Η αυλαία των μπλόκων και μια «τραυματισμένη» κυβέρνηση

Η αποχώρηση των τρακτέρ από τις εθνικές οδούς δεν σηματοδοτεί το τέλος της κρίσης του πρωτογενούς τομέα.

Οι αγρο­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις ολο­κλη­ρώ­θη­καν με τη μορφή των απο­κλει­σμών οδι­κών αρ­τη­ριών. Εκ­πρό­σω­ποι των μπλό­κων το­νί­ζουν διαρ­κώς ότι όσα μέτρα έχει απο­σπά­σει μέχρι σή­με­ρα ο αγρο­τι­κός κό­σμος απο­τε­λούν απο­τέ­λε­σμα της πί­ε­σης που ασκή­θη­κε μέσα από τις μα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε όλη τη χώρα. Επι­πλέ­ον, δη­λώ­νουν ότι θα συ­νε­χί­σουν με δρά­σεις μέσα σε πό­λεις, εξε­τά­ζο­ντας και το εν­δε­χό­με­νο με­γά­λου συλ­λα­λη­τη­ρί­ου στην Αθήνα. Τέλος, σε πε­ρί­που 15 ημέ­ρες θα συ­νε­δριά­σει η Πα­νελ­λα­δι­κή Επι­τρο­πή για απο­τί­μη­ση του αγώνα.

Μετά από εβδο­μά­δες σκλη­ρών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων, η κυ­βέρ­νη­ση επι­χει­ρεί τώρα να «με­τρή­σει τις πλη­γές της», ανα­ζη­τώ­ντας σω­σί­βιο στην πε­ρι­βό­η­τη «εθνι­κή συ­ναί­νε­ση». Σε μια ακόμα  κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πα­ρω­δία,  θυ­μή­θη­κε ξαφ­νι­κά την ανά­γκη για «δια­κομ­μα­τι­κή επι­τρο­πή» για το αγρο­τι­κό ζή­τη­μα. Πρό­τα­ση που είχε κάνει προ ημε­ρών ο Μη­τσο­τά­κης και δεν εμ­φα­νί­στη­κε καν στη βουλή για να την υπο­στη­ρί­ξει. Η διά­χυ­ση της πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης και ο εγκλω­βι­σμός της αντι­πο­λί­τευ­σης στο «μο­νό­δρο­μο» της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χί­ας», της πε­ρι­κο­πής κοι­νω­νι­κών κον­δυ­λί­ων προς όφε­λος της πο­λε­μι­κής οι­κο­νο­μί­ας, δεν απο­τε­λεί παρά ακόμα έναν (φθηνό) τα­κτι­κι­σμό της ΝΔ.

Η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με μια σο­βα­ρή κοι­νω­νι­κή πίεση που δεν μπό­ρε­σε να κάμ­ψει ούτε με την κα­τα­στο­λή, ούτε με την προ­πα­γάν­δα και τον «κοι­νω­νι­κό αυ­το­μα­τι­σμό», ούτε με τα ψί­χου­λα των μέ­τρων που ανα­κοί­νω­σε. Η ει­κό­να της κυ­βερ­νη­τι­κής «πα­ντο­δυ­να­μί­ας» ρά­γι­σε στα μπλό­κα της Θεσ­σα­λί­ας, της Μα­κε­δο­νί­ας, της Στε­ρε­άς και της Πε­λο­πον­νή­σου και μά­λι­στα από τις διεκ­δι­κή­σεις μιας κοι­νω­νι­κής ομά­δας που απο­τε­λεί προ­νο­μια­κό εκλο­γι­κό της ακρο­α­τή­ριο.

Το αγρο­τι­κό κί­νη­μα αφή­νει πίσω του μια πο­λύ­τι­μη πα­ρα­κα­τα­θή­κη. Απέ­δει­ξε ότι το πρό­βλη­μα δεν είναι στενά κλα­δι­κό, αλλά αφορά τις ζωές όλων μας και αυτή η δια­πί­στω­ση ήταν που γέν­νη­σε την πλειο­ψη­φι­κή υπο­στή­ρι­ξη στον αγώνα των αγρο­τών, κτη­νο­τρό­φων, με­λισ­σο­κό­μων και αλιέ­ων. Η ποιό­τη­τα και η επάρ­κεια των προ­ϊ­ό­ντων που είναι απα­ραί­τη­τα για την επι­βί­ω­ση. Οι με­σά­ζο­ντες που κερ­δο­σκο­πούν στη δια­δρο­μή από το χω­ρά­φι, στο ράφι. Η πο­λι­τι­κή που εκτι­νάσ­σει το κό­στος πα­ρα­γω­γής και ενέρ­γειας, οδη­γεί εκτός υπαί­θρου τους πα­ρα­γω­γούς και ενι­σχύ­ει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο την βιο­μη­χα­νία του αγρο­δια­τρο­φι­κού τομέα. Όλα αυτά είναι τμήμα της μάχης ενά­ντια στην ακρί­βεια που τσα­κί­ζει το ερ­γα­τι­κό-λαϊ­κό ει­σό­δη­μα, που «δέ­νε­ται» με την ανα­γκαία πρό­σβα­ση σε φθηνά και ασφα­λή αγαθά. Για αυτό και αφορά όλους/ες μας.

