Έφταιγε η έμφυλη βία, όχι η καραντίνα και ο κορονοϊός

Καμία μόνη της στο σπίτι

Η πρό­σφα­τη γυ­ναι­κο­κτο­νία που έγινε στην Ιτα­λία και συ­γκε­κρι­μέ­να στην πόλη Φούρ­τσι Σί­κου­λο στη Μεσ­σί­να, όπου ένας φοι­τη­τής Ια­τρι­κής στραγ­γά­λι­σε την 27χρο­νη σύ­ντρο­φό και συμ­φοι­τή­τριά του μέσα στο σπίτι, προ­στέ­θη­κε στη μακρά λίστα των γυ­ναι­κο­κτο­νιών που δια­πράτ­το­νται με αυ­ξη­μέ­νη συ­χνό­τη­τα διε­θνώς εν μέσω κα­ρα­ντί­νας. Την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές μα­θαί­νου­με ότι στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία συ­ντα­ξιού­χος σκό­τω­σε τη γυ­ναί­κα του και μετά αυ­το­κτό­νη­σε.

Σαπφώ Διαμαντοπούλου & Χρύσα Τσικαλουδάκη

Τόσο όσον αφορά αυτό το πε­ρι­στα­τι­κό όσο και όσον αφορά την πε­ρί­πτω­ση της Ιτα­λί­ας τα ΜΜΕ ανα­δει­κνύ­ουν ως βα­σι­κή αιτία των γυ­ναι­κο­κτο­νιών τη ψυ­χο­λο­γι­κή πίεση που νιώ­θουν οι άντρες λόγω της κα­ρα­ντί­νας που επι­βλή­θη­κε μετά την εξά­πλω­ση της παν­δη­μι­κής κρί­σης. Ιδιαί­τε­ρα όσον αφορά την πα­ρου­σί­α­ση της εί­δη­σης για την Ιτα­λία, στην Ελ­λά­δα  ανα­δει­κνύ­ο­νται ορι­σμέ­να εν­δια­φέ­ρο­ντα ση­μεία. Είναι του­λά­χι­στον ανα­κου­φι­στι­κό ότι κά­ποια από τα συ­στη­μι­κά ΜΜΕ ανα­φέρ­θη­καν στο πε­ρι­στα­τι­κό χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τον όρο «γυ­ναι­κο­κτο­νία», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να την ανη­συ­χία σχε­τι­κά με το ζή­τη­μα αύ­ξη­σης της έμ­φυ­λης βίας σε κα­θε­στώς κα­ρα­ντί­νας.

