Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η θανατοπολιτική και η απανθρωποποίηση βρίσκονται στο κέντρο της ευρωπαϊκής και εγχώριας µεταναστευτικής διαχείρισης.
Εικόνες φρίκης µε δεκάδες νεκρούς, ακραία καταστολή, διαρκή pushbacks και πογκρόµ εις βάρος προσφυγικών camps γίνονται πλέον κανονικότητα στην Ευρώπη των «δικαιωµάτων» και του «ανθρωπισµού». Από τη Θέουτα µέχρι τη Σιντική Σερρών η Ευρώπη-Φρούριο µετατρέπεται σε Ευρώπη-Κολαστήριο για όποιον έκανε το λάθος να αναζητήσει µια καλύτερη ζωή. Χρέος µας είναι να σταµατήσουµε αυτόν τον αδιανόητο κατήφορο. Να πιάσουµε το νήµα των δυναµικών αντιρατσιστικών αγώνων, των µαζικών Φεστιβάλ και της οργανωµένης αλληλεγγύης και να απαντήσουµε στη συστηµική βία που ιεραρχεί το κέρδος πάνω από τους ανθρώπους.
Νικόλας Κολυτάς
Θέουτα
Στο θύλακα της Θέουτα ξετυλίγεται από τα µέσα του καλοκαιριού ένα γαϊτανάκι ντροπής. Ο τραγικός απολογισµός µετρά πάνω από 90 νεκρούς, στην προσπάθεια δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων να εισέλθουν σε «ευρωπαϊκό» έδαφος. Υπό άλλες συνθήκες θα υπήρχε διεθνές σοκ, µηνύµατα συµπαράστασης και συζήτηση γύρω από την κρατική καταστολή. Όµως το πολιτικό δόγµα που ορίζει το βάρος του θανάτου µε βάση την εθνική ταυτότητα έχει γίνει κυρίαρχο και έχει αλλάξει την ατζέντα. Πλέον δεν γίνεται συζήτηση γύρω από το ερώτηµα γιατί έχασαν τη ζωή τους δεκάδες άνθρωποι επιχειρώντας να µεταναστεύσουν, αλλά πώς θα αποκρούσει η Ευρώπη ακόµη σκληρότερα τα επόµενα µεταναστευτικά κύµατα που δεδοµένα θα υπάρξουν. Σε αυτή τη συζήτηση µάλιστα πρωτοστατεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δίπλα στη Τζόρτζια Μελόνι επιβεβαιώνοντας τη στάση του ως πολιτικού κολαούζου των πιο απάνθρωπων προτάσεων εντός Ε.Ε..
Σε κοινή επιστολή που υπέγραψαν 22 ηγέτες κρατών-µελών της Ε.Ε. προς την ηγεσία της, µεταξύ των οποίων προφανώς βρισκόταν και ο Έλληνας πρωθυπουργός, ενσωµατώνεται όλη η ακροδεξιά ρητορική για τη µετανάστευση. Σε αυτή την επιστολή µε αφορµή τα γεγονότα στη Θέουτα, γίνεται λόγος για φιλοµεταναστευτικές πολιτικές που λειτουργούν ως «πόλος έλξης», για υβριδικές απειλές, για ενίσχυση των εξωτερικών συνόρων και επαναφορά ή ενίσχυση προσωρινών συνοριακών ελέγχων εντός της ζώνης Σένγκεν. Την ίδια στιγµή η Μελόνι αποφάσιζε να αναστείλει την ισχύ της Συνθήκης Σένγκεν για τις αφίξεις από την Ισπανία, σε µια κίνηση που είχε πολλές συνυποδηλώσεις. Αφενός την υπογράµµιση της σκληρής αντιµεταναστευτικής της γραµµής, αφετέρου την επίθεση ακόµη και στις πιο µετριοπαθείς πολιτικές εντός Ε.Ε. απέναντι στους µετανάστες. Όλα αυτά, ενώ ολόκληρες οικογένειες δεν δίσταζαν να βουτήξουν µε κάθε κόστος στη θάλασσα επιχειρώντας να φτάσουν σε έδαφος της Ε.Ε..
