Ο Αϊχμαν, ο Παναγιώτης… και το 39ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ

Στις 12/12 η μόνη δια­δι­κα­σία ήταν η ψη­φο­φο­ρία για την ανά­δει­ξη του νέου Γε­νι­κού Συμ­βου­λί­ου. Επί­σης η 1η μέρα -9/12- αφιε­ρώ­θη­κε πλή­ρως στην ανα­γνώ­ρι­ση αντι­προ­σώ­πων από τις ομο­σπον­δί­ες. Πρα­κτι­κά, συ­ζή­τη­ση για τα ζη­τή­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον Δη­μό­σιο Τομέα πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε από την Τε­τάρ­τη το με­ση­μέ­ρι μέχρι και την Πέμ­πτη το από­γευ­μα, καθώς την Πέμ­πτη 11-12 το βράδυ έγι­ναν οι ψη­φο­φο­ρί­ες. Για να λέμε βέ­βαια την αλή­θεια εάν κά­ποιος ερ­χό­ταν από την Τε­τάρ­τη το με­ση­μέ­ρι μέχρι την Πέμ­πτη το από­γευ­μα στον χώρο του συ­νε­δρί­ου, θα έβρι­σκε μπό­λι­κο χώρο για να κά­τσει και να πα­ρα­κο­λου­θή­σει καθώς πάνω από το 40% των κα­ρε­κλών των συ­νέ­δρων ήταν άδειες. Αυτές οι κα­ρέ­κλες που την Πέμ­πτη το βράδυ -λίγο πριν την ώρα των ψη­φο­φο­ριών δη­λα­δή- γέ­μι­σαν κυ­ρί­ως με συ­νέ­δρους εκλεγ­μέ­νους με τα ψη­φο­δέλ­τια της ΔΑΚΕ (ΝΔ) της ΔΗΣΥΠ (ΠΑΣΟΚ) για να αδειά­σουν και πάλι σχε­τι­κά νωρίς.

Χρήστος Μπέλμπας*

Ένα συ­νέ­δριο που έγινε στην συ­γκυ­ρία σχε­δόν 6,5 χρό­νων δια­κυ­βέρ­νη­σης από την ΝΔ. Μιας κυ­βέρ­νη­σης που απρο­κά­λυ­πτα έχει κη­ρύ­ξει τον πό­λε­μο σε όλο το φάσμα των ερ­γα­σια­κών συν­θη­κών στο Δη­μό­σιο απ΄ την μία, απ’ την άλλη είναι προ­φα­νές ότι τα Δη­μό­σια Αγαθά ως τέ­τοια, έχουν μπει στο στό­χα­στρο. Πα­ράλ­λη­λα, την τε­λευ­ταία τριε­τία δέ­χε­ται επί­θε­ση και ένα απ’ τα ερ­γα­λεία αλ­λα­γής της υπάρ­χου­σας κα­τά­στα­σης, δη­λα­δή ο ίδιος ο συν­δι­κα­λι­σμός. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό των προ­θέ­σε­ων της κυ­βέρ­νη­σης είναι ότι μετά από την με­γα­λύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή Απερ­γία της με­τα­πο­λί­τευ­σης –αυτήν της 28ης Φλε­βά­ρη– ανα­κοί­νω­σε ότι το μή­νυ­μα ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση στο Δη­μό­σιο και ανα­θε­ώ­ρη­ση του άρ­θρου του Συ­ντάγ­μα­τος που αφορά την μο­νι­μό­τη­τα των Δη­μο­σί­ων Υπαλ­λή­λων –σε ελεύ­θε­ρη με­τά­φρα­ση, απο­λύ­σεις σε όσους δεν είναι κομ­μα­τι­κά αρε­στοί. Ένα συ­νέ­δριο που έγινε μέσα στην πε­ρί­ο­δο των αγρο­τι­κών κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων και οι οποί­ες χρω­μά­τι­σαν το συ­νέ­δριο.

Πολλά θα μπο­ρού­σε να γρά­ψει κά­ποιος για τον οι­κο­νο­μι­κό απο­λο­γι­σμό της Ομο­σπον­δί­ας o οποί­ος κοι­νο­ποι­ή­θη­κε στους αντι­προ­σώ­πους. Συ­νη­θί­ζε­ται στις κρι­τι­κές για το συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα να γρά­φο­νται για αχρεί­α­στα έξοδα της Ομο­σπον­δί­ας. Εγώ θα επι­κε­ντρω­θώ σε αυτό  που συ­μπυ­κνώ­νει το συν­δι­κα­λι­στι­κό πρό­βλη­μα που θα πε­ρι­γρα­φεί και πα­ρα­κά­τω. Τα δι­κα­στι­κά έξοδα της ΑΔΕΔΥ την τε­λευ­ταία τριε­τία ήταν 2.800 ευρώ, δη­λα­δή ούτε 1.000 ευρώ τον χρόνο για το κο­ρυ­φαίο συν­δι­κα­λι­στι­κό όρ­γα­νο των Δη­μο­σί­ων Υπαλ­λή­λων. Όταν ζούμε σε μια πε­ρί­ο­δο όπου η κυ­βέρ­νη­ση τρέ­χει τους ερ­γα­ζό­με­νους και τα σω­μα­τεία τους στα δι­κα­στή­ρια για ψύλ­λου πή­δη­μα! Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι η ΑΔΕΔΥ πε­ρι­λαμ­βά­νει 36 ομο­σπον­δί­ες του Δη­μο­σί­ου. Σε  μόλις 2 εκ των οποί­ων –ΔΟΕ και ΟΛΜΕ– έχουν μοι­ρα­στεί του­λά­χι­στον 1.500 πει­θαρ­χι­κά, πα­ρά­νο­μα, για το ζή­τη­μα της αξιο­λό­γη­σης! Οι δι­κα­στι­κές μάχες σαφώς υπο­τι­μώ­νται από την Ομο­σπον­δία με εξαί­ρε­ση την διεκ­δί­κη­ση του 13ου και 14ου μι­σθού, όπου συμ­βαί­νει το ανά­πο­δο…

