Αυτή η κινητοποίηση δεν πρέπει να παραµείνει αδιάφορη απέναντι στην απειλή που συνιστά µια εκλογική νίκη της Δεξιάς, την οποία θα πρέπει να αντιµετωπίσουµε µε όλη τη συλλογική µας δύναµη. Αλλά αυτό θα πρέπει να το κάνουµε διεκδικώντας την αυτονοµία του κινήµατος και την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει τον αγώνα όποιος και να κυβερνά, σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης, και πριν και µετά τις 29 Νοέµβρη.
“Σήµερα, ο προσοδοθηρισµός σκότωσε οριστικά τη συντρόφισσά µας Μαρικάρµεν”.
– Αλίσια ντελ Ρίο
Αυτή η δήλωση µιας από τις εκπροσώπους του Σωµατείου Ενοικιαστών -της οργάνωσης που στάθηκε µέχρι το τέλος στο πλευρό της Μαρικάρµεν στον αγώνα ενάντια στην έξωσή της- αποδίδει γλαφυρά τα έντονα συναισθήµατα που προκάλεσε ο θάνατός της στις 7 Οκτώβρη σε µια ευρεία και πολυποίκιλη κοινωνική πλειοψηφία ακόµα κι έξω από τα σύνορα του Ισπανικού Κράτους.
Η σκληρότητα και η αδίστακτη συµπεριφορά -γεµάτη συκοφαντίες- που επέδειξαν απέναντί της το αρπακτικό fund και το αντιδραστικό πολιτικό, δικαστικό και µιντιακό µπλοκ έχουν αποκαλυφτεί πλήρως και δεν αφήνουν περιθώρια για δικαιολογίες. Η οργή και η αγανάκτηση που ήταν εµφανείς στις διαδηλώσεις ενάντια στην έξωσή της από τις 23 Σεπτέµβρη και µετά, έχουν φτάσει σήµερα σε επίπεδα άνευ προηγουµένου, δίνοντας ακόµα περισσότερους λόγους -αν χρειάζονταν κι άλλοι- για τη συνέχεια ενός κινήµατος που γίνεται ισχυρότερο κάθε µέρα που περνά -όπως φάνηκε από τις κατασκηνώσεις και τις νέες δράσεις αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα, αφιερωµένες στο πρόσωπο που έγινε σύµβολο του κινήµατος.
Σε όλες εκφράζεται αυτό που γράφτηκε από την κατασκήνωση της Πλατείας ντελ Σολ: «Η Μαρικάρµεν ήταν και θα είναι σύµβολο και παράδειγµα για όλους µας, για τους αγώνες για αξιοπρεπή στέγη, για τη συνέχεια της προσπάθειας να οργανωθούµε για τα δικαιώµατά µας. Υπήρξε η σπίθα που άναψε αυτήν τη φωτιά αδιάκοπου αγώνα».
Αυτά τα σκληρά και θλιβερά νέα κυκλοφόρησαν λίγο µετά την απόφαση του πρωθυπουργού και ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κόµµατος (PSOE), Πέδρο Σάντσεζ να ανακοινώσει εθνικές εκλογές στις 29 Νοέµβρη, πεπεισµένος ότι ο κοινωνικός ξεσηκωµός για τη στέγη ίσως του δίνει την καλύτερη δυνατή ευκαιρία να επανενεργοποιηθεί το αριστερό εκλογικό σώµα και να ανατρέψει την πρόβλεψη -που συµµερίζονται όλες οι δηµοσκοπήσεις- µιας απόλυτης πλειοψηφίας του συνασπισµού του Λαϊκού Κόµµατος (PP) µε το Vox. Η προκήρυξη των εκλογών συµπίπτει επίσης µε την υποστήριξη που έδωσαν σχεδόν όλα τα πανεθνικά και περιφερειακά συνδικάτα στην πρωτοβουλία του Σωµατείου Ενοικιαστών να καλέσει σε γενική απεργία, η οποία έχει οριστεί για τις 11 Νοέµβρη.
Η τελική απόφαση του Σάντσεζ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές είχε γίνει σχεδόν αναπόφευκτη µετά την απόρριψη του πρώτου διατάγµατος για τη στέγη από το κόµµα Junts [καταλανικό κόµµα που ανήκε στο µπλοκ δυνάµεων που εξασφαλίζει κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην κυβέρνηση], καθώς δεν είχε σχεδόν καµιά ελπίδα να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία για το φετινό σχέδιο προϋπολογισµού.
