Η συσσωρευμένη οργή πυροδοτεί ένα κύμα εξέγερσης που θυμίζει δεκαετία του ’60

Παραθέτουμε παρακάτω αποσπάσματα άρθρου της Κιγιάνγκα-Γιαμάτα Τέιλορ, που δημοσιεύτηκε στους New York Times τις πρώτες στιγμές μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Με τον εύ­γλωτ­το τίτλο «Φυ­σι­κά και θα υπάρ­ξουν δια­δη­λώ­σεις», υπε­ρα­σπι­ζό­ταν τις πρώ­τες κι­νη­το­ποι­ή­σεις στη Μι­νε­ά­πο­λις και ταυ­τό­χρο­να εκτι­μού­σε ότι «δυ­να­τό­τη­τες για τέ­τοιου εί­δους εκρή­ξεις υπάρ­χουν σε κάθε πόλη». Στο άρθρο της θα βρει κα­νείς μια εξαι­ρε­τι­κή πε­ρι­γρα­φή όλων των αι­τιών της ση­με­ρι­νής εξέ­γερ­σης στους δρό­μους των ΗΠΑ.

Πάνος Πέτρου, Κιγιάνγκα-Γιαμάτα Τέιλορ

Είναι οι αι­τί­ες που γέν­νη­σαν μετά το 2014 και το κί­νη­μα Black Lives Matter. Οι ση­με­ρι­νές δια­δη­λώ­σεις είναι «συ­νέ­χεια» αυτού του κι­νή­μα­τος, αλλά ταυ­τό­χρο­να είναι και μια «τομή». Στις αι­τί­ες που πε­ρι­γρά­φει η Κι­γιάν­γκα, πρέ­πει να προ­στε­θεί το συ­νο­λι­κό­τε­ρο υπό­βα­θρο της πε­ριό­δου που ζούμε. Στο προη­γού­με­νο φύλλο της «Ε.Α.» πα­ρα­θέ­τα­με την εκτί­μη­ση άρ­θρου του Bloomberg για «ερ­χό­με­νες εξε­γέρ­σεις», όπου γρα­φό­ταν γλα­φυ­ρά: «πίσω από τις πόρ­τες των κλει­σμέ­νων σε κα­ρα­ντί­να νοι­κο­κυ­ριών, στις μα­κρές ουρές των συσ­σι­τί­ων, στις φυ­λα­κές και στις πα­ρα­γκου­πό­λεις και στα στρα­τό­πε­δα προ­σφύ­γων –όπου οι άν­θρω­ποι ήταν πει­να­σμέ­νοι, ασθε­νείς κι ανή­συ­χοι ακόμα και πριν το ξέ­σπα­σμα της επι­δη­μί­ας– η τρα­γω­δία και τα ψυ­χο­λο­γι­κά τραύ­μα­τα συσ­σω­ρεύ­ο­νται. Αυτές οι πιέ­σεις θα εκρα­γούν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο».

Αρ­κε­τοί συμ­με­τέ­χο­ντες στις ση­με­ρι­νές άγριες δια­δη­λώ­σεις στις ΗΠΑ, εντο­πί­ζουν το γε­νι­κό αί­σθη­μα και κλίμα και κά­νουν λόγο για «κάτι δια­φο­ρε­τι­κό από το Black Lives Matter», ότι «δεν είναι όπως το 2014».

Κα­ταρ­χήν οι δια­δη­λώ­σεις έχουν εξα­πλω­θεί σε πάρα πολ­λές πό­λεις. Συ­νή­θως οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις πε­ριο­ρί­ζο­νταν στην Πο­λι­τεία όπου έγινε η δο­λο­φο­νία κά­ποιου μαύ­ρου. Ακόμα και στις πιο εκτε­τα­μέ­νες δια­δη­λώ­σεις ή και το­πι­κές εξε­γέρ­σεις (Φέρ­γκιου­σον, Βαλ­τι­μό­ρη) που προ­κά­λε­σαν πα­νε­θνι­κή συ­ζή­τη­ση, η εξά­πλω­ση αφο­ρού­σε μι­κρές σχε­τι­κά κι­νη­το­ποι­ή­σεις που είχαν τη μορφή ακτι­βι­σμών «σε αλ­λη­λεγ­γύη με την εξέ­γερ­ση». Στους δρό­μους της Ατλά­ντα, του Λος Άν­τζε­λες, της Ουά­σινγ­κτον, εξε­λίσ­σο­νται μα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις που αφο­ρούν συσ­σω­ρευ­μέ­νη οργή των συμ­με­τε­χό­ντων κι όχι μόνο «αλ­λη­λεγ­γύη στα αδέρ­φια στη Μι­νε­ά­πο­λις» -δί­νο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά γε­νι­κευ­μέ­νου ξε­ση­κω­μού.