Όµως, στα γεγονότα της Θέουτα έδειξε τα όριά της και η λεγόµενη προοδευτική κυβέρνηση Σάντσεθ. Η χρησιµοποίηση στη δηµόσια συζήτηση των όρων «εισβολή» και «παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας» ήταν η καλύτερη δικαιολογία για τη δικαιολόγηση της θανατοπολιτικής στη Θέουτα. Αυτής της µιλιταριστικής ρητορικής όµως έχει προηγηθεί µια χρόνια συµµαχία Μαρόκου-Ισπανίας-Ε.Ε. για τη χρηµατοδότηση προγραµµάτων εξοπλισµού του Μαρόκου ως µαντρόσκυλου της Ε.Ε. ενάντια στη µετακίνηση πληθυσµών προς την Ευρώπη. Κάπως έτσι, τα τραγικά γεγονότα της Θέουτα υπήρξαν ένα αποτέλεσµα εργαλειοποίησης του ανθρώπινου πόνου από κάθε πλευρά. Τόσο από το αυταρχικό καθεστώς του Μαρόκου που ζητούσε ανταλλάγµατα, όσο και από το ισπανικό κράτος που λειτούργησε αποτρεπτικά µε εγκληµατικές συνέπειες. Όλα αυτά µάλιστα σε ιστορικά αποικιακό έδαφος της Ισπανίας στην Αφρική.
Κάπως έτσι φτάνουµε στις σηµερινές εικόνες του κοινωνικού αυτοµατισµού και ταξικού κανιβαλισµού µε τους Ισπανούς κατοίκους της Θέουτα να εµποδίζουν το προσωπικό του Ερυθρού Σταυρού να διανείµει τρόφιµα και νερό στους µετανάστες, να βάζουν φωτιά σε καταυλισµούς µεταναστών στην παραλία Τραµπολίν, το κύριο σηµείο όπου κοιµόντουσαν, και να συγκρούονται µε την αστυνοµία. Η καλύτερη απάντηση σε αυτές τις εικόνες φρίκης ήρθε από τους Anticapitalistas στην Ισπανία «Υπερασπιζόµαστε νόµιµους και ασφαλείς δρόµους µετανάστευσης και το τέλος της στρατιωτικοποίησης των συνόρων, βάζοντας στο κέντρο τα ανθρώπινα δικαιώµατα των ανθρώπων που µεταναστεύουν. Αυτό είναι που θα απέτρεπε τις ανθρωπιστικές καταστροφές, αλλά και τη χρήση της µετανάστευσης ως µέσου εκβιασµού. Παλεύουµε σταθερά ενάντια στον ρατσισµό και ελπίζουµε στην ενιαία οργάνωση των εργαζόµενων τάξεων, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους».
Σιντική Σερρών
Όµως οι εικόνες της Θέουτα δεν προξενούν εντύπωση σε µια χώρα σαν την Ελλάδα όπου η µεταναστευτική πολιτική ορίζεται στο δόγµα απέλαση- αποτροπή-απώθηση. Όπου στο Αιγαίο και στον Έβρο έχουν χάσει τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι, όπου οι ελληνικές αρχές δρουν εγκληµατικά εις βάρος των προσφυγικών πληθυσµών, όπου τα στρατόπεδα συγκέντρωσης µεταναστών αποτελούν τη χειρότερη µορφή κολαστηρίων. Τελευταίο σκληρό παράδειγµα αποτελεί η κλειστή δοµή της Σιντικής Σερρών, όπου το Σάββατο της 23ης Αυγούστου οι διαµένοντες πρόσφυγες αναγκάστηκαν να εξεγερθούν ενάντια στη φρίκη που βιώνουν εκεί επί 14 ολόκληρους µήνες. Όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν οι συνθήκες είναι τραγικές. Στοιβάζονται 15 άτοµα σε τροχόσπιτα µε τέσσερα ή πέντε κρεβάτια χωρίς κλιµατισµό. Οι πάνω από 300 έγκλειστοι στη δοµή µοιράζονται µόλις τέσσερα µπάνια και τρεις βρύσες, γεγονός που αποτυπώνει τις άθλιες συνθήκες υγιεινής. Την ίδια στιγµή βρίσκονται αντιµέτωποι µε επιθέσεις εντόµων και ερπετών της περιοχής χωρίς επαρκή πρόληψη και περίθαλψη.
Η κατάσταση είναι τόσο άθλια που πολλοί διαµένοντες αναπτύσσουν αυτοκτονικές τάσεις παραµένοντας έγκλειστοι στη δοµή και µην µπορώντας να στείλουν επί µήνες λεφτά στις οικογένειές τους. Η σωµατική, ηθική και ψυχολογική τους εξάντληση ήταν αυτή που τους οδήγησε να αντιδράσουν µε όποιο τρόπο µπορούσαν. Το βράδυ της 23ης Αυγούστου επιχείρησαν να αποκτήσουν ορατότητα συγκρουόµενοι µε τη φύλαξη της δοµής. Στην προσπάθειά τους να αποδράσουν από το κολαστήριο της Σιντικής κατέστρεψαν τµήµα της εξωτερικής περίφραξης και κάποιοι από αυτούς κατάφεραν να ξεφύγουν. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων προκλήθηκαν εκτεταµένες φθορές σε οικίσκους και κοινόχρηστους χώρους, ενώ ζηµιές υπέστησαν κάµερες ασφαλείας, πυροσβεστικές φωλιές και υπηρεσιακά οχήµατα. Επί τρεις ώρες οι έγκλειστοι πρόσφυγες επεδίωκαν να βάλουν τέλος στο συνεχιζόµενο µαρτύριο που βιώνουν επί µήνες µε την υπογραφή Πλεύρη-Μητσοτάκη. Μάλιστα η φύλαξη της δοµής αναγκάστηκε να ζητήσει της συνδροµή διµοιρίας των ΜΑΤ από τη Θεσσαλονίκη προκειµένου να αντιµετωπίσει την εξέγερση.
