Μπροστά στο (προ)εκλογικό 2026

Το 2026 θα είναι για τον Μητσοτάκη, αλλά και για το κόµµα της ΝΔ υπό την ηγεσία του, µια καθοριστική χρονιά. Είναι η χρονιά της τελικής προεκλογικής ευθείας, όπου θα διαµορφωθούν οι συσχετισµοί που θα καθορίσουν τα αποτελέσµατα των επερχόµενων εκλογών, κατά τη δήλωση του Μητσοτάκη στα µέσα του 2027.

Όµως, ταυ­τό­χρο­να, το 2026 θα είναι µια χρο­νιά ση­µα­ντι­κής πο­λι­τι­κής αστά­θειας, άµεσα ορα­τής στο χώρο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, αλλά εξί­σου υπαρ­κτής και στο κυ­βερ­νη­τι­κό στρα­τό­πε­δο.

Μαρία Μπόλαρη

Μέσα στο κόµµα της ΝΔ, αλλά και στον ευ­ρύ­τε­ρο χώρο της Δε­ξιάς, κυ­κλο­φο­ρούν πλέον σε­νά­ρια που αρ­χί­ζουν από την πρό­βλε­ψη ότι ο Μη­τσο­τά­κης θα χάσει σύ­ντο­µα τον έλεγ­χο των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων και δεν θα κα­τορ­θώ­σει να ολο­κλη­ρώ­σει ως πρω­θυ­πουρ­γός το 2026, φωνές που υπο­στη­ρί­ζουν την αλ­λα­γή ηγε­σί­ας της ΝΔ πριν τις επό­µε­νες εκλο­γές, ή και εκτι­µή­σεις που θε­ω­ρούν βέ­βαιη την κα­τάρ­ρευ­ση της στρα­τη­γι­κής της αυ­το­δυ­να­µί­ας της Δε­ξιάς στις εκλο­γές του 2027 και ζη­τούν από τώρα «πρω­το­βου­λί­ες» προ­ε­τοι­µα­σί­ας της πο­λι­τι­κής απά­ντη­σης στη δια­πί­στω­ση ότι «η χώρα έχει κα­τα­στεί µη-δια­κυ­βερ­νή­σι­µη».

Στον κορµό των στε­λε­χών της Δε­ξιάς, στη θέση της προη­γού­µε­νης αυ­το­πε­ποί­θη­σης, έχει εγκα­τα­στα­θεί η απαι­σιο­δο­ξία. Και δι­καιο­λο­γη­µέ­να. Οι µε­γά­λες λαϊ­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις για το έγκλη­µα στα Τέµπη, έφε­ραν στην επι­φά­νεια τη ρα­γδαία δη­µο­σκο­πι­κή υπο­χώ­ρη­ση, σε κάθε έκτο­τε µέ­τρη­ση της πρα­γµα­τι­κής εκλο­γι­κής επιρ­ρο­ής της ΝΔ. Το απο­κρου­στι­κό σκάν­δα­λο στον ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ επι­τά­χυ­νε το φαι­νό­µε­νο και το µε­τέ­τρε­ψε από «δη­µο­σκο­πι­κό» σε άµεσα πο­λι­τι­κό: η κυ­βέρ­νη­ση δεν µπό­ρε­σε και δεν µπο­ρεί να αντι­µε­τω­πί­σει τις κι­νη­το­ποι­ή­σεις των αγρο­τών, ούτε µε τη µέ­θο­δο της κα­τα­στο­λής, ούτε µε τη µέ­θο­δο του «διαί­ρει και βα­σί­λευε».

