Συνταγματική κατοχύρωση του νεοφιλελευθερισμού

Έχοντας στριμωχτεί από τη συγκυρία, μέσα στην οποία αντιμετωπίζει κυρίως «αρνητικές ειδήσεις» ή και βαριές κατηγορίες (Βιολάντα, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές…), ο Μητσοτάκης, ανοίγοντας τη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, οργανώνει μια ιδεολογική «φυγή προς τα μπροστά» με στόχο να αξιοποιήσει τα ιδεολογικά και πολιτικά κενά της αντιπολίτευσης.

Ταυ­τό­χρο­να όμως, έχο­ντας επί­γνω­ση ότι πι­θα­νό­τα­τα βρί­σκε­ται σε πο­λι­τι­κή απο­δρο­μή, επι­χει­ρεί θρα­σύ­τα­τα να ανά­γει τη βα­σι­κή του πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, τον άκρα­το νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, σε «ψυχή» του νέου Συ­ντάγ­μα­τος, σε υπέρ­τα­το νόμο πάνω απ’ όλους τους νό­μους.

Ο Μη­τσο­τά­κης επι­χει­ρεί να πα­ρου­σιά­σει τις βα­σι­κές επι­λο­γές του στη συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση ως εκ­συγ­χρο­νι­στι­κή τομή, ως ρήξη με τις συ­νταγ­μα­τι­κές ρυθ­μί­σεις του 1975, οι οποί­ες του «μυ­ρί­ζουν» πα­λιο­μο­δί­τι­κο 20ό αιώνα. Πρό­κει­ται περί απά­της. Οι προ­τά­σεις του είναι πολύ πίσω από «νε­ω­τε­ρι­σμούς» που επέ­βα­λαν οι με­γά­λοι αγώ­νες του πα­ρελ­θό­ντος, ακόμα και οι αστι­κές δη­μο­κρα­τι­κές επα­να­στά­σεις στην Ευ­ρώ­πη (πχ δια­χω­ρι­σμός Εκ­κλη­σί­ας και Κρά­τους). Οι προ­τά­σεις του για τη δι­καιο­σύ­νη απο­σκο­πούν στην ενί­σχυ­ση της αυ­το­νό­μη­σης της ανώ­τε­ρης δι­κα­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, που θα μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί είτε για τον έλεγ­χο των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων (πχ επι­χει­ρή­σεις «κα­θα­ρά χέρια» στην Ιτα­λία και στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή), είτε για την ασφα­λέ­στε­ρη προ­στα­σία κρα­τι­κών και κυ­βερ­νη­τι­κών μη­χα­νι­σμών, όταν αυτοί βρί­σκο­νται επι­κίν­δυ­να εκτε­θει­μέ­νοι (ΕΥΠ-υπο­κλο­πές, Greek Police Mafia, εγκλή­μα­τα όπως η Πύλος κ.ά.).

Πίσω από αυτήν την «κουρ­τί­να» κρύ­βο­νται οι πιο άμε­σοι πο­λι­τι­κοί στό­χοι: η συ­νταγ­μα­το­ποί­η­ση του άγριου νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού:

Η κα­τάρ­γη­ση της συ­νταγ­μα­τι­κής προ­στα­σί­ας του δη­μό­σιου χα­ρα­κτή­ρα της πα­νε­πι­στη­μια­κής εκ­παί­δευ­σης έρ­χε­ται για να ορ­γα­νώ­σει ένα νέο κύμα μα­ζι­κών ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων στην τρι­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση. Ταυ­τό­χρο­να, έρ­χε­ται για να ταυ­τί­σει το δι­καί­ω­μα των νέων σε πα­νε­πι­στη­μια­κή μόρ­φω­ση, με το επί­πε­δο του πλού­του των οι­κο­γε­νειών τους. Πρό­κει­ται για μια βαθιά αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση με στόχο την επα­να­φο­ρά των ευ­και­ριών σε συμ­με­το­χή στα πα­νε­πι­στή­μια, όπως και των συ­να­κό­λου­θων πι­θα­νο­τή­των «τα­ξι­κής κι­νη­τι­κό­τη­τας», στα επί­πε­δα των «κλει­στών προ­νο­μί­ων» που έσπα­σαν οι νε­ο­λαι­ί­στι­κοι και λαϊ­κοί αγώ­νες των προη­γού­με­νων δε­κα­ε­τιών.