Στους ελά­χι­στους κοι­νούς τό­πους της θε­μα­το­λο­γί­ας του συ­νε­δρί­ου για την συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των συ­νέ­δρων ανε­ξάρ­τη­τα από την ομο­σπον­δία που προ­έρ­χο­νταν ή το ψη­φο­δέλ­τιο που εξε­λέ­γη­σαν ήταν το ζή­τη­μα της ακρί­βειας και των μι­σθών. Όχι άλ­λω­στε τυ­χαία, καθώς εν έτει 2025 οι ερ­γα­ζό­με­νοι στον Δη­μό­σιο Τομέα –μό­νι­μοι ή συμ­βα­σιού­χοι– είναι απ’ τους πλέον κα­κο­πλη­ρω­μέ­νους μι­σθω­τούς στην χώρα μας. Υπεν­θυ­μί­ζου­με ότι οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δη­μό­σιο –μό­νι­μοι η συμ­βα­σιού­χοι– δεν λαμ­βά­νουν 13ο – 14ο μισθό εδώ και 14 χρό­νια πλέον, δεν τους ανα­γνω­ρί­ζε­ται η προ­ϋ­πη­ρε­σία για μι­σθο­λο­γι­κή ανέ­λι­ξη την διε­τία  2016-2017 και η πα­ρα­κρα­τη­θεί­σα ει­σφο­ρά υπέρ ανερ­γί­ας η οποία θε­σμο­θε­τή­θη­κε μέσα στα μνη­μό­νια, εδώ και πάνω από 2 χρό­νια δεν μας απο­δί­δε­ται αδι­καιο­λό­γη­τα, καθώς η ανερ­γία έχει πέσει κάτω από 10%[1]! Στις του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές πολ­λοί Δη­μό­σιοι Υπάλ­λη­λοι δου­λεύ­ουν κα­νο­νι­κά στον του­ρι­σμό την θε­ρι­νή σεζόν. Οι συμ­βα­σιού­χοι δε, οι οποί­οι ενώ στην συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία κα­λύ­πτουν πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες βρί­σκο­νται στα επί­πε­δα του 25%, δη­λα­δή 1 στους 4 ερ­γα­ζό­με­νους του Δη­μο­σί­ου είναι συμ­βα­σιού­χος. Σε αυτό το πο­σο­στό πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­σου­με ότι δομές όπως ο στρα­τός ή η αστυ­νο­μία έχουν ελά­χι­στους συμ­βα­σιού­χους. Επί­σης σε μια σειρά από χώ­ρους του Δη­μο­σί­ου -πχ εκ­παί­δευ­ση- πέ­ρα­σε μια δε­κα­ε­τία -2010 με 2020- μη­δε­νι­κών διο­ρι­σμών και χι­λιά­δων συ­ντα­ξιο­δο­τή­σε­ων! Στην εκ­παί­δευ­ση επι­πρό­σθε­τα, τα τε­λευ­ταία 2 χρό­νια είναι σαφής πο­λι­τι­κή επι­λο­γή να κα­θυ­στε­ρούν τις φά­σεις προ­σλή­ψεις των ελα­στι­κά ερ­γα­ζο­μέ­νων συ­να­δέλ­φων για να εξοι­κο­νο­μούν κον­δύ­λια. Απο­τέ­λε­σμα οι συ­νά­δελ­φοι μέ­νουν άνερ­γοι για πε­ρισ­σό­τε­ρο χρο­νι­κό διά­στη­μα ενώ πα­ράλ­λη­λα τα παι­διά είτε δεν κά­νουν μά­θη­μα είτε στην πε­ρί­πτω­σης της Ει­δι­κής Αγω­γής στε­ρού­νται των δι­καιω­μά­των τους. Οι νέες ρυθ­μί­σεις δε για το επί­δο­μα ανερ­γί­ας βυ­θί­ζουν οι­κο­νο­μι­κά πε­ρισ­σό­τε­ρο τους ελα­στι­κά ερ­γα­ζό­με­νους καθώς είτε αρ­γούν να πά­ρουν τα χρή­μα­τα του τα­μεί­ου ανερ­γί­ας στα χέρια τους είτε δεν μπο­ρούν να αξιο­ποι­ή­σουν τα χρή­μα­τα όπως ορί­ζουν αυτοί, καθώς επί της ου­σί­ας το 50 % του επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας δί­νε­ται μέσω κου­πο­νιών! Αυτή την στιγ­μή, ένας μό­νι­μος Δ.Υ Πα­νε­πι­στη­μια­κής Εκ­παί­δευ­σης με 16 χρό­νια προ­ϋ­πη­ρε­σί­ας ή με 12 χρό­νια και 1 με­τα­πτυ­χια­κό με συ­νά­φεια πάνω στο αντι­κεί­με­νο ερ­γα­σί­ας του αμεί­βε­ται με πε­ρί­που 1.150 ευρώ για 12 μι­σθούς τον χρόνο.

Ένα τμήμα της ατζέ­ντας για τους αντι­προ­σώ­πους των συ­νέ­δρων αρ­κε­τών πα­ρα­τά­ξε­ων –κυ­ρί­αρ­χα αυτών που ψή­φι­σαν την απερ­γία στις 16 Δε­κέμ­βρη (βλέπε πα­ρα­κά­τω)– ήταν κοινό, με δια­φο­ρε­τι­κούς χρω­μα­τι­σμούς, ιε­ραρ­χή­σεις αλλά και προ­τά­σεις για το πώς το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα μπο­ρεί να συμ­βά­λει στην έξοδο από το πα­ρού­σα κα­τά­στα­ση. Χο­ντρι­κά η συ­ζή­τη­ση με­τα­ξύ των συ­γκε­κρι­μέ­νων αντι­προ­σώ­πων κι­νή­θη­κε σε 2 θε­μα­τι­κές δη­λα­δή α) διά­λυ­ση ερ­γα­σια­κών δι­καιω­μά­των των Δη­μο­σί­ων Υπαλ­λή­λων β) απα­ξί­ω­ση/διά­λυ­ση/ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των Δη­μό­σιων Αγα­θών και Υπη­ρε­σιών. Κι ενώ όπως γρά­φτη­κε το πα­ρα­πά­νω φόντο ανα­γνω­ρί­στη­κε από την πλειο­ψη­φία των αντι­προ­σώ­πων, το ερ­γα­λείο για να απα­ντη­θεί η συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τά­στα­ση, δη­λα­δή το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα μετά την ψή­φι­ση του νέου πει­θαρ­χι­κού στο Δη­μό­σιο, υπο­τι­μή­θη­κε από το Συ­νέ­δριο.

