Θα μπορούσαμε να το πούμε επιδημία, αν δεν ήταν άστοχο να χρησιμοποιούμε όρους της επιδημιολογίας για φαινόμενα της πολιτικής. Μιλάμε ήδη για την τάση που παρατηρείται να αναγγέλλεται η ίδρυση κομμάτων που δεν θέλουν να θεωρούνται κόμματα.
Υπάρχει εξήγηση. Η κρίση αξιοπιστίας που ενδημεί στον χώρο των κομμάτων που ήδη υπάρχουν, οδηγεί τους νέους επίδοξους πολιτικούς ηγέτες στην ανάγκη να διαφοροποιηθούν, ώστε να μη θεωρηθεί το διάβημά τους μία από τα ίδια. Ζώντας στην εποχή της βασιλείας της επικοινωνιακής πολιτικής, αυτό θα μπορούσε να μας αρκεί ως εξήγηση και ως δικαιολογία για την αποδοχή του φαινομένου χωρίς πολλή συζήτηση.
Το πέρασμα σε άλλη πίστα
Ωστόσο, δυστυχώς για τους οπαδούς αυτής της τάσης, ένα πολιτικό εγχείρημα είναι ένα πολιτικό εγχείρημα, όπως κι αν θελήσει να περιγράψει τον εαυτό του. Αποτελεί μια πολιτική επιλογή και μια πολιτική πρόταση, μια τοποθέτηση που καταλαμβάνει συγκεκριμένο χώρο και τόπο στην πολιτική σκηνή, όπως κι αν ονομάσει τον εαυτό του: κίνημα, παράταξη, πρωτοβουλία από τα κάτω… Για την ακρίβεια, αν δεν οριστεί ως τέτοιο, αντί να συμβάλει στην αποσαφήνιση μιας ήδη θολής εικόνας της υπάρχουσας πολιτικής σκηνής, επιτείνει τη συσκότισή της.
Πρόσφατο δείγμα αυτής της τάσης η προαναγγελία ίδρυσης κόμματος από την κ. Καρυστιανού. Η οποία είναι γέννημα ενός συγκλονιστικού κινήματος, το ίδιο το πρόσωπό του θα μπορούσαμε να πούμε μεταφορικά, που δημιουργήθηκε με αφετηρία το έγκλημα των Τεμπών. Ανακοινώνει την πρόθεσή της και την πρόθεση όσων συμφωνούν μαζί της «να οργανώσουμε αυτό το κίνημα» και, αν όλα πάνε καλά, να το μετεξελίξουν σε κόμμα, γιατί «το κόμμα είναι η τελική μορφή που μπορεί να πάρει ένα κίνημα». Απλή λογική, πλην άδικη και άστοχη τόσο για το κόμμα όσο και για το κίνημα.
Ένα κόμμα μπορεί να πηγάσει μέσα από ένα κίνημα. Μπορεί να επιχειρήσει να το εκφράσει. Δεν μπορεί, όμως, να το εκπροσωπήσει, γιατί περνάει σε άλλη πίστα, της πολιτικής, των πολιτικών οργανώσεων, των κομμάτων. Ένα κόμμα δρα πολιτικά, ασκεί εξουσία. Ένα κίνημα επιδρά πολιτικά, στέκεται κριτικά απέναντί της. Δεν αποτελεί συνέχεια και τελείωση του όποιου κινήματος. Είναι άλλο πράγμα με δυο λόγια.
Πλεονέκτημα ή μειονέκτημα;
Απόδειξη ότι αποσπάται από τη μήτρα η οποία επιδίωκε τη μέγιστη συσπείρωση, για να φτιάξει τη δική του ζωή, να ξεχωρίσει, είναι οι αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις της κ. Καρυστιανού στα μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών. Καταγγέλλουν την κίνησή της ως προσωπική επιλογή, απορρίπτουν την εμπλοκή της συλλογικότητάς τους στην πολιτική και ζητούν από την ίδια να παραιτηθεί από τη θέση της στο κίνημα, αν εμπλακεί σ’ αυτήν.