Όταν τα ΜΜΕ με­τα­δί­δουν τον ιό του σε­ξι­σμού και της μα­τσό-βί­ας

Πα­ράλ­λη­λα όμως δια­βά­σα­με την εμε­τι­κή συ­γκά­λυ­ψη του δρά­στη από συ­γκε­κρι­μέ­νη φυλ­λά­δα (δεν ήταν η μόνη), γνω­στή για τη στάση που παίρ­νει σε ανά­λο­γα πε­ρι­στα­τι­κά σε­ξι­στι­κής βίας. Ο τί­τλος ανα­φο­ράς στο εξώ­φυλ­λο της εφη­με­ρί­δας  ήταν ο εξής: «Στραγ­γά­λι­σε τη φίλη του λόγω ΚΑ­ΡΑ­ΝΤΙ­ΝΑΣ» και «Η ανα­γκα­στι­κή συ­γκα­τοί­κη­ση τρέ­λα­νε τον φοι­τη­τή Ια­τρι­κής». Πρό­κει­ται για μια χυ­δαία από­πει­ρα απε­νο­χο­ποί­η­σης του γυ­ναι­κο­κτό­νου, καθώς για άλλη μια φορά το βάρος της ευ­θύ­νης με­τα­το­πί­ζε­ται από την ίδια τη δο­λο­φο­νι­κή πράξη  σε μια «αντι­κει­με­νι­κή» συν­θή­κη. Τούτη τη φορά δεν υπήρ­χε χώρος για «άμεση» ενο­χο­ποί­η­ση του θύ­μα­τος, της συ­ντρό­φου, της γυ­ναί­κας, η οποία «προ­κά­λε­σε», «δεν αντι­στά­θη­κε» ή «τι πε­ρί­με­νε εκεί που κυ­κλο­φο­ρού­σε μόνη;», όπως άλ­λω­στε χι­λιά­δες φορές έχει επι­τευ­χθεί από την κυ­ρί­αρ­χη αφή­γη­ση. Τούτη τη φορά, το θύμα –η 27χρο­νη φίλη του Λο­ρέ­να Κουα­ρά­ντα, που πα­ρε­μπι­πτό­ντως ήταν και η ίδια φοι­τή­τρια Ια­τρι­κής, ιδιό­τη­τα που δε θε­ω­ρή­θη­κε απα­ραί­τη­το να ανα­φερ­θεί από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη εφη­με­ρί­δα, σε αντί­θε­ση με το δρά­στη– βρι­σκό­ταν στο σπίτι με το σύ­ντρο­φό της, ακο­λου­θώ­ντας τα μέτρα για τον πε­ριο­ρι­σμό της παν­δη­μί­ας του κο­ρο­νοϊ­ού. Πα­ρ’ό­λ’αυ­τά, βρέ­θη­κε πάλι ο τρό­πος να δι­καιο­λο­γη­θεί στη δη­μό­σια σφαί­ρα ο θύτης, καθώς ο εγκλει­σμός απο­τέ­λε­σε, καθώς υπο­στη­ρί­ζουν, επαρ­κή και ανα­γκαία συν­θή­κη για να στραγ­γα­λί­σει σε κα­τά­στα­ση τρέ­λας τη φίλη του. Η πα­ρου­σί­α­ση των στοι­χεί­ων αυτής της ιστο­ρί­ας, γί­νε­ται με τέ­τοιο τρόπο που τε­λι­κά  ενο­χο­ποιεί­ται εμ­μέ­σως η γυ­ναί­κα αφού ο εγκλει­σμός μαζί της είναι αυτός που εν δυ­νά­μει μπο­ρεί να οδή­γη­σε τον μορ­φω­μέ­νο φοι­τη­τή ια­τρι­κής (που ως φοι­τη­τής ια­τρι­κής δεν μπο­ρεί παρά να ήταν «καλό παιδί») να δο­λο­φο­νή­σει τη σύ­ντρο­φό του. Στο με­τα­ξύ στον ιτα­λι­κό τύπο δια­βά­ζου­με ότι ο φοι­τη­τής ια­τρι­κής ομο­λό­γη­σε πως σκό­τω­σε την Λο­ρέ­να Κουα­ρά­ντα επει­δή θε­ω­ρού­σε ότι ότι του είχε με­τα­δώ­σει τον κο­ρο­νο­ϊό. Οι ίδιες οι εξε­τά­σεις βε­βαί­ως δεν μαρ­τυ­ρούν ότι ο δο­λο­φό­νος ήταν θε­τι­κός στον ιό.

Επι­στρέ­φο­ντας  στην πε­ρί­πτω­ση της χυ­δαί­ας φυλ­λά­δας που πρό­βα­λε το γε­γο­νός στην Ελ­λά­δα, γί­νε­ται  προ­φα­νές ότι οι δη­μο­σιο­γρά­φοι της εν λόγω εφη­με­ρί­δας δεν κρά­τη­σαν καν τα προ­σχή­μα­τα. Ήδη πά­ντως η κα­τα­κραυ­γή , ιδιαί­τε­ρα μέσω κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων ήταν με­γά­λη, ενώ κα­ταγ­γε­λί­ες έχουν στα­λεί και στην ΕΣΗΕΑ από την οποία ανα­μέ­νου­με να πα­ρέμ­βει, να κα­τα­δι­κά­σει και να απο­βά­λει  τους δη­μο­σιο­γρά­φους από το συν­δι­κα­λι­στι­κό της όρ­γα­νο. Αντί­στοι­χα ανα­μέ­νου­με και από τους αρ­μό­διους κρα­τι­κούς φο­ρείς να επι­βά­λουν κυ­ρώ­σεις.