Η κα­τεύ­θυν­ση του νέου πει­θαρ­χι­κού είναι ένα νέο Ιδιώ­νυ­μο που απει­λεί να μας ξα­να­γυ­ρί­σει στο 1950 εκεί που η απερ­γία –και όχι μόνο– απα­γο­ρευό­ταν συ­νταγ­μα­τι­κά στους Δ.Υ σαν πράξη αντε­θνι­κή. Το νέο πει­θαρ­χι­κό ακρι­βώς επει­δή δεν μπο­ρεί να ορί­σει τα πο­λι­τι­κά και ιδε­ο­λο­γι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των νε­ο­προ­σλαμ­βα­νό­με­νων Δ.Υ ΠΡΙΝ την πρό­σλη­ψή τους, το πράτ­τει μετά[2]. Απλές δια­μαρ­τυ­ρί­ες για ελ­λεί­ψεις στις δη­μό­σιες υπο­δο­μές, τι­μω­ρού­νται αυ­στη­ρά, η άρ­νη­ση για την αξιο­λό­γη­ση, δη­λα­δή για ένα κα­θή­κον που δεν υπήρ­χε καν μέχρι το 2022 (!) εξι­σώ­νε­ται με αδι­κή­μα­τα όπως πλα­στο­γρα­φία ή υπε­ξαί­ρε­ση!! Το βάθος όμως του νέου πει­θαρ­χι­κού είναι πολύ πιο σο­βα­ρό, ιδιαί­τε­ρα αν σκε­φτού­με τι έχου­με μπρο­στά μας. Εάν μπρο­στά μας έχου­με μια πε­ρί­ο­δο πο­λε­μι­κής προ­ε­τοι­μα­σί­ας, είναι φα­νε­ρό ότι ο προ­σα­να­το­λι­σμός και η ισχύς της κρα­τι­κής μη­χα­νής είναι εξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μη. Επο­μέ­νως ο συν­δι­κα­λι­σμός, οι αντι­στά­σεις και οι επι­μέ­ρους νίκες απέ­να­ντι σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση δεν είναι ζή­τη­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στο Δη­μό­σιο, αλλά κε­ντρι­κά πο­λι­τι­κό, κοι­νω­νι­κό[3]. Έχου­με να κά­νου­με πολλά βή­μα­τα σαν συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα για να προ­ε­τοι­μά­σου­με με σο­βα­ρούς όρους την μάχη απέ­να­ντι στο νέο πει­θαρ­χι­κό αλλά και για να ρί­ξου­με γέ­φυ­ρες στην υπό­λοι­πη κοι­νω­νία για το συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα.

Η μόνη από­φα­ση που πήρε το Συ­νέ­δριο ήταν η προ­κή­ρυ­ξη της απερ­γί­ας 16 Δε­κέμ­βρη ενά­ντια στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του 2026, στη­ρί­ζο­ντας πα­ράλ­λη­λα τα αι­τή­μα­τα των αγρο­τών. Η ψη­φο­φο­ρία στη­ρί­χθη­κε από τους αντι­προ­σώ­πους εκλεγ­μέ­νους με τα ψη­φο­δέλ­τια των Πα­ρεμ­βά­σε­ων, της ΔΑΣ (ΚΚΕ), της ΑΝΑ­ΤΡΟ­ΠΗΣ, της ΕΑΣ και με­μο­νω­μέ­νων αντι­προ­σώ­πων άλλων δυ­νά­με­ων. Η πρό­τα­ση των Πα­ρεμ­βά­σε­ων για απερ­γία–αποχή από την αξιο­λό­γη­ση σε όλο το Δη­μό­σιο (νόμος Βο­ρί­δη) στη­ρί­χτη­κε από τους συ­νέ­δρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής/επα­να­στα­τι­κής αρι­στε­ράς και με­μο­νω­μέ­νους αντι­προ­σώ­πους άλλων πα­ρα­τά­ξε­ων. Η συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία των συ­νέ­δρων των ΔΑΣ, ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ, ΕΑΕΚ (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ΝΕΑΡ, Κι­νη­μα Δη­μο­κρα­τιάς κλπ), Ανα­τρο­πή, δεν την ψή­φι­σαν. Ίσως θα ήταν κα­λύ­τε­ρα αν αμέ­σως μετά την υπερ­ψή­φι­ση της απερ­γί­ας, να έμπαι­νε ψή­φι­σμα ενά­ντια στο νέο πει­θαρ­χι­κό νο­μο­σχέ­διο, ώστε σε πε­ρί­πτω­ση υπερ­ψή­φι­σής του, η Ομο­σπον­δία να έχει κα­τεύ­θυν­ση για το συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα από το κο­ρυ­φαίο της όρ­γα­νο.