Υπάρχουν δύο ενδεχόμενα: να μην αντιλαμβάνεται η κ. Καρυστιανού το πρόβλημα ή να το βλέπει σαν ένα πλεονέκτημα. Ακόμα κι αν δεν το αντιλαμβανόταν, οι φίλιες αντιδράσεις θα έπρεπε να της είχαν χτυπήσει το καμπανάκι. Το πιθανότερο είναι να πιστεύει ότι δικαιούται να αξιοποιήσει το πλεονέκτημα. Το οποίο, όμως, στις συνθήκες αυτές εύκολα μετατρέπεται σε μειονέκτημα, αν επιμείνει σ’ αυτή τη θέση. Όποια δικαιολόγηση κι αν επικαλεστεί. Μπορούμε να ακούσουμε ήδη τις φωνές που θα αντικαθιστούν το ρήμα αξιοποιώ με το ρήμα εκμεταλλεύομαι.
Πολύ περισσότερο που τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί για να πείσει, είναι από μόνα τους προβληματικά. Εξηγεί, για παράδειγμα, ότι θέλει το σφιχτό δέσιμο με το κίνημα ακόμα και μετά τη μεταπήδηση στην πολιτική, προκειμένου να στελεχωθεί το νέο κόμμα με πολίτες μη εμπλεκόμενους σε κόμματα. Αγνοώντας την απλή πραγματικότητα ότι… ήδη θα έχουν εμπλακεί κάνοντας αυτή την επιλογή. Τροφοδοτώντας, όμως, ταυτόχρονα και μια απολιτική αν όχι αντιπολιτική τάση. Η οποία ολοκληρώνεται με την εκ προοιμίου απόρριψη οποιασδήποτε συνεργασίας με «προηγούμενα» κόμματα.
«Θα είναι καλό για εμάς τσι εβραίοι;»
Το «ευτύχημα» είναι ότι έχουμε τώρα την υπόσχεση ότι θα αποκτήσουμε ένα ακόμη κόμμα που θα έχει προέλθει από παρθενογένεση, πρόθυμο να μετάσχει σε μια ονειρική κατάσταση όπου τέσσερα – τουλάχιστον – κόμματα επιδιώκουν την αυτοδυναμία. Και το κίνημα τι θέλουν να κάνει; Να μην ξέρει ποιον να πρωτοδιαλέξει για εκπρόσωπό του – έστω για εκφραστή του…
Αν, ωστόσο, υποθέσουμε ότι θα μπορέσει να εκπληρωθεί αυτή η υπόσχεση, τότε θα έχουμε πετύχει μια τοπική, ίσως και πανευρωπαϊκή για να μην πούμε παγκόσμια, πρωτιά. Εντός συνόρων, πάντως, μάταια θα ψάξουμε να βρούμε, όσο πίσω κι αν πάμε, νέα κόμματα που σχηματίστηκαν χωρίς να πηγάσουν ή να συνδυάσουν υλικά από ήδη υπαρκτές πολιτικές συλλογικότητες –αλλάζοντάς τες ριζικά ορισμένες φορές και γεννώντας το πραγματικά νέο.
Ωστόσο, χωρίς να πάρουμε καμιά από τις πιο πάνω παρατηρήσεις πίσω, θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι ένα τέτοιο πολιτικό εγχείρημα δεν θα είχε στις παρούσες συνθήκες πιθανότητες επιτυχίας, μιας σημαντικής ανταπόκρισης. Με τέτοιες προϋποθέσεις σε τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό μπορεί κανείς να θρέψει βάσιμες προσδοκίες.
«Θα είναι καλό αυτό για εμάς τσι εβραίοι;» ρώταγε πάντοτε όταν βρισκόταν μπροστά σε κάθε τι νέο ένας καλός άνθρωπος. Η απάντηση, υποχρεωτικά, δική σας.
ΥΓ. Κάθε ομοιότητα με άλλα υπό δημιουργία κόμματα ως προς τους σχεδιασμούς, τους όρους συγκρότησης και τον τρόπο ίδρυσης «από τα κάτω» με μοναδικό «από τα πάνω» τον αρχηγό, είναι καθαρά συμπτωματική.
https://epohi.gr/articles/onoma-komma-paranomi-kinima/
Σχόλια (0)