Ο Σάντσεζ έπρεπε επίσης να συνυπολογίσει ότι δύσκολα θα βρισκόταν σε καλύτερες συνθήκες τους επόµενους µήνες, δεδοµένου ότι ο πληθωρισµός συνεχίζει να αυξάνεται (τώρα είναι στο 4,9%) και οι δικαστικοί πόλεµοι (υποθέσεις Θαπατέρο και Λέιρε Ντίεζ, άλλες περιπτώσεις που εµπλέκονται συγγενείς του πρωθυπουργού) δεν πρόκειται να σταµατήσουν.
Γι’ αυτό επέλεξε να ανακοινώσει την προκήρυξη εκλογών µε µια οµιλία στην οποία χρησιµοποίησε για ακόµα µια φορά ρητορική κατά των ελίτ και καυχήθηκε για κάποια από τα µετριοπαθή κοινωνικά του µέτρα ή για τα ευνοϊκά στοιχεία σχετικά µε την οικονοµική ανάπτυξη, παρότι αυτά συνεχίζουν να έρχονται σε αντίφαση µε την επιδείνωση των υλικών συνθηκών διαβίωσης (ειδικά σε µισθούς, στέγη και τιµές, για να µην αναφερθούµε στην υγεία και την παιδεία) για την πλειοψηφία της εργατικής τάξης.
Επιπλέον, ο Σάντσεζ επέλεξε να βάλει το υπουργικό συµβούλιο να εγκρίνει εκ νέου -µε κάποιες τροποποιήσεις- τα δύο διατάγµατα που είχαν προηγουµένως καταψηφιστεί στη Βουλή, επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την έγκριση τουλάχιστον του πρώτου από τη Διαρκή Επιτροπή [µικρότερο κοινοβουλευτικό σώµα που λειτουργεί ως κοινοβούλιο στην προεκλογική περίοδο] µέσα σε ένα µήνα. Με αυτόν τον τρόπο θέλει να αποδείξει ότι παραµένει δεκτικός στην πίεση που ασκεί το κίνηµα για στέγη, επιχειρώντας να τοποθετηθεί ως σύµµαχός του ενάντια στο PP, το Vox, το Junts και το UPN [συντηρητικό περιφερειακό κόµµα στη Ναβάρα].
Όµως αυτήν την φορά δεν θα είναι το ίδιο εύκολο να κάνει την ανατροπή όπως τον Ιούλη του 2023. Ο στόχος θα είναι πολύ πιο δύσκολος σήµερα, καθώς η προέλαση της Δεξιάς -και κυρίως του Vox- δείχνει δύσκολο να αντιστραφεί.
Σε αυτή τη δυσκολία προστίθεται το γεγονός ότι η απογοήτευση προς την συµµαχική κυβέρνηση PSOE-Sumar έχει αυξηθεί σηµαντικά µεταξύ πολλών εργαζοµένων, ως αποτέλεσµα των πολιτικών -ή των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων- σε θέµατα όπως η στέγαση και η µη-κατάργηση του «Νόµου-Φίµωτρο» κατά τη διάρκεια της 8ετούς κυβερνητικής θητείας.
To PP και το Vox δεν άργησαν να αντιδράσουν στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών, παρά την αρχική τους αµηχανία, καθώς πριν την έξωση της Μαρικάρµεν, η κρίση στη Θέουτα τους πρόσφερε ένα πολύ πιο ευνοϊκό τοπίο για τη ρατσιστική τους εκστρατεία και τις εκλογικές τους προοπτικές. Ο Αλµπέρτο Νούνιεζ Φεϊχό, [επικεφαλής του PP], εξέφρασε την ικανοποίησή του καθώς βλέπει τον εαυτό του ως -«επιτέλους»- επόµενο πρωθυπουργό. Παρόλα αυτά, δεν δείχνει απολύτως σίγουρος, καθώς για άλλη µια φορά επανέλαβε τον κίνδυνο εκλογικής νοθείας, στα χνάρια της Ισαµπέλ Ντίαζ Αγιούσο [κυβερνήτρια της Μαδρίτης µε το PP] και του Vox ως πιστός οπαδός του Τραµπισµού.