Είναι όµως πραγµατικά εξωφρενική η δηµόσια στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη έναντι τέτοιων φαινοµένων. Η κυβέρνηση οµολογεί ξεδιάντροπα ότι επιδιώκει να δηµιουργεί τέτοιες συνθήκες διαµονής στους πρόσφυγες προκειµένου η Ελλάδα να µην αποτελεί πόλο έλξης µεταναστών. Ο ακροδεξιός υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης δεν µπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρος όταν κλήθηκε να σχολιάσει τα γεγονότα της Σιντικής Σερρών. Για εκείνον η συγκεκριµένη δοµή αποτελεί «πρότυπο» και έχει ως σκοπό να λειτουργήσει ως παράγοντας µείωσης ροών και αύξησης επιστροφών κυρίως στον πληθυσµό των Αιγυπτίων. «Από πέρυσι το καλοκαίρι αποφασίσαµε να βάζουµε εκεί κόσµο σε κλειστή δοµή, γιατί ακούµε και µια κριτική ‘τι τους κάνετε, τους παίρνετε εδώ, τρώνε, παίρνουν επιδόµατα, ζουν πλουσιοπάροχα κι έρχονται’. Να πάνε να δουν στη Σιντική. Αυτή είναι η καθηµερινότητα των µεταναστών που πρέπει να γυρίσουν. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους έχει απορριφθεί το άσυλο. Μιλάµε µε την πρεσβεία, τους επιστρέφουν. Ήδη το πρώτο εξάµηνο επέστρεψαν 270 Αιγύπτιοι».
Απέναντι σε αυτή την οµολογουµένως κυνική οµολογία εξαθλίωσης ανθρώπων σε µαζική κλίµακα µε σκοπό την επιστροφή στις πατρίδες τους, οι πρόσφυγες στην καταγγελία τους βγάζουν µια ειλικρινή κραυγή απόγνωσης που είναι γροθιά στο στοµάχι «Είµαστε φυλακισµένοι για πάνω από 12 µήνες και για δύο µήνες στη Λιβύη, αφήσαµε τα παιδιά µας χωρίς καθόλου χρήµατα. Μπορείτε να το φανταστείτε; Εδώ και 14 µήνες δεν έχουµε στείλει χρήµατα για το φαγητό, το ποτό, τα δίδακτρα, τα µαθήµατα ή τα ρούχα των παιδιών µας. Πού είναι οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωµάτων; Πού είναι οι οργανώσεις για τη δικαιοσύνη; Ζούµε εδώ µε φαγητό που µόλις και µετά βίας επαρκεί για τη µέρα». Και συνεχίζουν «Ζούµε υπό καθεστώς καταπίεσης για πάνω από έναν χρόνο. Είδαµε τον πόνο στη Λιβύη, είδαµε τον θάνατο στη θάλασσα και είδαµε τον εξευτελισµό και την καταπίεση στο κλειστό κέντρο της Σιντικής. Χωρίς ρούχα, χωρίς φαγητό, χωρίς µια αξιοπρεπή ζωή. Το µόνο που κάναµε ήταν να ονειρευόµαστε και να αγαπάµε την Ευρώπη».
Αντιρατσιστικό Κίνηµα
Είναι σαφές ότι διαµορφώνεται µια απόλυτα ζοφερή συνθήκη για τους µετανάστες και τους πρόσφυγες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η στρατιωτικοποίηση των συνόρων, οι κλειστές δοµές, τα δολοφονικά pushbacks, οι µαζικές απελάσεις, αποτελούν την επίσηµη ευρωπαϊκή πολιτική µε την Ελλάδα να γίνεται πρόθυµος εφαρµοστής της. Το αντιρατσιστικό κίνηµα και η Αριστερά οφείλουν να βρεθούν δυναµικά απέναντι σε αυτές τις ξεδιάντροπα ρατσιστικές πολιτικές. Η µαζικότητα και η δυναµική των καλοκαιρινών Αντιρατσιστικών Φεστιβάλ πρέπει να αποτελέσει παράδειγµα συνέχειας των αγώνων τον δύσκολο χειµώνα που έρχεται. Σε µια περίοδο που η κυρίαρχη ξενοφοβική αφήγηση αναπαράγεται διαρκώς στα συστηµικά ΜΜΕ, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι σε όλη τη χώρα πληµµύρισαν τα Φεστιβάλ τοκαλοκαίρι συµµετέχοντας σε συζητήσεις για το σύγχρονο προσφυγικό φαινόµενο, για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, για την πάλη ενάντια στον πόλεµο και για την υπεράσπιση των δικαιωµάτων.