Αμέ­σως μετά, εί­χα­με την απο­χώ­ρη­ση των συ­νέ­δρων ΔΗΣΥΠ και ΔΑΚΕ και κάπως έτσι το συ­νέ­δριο έληξε. Σε συ­νέ­χεια της τα­κτι­κής στην ΟΛΜΕ, η πλειο­ψη­φία των συ­νέ­δρων των συ­γκε­κρι­μέ­νων πα­ρα­τά­ξε­ων απο­χω­ρούν όταν μειο­ψη­φούν σε ορι­σμέ­νες ψη­φο­φο­ρί­ες. Το αστείο της υπό­θε­σης είναι ότι διά­φο­ροι αντι­πρό­σω­ποι προ­ερ­χό­με­νοι από τα ψη­φο­δέλ­τιά τους έχουν το θρά­σος να κά­νουν μα­θή­μα­τα δη­μο­κρα­τί­ας. Απ’ την μία δεν πα­τά­νε στην δια­δι­κα­σία του συ­νε­δρί­ου, απ’ την άλλη στις ψη­φο­φο­ρί­ες όταν μειο­ψη­φή­σουν, απο­χω­ρούν, δια­λύ­ο­ντάς το στην πράξη.

Για τις πα­ρα­τά­ξεις…

Οι αντι­πρό­σω­ποι οι οποί­οι είχαν εκλε­γεί με τα ψη­φο­δέλ­τια της ΔΗΣΥΠ κυ­ρί­ως έβα­ζαν στην κου­βέ­ντα το μι­σθο­λο­γι­κό ζή­τη­μα και τα ζη­τή­μα­τα ακρί­βειας, ρί­χνο­ντας το βάρος της δι­καί­ω­σης των διεκ­δι­κή­σε­ων σχε­δόν απο­κλει­στι­κά στην από­φα­ση της δίκης του ΣτΕ που έγινε τον Ιού­νιο του 2025  για το συ­γκε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα. Επί­σης στη­λί­τευ­σαν την διά­λυ­ση και απα­ξί­ω­ση του Δη­μό­σιου Τομέα από την κυ­βέρ­νη­ση. Δεν έλει­ψαν οι ανα­φο­ρές στη νο­μο­θε­σία και τα μι­σθο­λο­γι­κά του ΠΑΣΟΚ του…. Αν­δρέα (ένας είναι ο Αν­δρέ­ας), κα­λώ­ντας όλους τους υπό­λοι­πους σε μια με­γά­λη κε­ντρο­α­ρι­στε­ρή πα­ρά­τα­ξη που θα συμ­βάλ­λει στην νέα πο­λι­τι­κή αλ­λα­γή. Διό­λου τυ­χαία στις  ιστο­ρι­κές ανα­φο­ρές τους, τα ονό­μα­τα Ση­μί­της, Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου, Ευάγ­γε­λος Βε­νι­ζέ­λος δεν ακού­στη­καν ούτε μια φορά. Επί­σης είναι κάπως κω­μι­κό να επι­κα­λεί­σαι την πο­λι­τι­κή αλ­λα­γή στην κοι­νω­νία όταν στην δια­δι­κα­σία του ίδιου του συ­νε­δρί­ου στις ψη­φο­φο­ρί­ες ταυ­τί­ζε­σαι με την κυ­βερ­νη­τι­κή ΔΑΚΕ…

Η ΔΑΚΕ προ­σήλ­θε στο συ­νέ­δριο εμ­φα­νώς για να κάνει damage control. Γνω­ρί­ζο­ντας εκλο­γι­κά ότι, για πρώτη φορά μετά το 37ο συ­νέ­δριο –2019– θα έχανε την 1η θέση και μά­λι­στα όχι από την συ­μπλέ­ου­σα γε­νι­κά ΔΗΣΥΠ,  προ­σπά­θη­σε να μην παρ­θεί κά­ποια από­φα­ση που θα δια­σα­λεύ­σει την ερ­γα­σια­κή ει­ρή­νη και την απο­φα­σι­στι­κή υπε­ρά­σπι­ση των αγα­θών που εγ­γυά­ται ο Δη­μό­σιος Το­μέ­ας.  Εξαί­ρε­ση σε αυτή την με­τριο­πα­θή στάση, ορι­σμέ­νες επι­θε­τι­κές το­πο­θε­τή­σεις συ­νέ­δρων της. Πχ «εί­μα­στε με τους αγρό­τες αρκεί να μην κλεί­νουν δρό­μους λι­μά­νια, αε­ρο­δρό­μια κλπ.» δή­λω­σε σύ­νε­δρος της συ­γκε­κρι­μέ­νης πα­ρά­τα­ξης για να απο­δο­κι­μα­στεί από την συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία του σώ­μα­τος.

Για την ΕΑΕΚ λίγα πράγ­μα­τα μπο­ρούν να ει­πω­θούν, πέραν του ότι η απο­μεί­ω­ση της πα­ρά­τα­ξης του πα­λιού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν έρ­χε­ται μόνο από τα πάνω, δη­λα­δή από τις συ­νε­χείς δια­σπά­σεις του συ­γκε­κρι­μέ­νου πο­λι­τι­κού φορέα. Έρ­χε­ται και από τα κάτω, δη­λα­δή  από την εμ­φα­νή αδυ­να­μία να συ­γκρο­τή­σουν μια αυ­το­τε­λή συν­δι­κα­λι­στι­κή ταυ­τό­τη­τα και γραμ­μή. Πέραν ενός γε­νι­κό­λο­γου αντι­κυ­βερ­νη­τι­κού λόγου, όχι ιδιαί­τε­ρα οξυ­μέ­νου είναι αλή­θεια,  υπάρ­χει εμ­φα­νής αδυ­να­μία στο ερώ­τη­μα «τι να κάνει το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα» για να αλ­λά­ξουν τα πράγ­μα­τα. Πολ­λών δε μάλ­λον όταν σε πολ­λές Ομο­σπον­δί­ες λει­τουρ­γούν ως συ­μπλή­ρω­μα της ΔΑΚΕ ή της ΔΗΣΥΠ[4]. Τα πράγ­μα­τα γί­νο­νται ακόμα χει­ρό­τε­ρα όταν παρά τις δια­κη­ρύ­ξεις για ενό­τη­τα, έχου­με διά­σπα­ση της πα­ρά­τα­ξης για την… κα­ρέ­κλα.

Ο… Πα­να­γιώ­της και η ΔΑΣ.