Αξί­ζει να ση­µειω­θεί ότι αυτές οι δο­κι­µα­σί­ες θα έχουν συ­νέ­χεια. Μια νέα ευ­ρω­παϊ­κή δι­κο­γρα­φία για τον ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ µπο­ρεί να απο­δει­χθεί µοι­ραίο «τρά­ντα­γµα» για την κυ­βέρ­νη­ση. Η εν εξε­λί­ξει δίκη για τις πα­ρα­κο­λου­θή­σεις από την ΕΥΠ και τον «συ­νε­ται­ρι­σµό» Μα­ξί­µου-Krikel-Intellexa, φέρ­νει στην επι­φά­νεια επι­κίν­δυ­να πο­λι­τι­κά στοι­χεία, που µειώ­νουν δρα­στι­κά (αν δεν εκµη­δε­νί­ζουν) τις δυ­να­τό­τη­τες του Μη­τσο­τά­κη να ανα­ζη­τή­σει κυ­βερ­νη­τι­κές συ­µµα­χί­ες προς τα αρι­στε­ρά της ΝΔ. Η ανα­µε­νό­µε­νη δίκη για τα Τέµπη θα έχει εκρη­κτι­κό πε­ριε­χό­µε­νο και εν πολ­λοίς απρό­βλε­πτες συ­νέ­πειες.

Όµως τα σκάν­δα­λα είναι απλώς η κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου. Στη βάση αυτής της πο­λι­τι­κής απο­δυ­νά­µω­σης βρί­σκε­ται η αδί­στα­κτη απλη­στία της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής, που έχει οδη­γή­σει σε ακραία διό­γκω­ση των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των και αδι­κιών. Όταν οι πρα­γµα­τι­κοί άν­θρω­ποι, σε πο­σο­στό που ξε­περ­νά το 65%, δη­λώ­νουν ότι δεν αντέ­χουν άλλο να ζουν έτσι, και όταν ένα ακόµα µε­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό προ­βλέ­πει ότι η κα­τά­στα­σή του θα επι­δει­νω­θεί, τότε το πο­λι­τι­κό κόµµα που κα­θο­δή­γη­σε αυτήν την εξέ­λι­ξη δύ­σκο­λα µπο­ρεί να ελ­πί­ζει σε µα­κροη­µέ­ρευ­ση της πο­λι­τι­κής του πρω­το­κα­θε­δρί­ας.

Πο­λι­τι­κές δυ­σκο­λί­ες

Όλα αυτά µαζί, µειώ­νουν τις δυ­να­τό­τη­τες του Μη­τσο­τά­κη για πο­λι­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες, τεί­νουν να εγκα­τα­στή­σουν µια συν­θή­κη πο­λι­τι­κής πα­ρά­λυ­σης. Οι συ­ζη­τή­σεις για την πι­θα­νό­τη­τα ενός «εκλο­γι­κού αιφ­νι­δια­σµού», µε στόχο την αξιο­ποί­η­ση της χει­ρό­τε­ρης κα­τά­στα­σης στην αντι­πο­λί­τευ­ση, έχουν πάει στην άκρη λόγω των προ­βλέ­ψε­ων για εκλο­γι­κή επί­δο­ση της ΝΔ της τάξης του 25%. Οι συ­ζη­τή­σεις για έναν κυ­βερ­νη­τι­κό ανα­σχη­µα­τι­σµό «επα­νεκ­κί­νη­σης» εξα­ντλού­νται σε προ­τά­σεις όπως της επι­στρο­φής του Γε­ρα­πε­τρί­τη στο Μα­ξί­µου (κυ­ρί­ως για να ανοί­ξει ο δρό­µος στο υπ. Εξ. για τον δια­λε­κτό της Πρε­σβεί­ας, Στ. Πα­πα­σταύ­ρου) και σε δευ­τε­ρεύ­ου­σες αλ­λα­γές στο υπουρ­γείο Γε­ωρ­γί­ας, δη­λα­δή κι­νή­σεις που όλοι γνω­ρί­ζουν ότι δεν δη­µιουρ­γούν καµιά ιδιαί­τε­ρη δυ­να­µι­κή. Ανά­λο­γα, έχουν «βαλ­τώ­σει» και οι συ­ζη­τή­σεις για τη δια­δο­χή: το τρί­γω­νο των πι­θα­νών υπο­ψη­φί­ων (Δέν­διας, Χα­τζη­δά­κης, Πιερ­ρα­κά­κης) δεν δη­µιουρ­γεί κά­ποιον πι­θα­νό «εν­θου­σια­σµό», ενώ κα­νείς από αυ­τούς δεν έχει ένα αυ­το­νό­η­το «προ­βά­δι­σµα» που θα εµπό­δι­ζε φυ­γό­κε­ντρα και κρι­σια­κά φαι­νό­µε­να. Σε αυτήν τη βάση, ο Μη­τσο­τά­κης συ­νε­χί­ζει µε το business as usual, αντι­µε­τω­πί­ζο­ντας τον κίν­δυ­νο να χει­ρο­τε­ρέ­ψουν τα πρά­γµα­τα µέσα στο (προ)εκλο­γι­κό 2026. Με το φι­λο-τρα­µπι­κό πα­ρά­κε­ντρο των δη­µο­σιο­γρά­φων της (κά­πο­τε…) ΝΔ, να δη­λώ­νει χαι­ρέ­κα­κα ότι αν σε επό­µε­νο γύρο δη­µο­σκο­πή­σε­ων το πρώτο ψηφίο στη µέ­τρη­ση της ΝΔ πέσει από το 2 στο 1 (πχ 19%), τότε αυτό θα ση­µαί­νει, ανα­γκα­στι­κά, «άτα­κτες» δια­δι­κα­σί­ες…