Ο ηγέτης του PP δεν µιλά σχεδόν καθόλου για προγραµµατικές προτάσεις, εκτός από την επιθυµία του να καταργήσει όσα προοδευτικά µέτρα πήρε η κυβέρνηση Σάντσεζ, την εµµονή του κατά των αναρρωτικών αδειών και την προβολή συνθηµάτων όπως «PSOE ή δηµοκρατία» και «Ισπανία εναντίον PSOE». Όµως, για άλλη µια φορά, αυτός που µίλησε µε µεγαλύτερη σαφήνεια ήταν ο πρώην πρωθυπουργός Αθνάρ, ο οποίος αποδίδει µια υπαρξιακή σηµασία στις εκλογές στις 29 Νοέµβρη. Έφτασε στο σηµείο να ισχυριστεί ότι είναι οι πιο σηµαντικές εκλογές από την εποχή της Μετάβασης [στην κοινοβουλευτική δηµοκρατία], καθώς υποτίθεται ότι διακυβεύεται το µέλλον του «καθεστώτος του 1978» µε τη µοναρχία στην κορυφή του…
Όσο για το Vox, οι διακηρυγµένοι πυλώνες του -«εθνική προτεραιότητα, απορρύθµιση κι επαναµετανάστευση» [όρος που περιγράφει τις µαζικές απελάσεις]- δεν αφήνουν καµιά αµφιβολία για τις προθέσεις του αν έρθει στην εξουσία: να επιβάλει µια πολιτική ρατσιστική, αποροφοβική [µε µίσος προς τους φτωχούς], σεξιστική, καθορισµένη από άρνηση της κλιµατικής αλλαγής και ούλτρα-νεοφιλελεύθερη. Η πολιτική αυτή επιβεβαιώνεται σήµερα και σε ένα άλλο κρίσιµο ζήτηµα: την συνταξιοδοτική αντιµεταρρύθµιση που έχει ήδη προαναγγείλει αυτή η σατανική φιγούρα, ο βουλευτής Χοσέ Φιγκαρέδο του Vox, ο ίδιος που καλούσε σε κυνήγι µεταναστών στη Θέουτα. Έτσι, αυτό που µας περιµένει αν αυτά τα κόµµατα αναλάβουν την εξουσία -εν µέσω της ανόδου της αντιδραστικής διεθνούς όπως βλέπουµε στη Γερµανία και τη Βραζιλία- είναι µια βαθιά αντιµεταρρύθµιση σε πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισµικό επίπεδο.
Εν τω µεταξύ, η προκήρυξη των εκλογών βρήκε τις πανεθνικής εµβέλειας δυνάµεις στα αριστερά του PSOE -που έχουν κυβερνήσει µαζί του- εν µέσω µιας διαµάχης. Η διαµάχη αφορά το ποιος θα ηγηθεί του συνασπισµού Sumar -που µετονοµάζεται σε Frente Amplio [Πλατύ Μέτωπο]- και αν θα θα επιτευχθεί ή όχι συµφωνία µε το Podemos. Όπως προβλέπουν οι δηµοσκοπήσεις, το δυνητικό εκλογικό σώµα αυτού του χώρου έχει µειωθεί σηµαντικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων οκτώ ετών και η µείωση αυτή πιθανότατα θα είναι µεγαλύτερη αν κατέβουν ξεχωριστά, λειτουργώντας προς όφελος του PSOE ή της αποχής.
Άλλον πολιτικό χώρο καταλαµβάνουν τα περιφερειακά αριστερά κόµµατα (όπως το EH Bildu στη Χώρα των Βάσκων, το BNG στη Γαλικία, η ERC στην Καταλονία, το Compromis στη Βαλένθια, η Chunta Aragonesista στην Αραγονία και το Adelante Andalusia στην Ανδαλουσία) που διαθέτουν αυθεντική τοπική βάση και θα κατέβουν µε τα δικά τους ψηφοδέλτια.
Μένει να φανεί το πρόγραµµα και η ρητορική µε την οποία θα κινηθούν, ώστε να εκτιµήσουµε αν αντανακλούν µια επιθυµία για πολιτικό επαναπροσανατολισµό µετά τη µεγαλύτερη ή µικρότερη υποταγή που έχουν διατηρήσει µέχρι τώρα απέναντι στο PSOE. Ξεχωριστές είναι οι περιπτώσεις του Adelante Andalucia, που υποστηρίζει έναν αντικαπιταλιστικό Ανδαλουσιανισµό, και της CUP στην Καταλονία, της οποίας η εθνική ηγεσία αποφάσισε να µην κατέβει στις εκλογές, αν και η απόφαση µένει να εγκριθεί από εσωκοµµατικό δηµοψήφισµα [τελικά εγκρίθηκε].
Από την άλλη µεριά, αυτό που επίσης γίνεται εµφανές σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι η ανάδυση µιας νέας γενιάς κοινωνικών και πολιτικών ακτιβιστ(ρι)ών που -µαζί µε σηµαντικά τµήµατα προηγούµενων γενιών- εκφράζουν µια νέα διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης που απαιτεί επειγόντως µια Αριστερά της ρήξης και της ανεξαρτησίας από τον σοσιαλφιλελευθερισµό που παραµένει ηγεµονικός.