Δεν είναι οι­κο­γε­νεια­κή τρα­γω­δία, είναι έμ­φυ­λη βία

Στην Ελ­λά­δα, την ώρα που με­τρά­με σχε­δόν τρεις εβδο­μά­δες κα­ρα­ντί­νας, τα πο­σο­στά πε­ρι­στα­τι­κών εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής και έμ­φυ­λης βίας γε­νι­κό­τε­ρα ακο­λου­θούν την αυ­ξη­τι­κή τάση που πα­ρα­τη­ρεί­ται διε­θνώς. Και πρό­κει­ται μο­νά­χα για όσα έχουν κα­ταγ­γελ­θεί ή είδαν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας εξαι­τί­ας της αγριό­τη­τάς τους, όπως ήταν η διπλή γυ­ναι­κο­κτο­νία στην Κη­φι­σιά από τον πρώην σύ­ζυ­γο της μιας γυ­ναί­κας. Η γυ­ναι­κο­κτο­νία συ­νέ­βη πριν από δύο εβδο­μά­δες έξω από το σού­περ μάρ­κετ που ερ­γά­ζο­νταν οι δύο γυ­ναί­κες. Ο δρά­στης ήταν αστυ­νο­μι­κός και σκό­τω­σε με το υπη­ρε­σια­κό του όπλο την πρώην σύ­ζυ­γό του και τη φίλη της κατά τη διάρ­κεια του δια­λείμ­μα­τός τους από τη δου­λειά. Δε μας εκ­πλήσ­σει βέ­βαια το γε­γο­νός ότι από τα συ­στη­μι­κά ΜΜΕ η ανα­φο­ρά στο πε­ρι­στα­τι­κό πε­ρι­λάμ­βα­νε τί­τλους, όπως «οι­κο­γε­νεια­κή τρα­γω­δία» ή «τη σκό­τω­σε για την επι­μέ­λεια των παι­διών», προ­σπα­θώ­ντας με αυτόν τον τρόπο να μειώ­σουν τη ση­μα­σία της δι­πλής γυ­ναι­κο­κτο­νί­ας. Ακόμη, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή ήταν και η στάση αδια­φο­ρί­ας που επέ­δει­ξαν αστυ­νο­μι­κοί στην πε­ρί­πτω­ση της γυ­ναί­κας που βρήκε το κου­ρά­γιο και κα­τήγ­γει­λε στο ΑΤ της πε­ριο­χής της την κα­κο­ποί­η­ση που βίωνε από τον σύ­ντρο­φό της εν μέσω κα­ρα­ντί­νας. Ωστό­σο, μετά τις πολ­λα­πλές κα­ταγ­γε­λί­ες και τη διά­στα­ση που έλαβε το συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό, η στάση τόσο των ίδιων των αστυ­νο­μι­κών όσο και των αρχών  με­τα­το­πί­στη­κε (του­λά­χι­στον στα λόγια) προς την κα­τεύ­θυν­ση υπε­ρά­σπι­σης του «αδύ­να­μου φύλου.»

Η μη­χα­νή της κοι­νω­νι­κής ανα­πα­ρα­γω­γής δε στα­μα­τά ποτέ

Η εκτί­να­ξη των πε­ρι­στα­τι­κών έμ­φυ­λης βίας και κα­κο­ποί­η­σης στο σπίτι είναι μία διά­στα­ση του κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμού, ως προς την οποία από πλευ­ράς κρά­τους τη­ρεί­ται εγκλη­μα­τι­κή σιωπή. Αν για τα θύ­μα­τα της εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής  βίας η κα­ταγ­γε­λία είναι μία φορά δύ­σκο­λη υπό συν­θή­κες «κα­νο­νι­κό­τη­τας» , ο πε­ριο­ρι­σμός  της ελεύ­θε­ρης  με­τα­κί­νη­σης  και επι­κοι­νω­νί­ας με τον «έξω κόσμο» σχε­δόν απο­κλεί­ει τη δυ­να­τό­τη­τα πρό­σβα­σης , ανα­ζή­τη­σης βο­ή­θειας από τους αρ­μό­διους φο­ρείς και κα­ταγ­γε­λί­ας. Οι δη­μό­σιες αρχές γυρ­νούν επι­δει­κτι­κά την πλάτη σε ό,τι συμ­βαί­νει πίσω από κλει­στές πόρ­τες, μια και στη δε­δο­μέ­νη στιγ­μή προ­έ­χει ο αγώ­νας με την «ασύμ­με­τρη απει­λή» του ιού.  Η γυ­ναι­κο­κτο­νία όμως πα­ρα­μέ­νει η πρώτη αιτία θα­νά­του γυ­ναι­κών πα­γκό­σμια και ,κυ­ρί­ως, για αυτήν δεν ανα­ζη­τεί­ται πυ­ρε­τω­δώς το «αντί­δο­το». Ο υπο­χρε­ω­τι­κός εγκλει­σμός και συ­νύ­παρ­ξη των θυ­μά­των με τον κα­κο­ποι­η­τή τους οδη­γεί με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια στην αύ­ξη­ση των κρου­σμά­των ξυ­λο­δαρ­μού, βια­σμού, εν γένει κα­κο­ποί­η­σης σε όλες τις μορ­φές της , μέχρι και τη γυ­ναι­κο­κτο­νία.