Αυτό ήταν το στοι­χείο που δια­φο­ρο­ποί­η­σε τις φε­τι­νές κι­νη­το­ποι­ή­σεις και προ­κά­λε­σε την αλ­λη­λεγ­γύη της κοι­νω­νί­ας: η στα­δια­κή με­τα­τό­πι­ση από τα στενά αι­τή­μα­τα των απο­ζη­μιώ­σε­ων σε μια συ­νο­λι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση με την κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή κυ­βέρ­νη­σης-ΕΕ (η έγκρι­ση της Mercosur από το ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο βρί­σκει ήδη σο­βα­ρά εμπό­δια), τις τρά­πε­ζες και τους με­γά­λους ομί­λους που συ­γκε­ντρώ­νουν τη γη. Φυ­σι­κά, δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί και η οργή για τα «γα­λά­ζια» παι­διά που απο­μυ­ζού­σαν δη­μό­σιους πό­ρους, με το σκάν­δα­λο του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ και τις πα­ρά­νο­μες επι­δο­τή­σεις. Οργή που συ­νέ­βα­λε στη μα­ζι­κο­ποί­η­ση του αγώνα, μαζί με τον πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο των νέων αγρο­τών.

Απέ­να­ντι στα αι­τή­μα­τα των αγρο­τών που σχε­δόν για 55 μέρες έδω­σαν (και δί­νουν) ένα σπου­δαίο αγώνα επι­βί­ω­σης, ο πρω­θυ­πουρ­γός επα­να­λαμ­βά­νει μο­νό­το­να ότι τα «δη­μο­σιο­νο­μι­κά όρια» δεν επι­τρέ­πουν άλλες πα­ρεμ­βά­σεις. Επεν­δύ­ο­ντας στην κό­πω­ση και χρη­σι­μο­ποιώ­ντας στε­λέ­χη της ΝΔ ως «κο­μπάρ­σους» σε σκη­νο­θε­τη­μέ­νο διά­λο­γο, για να προ­κα­λέ­σει ρήγμα στην ενό­τη­τα των μπλό­κων, η κυ­βέρ­νη­ση πα­ρέ­μει­νε στην ίδια γραμ­μή κο­ροϊ­δί­ας. Γιατί την ίδια στιγ­μή συ­νε­χί­ζει να επι­δο­τεί γεν­ναία τους κα­πι­τα­λι­στές, ενώ μόνο για τη φρε­γά­τα «Κίμων» δό­θη­καν πάνω από 1 δισ. ευρώ. Μια σο­βα­ρή υπο­χώ­ρη­ση στα αι­τή­μα­τα των μπλό­κων, θα προ­κα­λού­σε αμέ­σως ντό­μι­νο διεκ­δι­κή­σε­ων και των υπό­λοι­πων ερ­γα­ζό­με­νων και ένα σο­βα­ρό πλήγ­μα στη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη αδιαλ­λα­ξία των κυ­βερ­νώ­ντων.

Συμ­μα­χία

Ο κοι­νός αγώ­νας αγρο­τών και ερ­γα­τών, έμει­νε κυ­ρί­ως σε συμ­βο­λι­κό επί­πε­δο με εκ­δη­λώ­σεις συ­μπα­ρά­στα­σης σω­μα­τεί­ων και πο­λι­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και κομ­μά­των της Αρι­στε­ράς, στα μπλό­κα και στις πό­λεις. Δρά­σεις πο­λύ­τι­μες αλλά που χρεια­ζό­ταν να κλι­μα­κω­θούν σε κοινό απερ­για­κό βη­μα­τι­σμό, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­ντας την πίεση και τα προ­βλή­μα­τα στην κυ­βερ­νη­τι­κή συμ­μο­ρία. Κάθε κυ­βέρ­νη­ση είναι τρωτή όταν βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πη με μα­ζι­κό και ανυ­πο­χώ­ρη­το αγώνα, πόσο μάλ­λον μια κυ­βέρ­νη­ση μετά από 6,5 χρό­νια φθο­ράς και σο­βα­ρών χτυ­πη­μά­των για τους «από κάτω», από την πο­λι­τι­κή της.

Η κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία ερ­γα­τών-αγρο­τών και ένα «μπλο­κά­ρι­σμα» κρί­σι­μων το­μέ­ων της οι­κο­νο­μί­ας με γε­νι­κή απερ­γία είναι η δύ­να­μη που μπο­ρού­σε να οδη­γή­σει σε σο­βα­ρές υπο­χω­ρή­σεις την κυ­βέρ­νη­ση. Ανοί­γο­ντας πα­ράλ­λη­λα το δρόμο για να ανα­τρα­πεί η πο­λι­τι­κή της φτώ­χειας και του αυ­ταρ­χι­σμού. Και σε αυτό τον κρί­σι­μο πα­ρά­γο­ντα, βά­ρυ­ναν -και πάλι- οι ανε­πάρ­κειες του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος και η υπο­χώ­ρη­ση του ρόλου των συν­δι­κά­των.

Η λήξη των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων δεν είναι ακρι­βώς ήττα. Είναι μια στιγ­μή συ­ντε­ταγ­μέ­νης υπο­χώ­ρη­σης, σε έναν πό­λε­μο που θα έχει και επό­με­να επει­σό­δια. Όλα τα προ­βλή­μα­τα του αγρο­τι­κού κό­σμου είναι εδώ. Οι αγρό­τες επι­στρέ­φουν στα χωριά τους, αλλά το «μι­κρό­βιο» της αμ­φι­σβή­τη­σης έχει εξα­πλω­θεί. Η κυ­βέρ­νη­ση μπο­ρεί να πα­νη­γυ­ρί­ζει για το άνοιγ­μα των δρό­μων, αλλά οι δρό­μοι της κοι­νω­νι­κής οργής πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτοί. Το αγω­νι­στι­κό στίγ­μα που χα­ρά­χτη­κε στα μπλό­κα είναι η πυ­ξί­δα για τις μάχες που έρ­χο­νται, ενά­ντια σε ένα σύ­στη­μα που θυ­σιά­ζει την τροφή και τη ζωή για τα κέρδη των λίγων.

https://rproject.gr/article/i-aylaia-ton-mplokon-kai-mia-traymatismeni-kyvernisi