Η μα­χη­τι­κό­τη­τα των δια­δη­λω­τών επί­σης ξε­χω­ρί­ζει. Αλλού δέ­χο­νται επι­θέ­σεις τα Αστυ­νο­μι­κά Τμή­μα­τα, αλλού κα­τα­λαμ­βά­νε­ται το CNN, αλλού η αστυ­νο­μία ή και η Εθνο­φρου­ρά εκ­διώ­κε­ται από γει­το­νιές, ενώ «πο­λιορ­κεί­ται» μέχρι και ο Λευ­κός Οίκος (υπο­χρε­ώ­νο­ντας τον Τραμπ να κλει­δω­θεί σε υπό­γειο κα­τα­φύ­γιο, έστω για μια ώρα!). Όλα αυτά σε συν­θή­κες κλι­μά­κω­σης της κα­τα­στο­λής, με απα­γό­ρευ­ση κυ­κλο­φο­ρί­ας σε πολ­λές πό­λεις η οποία γί­νε­ται ανέ­φι­κτο να επι­βλη­θεί (είτε από επι­χει­ρη­σια­κή αδυ­να­μία, είτε από πο­λι­τι­κό υπο­λο­γι­σμό απέ­να­ντι στα χει­ρό­τε­ρα).

Πέρα από τα εντυ­πω­σια­κά πλάνα που χα­ρί­ζουν οι συ­γκρού­σεις, υπάρ­χουν και τρα­γού­δια όπως το «Glory» που γρά­φτη­κε ως σά­ου­ντρακ της ται­νί­ας «Σέλμα» κι έγινε σή­με­ρα σά­ου­ντρακ δια­δη­λω­τών που το ακού­νε σιω­πη­λοί με υψω­μέ­νες γρο­θιές ως το δια­χρο­νι­κό «Fuck the Police». Υπάρ­χουν και συ­γκλο­νι­στι­κές ομι­λί­ες νε­α­ρών, χα­ρι­σμα­τι­κών μαύ­ρων αγο­ριών και κο­ρι­τσιών που συ­γκλο­νί­ζουν τα πλήθη. Υπάρ­χουν στιγ­μές αλ­λη­λεγ­γύ­ης (ακόμα και στις «λε­η­λα­σί­ες», που σε με­ρι­κές πε­ρι­πτώ­σεις γί­νε­ται ορ­γα­νω­μέ­νη δια­νο­μή της «λείας»…) ή εν­συ­ναί­σθη­σης, με τους συ­γκε­ντρω­μέ­νους να γο­να­τί­ζουν κρα­τώ­ντας ο ένας το χέρι της άλλης κ.ο.κ. Υπάρ­χουν και μι­κρές «ατο­μι­κές» ιστο­ρί­ες μι­κρο-αντί­στα­σης, όπως εκεί­νου του τύπου που «χά­κα­ρε» τους ασύρ­μα­τους της αστυ­νο­μί­ας του Σι­κά­γο κι ανα­με­τά­δι­δε το «Fuck the Police» ή των 4 ντε­λι­βε­ρά­δων που δια­δο­χι­κά ο ένας μετά τον άλλο αρ­νή­θη­καν να πα­ρα­δώ­σουν φα­γη­τό στο σπίτι του δο­λο­φό­νου, που ήταν προ­στα­τευ­μέ­νο από δι­μοι­ρί­ες και πε­ρι­κυ­κλω­μέ­νο από δια­δη­λω­τές.