Την ίδια στιγµή στην Ελλάδα των Μητσοτάκη και Πλεύρη, οι εικόνες µεταναστών να γίνονται οργανικό κοµµάτι µιας τεράστιας γιορτής σε ετήσια βάση προκαλεί τρόµο. Η συµµετοχή σε πάνελς, οι µεταναστευτικές κουζίνες, οι παραδοσιακοί καλλιτέχνες τους, δηµιουργούν µια εικόνα συνύπαρξης και συµβίωσης που φέρνει αναγούλα στους κάθε λογής πατριώτες. Γύρω από αυτές τις εικόνες πρέπει να συγκροτηθεί το µαζικό αντιρατσιστικό κίνηµα της επόµενης ηµέρας. Τα Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ µε τη διαχρονικότητα και τη δυναµική τους δεν πρέπει να αποτελούν απλώς µια στιγµιαία φωτοβολίδα στο χρόνο, αλλά να αποτελέσουν το υπόδειγµα οργάνωσης, συµµετοχής και δράσης για τις µάχες που έρχονται. Να αποτελούν έναν πόλο δράσης που θα ανατροφοδοτεί διαρκώς τους αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωµάτων των προσφύγων και µεταναστών.
Ειδικότερα σήµερα, που η κυβέρνηση επιχειρεί να συνταχθεί µε τις πιο αποκρουστικές ιδεοληψίες εντός Ε.Ε. και η δήθεν προοδευτική αντιπολίτευση δεν τολµά να ψελλίσει το παραµικρό για την εγκληµατική πολιτική στα ελληνικά σύνορα και στα camps, είναι ζωτικής σηµασίας ανάγκη να υπάρξει µαζική αντιρατσιστική απάντηση. Χωρίς µικροηγεµονισµούς, διαλυτισµό και περιχαράκωση, είναι κοµβικό στο πεδίο της αντιρατσιστικής πάλης να συσπειρωθεί η όσο το δυνατόν µεγαλύτερη δύναµη γύρω από ένα συνεκτικό πρόγραµµα που θα βάζει φρένο στις πολιτικές των Πλεύρη-Μητσοτάκη και θα συγκρούεται ευθέως µε τις επιδιώξεις του ΝΑΤΟ και της Frontex στο Αιγαίο. Από τη Θέουτα µέχρι τη Σιντική Σερρών χρειάζεται η οικοδόµηση ενός µετώπου δράσης που όπως τόνισαν οι Anticapitalistas στην ανακοίνωσή τους θα υπερασπίζεται αδιάλλακτα τα ανθρώπινα δικαιώµατα όλων των µεταναστών και των µεταναστριών και θα καταγγέλλει και αντιπαλεύει τις κυρίαρχες τάξεις όλων των χωρών, που ευθύνονται γι’ αυτή τη δραµατική κατάσταση.
Η φετινή χρονιά δεν θα είναι απλή για τα προσφυγικά υποκείµενα. Τα πρώτα δείγµατα γραφής δόθηκαν µε το καληµέρα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ενόψει των εκλογών θα εντείνει την αντιπροσφυγική πολιτική της προς άγραν της ακροδεξιάς ψήφου, ενώ η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δεν θα υψώσει ανάστηµα για να µην τροµάξει τα… «µετριοπαθή ακροατήρια». Απέναντι σε αυτόν τον πολιτικό κατήφορο η Ριζοσπαστική Αριστερά και το αντιρατσιστικό κίνηµα οφείλουν να αντιπαρατάξουν τις καλοκαιρινές εικόνες που διαψεύδουν τα αφηγήµατά τους: Τα µαζικά Αντιρατσιστικά Φεστιβάλ, τις καλοκαιρινές δράσεις για την Παλαιστίνη, την κινητοποίηση ντόπιων και µεταναστών στις πυρκαγιές. Πατώντας πάνω σε αυτά τα εργαλεία και στον ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο οφείλει να βασιστεί η αντιρατσιστική πάλη τη χρονιά που ανοίγει.
https://www.rproject.gr/article/i-antiratsistiki-pali-pio-anagkaia-apo-pote-se-ellada-kai-eyropi
Σχόλια (0)