Τα πρά­γµα­τα είναι χει­ρό­τε­ρα στο πεδίο της προ­ε­τοι­µα­σί­ας των όρων για τις πι­θα­νό­τα­τα ανα­γκαί­ες κυ­βερ­νη­τι­κές συ­µµα­χί­ες. Ο Μη­τσο­τά­κης δη­λώ­νει ότι θα προ­τι­µού­σε «να πιεί µπύ­ρες µε τον Ν. Αν­δρου­λά­κη», αλλά στην πράξη υπο­χρε­ώ­νε­ται να ανα­θέ­τει στο Νι­κή­τα Κα­κλα­µά­νη την «εξο­µά­λυν­ση» των σχέ­σε­ων µε τον… Κυ­ριά­κο Βε­λό­που­λο. Μια προ­ο­πτι­κή «συ­µµα­χί­ας» µε­τα­ξύ της απο­δυ­να­µω­µέ­νης ΝΔ και της ακρο­δε­ξιάς-εθνι­κι­στι­κής Ελ­λη­νι­κής Λύσης, µπο­ρεί να εµπνέ­ει κά­ποιους από τους κα­τοί­κους της δε­ξιάς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας, αλλά είναι εξαι­ρε­τι­κά αµφί­βο­λο αν µπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει µια κυ­βερ­νη­τι­κή βάση «στα­θε­ρό­τη­τας» για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σµό στις συν­θή­κες που έρ­χο­νται. Και είναι σε προ­φα­νή αντί­φα­ση µε άλλες κυ­βερ­νη­τι­κές ανα­ζη­τή­σεις «στη­ρι­γµά­των», όπως η προ­α­ναγ­γε­λία για την ανα­νέ­ω­ση της θη­τεί­ας του Γ. Στουρ­νά­ρα στην ηγε­σία του τρα­πε­ζι­κού τοµέα.

Αντι­πο­λί­τευ­ση

Η κα­τά­στα­ση στην αντι­πο­λί­τευ­ση είναι ακόµα πιο κρι­σια­κή.

Στο ΠΑΣΟΚ, ο Ν. Αν­δρου­λά­κης «πιέ­ζε­ται» από τον Χάρη Δούκα να απο­σα­φη­νί­σει προ­ε­κλο­γι­κά τη στάση του απέ­να­ντι στο ερώ­τη­µα των µε­τε­κλο­γι­κών κυ­βερ­νη­τι­κών συ­νερ­γα­σιών µε την Μη­τσο­τά­κη, αλλά και τη ΝΔ συ­νο­λι­κό­τε­ρα. Ταυ­τό­χρο­να, όµως, «πιέ­ζε­ται» και από τους επι­γό­νους του Κώστα Ση­µί­τη προς το να αφή­σει αυτές τις προ­ο­πτι­κές ορ­θά­νοι­χτες. Η απά­ντη­ση ενός «καλού Πα­σπί­τη» ότι τη λύση θα δώσει το συ­νέ­δριο, είναι δια­δι­κα­στι­κά σωστή, αλλά πο­λι­τι­κά ισο­δυ­να­µεί µε το «η µπάλα στην εξέ­δρα». Και όσο πλη­σιά­ζου­µε στις κάλ­πες, αυτό θα γί­νε­ται όλο και φα­νε­ρό­τε­ρο, µε τις πι­θα­νό­τη­τες πο­λι­τι­κής και εκλο­γι­κής «τι­µω­ρί­ας» να αυ­ξά­νουν κα­θη­µε­ρι­νά.

Στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η πα­ρά­δο­ση της «κυ­βερ­νώ­σας Αρι­στε­ράς» φτά­νει και τυ­πι­κά στους τί­τλους του τέ­λους. Ο Σω­κρά­της Φά­µε­λος, άλ­λω­στε, δεν ήταν άλλο από µια «µε­τα­βα­τι­κή» ηγε­σία ανά­µε­σα στη φαρ­σο­κω­µω­δία «Στέ­φα­νος Κα­σε­λά­κης» και την ολο­κλή­ρω­ση των προ­ε­τοι­µα­σιών «επι­στρο­φής» του Αλέξη Τσί­πρα. Όµως ο αρ­χι­τέ­κτο­νας της «κυ­βερ­νώ­σας Αρι­στε­ράς» βρί­σκε­ται σή­µε­ρα µπρο­στά σε σκλη­ρές δια­πι­στώ­σεις. Με την Ιθάκη επέ­λε­ξε να υπεν­θυ­µί­σει την «κω­λο­τού­µπα» του 2015, το Μνη­µό­νιο 3 και τη συ­µφω­νία µε τους δα­νει­στές του 2018, που σή­µε­ρα υλο­ποιεί ο Μη­τσο­τά­κης και πλη­ρώ­νει µε αι­µα­τη­ρές «θυ­σί­ες» ο κό­σµος µας. Πού­λη­σε 30-35 χι­λιά­δες βι­βλία και το πα­νη­γύ­ρι­σε, ξε­χνώ­ντας ότι έχασε µέσα σε 8 χρό­νια 1,3 εκα­το­µµύ­ρια ψη­φο­φό­ρους. Τώρα βρί­σκε­ται στη «στι­γµή» να κα­τα­λά­βει (;) τη δια­φο­ρά ανά­µε­σα σε αυτά τα τερ­τί­πια και τις πι­θα­νό­τη­τες να φτιά­ξει ξανά ένα «νέο κόµµα», χωρίς να απα­ντά στα ερω­τή­µα­τα µαζί µε ποιους, ενά­ντια σε ποιους, προς τα πού;

Το ΚΚΕ δια­τη­ρεί µε επάρ­κεια τις δυ­νά­µεις του. Όµως η πα­λιό­τε­ρη στάση του απέ­να­ντι στο ζή­τη­µα της επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­σης των σι­δη­ρο­δρό­µων, η επι­λο­γή του να µεί­νει σε «δεύ­τε­ρη τα­χύ­τη­τα» σε σχέση µε τα κα­θή­κο­ντα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη, αλλά και η πιο πρό­σφα­τη επι­λο­γή του να υιο­θε­τή­σει την αγριό­τη­τα της «αντι-woke» σε­ξι­στι­κής επι­χει­ρη­µα­το­λο­γί­ας, είναι προει­δο­ποι­ή­σεις για µια «αυ­τό­κε­ντρη» πο­λι­τι­κή, κατά πολύ κάτω από τις ανά­γκες της πε­ριό­δου.

Μέσα στο σύ­νο­λο των εξε­λί­ξε­ων και των µε­γά­λων πο­λι­τι­κών ερω­τη­µα­τι­κών µέσα στο 2026, θα έχει ση­µα­σία και ένα υπο-ερώ­τη­µα: Πού, πώς και πόσο θα πα­ρα­µεί­νει ενερ­γή η υπό­θε­ση «ρι­ζο­σπα­στι­κή-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά», που πήρε δια­στά­σεις και έθρε­ψε ελ­πί­δες, εδώ και διε­θνώς, στο πρώτο τέ­ταρ­το του 21ου αιώνα; Με τα κα­θή­κο­ντα που σχε­τί­ζο­νται µε αυτό, θα κρι­θού­µε πολ­λές και πολ­λοί στους ση­µα­ντι­κές µήνες που έρ­χο­νται.

https://rproject.gr/article/mprosta-sto-proeklogiko-2026