Την ίδια ώρα όμως η τρέ­χου­σα κρίση βρί­σκει τις γυ­ναί­κες να είναι οι “φτω­χό­τε­ρες των φτω­χών”. Ούσες τα πρώτα θύ­μα­τα των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών μιας δε­κα­ε­τί­ας κρί­σης και των πα­τριαρ­χι­κών δομών και αντι­λή­ψε­ων, η “κα­τά­στα­ση έκτα­κτης ανά­γκης” τις βρί­σκει πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον κα­θέ­να ερ­γα­σια­κά απρο­στά­τευ­τες, συ­χνό­τα­τα ανα­σφά­λι­στες, σε σχέ­σεις ελα­στι­κής ερ­γα­σί­ας ή και στην ανερ­γία (που εν­δη­μούν στις γυ­ναί­κες), υπο­χρε­ω­μέ­νες να επι­βιώ­σουν με μι­σθούς πεί­νας. Με αυτά ως δε­δο­μέ­να, θα πλη­γούν πρώ­τες από τα έκτα­κτα μέτρα των αφε­ντι­κών: απο­λύ­σεις, ανα­στο­λές των συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ες, πε­ρι­κο­πές, δυ­σμε­νείς με­τα­βο­λές συν­θη­κών ερ­γα­σί­ας, ωρα­ρί­ων, κοκ. Είναι αυτές που θα κλη­θούν να συν­δυά­σουν την απλή­ρω­τη ερ­γα­σία στο σπίτι για την κοι­νω­νι­κή ανα­πα­ρα­γω­γή (νοι­κο­κυ­ριό, φρο­ντί­δα, κλπ) με νέες “ευ­έ­λι­κτες” μορ­φές απα­σχό­λη­σης όπως η τη­λερ­γα­σία. Και αυτή η συν­θή­κη της φτώ­χειας μαζί με την αντί­λη­ψη ότι οι γυ­ναί­κες είναι υπο­χρε­ω­μέ­νες όχι μόνο να τα­ΐ­σουν, να πε­ρι­θάλ­ψουν, αλλά να κα­λύ­ψουν συ­ναι­σθη­μα­τι­κά τα υπό­λοι­πα μέλη της οι­κο­γέ­νειας ή τους συ­ντρό­φους τους είναι που τις κα­θι­στά ευά­λω­τες και τα πρώτα θύ­μα­τα ανά­με­σα σε όσες και όσους μέ­νουν σπίτι.

Για τις γυ­ναί­κες το “μέ­νου­με σπίτι” σε συν­θή­κες από­συρ­σης του κρά­τους ακόμη και από την πε­νι­χρή κοι­νω­νι­κή φρο­ντί­δα που πα­ρεί­χε τον καιρό της “κα­νο­νι­κό­τη­τας” ση­μαί­νει ότι όλα τα οι­κο­γε­νεια­κά βάρη με­τα­κυ­λί­ο­νται στις πλά­τες τους. Η ολο­ή­με­ρη φρο­ντί­δα των παι­διών (μετά το κλεί­σι­μο σχο­λεί­ων, παι­δι­κών σταθ­μών, Κέ­ντρων Δη­μιουρ­γι­κής Απα­σχό­λη­σης, κλπ), η φρο­ντί­δα μελών της οι­κο­γέ­νειας που νο­σούν καθώς και ευ­πα­θών ομά­δων στο σπίτι, τα ψώνια για τους ηλι­κιω­μέ­νους, τα ψώνια για το “νοι­κο­κυ­ριό”, όλα όσα συ­νι­στούν την κοι­νω­νι­κή πα­ρα­γω­γή ακόμη και (ή ιδιαί­τε­ρα) σε συν­θή­κες παν­δη­μί­ας “πρέ­πει” να συ­νε­χί­σει να διεκ­πε­ραιώ­νε­ται απρό­σκο­πτα από τις γυ­ναί­κες. Τε­λι­κά ακόμα και αν πολ­λές-οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν πη­γαί­νουν πλέον στους χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, οι γυ­ναί­κες δεν μπο­ρούν να στα­μα­τή­σουν ποτέ να ερ­γά­ζο­νται στο σπίτι.

