Το αδίκημα της σκέψης
Άνοιξε το πουκάμισο. Κουμπιά σκόρπισαν, σπόρια ροδιού. Το στέρνο έλαμψε. Αναπνοή γρήγορη. Φλέβες ποτάμια. -Χτύπα με. Εδώ. Τώρα, κι έδειξε την καρδιά. Τον κοίταξε με μάτια άδεια, γυάλινα. Δεν μίλησε. Γιώτα Αναγνώστου -Χτύπα. Είδα παιδιά…






