Ο Ευ­τύ­χης Μπι­τσά­κης ση­μα­ντι­κός Μαρ­ξι­στής πα­νε­πι­στη­μια­κός, στρα­τευ­μέ­νος δια­χρο­νι­κά στο κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα, δυ­στυ­χώς έφυγε απ’ την ζωή πριν λί­γους μήνες. Όσο ζούσε, έλεγε μια ιστο­ρία. Τον καιρό που ήταν στην φυ­λα­κή όντας μέλος του ΚΚΕ, είχε την ευ­θύ­νη για την ορ­γά­νω­ση των κομ­μα­τι­κών δια­δι­κα­σιών, της ει­σή­γη­σης κλπ. Σε μια κομ­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία η ει­σή­γη­ση έγρα­φε ότι στην διε­θνή συ­γκυ­ρία το κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα πή­γαι­νε καλά, στην χώρα το ΚΚΕ τα πή­γαι­νε καλά κλπ. Στο τέλος της δια­δι­κα­σί­ας πα­ρα­τή­ρη­σε ότι ένας απλός, αγράμ­μα­τος άν­θρω­πος, ο Πα­να­γιώ­της δεν είχε μι­λή­σει κα­θό­λου μέσα στην δια­δι­κα­σία και μετά από αυτήν κα­θό­ταν σκε­πτι­κός. Τον ρώ­τη­σε τι έχει, για να λάβει την εξής απά­ντη­ση: «Έξω πάμε καλά, μέσα πάμε καλά, ο Πα­να­γιώ­της είναι όμως ακόμη μέσα στην φυ­λα­κή».

Η ΔΑΣ έγρα­ψε μια εμ­φα­τι­κή εκλο­γι­κή νίκη στο 39ο συ­νέ­δριο της ΑΔΕΔΥ κα­τα­κτώ­ντας την 1η θέση στην ψη­φο­φο­ρία για το Γε­νι­κό Συμ­βού­λιο της ΑΔΕΔΥ. Είναι προ­φα­νές ότι πρό­κει­ται για ιστο­ρι­κή αλ­λα­γή σκυ­τά­λης στην ΑΔΕΔΥ και στο συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα η οποία κατά την γνώμη μου επι­σκιά­στη­κε μεν, αλλά σε μικρό βαθμό, από την αντι­φα­τι­κή πρα­κτι­κή που είχαν οι συν­δι­κα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις του ΚΚΕ στην  απερ­γία της 16ης Δε­κεμ­βρί­ου. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ενώ μέσα στο 39ο  συ­νέ­δριο της ΑΔΕΔΥ οι αντι­πρό­σω­ποι της ΔΑΣ στή­ρι­ξαν την πρό­τα­ση για απερ­γία στις 16 Δε­κέμ­βρη –ημέρα ψή­φι­σης του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού– στον ιδιω­τι­κό τομέα «πέ­τα­ξαν χαρ­τα­ε­τό» είτε μη συ­μπράτ­το­ντας σε προ­τά­σεις για γε­νί­κευ­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης απερ­γί­ας -πχ στο ΕΚΑ- είτε δια­τη­ρώ­ντας απο­γευ­μα­τι­νά συλ­λα­λη­τή­ρια τα οποία είχαν εξαγ­γεί­λει νω­ρί­τε­ρα και τα οποία εκ των πραγ­μά­των, από την στιγ­μή που είχε προ­κη­ρυ­χθεί Απερ­γία την ίδια ημέρα, λει­τουρ­γού­σαν υπο­νο­μευ­τι­κά ως προς αυτήν. Το πρό­βλη­μα όμως της ιστο­ρί­ας με τον Πα­να­γιώ­τη πα­ρα­μέ­νει. Είναι δε­δο­μέ­νο ότι η πρω­τιά στην ΑΔΕΔΥ θα προ­σφέ­ρει αυ­ξη­μέ­νες δυ­να­τό­τη­τες διεύ­ρυν­σης της κομ­μα­τι­κής επιρ­ρο­ής του ΚΚΕ, αυτό όμως αφορά τα μέλη του ΚΚΕ και τις επιρ­ρο­ές του. Τι γί­νε­ται όμως με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που βιώ­νουν οι ίδιοι οι ερ­γα­ζό­με­νοι από την στιγ­μή μά­λι­στα που η πα­ρού­σα κυ­βέρ­νη­ση απο­δει­κνύ­ει συ­νε­χώς ότι είναι εξαι­ρε­τι­κά επι­κίν­δυ­νη; Για να το γράψω ακόμη πιο απλά και για μόνο ένα από τα ζη­τή­μα­τα του Δη­μο­σί­ου. Απέ­να­ντι στην απει­λή να αναι­ρε­θεί η Μο­νι­μό­τη­τα των Δ.Υ ποια είναι η συν­δι­κα­λι­στι­κή πρό­τα­ση της πα­ρά­τα­ξης με την με­γα­λύ­τε­ρη εκ­προ­σώ­πη­ση, άρα και ευ­θύ­νη, στην ΑΔΕΔΥ ώστε να μην γίνει αυτή η απει­λή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα; Γιατί αλ­λα­γή στην ηγε­σία των συν­δι­κά­των εί­δα­με και αλλού. Πόσο η αλ­λα­γή αυτή  άλ­λα­ξε προς το κα­λύ­τε­ρο την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων[5];