Κυ­ρί­ως, η ση­με­ρι­νή μαύρη εξέ­γερ­ση απο­κτά πλα­τύ­τε­ρες συμ­μα­χί­ες. Από την πα­ρου­σία της με­ξι­κά­νι­κης ση­μαί­ας στις δια­δη­λώ­σεις μέχρι την πρω­το­φα­νή μα­ζι­κή πα­ρου­σία της λευ­κής νε­ο­λαί­ας κι από τη δια­κο­πή της συ­νερ­γα­σί­ας πα­νε­πι­στη­μί­ων και σχο­λεί­ων της Μι­νε­σό­τα με τα Αστυ­νο­μι­κά Τμή­μα­τα ως την άρ­νη­ση των σω­μα­τεί­ων των οδη­γών λε­ω­φο­ρεί­ων να συ­νερ­γα­στούν στη με­τα­φο­ρά προ­σα­χθέ­ντων δια­δη­λω­τών.

Σωστά η Τέι­λορ ανα­κα­λεί στη μνήμη τις μαύ­ρες εξε­γέρ­σεις της δε­κα­ε­τί­ας του ’60. Αυτό που εξε­λίσ­σε­ται στις ΗΠΑ θυ­μί­ζει έντο­να εκεί­νες τις με­γά­λες μέρες. Κι αντλεί δύ­να­μη από την κλη­ρο­νο­μιά τους. Όταν οι ση­με­ρι­νές ακτι­βι­στές υπε­ρα­σπί­ζο­νται την εξέ­γερ­σή τους στα κοι­νω­νι­κά δί­κτυα, ανα­τρέ­χουν στον Μάρ­τιν Λού­θερ Κινγκ για να πουν ότι αυτή «είναι η γλώσ­σα όσων δεν έχουν φωνή». Όταν ο νε­α­ρός με την ντου­ντού­κα φω­νά­ζει «εί­μα­στε μη-βί­αιοι με όσους δεν είναι βί­αιοι απέ­να­ντί μας» αντη­χεί η φωνή του Μάλ­κολμ X στους δρό­μους της Μι­νε­ά­πο­λις. Όταν εκα­το­ντά­δες και χι­λιά­δες νε­α­ροί χωρίς προη­γού­με­νη πο­λι­τι­κή δράση ξέ­ρουν να ση­κώ­νουν τις γρο­θιές τους όταν συ­γκε­ντρώ­νο­νται, είναι η Γρο­θιά του Πάν­θη­ρα αυτή που υψώ­νε­ται ξανά στον ου­ρα­νό…

 

Φυ­σι­κά και θα υπάρ­ξουν δια­δη­λώ­σεις
Η κα­τάρ­ρευ­ση της πο­λι­τι­κής και της δια­κυ­βέρ­νη­σης δεν αφή­νει άλλες επι­λο­γές

Της Κι­γιάν­γκα-Για­μά­τα Τέι­λορ

Είτε εί­μα­στε έτοι­μοι είτε όχι, η ζωή στις ΗΠΑ επι­στρέ­φει σε κά­ποιου εί­δους κα­νο­νι­κό­τη­τα. Και η κα­νο­νι­κό­τη­τα ανα­πό­φευ­κτα πε­ρι­λαμ­βά­νει αστυ­νο­μι­κούς να σκο­τώ­νουν μαύ­ρους και να προ­κα­λού­νται δια­δη­λώ­σεις στους δρό­μους. Η χώρα ξα­να­βρί­σκει τους γνω­στούς ρυθ­μούς της.

Αυτήν τη φορά είναι η Μι­νε­ά­πο­λις. Χι­λιά­δες άν­θρω­ποι έχουν κα­τέ­βει στους δρό­μους για να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν ενά­ντια στη δο­λο­φο­νία του Τζορτζ Φλόιντ.

Είναι εύ­κο­λο να κα­τα­νο­ή­σει κα­νείς την αντί­δρα­ση των πο­λυ­φυ­λε­τι­κών δια­δη­λω­τών στη Μι­νε­ά­πο­λις. (αν δείτε προ­σε­κτι­κά, συμ­με­τέ­χουν εκα­το­ντά­δες λευ­κοί –η «δια­σταύ­ρω­ση» των αδι­κιών είναι εμ­φα­νής και για αυ­τούς). Αυτή η άνοι­ξη έχει οδη­γή­σει σε του­λά­χι­στον 23.000 σχε­τι­ζό­με­νους με τον Covid-19 θα­νά­τους στη μαύρη Αμε­ρι­κή. Ο κο­ρο­ναϊ­ός επε­λαύ­νει στις μαύ­ρες κοι­νό­τη­τες, ρί­χνο­ντας φως και ταυ­τό­χρο­να επι­τα­χύ­νο­ντας τις πα­γιω­μέ­νες κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες που έκα­ναν τους αφρο­α­με­ρι­κά­νους πιο ευά­λω­τους απέ­να­ντι στην ασθέ­νεια.

