Οφείλουμε να ενθυμούμαστε ότι η Πρωτομαγιά είναι η καρδιά της απεργίας, δεν είναι αργία να πάμε να μαζεύουμε άνθη και να πλέκουμε στεφάνια.
Ο μήνας Μάιος, ο Μάης του λαού, θα έχει πάντα μια ανώτερη θέση στην πνευματική βαθμίδα των ανθρώπων, όσων τουλάχιστον σέβονται τους λαϊκούς εξεγερτικούς αγώνες, εκείνων που δεν παύουν να αντιστέκονται στον παραλογισμό, την καταστολή και τις αυθαιρεσίες των εξουσιών· αλλά και όλων εκείνων που ενθουσιάζονται από τις μεθυστικές ευωδιές του. Εύοσμος Μάης, εξεγερτικός, μεταρσιωτικός.
Γιώργος Σταματόπουλος
Τιμάμε σήμερα (σ.σ. χθες), ευτυχώς, τη μεγάλη απεργία των εργατών την 1η Μαΐου 1886 στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και σε άλλες πόλεις της Αμερικής, και τους νεκρούς αυτής της απεργίας. Δεν υπήρξε πιο βάναυση και λυσσώδης αντιμετώπιση των αγώνων των εργατών από αυτήν του αμερικανικού κατεστημένου, ανάλογη, θα μπορούσε κανείς να πει, σε βαρβαρότητα και απανθρωπιά με τη γενοκτονία των Ινδιάνων. Παρά τους νεκρούς, την αστυνομική κτηνωδία και την άγρια καταδίωξη των πρωτεργατών, η απεργία πέτυχε και η ημερομηνία αυτή στέκεται τηλαυγής φάρος για κάθε εργατική διεκδίκηση, για κάθε αντίσταση στον σκοταδισμό και στους τυράννους, τους ενδεδυμένους με δημοκρατικό τάχα μανδύα σήμερα.
Καλά κάνουμε και γιορτάζουμε την Πρωτομαγιά· οφείλουμε όμως να ενθυμούμαστε ότι αυτή η μέρα είναι η καρδιά της απεργίας, δεν είναι αργία να πάμε να μαζεύουμε άνθη και να πλέκουμε στεφάνια. Μικρή παρένθεση προσωπικής εμπειρίας από τα παιδικά μου χρόνια, που με σημάδεψε και εξακολουθεί να με συντροφεύει: οι γονείς μου σε ένα μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας δούλευαν 365 μέρες τον χρόνο· είχαν καφενείο, αλλά παράλληλα ασχολούνταν και με αγροτικές καλλιέργειες. Κάθε Πρωτομαγιά κατέβαζαν ρολά. Πλένονταν, στολίζονταν, ετοίμαζαν φαγητά, έπαιρναν τα τρία παιδιά μαζί τους και ακόμα πέντε-έξι φίλους και συγγενείς πάνω σε μια ρυμούλκα (Goldoni) που είχε ο πατέρας μου και όλοι μαζί ξεχυνόμασταν στην εξοχή και γυρνούσαμε αργά το βράδυ. Οταν τον ρωτούσα γιατί αυτή η εκδρομή γινόταν μία φορά τον χρόνο, χαμογελούσε. «Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις». Και ούτω εγένετο.
Χαίρομαι λοιπόν που απεργούμε σ’ αυτόν τον ωραίο τόπο μαζί σας, αλλά και γιορτάζουμε. Γιατί όλος ο Μάης είναι από μόνος του μια γιορτή στο δωδεκάμηνο, εκρηκτικός επίλογος της άνοιξης και ηδύς πρόλογος του θέρους. Να, η άνοιξη. Η άνοιξη όφειλε να απλώνεται παντού, κυρίως στις καρδιές των ανθρώπων, έπρεπε να -συγχωρήστε μου την πολεμική έκφραση- κυριαρχεί και ως εποχή και ως σύμβολο· και ως αναζωογονητική δύναμη και ως πνευματικό-ψυχικό ελατήριο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες γιορτές αφορούν την ανθοστόλιστη υφή της.
Μέσα στην άνοιξη ξεμυτίζουν οι έρωτες, επιτίθενται στο σώμα τα εσωτερικά φτερουγίσματα, αναστατώνονται κοιμισμένα κύτταρα ζωής και ξεπροβάλλουν δυνάμεις πυρφόρες και υδάτινες ταυτόχρονα. Η άνοιξη σμιλεύει το άγαλμα της χαράς, του εμφυσά χάρη, πραΰνει την οδύνη, δονείται η ίδια από τις μυστικές μουσικές που κουβαλά, ανακαλύπτει την ομορφιά, αυτή την ατίθαση κρυπτομένη.
Δικός μας ο Μάης – και αυτός του Σικάγου και ο Μάης του ’68 στη Γαλλία· είπαμε, εξεγερτικός μήνας.
*Μικρό απόσπασμα από ομιλία στον ξενώνα «Αρμολόι», στην Πυρσόγιαννη, στην άπειρο Ηπειρο.
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/510825_o-eyosmos-mais
Σχόλια (0)