Οργανώνοντας την απεργία
Σε κάθε περίπτωση, η προετοιµασία της Γενικής Απεργίας στις 11 Νοέµβρη απαιτεί τη µεγαλύτερη δυνατή ενότητα δράσης µεταξύ των οργανώσεων που την κάλεσαν προκειµένου να συγκροτηθούν επιτροπές σε γειτονιές, χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης σε όλη την επικράτεια -όπως έχουν ήδη προτείνει το Σωµατείο Ενοικιαστών και διάφορες άλλες συνδικαλιστικές, φεµινιστικές, οικολογικές και κοινωνικές οργανώσεις.
Η απεργία πρέπει να είναι -όπως είχε προταθεί µε επιτυχία από τη φεµινιστική γενική απεργία της 8ης Μάρτη του 2018- «µια απεργία εργασιακή, µια απεργία από την φροντίδα, µια απεργία καταναλωτική και φοιτητική-µαθητική», παρότι εκείνη τη φορά ο αντίκτυπος στα εργοστάσια ήταν περιορισµένος επειδή τα µεγάλα συνδικάτα είχαν καλέσει µόνο σε επιµέρους 2ωρες στάσεις εργασίας.
Συνεπώς, έχουµε επαρκείς λόγους να πιστεύουµε ότι η συµφωνία που επιτεύχθηκε για το συγκεκριµένο απεργιακό κάλεσµα θα ανοίξει το δρόµο για µια σχεδόν ολοκληρωτική παύση κάθε εργασίας -κάτι που δεν θα έχει προηγούµενο εν µέσω προεκλογικής περιόδου. Επιπλέον, αυτή η διαδικασία ξεδιπλώνεται στο φόντο ενός πιθανού «θερµού φθινοπώρου» στην Ευρώπη -όπως βλέπουµε ήδη σε Γαλλία και Βέλγιο- ενός φαινοµένου που είχε πολύ καιρό να συµβεί.
Προφανώς, υπάρχουν διάφορα ρεύµατα και στρατηγικές µέσα στο απεργιακό µπλοκ. Συνεπώς, πρέπει να γίνουν προσπάθειες για να αποφευχθεί κάθε εργαλειοποίηση για εκλογικούς σκοπούς, προσδίδοντας στην κινητοποίηση κοινούς στόχους που µε αφετηρία τα αιτήµατα για αξιοπρεπή στέγαση, δίκαιους µισθούς και δίκαιες τιµές θα πηγαίνουν πέρα από αυτά και θα βάζουν στο στόχαστρο έναν καπιταλισµό που βασίζεται στην προσοδοθηρία, την κερδοσκοπία και την αρπακτικότητα.
Αυτή η κινητοποίηση δεν πρέπει να παραµείνει αδιάφορη απέναντι στην απειλή που συνιστά µια εκλογική νίκη της Δεξιάς, την οποία θα πρέπει να αντιµετωπίσουµε µε όλη τη συλλογική µας δύναµη. Αλλά αυτό θα πρέπει να το κάνουµε διεκδικώντας την αυτονοµία του κινήµατος και την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει τον αγώνα όποιος και να κυβερνά, σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης, και πριν και µετά τις 29 Νοέµβρη. Αυτό ισχύει ακόµη περισσότερο µε δεδοµένο ότι οι κύριες αρµοδιότητες για τη στέγαση βρίσκονται στα χέρια των αυτόνοµων κοινοτήτων και των δήµων, οι οποίοι κυβερνώνται κυρίως από το PP και σε πολλούς από αυτούς σε συµµαχία µε το Vox.
Μπαίνουµε σε λίγες αποφασιστικές εβδοµάδες, κατά τις οποίες το αντιδραστικό µπλοκ, οι εργοδοτικές ενώσεις και τα λόµπι των εισοδηµατιών (ενθαρρυµένα µετά την αποδεδειγµένη ικανότητά τους να ασκούν εκβιασµό, όπως φάνηκε στην περίπτωση του Junts), δεν θα διστάσουν να χρησιµοποιήσουν κάθε βρώµικη τακτική για να εµποδίσουν τη Γενική Απεργία να καταστεί µια επιτυχία ικανή να αλλάξει τον σηµερινό συσχετισµό δύναµης.
Πρωτότυπο:
Στα αγγλικά:
Σχόλια (0)