Αν υπήρ­χε οποια­δή­πο­τε αμ­φι­βο­λία για το αν οι φτω­χοί και ερ­γα­ζό­με­νοι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι είναι ανα­λώ­σι­μοι, τώρα δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει καμία. Είναι εμ­φα­νές ότι η κρα­τι­κή βία δεν είναι απο­κλει­στι­κή υπό­θε­ση της αστυ­νο­μί­ας μόνο.

Η οργή δεν ενι­σχύ­ε­ται μόνο από την υψη­λό­τε­ρη θνη­σι­μό­τη­τα των αφρο­α­με­ρι­κά­νων, αλλά και από δη­μο­σιο­ποι­η­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις όπου νο­ση­λευ­τές ή για­τροί αρ­νή­θη­καν την πε­ρί­θαλ­ψη αφρο­α­με­ρι­κά­νων επει­δή δεν πί­στε­ψαν τα πα­ρά­πο­νά τους για συμ­πτώ­μα­τα. Εξί­σου εξορ­γι­στι­κή είναι η υπό­θε­ση ότι οι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι έχουν ατο­μι­κή ευ­θύ­νη που πε­θαί­νουν σε δυ­σα­νά­λο­γα με­γά­λους ρυθ­μούς.

Ακόμα και οι φαι­νο­με­νι­κά αβλα­βείς οδη­γί­ες για κοι­νω­νι­κή απο­στα­σιο­ποί­η­ση έχουν δη­μιουρ­γή­σει μια νέα δι­καιο­λο­γία για την αστυ­νο­μία να πα­ρε­νο­χλεί αφρο­α­με­ρι­κά­νους. Στη Νέα Υόρκη οι μαύ­ροι απο­τε­λούν το συ­γκλο­νι­στι­κό 93% των συλ­λή­ψε­ων που έχουν σχέση με τις οδη­γί­ες για τον κο­ρο­ναϊό. Αντί­στοι­χες φυ­λε­τι­κές ανι­σό­τη­τες υπάρ­χουν και στο Σι­κά­γο. Σε μια πε­ρί­ο­δο όπου τα αστυ­νο­μι­κά τμή­μα­τα έχουν υπο­σχε­θεί να μειώ­σουν τις συλ­λή­ψεις για να απο­τρέ­ψουν την εξά­πλω­ση του ιού στις το­πι­κές φυ­λα­κές, στο όνομα της υπε­ρά­σπι­σης της δη­μό­σιας υγεί­ας, οι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι πα­ρα­μέ­νουν στο στό­χα­στρο. Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση, γιατί έπρε­πε εξαρ­χής να συλ­λά­βει η αστυ­νο­μία τον Τζορτζ Φλόιντ για πλα­στο­γρά­φη­ση, ένα «έγκλη­μα» φτώ­χειας που δια­πράτ­τουν απελ­πι­σμέ­νοι χα­μη­λό­μι­σθοι ερ­γά­τες;

Όταν λευ­κοί δια­δη­λω­τές, οπλι­σμέ­νοι σαν αστα­κοί, στο Μί­σι­γκαν και αλλού, απει­λούν εκλεγ­μέ­νους αξιω­μα­τού­χους, ο πρό­ε­δρος τους επαι­νεί ως «πολύ κα­λούς αν­θρώ­πους» και γε­νι­κά αφή­νο­νται ήσυ­χοι. Σί­γου­ρα δεν στραγ­γα­λί­ζο­νται μέχρι θα­νά­του στους δρό­μους. Αντί­θε­τα, όταν ο κυ­βερ­νή­της της Μι­νε­σό­τα κά­λε­σε την Εθνο­φρου­ρά, ο Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ δή­λω­σε ότι αυτοί που δια­δη­λώ­νουν ενά­ντια στην αστυ­νο­μι­κή βία μπο­ρεί να πυ­ρο­βο­λη­θούν.

Τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες, υπήρ­ξε η βι­ντε­ο­σκο­πη­μέ­νη δο­λο­φο­νία του Αχ­μάντ Άρ­μπε­ρι στην Τζόρ­τζια, η άγρια εκτέ­λε­ση της Μπριό­να Τέι­λορ από την αστυ­νο­μία του Λού­ι­σβιλ και η δο­λο­φο­νία του Τόνι Μα­κντέιντ, ενός μαύ­ρου τρανς άντρα, από αστυ­νο­μι­κούς στο Τα­λα­χά­σι. Εν τω με­τα­ξύ, υπάρ­χει και η πε­ρί­πτω­ση που πήρε με­γά­λη δη­μο­σιό­τη­τα, για μια λευκή γυ­ναί­κα στο Σέ­ντραλ Παρκ που κά­λε­σε την αστυ­νο­μία κα­ταγ­γέ­λο­ντας έναν μαύρο που της ζή­τη­σε να πε­ρά­σει το λουρί στο σκύλο της. Οι συ­νέ­πειες που θα μπο­ρού­σε να έχει αυτό το τη­λε­φώ­νη­μα έγι­ναν κα­θα­ρές από τη δο­λο­φο­νία του Τζορτζ Φλόιντ.

Κάτι άλλο που είναι αναμ­φι­σβή­τη­το στις ορ­γι­σμέ­νες δια­δη­λώ­σεις στη Μι­νε­ά­πο­λις και όλη τη χώρα είναι το αί­σθη­μα ότι το κρά­τος είναι είτε συ­νέ­νο­χο είτε ανί­κα­νο να υλο­ποι­ή­σει ου­σια­στι­κές αλ­λα­γές.

Ποιες είναι οι εναλ­λα­κτι­κές στη δια­δή­λω­ση, όταν το κρά­τος δεν κάνει ούτε τα βα­σι­κά και όταν αστυ­νο­μι­κοί που πα­ρα­βιά­ζουν το νόμο σπα­νί­ως δέ­χο­νται έστω μια ποι­νή-χά­δι για εγκλή­μα­τα που θα οδη­γού­σαν σε πο­λυ­ε­τή φυ­λά­κι­ση έναν απλό πο­λί­τη; Όταν δεν μπο­ρείς να κερ­δί­σεις δι­καιο­σύ­νη μέσα από την εμπλο­κή στο σύ­στη­μα, τότε πρέ­πει να βρεις άλ­λους τρό­πους να το αλ­λά­ξεις. Δεν το γράφω ως ευχή, αλλά ως προ­αί­σθη­μα.

Η σύ­γκλι­ση αυτών των τρα­γι­κών γε­γο­νό­των –μια παν­δη­μία που σκο­τώ­νει δυ­σα­νά­λο­γα πολ­λούς μαύ­ρους, η απο­τυ­χία του κρά­τους να τους προ­στα­τεύ­σει και το κυ­νη­γη­τό των μαύ­ρων από την αστυ­νο­μία– επι­βε­βαί­ω­σε αυτό που οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ξέ­ρα­με ήδη: Αν δεν κι­νη­το­ποι­η­θού­με εμείς και όσοι στέ­κο­νται στο πλευ­ρό μας για να υπε­ρα­σπι­στού­με τους εαυ­τούς μας, δεν θα το κάνει κα­νέ­νας επί­ση­μος θε­σμός. Οι μαύ­ροι νε­ο­λαί­οι πρέ­πει να υπο­μεί­νουν τα τραύ­μα­τα που προ­κα­λούν οι πλα­στι­κές σφαί­ρες και τα εγκαύ­μα­τα των κά­νι­στρων των δα­κρυ­γό­νων γιατί το κρά­τος μας έχει εγκα­τα­λεί­ψει. Οι Ζωές των Μαύ­ρων Έχουν Αξία μόνο επει­δή θα το επι­βά­λου­με εμείς.

