νείς δεν γνω­ρί­ζει σή­με­ρα αν ο Κυρ. Μη­τσο­τά­κης θα τα κα­τα­φέ­ρει σε αυτόν το στόχο, που σί­γου­ρα υιο­θε­τεί.

Δεν είναι δε­δο­μέ­νο. Όπως ο Τσί­πρας έκανε λάθος, ερ­μη­νεύ­ο­ντας την αδυ­να­μία του κό­σμου να ανα­τρέ­ψει την πο­λι­τι­κή του σαν συ­ναί­νε­ση του κό­σμου προς την κυ­βέρ­νη­σή του, έτσι και ο Μη­τσο­τά­κης είναι πι­θα­νό να βρε­θεί μπρο­στά στη δια­πί­στω­ση ότι είναι άλλο η απο­γο­ή­τευ­ση και ακόμα και η αηδία ενός κό­σμου απέ­να­ντι στον Τσί­πρα και τε­λεί­ως άλλο να απο­δε­χθεί αυτός ο ίδιος κό­σμος έναν θα­τσε­ρι­κό καλ­πα­σμό ενά­ντια στα βα­σι­κά ερ­γα­τι­κά και κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Το μόνο δε­δο­μέ­νο είναι ότι οι αγώ­νες που θα είναι ανα­γκαί­οι στη νέα πε­ρί­ο­δο θα χρεια­στούν, του­λά­χι­στον αρ­χι­κά, σκλη­ρή πο­λι­τι­κή και ορ­γα­νω­τι­κή στή­ρι­ξη από τη συ­γκρο­τη­μέ­νη Αρι­στε­ρά.

rproject.gr