Η έμ­φυ­λη βία σε και­ρούς παν­δη­μί­ας

Δεν είναι λίγες οι εκ­θέ­σεις που έχουν γίνει πα­γκο­σμί­ως ανα­φο­ρι­κά με την αύ­ξη­ση των πε­ρι­στα­τι­κών εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής και έμ­φυ­λης βίας από τη στιγ­μή που η παν­δη­μία του κο­ρο­νοϊ­ού έθεσε με κυ­βερ­νη­τι­κή εντο­λή σε κα­ρα­ντί­να μια σειρά από χώρες. Εν­δει­κτι­κά, στην Κίνα οι κα­ταγ­γε­λί­ες των γυ­ναι­κών που υφί­στα­νται κα­κο­ποί­η­ση τρι­πλα­σιά­στη­καν μέσα στο Φε­βρουά­ριο (47 τον προη­γού­με­νο χρόνο και 162 φέτος), ενώ πα­ράλ­λη­λα έχουν αυ­ξη­θεί ση­μα­ντι­κά και οι αι­τή­σεις δια­ζυ­γί­ων. Στην Αυ­στρα­λία, ση­μειώ­νε­ται 75% αύ­ξη­ση των πε­ρι­στα­τι­κών έμ­φυ­λης βίας από τη στιγ­μή που πάρ­θη­καν τα πρώτα μέτρα ενά­ντια στην εξά­πλω­ση του κο­ρο­νοϊ­ού. Στην Ισπα­νία ακόμη στη δια­δι­κτυα­κή γραμ­μή βο­ή­θειας κα­κο­ποι­η­μέ­νων γυ­ναι­κών το πο­σο­στό φτά­νει το 270%, ενώ στην Κύπρο η αύ­ξη­ση της εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας αγ­γί­ζει το 30% μετά και το πρώτο κρού­σμα στη χώρα στις 9 Μαρ­τί­ου. Και φυ­σι­κά όλα αυτά αφο­ρούν μόνο σε γυ­ναί­κες που έφτα­σαν μέχρι την ανα­ζή­τη­ση βο­ή­θειας, χωρίς να πε­ρι­λαμ­βά­νουν τις δε­κά­δες άλλες πε­ρι­πτώ­σεις που μέ­νουν χωρίς κα­τα­γρα­φή.