Για την συν­δι­κα­λι­στι­κή ρι­ζο­σπα­στι­κή/επα­να­στα­τι­κή Αρι­στε­ρά

Ο χώρος των Πα­ρεμ­βά­σε­ων, της ΕΑΣ και άλλων δυ­νά­με­ων με ανα­φο­ρά στην ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, μέσω των το­πο­θε­τή­σε­ών του είχε αρ­κε­τά συ­γκλί­νου­σες το­πο­θε­τή­σεις ως προς την πε­ρι­γρα­φή της κα­τά­στα­σης. Βα­σι­κά στοι­χεία των αντι­προ­σώ­πων αυτού του χώρου ήταν: α) Η ανά­δει­ξη του πο­λε­μι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης με ευ­θύ­νη της ΕΕ, του ΝΑΤΟ. Β) Η κα­ταγ­γε­λία του δη­μο­σιο­νο­μι­κού σφα­γεί­ου της λι­τό­τη­τας, της ακρί­βειας, της έντα­σης της φο­ρο­λο­γί­ας, με κα­θη­λω­μέ­νους μι­σθούς πεί­νας και πε­τσο­κομ­μέ­να δι­καιώ­μα­τα. Γ) Η ανά­δει­ξη του ρόλου του κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ στην γε­νο­κτο­νία του Πα­λαι­στι­νια­κού Λαού. Δ) Η κα­ταγ­γε­λία των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, της απα­ξί­ω­σης του Δη­μο­σί­ου και της εμπο­ρευ­μα­το­ποί­η­σης των δη­μό­σιων αγα­θών. Η ανά­δει­ξη της ατο­μι­κής αξιο­λό­γη­σης, του νέου πει­θαρ­χι­κού ως όρ­γα­νο για την γε­νι­κευ­μέ­νη κα­τα­στο­λή των ερ­γα­ζο­μέ­νων, βά­ζο­ντας στο  στό­χα­στρο την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή. Είναι κρί­σι­μο ότι ο «γα­λα­ξί­ας» του συ­γκε­κρι­μέ­νου χώρου έχει εκ­προ­σω­πή­σεις στον Δη­μό­σιο Τομέα, ωστό­σο είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κό να μην αυ­το­βαυ­κα­λι­ζό­μα­στε. Οι εκ­προ­σω­πή­σεις αφο­ρούν σε πολύ με­γά­λο βαθμό τις εκ­παι­δευ­τι­κές ομο­σπον­δί­ες αλλά και τα απο­τε­λέ­σμα­τα συ­νο­λι­κά του συ­γκε­κρι­μέ­νου χώρου δεν είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κά[6].  Και είναι φο­βε­ρά αντι­φα­τι­κό ο χώρος αυτός να συ­νερ­γά­ζε­ται αρ­μο­νι­κά εδώ και 6 χρό­νια του­λά­χι­στον σε Γε­νι­κά Συμ­βού­λια και Εκτε­λε­στι­κές Επι­τρο­πές και όταν φτά­νει η κρί­σι­μη ώρα του συ­νε­δρί­ου να μην υπάρ­χει μια τολ­μη­ρή πρό­τα­ση ενο­ποί­η­σης του χώρου –αλλά και διεύ­ρυν­σης του– που απ’ την μία  θα έδινε πε­ρισ­σό­τε­ρο οξυ­γό­νο στα μέλη του αλλά θα έθετε και με­γα­λύ­τε­ρες ευ­θύ­νες για όλους μας στο συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα.

Και τι κά­νου­με;

Βρι­σκό­μα­στε μπρο­στά σε μια διε­θνή συ­γκυ­ρία με με­γά­λες ανα­τα­ρά­ξεις, εσω­τε­ρι­κά έχου­με μια κυ­βέρ­νη­ση η οποία απ΄ την μία παί­ζει τα ρέστα της επι­τι­θέ­με­νη σε όλο το φάσμα λει­τουρ­γί­ας του Δη­μο­σί­ου Τομέα και στον συν­δι­κα­λι­σμό ως τέ­τοιο, απ’την άλλη όμως εμ­φα­νί­ζε­ται πιο πλη­γω­μέ­νη παρά ποτέ. Το 39ο συ­νέ­δριο της ΑΔΕΔΥ εκλο­γι­κά ανέ­δει­ξε 1η δύ­να­μη την ΔΑΣ και η πλειο­ψη­φία των μελών της ΕΕ είναι ενά­ντια στην κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή που ασκεί­ται (9 στην 17με­λή ΕΕ της ΑΔΕΔΥ). Ως τώρα το πρό­βλη­μα με την ΑΔΕΔΥ –και τις Ομο­σπον­δί­ες γε­νι­κό­τε­ρα– δεν ήταν κατά βάση ότι συμ­φω­νού­σαν με τις κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές. Το βα­σι­κό πρό­βλη­μα είναι ότι έβλε­παν τα τραί­να (την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή δη­λα­δή) να περ­νούν χωρίς να κά­νουν το αυ­το­νό­η­το –να είναι αγω­νι­στι­κές και απο­φα­σι­στι­κές απέ­να­ντι σε αυτήν. Σε αυτές τις πρω­τό­τυ­πες συν­θή­κες λοι­πόν τι είναι εφι­κτό να γίνει;

Α) Δή­λω­ση των προ­θέ­σε­ων της Ομο­σπον­δί­ας προς τα 36 μέλη της. Το νέο ΓΣ και η ΕΕ οφεί­λουν να σαλ­πί­σουν την αλ­λα­γή σε­λί­δας στην ΑΔΕΔΥ από μια αδρα­νή σχε­τι­κά Ομο­σπον­δία σε ένα συν­δι­κά­το Αγω­νι­στι­κό και Απο­φα­σι­στι­κό απέ­να­ντι στην προ­βλή­μα­τα των Δ.Υ και του Δη­μο­σί­ου ευ­ρύ­τε­ρα.

Β) Αξιο­ποί­η­ση «όλων των μέσων» που θα υπη­ρε­τούν αυτή την κα­τεύ­θυν­ση προ­ο­πτι­κά.  Δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει η πα­ρα­δο­χή ότι χωρίς με­γά­λο απερ­για­κό γε­γο­νός δεν γί­νε­ται να αλ­λά­ξουν τα πράγ­μα­τα, να βρι­σκό­μα­στε σε συν­θή­κες πρω­το­φα­νούς ακρί­βειας και  ταυ­τό­χρο­να να μην με­τρά­με μισό βήμα στην συ­γκρό­τη­ση απερ­για­κών τα­μεί­ων ή σο­βα­ρής προ­ε­τοι­μα­σί­ας για δομές αλ­λη­λεγ­γύ­ης της κοι­νω­νί­ας προς απερ­γούς Δ.Υ. Δεν μπο­ρεί ο νο­μι­κός κό­σμος να βοά ότι το νέο πει­θαρ­χι­κό των Δ.Υ είναι ευ­θέ­ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό –αυτός είναι ένας απ’ τους λό­γους που η κυ­βέρ­νη­ση θέλει την συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση– και η ΑΔΕΔΥ να μην φρο­ντί­ζει τόσο για την νο­μι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση αυτού του γε­γο­νό­τος όσο και για την δη­μο­σιο­ποί­η­σή του.

