Όταν καταρρέουν τα πάντα…

Όταν καταρρέουν τα πάντα…

  • |

Με μια Ελληνική κυβέρνηση που ολισθαίνει, με την αριστερή σημαία σε υποστολή και τα λαό της σε εξέγερση. Με μια Ευρώπη που αναζητά τη λογική που έχει χάσει. Με μετανάστες εντός και εκτός συνόρων. Με τόσους ληστές τριγύρω. Με τη χώρα να ζει την πιο εφιαλτική περίοδο στην ιστορία της μέχρι σήμερα, ακόμα και οι θερμότεροι υποστηρικτές των μνημονίων αρχίζουν να αναρωτιούνται, τι πήγε τόσο στραβά με τους λεγόμενους «συμμάχους»…

  • της Παναγιώτας Μπλέτα

Στις Βρυξέλλες έχουν αντιληφθεί ότι οι Έλληνες είναι ένας λαός που αντιστέκεται. Τα δημοσιονομικά είναι απλά η αφορμή για να βάλουν σε τάξη την «ιδεολογική ανταρσία». Η στοχοποίηση-ενοχοποίηση της χώρας έχει απώτερους στόχους, που εξυπηρετούν οικονομικά συμφέροντα εντός και εκτός Ευρώπης, σίγουρα όμως όχι της Ελλάδας.

Η πολιτική των μνημονίων απέτυχε ακόμη και στα μάτια των υποστηρικτών τους. Και αυτό γιατί αποκαλύπτεται επιτέλους η αλήθεια. Η Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται για καμιά Ελλάδα. Η Ευρώπη καθίσταται πλέον ακατάλληλη οικογένεια για τους Έλληνες. Τα υπόλοιπα είναι απλά η αίσθηση του χαμένου χρόνου, από το σοκ που δοκίμασε για χρόνια αρκετούς από εμάς: «Χωρίς την Ευρώπη τι;»

Η στιγμή αυτή απαντάει λοιπόν στην Ιστορία: «Χωρίς την Ευρώπη απομένει η Ελλάδα. Μόνη της, ολόκληρη, ακέραιη…»

Η ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών στη χώρα, με μια Ευρώπη που δεν συνεργάζεται ούτε ηθικά ούτε οικονομικά για την αποκατάσταση τους, έχει δημιουργήσει τεράστια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, όχι μόνο για τους μετανάστες αλλά και για την ίδια τη χώρα. Οι δομές περίθαλψης πρόνοιας, ασφάλισης, εργασίας, παιδείας δεν μπορούν να ανταποκριθούν για τον ΄Ελληνα πολίτη, πόσο μάλλον για τον μετανάστη.

Η λύση του μεταναστευτικού επιτάσσει καταρχήν οικονομική δυνατότητα ένταξης από μέρους της χώρας που φιλοξενεί, προκειμένου να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές προσαρμογής τους στην κοινωνία, την εργασία. Ακόμη και χώρες με σοβαρούς ρυθμούς ανάπτυξης δεν θα μπορούσαν όμως να αντέξουν αυτή την αθρόα εισροή σε ρυθμούς και νούμερα.

Η Ελλάδα που δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή με δυσβάστακτους φόρους, με την ανεργία να ταλανίζει περίπου το μισό πληθυσμό της χώρας, με τις παραγωγικές, μεταποιητικές, εμπορικές δομές να συρρικνώνονται, με τους ελεύθερους επαγγελματίες επιστήμονες και μη να κλείνουν βιβλία, με τους μισθούς να μειώνονται, με τις συντάξεις που συντηρούν δυο και τρία νοικοκυριά να περικόπτονται, με το κόστος ζωής να ανεβαίνει, όχι μετανάστες δεν μπορεί να απορροφήσει αλλά ούτε και τα ίδια της τα παιδιά, τα οποία διοχετεύονται στο εξωτερικό.

Η πολιτική πίεσης από την Ευρωπαική Ένωση, για ακόμη σκληρότερα οικονομικά μέτρα σε βάρος του Έλληνα πολίτη, καθιστά ακόμη πιο δύσκολη τη θέση της Ελλάδας, απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις και η χώρα μετατρέπεται σε ένα καζάνι που βράζει.

Οι βελούδινες πολιτικές εξόντωσης σε καιρό ειρήνης δεν ξεγελούν κανέναν πια. Και οι στρατηγικές χειραγώγησης εκπυρσοκροτούν πίσω.

Ο πόλεμος που έχει ξεκινήσει και δυστυχώς τώρα αρχίζουν να αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι ότι έχει πολλά θύματα, δεν περιλαμβάνει των πόλεμο εσωτερικά των τάξεων μια κοινωνίας, αλλά ολόκληρης της κοινωνίας απέναντι σε ένα σύστημα που γεννάει καταστροφή για να υποτάσσει του λαούς και να κλέβει τις περιουσίες τους.

Αυτό ήταν το σοβαρότερο επίτευγμα της παγκοσμιοποίησης, να δημιουργήσει την καινούργια τάξη πραγμάτων. Να μετατρέψει την πάλη των τάξεων σε πάλη συνολικά των λαών για επιβίωση. Να δημιουργήσει λιγότερους πλούσιους και περισσότερους φτωχούς χωρίς εθνική ταυτότητα.

Οι επαγγελματικές, οικονομικές και κοινωνικές τάξεις ή μια μετά την άλλη καταρρέουν. Δεν υπάρχει εργάτης, παραγωγός, έμπορος, ελεύθερος επαγγελματίας, επιστήμονας, μικρομεσαίος, βιοτέχνης, βιομήχανος που να μην έχει γονατίσει.

Η μιζέρια χτύπησε και την πόρτα της αστικής τάξης. Και από εκεί θα εκπορευτούν τα ευτράπελα. Από εκεί θα προέλθουν οι καινούργιες κουκούλες με τις μολότοφ…