Καμία μόνη της στο σπίτι, μέτρα ανα­χαί­τι­σης της βίας στο σπίτι τώρα

Από θε­σμι­κής πλευ­ράς  και ύστε­ρα από πιέ­σεις φε­μι­νι­στι­κών συλ­λο­γι­κο­τή­των επι­χει­ρεί­ται διε­θνώς να λη­φθούν κά­ποια μέτρα ώστε να μειω­θούν τα πε­ρι­στα­τι­κά εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής και έμ­φυ­λης βίας κυ­ρί­ως  μέσα από γραμ­μές στή­ρι­ξης κα­κο­ποι­η­μέ­νων γυ­ναι­κών. Χρειά­ζε­ται όμως να γί­νουν πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα. Η συ­ζή­τη­ση για την υπε­ρά­σπι­ση του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα της υγεί­ας αλλά και γε­νι­κό­τε­ρα για τη δη­μό­σια υγεία, αφορά άμεσα τις γυ­ναί­κες και τις συν­θή­κες ζωής τους. Είναι ανα­γκαίο να δια­τε­θούν γεν­ναία κον­δύ­λια από τους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των κρα­τών , εδώ και τώρα για κοι­νω­νι­κούς λει­τουρ­γούς και ψυ­χο­λό­γους στις γει­το­νιές, να δοθεί η δυ­να­τό­τη­τα επί­σης ούτως ώστε οι ψυ­χο­λο­γι­κές γραμ­μές στή­ρι­ξης να μην λει­τουρ­γούν απλώς ενη­με­ρω­τι­κά αλλά να ανα­λά­βουν τη στή­ρι­ξη σε συχνή βάση πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας με διά­φο­ρα μέσα την πο­ρεία των γυ­ναι­κών που κα­τα­φεύ­γουν σε αυτές. Χρειά­ζε­ται να ορ­γα­νω­θούν κα­μπά­νιες ενη­μέ­ρω­σης των γει­τό­νων στις πο­λυ­κα­τοι­κί­ες μέσω των οποί­ων θα κα­λού­νται οι άν­θρω­ποι που γί­νο­νται μάρ­τυ­ρες πε­ρι­στα­τι­κών βίας, να σπάνε τη σιωπή και να πα­ρεμ­βαί­νουν, γνω­ρί­ζο­ντας όμως που θα απευ­θυν­θούν και τι θα πρέ­πει να κά­νουν. Τα δη­μό­σια μέσα ενη­μέ­ρω­σης θα μπο­ρού­σαν να αφιε­ρώ­σουν ενη­με­ρω­τι­κές εκ­πο­μπές που να ευαι­σθη­το­ποιούν το κοινό. Όσοι χώροι ερ­γα­σί­ας βρί­σκο­νται ακόμα σε λει­τουρ­γία θα μπο­ρού­σαν να δια­θέ­τουν ψυ­χο­λό­γους για τις γυ­ναί­κες και τους άντρες προ­κει­μέ­νου μοι­ρα­στούν το ψυ­χο­λο­γι­κό βάρος που προ­κα­λεί η εντα­τι­κο­ποί­η­ση της δου­λειάς και οι δύ­σκο­λες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Κυ­ρί­ως όμως χρειά­ζε­ται εδώ και τώρα να δη­μιουρ­γη­θούν ξε­νώ­νες και να δο­θούν κα­τοι­κί­ες στις οποί­ες οι γυ­ναί­κες που υφί­στα­νται κα­τα­πί­ε­ση θα μπο­ρούν να κα­τα­φύ­γουν χωρίς να πε­ρι­μέ­νουν μήνες, ενώ η ζωή τους θα βρί­σκε­ται σε κίν­δυ­νο. Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές άλ­λω­στε η έλ­λει­ψη ενη­μέ­ρω­σης και ύπαρ­ξης τέ­τοιων δομών απο­τρέ­πει τις γυ­ναί­κες από το να ζη­τή­σουν βο­ή­θεια, αφού ξέ­ρουν ότι δεν θα υπάρ­ξει άμεση λύση στο πρό­βλη­μά τους. Γνω­ρί­ζου­με πως στην Ελ­λά­δα η κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ δεν πρό­κει­ται να κάνει τί­πο­τα από όλα αυτά. Η βελ­τί­ω­ση των  συν­θη­κών  ζωής των αν­θρώ­πων της με­γά­λης πλειο­ψη­φί­ας δεν βρί­σκο­νται στις άμε­σες προ­τε­ραιό­τη­τές τους. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που έν­νοιες  όπως έμ­φυ­λη βία ή γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες τους είναι πα­ντε­λώς άγνω­στες και αδιά­φο­ρες. Για μια ση­μα­ντι­κή με­ρί­δα της δε­ξιάς άλ­λω­στε όλα αυτά τα αι­τή­μα­τα απο­τε­λούν «κουλ­του­ριά­ρι­κες υπερ­βο­λές». Και όμως πρό­κει­ται για την υπε­ρά­σπι­ση του πιο πο­λύ­τι­μου αγα­θού, της ζωής μας. Δεν θα πά­ψου­με λοι­πόν να δη­λώ­νου­με την αλ­λη­λεγ­γύη μας σε όποια γυ­ναί­κα το χρειά­ζε­ται, και δεν θα στα­μα­τή­σου­με να ορ­γα­νώ­νου­με την αντί­στα­ση μέσα από τις φε­μι­νι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες μας και δεν θα στα­μα­τή­σου­με σε όλες τις χώρες  του κό­σμου να αγω­νι­ζό­μα­στε. Γιατί δεν ανε­χό­μα­στε να υπάρ­χει σε αυτό τον κόσμο ούτε μια λι­γό­τε­ρη.

/rproject.gr