Γ) Σχε­δια­σμός σε βάθος χρό­νου για την Ομο­σπον­δία και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο, εμπι­στο­σύ­νη στους ίδιους τους ερ­γα­ζό­με­νους. Η εμπει­ρία έχει δεί­ξει ότι οι δυ­νά­μεις της αδρά­νειας συ­ντε­ταγ­μέ­να κι από κοι­νού, θα βά­λουν πρό­σκομ­μα σε όποια αγω­νι­στι­κή από­φα­ση πάει να τα­ρα­κου­νή­σει τα νερά. Απέ­να­ντι σε αυτή την συν­θή­κη και δε­δο­μέ­νου του συ­σχε­τι­σμού, αυτό μπο­ρεί εύ­κο­λα να κα­τα­λή­ξει είτε σε συ­μπα­θη­τι­κά ψη­φί­σμα­τα για το Α ή το Β ζή­τη­μα τα οποία όμως στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ορί­ζουν πολύ λίγα πράγ­μα­τα. Μπο­ρεί να κα­τα­λή­ξουν στην άλλη ακόμη χει­ρό­τε­ρα πρα­κτι­κή. Δη­λα­δή οι πα­ρα­τά­ξεις να κα­τε­βά­ζουν πλαί­σια στα όρ­γα­να της ομο­σπον­δί­ας για όλα τα ζη­τή­μα­τα, να παίρ­νουν την ψήφο τους η κάθε μία, να μην υπάρ­χει πλειο­ψη­φία και η Ομο­σπον­δία να συ­νε­χί­ζει να βου­λιά­ζει στην αδρά­νεια. Δεν είναι εύ­κο­λο λοι­πόν  να κό­ψεις τον πα­ρα­πά­νω γόρ­διο δεσμό και για να το κά­νεις, η απά­ντη­ση οφεί­λει να είναι ανοι­χτή και προς τα κάτω.

1) Ιε­ράρ­χη­ση των ζη­τη­μά­των κι ανά­δει­ξη αυ­το­τε­λώς ορι­σμέ­νων,  ανά­λο­γα με την συ­γκυ­ρία κι όχι δήθεν συ­νο­λι­κές ει­ση­γή­σεις που τε­λι­κά δεν έχουν συ­γκε­κρι­μέ­νες αιχ­μές. Λίγοι κι­νη­το­ποιού­νται «επει­δή είναι χάλια η κα­τά­στα­ση», πε­ρισ­σό­τε­ροι όμως εάν η δράση τους φέρ­νει απο­τέ­λε­σμα ως προς κάτι συ­γκε­κρι­μέ­νο όπως πχ το στε­γα­στι­κό ή η κα­τάρ­γη­ση κά­ποιας δη­μό­σιας δομής. 2) ει­σή­γη­ση προς τις 36 ομο­σπον­δί­ες-μέ­λη για απο­φα­σι­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες λήψης απο­φά­σε­ων εμπλέ­κο­ντας τα πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία 3) Ενω­τι­κό κά­λε­σμα σε όλες τι αγω­νι­στι­κές δυ­νά­μεις για κοινή ει­σή­γη­ση, μέ­τω­πο και σχε­δια­σμό. Δύ­σκο­λο; Πολύ. Ακα­τόρ­θω­το; Κα­θό­λου, αρκεί να γί­νουν κρί­σι­μες τομές στον τρόπο που διά­φο­ρες πα­ρα­τά­ξεις κά­νουν  συν­δι­κα­λι­σμό –με­τα­ξύ των οποί­ων και οι Πα­ρεμ­βά­σεις.

Ας το κά­νου­με όπως έγινε το 2023, αμέ­σως μετά το έγκλη­μα των Τε­μπών. Θυ­μί­ζω ότι την επό­με­νη του εγκλή­μα­τος των Τε­μπών –να τη η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα– συ­νε­δρί­α­σε η ΕΕ της ΑΔΕΔΥ και προ­κή­ρυ­ξε 24ωρη απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση για τις 8 /3 με 2 μόνο αι­τή­μα­τα. Την ενα­ντί­ω­ση στην πο­λι­τι­κή των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και την κα­τα­δί­κη των ενό­χων κα­τα­δει­κνύ­ο­ντας αυ­τούς τους 2 πα­ρά­γο­ντες ως ενό­χους για το έγκλη­μα. Οι δυ­νά­μεις που στή­ρι­ξαν την από­φα­ση -ανε­ξάρ­τη­τα τις δια­φο­ρές τους- στά­θη­καν στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων βά­ζο­ντας την πρό­τα­ση για Απερ­γία και στον ιδιω­τι­κό τομέα, με την ηγε­σία της ΓΣΕΕ να δια­φω­νεί. Αυτή η δια­φω­νία όμως έπεσε στο κενό καθώς δε­κά­δες Ερ­γα­τι­κά Κέ­ντρα πήραν από­φα­ση για απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση στις 8/3 η οποία ήταν αρ­κε­τά μα­ζι­κή[7]!