Δεν είναι κάτι και­νούρ­γιο στην ιστο­ρία μας. Μετά τον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, οι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι κά­τοι­κοι των πό­λε­ων είδαν τις αντι­φά­σεις μιας κοι­νω­νί­ας που έστελ­νε αν­θρώ­πους στο φεγ­γά­ρι, ενώ επέ­τρε­πε στους αρου­ραί­ους να δα­γκώ­νουν μαύρα παι­διά στα σπί­τια τους τις νύ­χτες. Η ομο­σπον­δια­κή κυ­βέρ­νη­ση αδια­φό­ρη­σε για τις άθλιες κα­τοι­κί­ες στις οποί­ες είχαν στοι­βα­χτεί οι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι εξαι­τί­ας των φυ­λε­τι­κών δια­χω­ρι­σμών στις γει­το­νιές. Όπου κι αν κοί­τα­ζαν οι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι, το κρά­τος δεν ήταν απλά αδιά­φο­ρο απέ­να­ντι στα βά­σα­νά τους αλλά συ­νερ­γός στο έγκλη­μα.

Αυτή ήταν η αιτία των μαύ­ρων εξε­γέρ­σε­ων που σά­ρω­σε τις πό­λεις σε όλη τη χώρα κατά τη δε­κα­ε­τία του ’60, την ίδια εποχή που ξε­δι­πλω­νό­ταν το Κί­νη­μα για τα Πο­λι­τι­κά Δι­καιώ­μα­τα στο Νότο. Η απο­τυ­χία του κρά­τους να υλο­ποι­ή­σει οποιο­δή­πο­τε αί­τη­μα των αφρο­α­με­ρι­κά­νων, οδή­γη­σε εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες από αυ­τούς να πά­ρουν τα πράγ­μα­τα στα χέρια τους. Δεν είχε καμία ση­μα­σία τότε, όπως δεν έχει και τώρα, αν η λευκή κοι­νω­νία εγκρί­νει ή απο­δο­κι­μά­ζει αυτή τη δράση. Αυτό που είχε ση­μα­σία ήταν ότι οι επί­ση­μοι μη­χα­νι­σμοί για κοι­νω­νι­κή αλ­λα­γή δεν λει­τούρ­γη­σαν, υπο­χρε­ώ­νο­ντας τους αφρο­α­με­ρι­κά­νους να δρά­σουν.

Πριν 6 χρό­νια, οι δια­δη­λώ­σεις στο Φέρ­γκιου­σον έβα­λαν τις βά­σεις για την άνοδο του κι­νή­μα­τος Black Lives Matter, το οποίο έχει τις ρίζες του σε πα­ρό­μοιου εί­δους κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες. Έμοια­ζε πα­ρά­δο­ξο που αυτό το νέο κί­νη­μα ξέ­σπα­σε στην εποχή του πρώ­του αφρο­α­με­ρι­κα­νού προ­έ­δρου της χώρας και με τη με­γα­λύ­τε­ρη πα­ρου­σία αφρο­α­με­ρι­κα­νών στο Κο­γκρέ­σο από ότι οπο­τε­δή­πο­τε άλ­λο­τε στην ιστο­ρία. Όμως όλη αυτή η συσ­σω­ρευ­μέ­νη μαύρη πο­λι­τι­κή εξου­σία δεν στα­μά­τη­σε την αστυ­νο­μι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα. Όπως δεν στα­μά­τη­σε την κα­τάρ­ρευ­ση της μαύ­ρης ιδιο­κτη­σί­ας στέ­γης, την διεύ­ρυν­ση του φυ­λε­τι­κού χά­σμα­τος στο ει­σό­δη­μα ή τη χιο­νο­στοι­βά­δα χρεών φοι­τη­τι­κών δα­νεί­ων που στραγ­γά­λι­ζαν τους νε­α­ρούς μαύ­ρους.

Δεν είχε ση­μα­σία αν οι προσ­δο­κί­ες ήταν πολύ με­γά­λες για το τι θα πε­τύ­χαι­νε ένας μαύ­ρος πρό­ε­δρος. Αυτό που είχε ση­μα­σία ήταν ότι όταν η κυ­βέρ­νη­ση απέ­τυ­χε να κάνει οποια­δή­πο­τε ου­σιώ­δη αλ­λα­γή στις ζωές των αν­θρώ­πων, οι αφρο­α­με­ρι­κά­νοι κα­τέ­βη­καν στους δρό­μους για να κά­νουν τις Μαύ­ρες Ζωές να Έχουν Αξία.

rproject.gr