Οι σκηνές (εικόνες) στην παραλία της Ακράτας λες και καθοδηγούνται (κινούνται) από μάστορα σκηνοθέτη, εραστή της αργής κίνησης. Σαφώς είναι (μετα)κοβιντιανό φαινόμενο – έχει αλλάξει ο ρους όσων συμβαίνουν, μέσα μας κι έξω μας. Αυτό που εντυπωσιάζει: η έλλειψη θερινών θορύβων – η σιωπή της νεολαίας. (Πώς, διάβολε, κατέστη δυνατόν κάτι τέτοιο, είναι ένας δυσεπίλυτος γρίφος.)
Γιώργος Σταματόπουλος
Κινήσεις υποτονικές, άνευρες· σώματα μουδιασμένα, ακόμα κι όταν κολυμπάνε· μυαλά σε σύγχυση, σε αποδιοργάνωση. Πότε θα πάψουν αυτά τα οχληρά; Ο υπέροχος οικοδεσπότης μας, μαζί κι οι όμορφες σύζυγος και κόρη του, έχει μια διαφορετική (;) αντίληψη. Γι’ αυτόν ο εξαναγκαστικός εγκλεισμός ήταν μία ευκαιρία να δουλέψει επιτέλους το μυαλουδάκι μας, να βρει δηλαδή λίγο χρόνο να ξαναδεί την ώς τούδε ζωή του ο καθένας – αυτό αφορά (η νέα ματιά εννοείται) όλους: άνεργους-στραπατσαρισμένους-βολεψάκηδες.
Ποιος καθόρισε τη ζωή των πολλών ώς τώρα; Οχι οι ικανότητες, όχι το ταλέντο, όχι το πάθος για ζωή, παρά οι συμπτώσεις, οι «γνωριμίες», η τηλεόραση, οι διαφημίσεις (και το σινεμά). Εξωτερικοί δηλαδή παράγοντες, «κοινωνικοί», πώς να το κάνουμε, δόμησαν τη ζωή μας. Επίσης, η μεγάλη απόφαση που παίρνει κανείς, επηρεασμένος σαφώς από τον οικογενειακό περίγυρο: με την εξουσία και άρα με το ξεπούλημα της συνείδησης και της ηθικής (όμως με το βόλεμα) ή απέναντι στης εξουσία και άρα με τους αενάως αγωνιζόμενους για μια ελάχιστη δικαιοσύνη και ισότητα;
Λοιπόν, ρητορικό νομίζω είναι το ερώτημα· ανέκαθεν οι άνθρωποι χωριζόμαστε σ’ αυτούς που εξουσιάζουν και σ’ αυτούς που εξουσιάζονται, απλώς η ταχύτητα των γεγονότων δεν μας επιτρέπει να στοχαστούμε κομμάτι πάνω σ’ αυτό.
Επιμένει λοιπόν ο Φώτης (ο οικοδεσπότης) ότι βρήκε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τη σιωπή, εννοείται η σιωπή τον βοήθησε να ψάξει, να εξορύξει τον εαυτό του. Απογοητευτικά τα ευρήματα της ανασκαφής, μου εκμυστηρεύεται: άλλος ήμουν εγώ, αλλιώς σκεφτόμουνα κι ένιωθα – διαπιστώνω τώρα ότι μύριοι άλλοι παράγοντες συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ζωής μου, εκτός από τον εαυτό μου. Σε ταρακουνάει μια τέτοια διαπίστωση. Δεν φαίνεται να έχει υπόψη του την ετερογονία των σκοπών (εμείς -κατά το ποίημα- γι’ αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μάς πάει).
Εχει δίκιο ο φίλος μου. Αθύρματα της εξουσίας έχουμε καταντήσει οι πλείστοι, τα όποια εφηβικά ή μετεφηβικά ή νεανικά όνειρα τα πήρε ο άνεμος, που ξεχύνεται από τις τέσσερις κατευθύνσεις (διευθύνσεις). Καθόμαστε στης Φρόσως και πίνουμε τη νύχτα ένα ποτό. Απέναντί μας ολοφώτιστη η Αιγείρα. Δίπλα μας και δυο μέτρα κάτω η ακτή και στην ακοή μας οι γλυκοψιθυρισμοί των κυμάτων. Σκιές κινούνται με πολύ βραδείς ρυθμούς. Ξαπλώνουν, σηκώνονται, περπατάνε μες στη σιωπή. Βλέμματα χαμηλά – δεν ανταλλάσσονται βλέμματα.
Τι έκαναν στην ανθρωπότητα; Τι της έκαναν της Ελλάδας; Πόσο ν’ αντέξουν τα νεύρα κι η καρδιά του ανθρώπου;
Εχει δίκιο, λοιπόν, ο φίλος μας. Αλλά και πρέπει να σταματήσει να έχει.
w.efsyn.gr