Είναι ανα­γκαίο να γίνει; Απο­λύ­τως, ώστε το 2028 οι σύ­νε­δροι της ΑΔΕΔΥ στο 40ο συ­νέ­δριο να απο­τι­μούν ότι ήταν μεν μια πολύ δύ­σκο­λη τριε­τία σκλη­ρών αγώ­νων, που οι ερ­γα­ζό­με­νοι έστω και σε συ­γκε­κρι­μέ­νες μάχες νί­κη­σαν κι όχι μια πε­ρί­ο­δος που το Δη­μό­σιο δια­λύ­θη­κε, τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα μπή­καν στο κρε­βά­τι του Προ­κρού­στη κι οι Δη­μό­σιοι Υπάλ­λη­λοι με­τα­τρά­πη­καν στα αν­θρω­πά­κια του Αϊχ­μαν, τα οποία είναι έτοι­μα να εκτε­λέ­σουν οποια­δή­πο­τε εντο­λή τους έρθει «από τα πάνω» ακόμα κι αν αυτή αντι­βαί­νει στην λο­γι­κή, την ηθική, το δί­καιο, το Σύ­νταγ­μα…

 

*Αντι­πρό­σω­πος της ΟΛΜΕ στο 39ο συ­νέ­δριο της ΑΔΕΔΥ εκλεγ­μέ­νος με το ψη­φο­δέλ­τιο των Πα­ρεμ­βά­σε­ων Συ­σπει­ρώ­σε­ων Κι­νή­σε­ων

 

 

 

[1]Εχει πέσει κάτω από 10% ωστό­σο είναι  η 3η υψη­λό­τε­ρη στην ευ­ρω­ζώ­νη

[2]Οι πει­θαρ­χι­κές διώ­ξεις συ­να­δέλ­φων και συ­να­δελ­φισ­σών ακόμα και πριν την ψή­φι­ση του νέου πει­θαρ­χι­κού, επει­δή δί­δα­σκαν στα παι­διά για την γε­νο­κτο­νία του Πα­λαι­στι­νια­κού Λαού, επει­δή κα­τήγ­γει­λαν, ελ­λεί­ψεις σε προ­σω­πι­κό έδει­χναν από πέ­ρυ­σι που θέλει η κυ­βέρ­νη­ση να οδη­γη­θούν τα πράγ­μα­τα.

[3]Ας μην πάμε μα­κριά άλ­λω­στε, η πε­ρί­ο­δος του covid είναι πολύ δι­δα­κτι­κή στο τι μπο­ρεί να συμ­βεί σε μια κοι­νω­νία όπου η κυ­βέρ­νη­ση εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται μια τρο­μα­κτι­κή υπε­ρο­πλία στους ιδε­ο­λο­γι­κούς μη­χα­νι­σμούς για να κάνει την κρα­τι­κή μη­χα­νή να δου­λεύ­ει εξαι­ρε­τι­κά κα­λο­κουρ­δι­σμέ­να και αυ­ταρ­χι­κά προς ση­μα­ντι­κά τμή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας.

[4]Εν­δει­κτι­κά, μια απλή ανα­ζή­τη­ση της λέξης « ΔΑΚΕ » στις κε­ντρι­κές προ­κη­ρύ­ξεις των ΣΥΝΕΚ στην ΟΛΜΕ στα τε­λευ­ταία συ­νέ­δρια της ΟΛΜΕ δεν θα δώσει κά­ποιο απο­τέ­λε­σμα. Όχι τυ­χαία αφού δεν υπάρ­χει καμία κρι­τι­κή…

[5]Αυτό μένει να απο­τι­μη­θεί στο συ­νέ­δριο της ΔΟΕ τον Ιού­νιο. Ακόμα πιο εμ­φα­τι­κή είναι η κα­τά­στα­ση στους φοι­τη­τές. Την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές οι διοι­κή­σεις των Πα­νε­πι­στη­μί­ων δια­γρά­φουν χι­λιά­δες φοι­τη­τές και η κυ­ρί­αρ­χη μορφή πάλης ενά­ντια στο μέτρο της δια­γρα­φής δεν έρ­χε­ται από τους φοι­τη­τές αλλά από την Απερ­γία – Αποχή των ερ­γα­ζό­με­νων στο Πα­νε­πι­στή­μιο! Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στους φοι­τη­τές τα πράγ­μα­τα είναι ακόμη χει­ρό­τε­ρα. Πάνω από 51% η Αρι­στε­ρά στις φοι­τη­τι­κές εκλο­γές ,η ΠΚΣ ανα­δει­κνύ­ε­ται  1η δύ­να­μη για 3η συ­νε­χό­με­νη χρο­νιά και ακόμη δεν με­τρά­με ούτε ένα πραγ­μα­τι­κό βήμα στην συ­γκρό­τη­ση πα­νελ­λα­δι­κής ομο­σπον­δί­ας των φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων! Οι φοι­τη­τές όχι απλά δεν έχουν τρι­το­βάθ­μιο συν­δι­κα­λι­στι­κό όρ­γα­νο αλλά δεν με­τρά­νε και βή­μα­τα προς την συ­γκρό­τη­ση αυτού!!

[6] Στο συ­νέ­δριο του 2016 οι δυ­νά­μεις που ανα­φέ­ρο­νταν στον συ­γκε­κρι­μέ­νο χώρο πήραν πάνω από 20% όταν το 2025 αντί­στοι­χα πήραν πε­ρί­που το μισό. Ακόμα κι αν συ­γκρί­νου­με με το προη­γού­με­νο συ­νέ­δριο 2022 έχου­με στα­σι­μό­τη­τα γύρω στο 10% όταν τόσο η επί­θε­ση που δε­χθή­κα­με ήταν πολύ με­γά­λη όσο και η δράση των μελών μας στα σω­μα­τεία. Αλλά το πρό­βλη­μα μάλ­λον δεν είναι πόσο τρέ­χεις αλλά και το τι ακρι­βώς κά­νεις.

[7]Ας ανα­λο­γι­στού­με αν στις 28/2/ 2025 θα εί­χα­με την με­γα­λύ­τε­ρη πο­λι­τι­κή απερ­γία της με­τα­πο­λί­τευ­σης για το ίδιο ζή­τη­μα εάν τότε δεν έβγαι­νε απερ­για­κή κι­νη­το­ποί­η­ση.