Η κα­τάρ­γη­ση της μο­νι­μό­τη­τας των δη­μό­σιων υπαλ­λή­λων και η συ­νταγ­μα­τι­κή κα­το­χύ­ρω­ση της δια­βό­η­της διαρ­κούς «αξιο­λό­γη­σης» των δη­μό­σιων υπη­ρε­σιών, στο­χεύ­ει στη συ­γκρό­τη­ση ενός πραγ­μα­τι­κά «βα­θιού κρά­τους», μιας ελεγ­χό­με­νης από την κυ­ρί­αρ­χη τάξη ανώ­τε­ρης και προ­στα­τευ­μέ­νης κρα­τι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, σε με­γά­λη από­στα­ση από τη μάζα των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων που θα χάνει όλα τα δι­καιώ­μα­τα, τις ελευ­θε­ρί­ες, τις πι­θα­νό­τη­τες να αντι­στέ­κε­ται. Αν αυτά πε­ρά­σουν, θα γί­νουν ανέ­φι­κτες πχ οι απο­κα­λύ­ψεις όπως στον ΟΠΕ­ΚΕΠ, ή οι στοι­χειώ­δεις έλεγ­χοι της ερ­γο­δο­τι­κής απλη­στί­ας που, όπως έδει­ξε η Βιο­λά­ντα, είναι κοι­νω­νι­κά ανα­γκαί­οι. Το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα στο δη­μό­σιο τομέα είναι μπρο­στά στη «μη­τέ­ρα όλων των μαχών», γιατί το δια­κύ­βευ­μα είναι όλες οι κα­τα­κτή­σεις 100 χρό­νων αγώνα.

Η συ­νο­λι­κή στό­χευ­ση του Μη­τσο­τά­κη φαί­νε­ται στη θρα­σύ­τα­τη πρό­τα­ση για συ­νταγ­μα­τι­κή κα­το­χύ­ρω­ση της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας» που επέ­βα­λαν τα μνη­μό­νια. Η ΝΔ ανα­ζη­τά, λέει, συ­νταγ­μα­τι­κές ρυθ­μί­σεις που θα λει­τουρ­γή­σουν ως «δι­κλεί­δες» που θα «εγ­γυώ­νται τη μό­νι­μη δη­μο­σιο­νο­μι­κή ισορ­ρο­πία» (δη­λα­δή τη διαρ­κή άγρια λι­τό­τη­τα), θα επι­βά­λουν «τη συ­νε­τή κυ­βερ­νη­τι­κή δράση», θα ελέγ­χουν ακόμα και την «ορ­θό­τη­τα των (προ­ε­κλο­γι­κών) κομ­μα­τι­κών υπο­σχέ­σε­ων»! Πρό­κει­ται για απύθ­με­νο θρά­σος. Ο Μη­τσο­τά­κης θέλει ένα Σύ­νταγ­μα που θα ορί­ζει την πο­λι­τι­κή του ως μό­νι­μη, που θα απα­γο­ρεύ­ει κάθε από­κλι­ση από αυτήν, που θα ελέγ­χει ακόμα και την υπό­σχε­ση απο­στα­σιο­ποί­η­σης από αυτήν. Εάν αυτά γί­νο­νταν απο­δε­κτά, το μόνο που θα απέ­με­νε ως ανοι­χτό ζή­τη­μα, θα ήταν μια επό­με­νη «τρο­πο­ποί­η­ση» που θα όριζε ως συ­νταγ­μα­τι­κή αρχή «το τέλος της τα­ξι­κής πάλης»!

Όχι τυ­χαία, η πα­ρου­σί­α­ση της κα­τεύ­θυν­σης της συ­νταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης έμει­νε από τον Μη­τσο­τά­κη σε επί­πε­δο «γε­νι­κών ιδεών». Οι συ­γκε­κρι­μέ­νες ρυθ­μί­σεις έμει­ναν για αρ­γό­τε­ρα, μετά τον Μάρτη, και αφού θα έχουν δο­κι­μα­στεί οι αντι­πο­λι­τευ­τι­κές αντι­δρά­σεις. Ελ­πί­ζου­με ότι κα­νέ­νας και καμιά από τους αστέ­ρες της αντι­πο­λί­τευ­σης δεν θα μπει στον «πει­ρα­σμό» να γνέ­ψει συ­ναι­νε­τι­κά. Εί­μα­στε όμως σί­γου­ροι ότι όποιος-α το κάνει, θα έχει υπο­γρά­ψει το πο­λι­τι­κό τέλος.

Η μω­ρο­φι­λο­δο­ξία των «ακρο­κε­ντρώ­ων» κα­λό­παι­δων της ΝΔ, όπως πα­ρου­σιά­ζε­ται με την κα­τεύ­θυν­ση της συ­νταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης, είναι ταυ­τό­χρο­να πο­λι­τι­κή τύ­φλω­ση. Η δια­πί­στω­ση του Ευάγ­γε­λου Βε­νι­ζέ­λου ότι «πριν το Σύ­νταγ­μα κα­τα­στεί ανα­θε­ω­ρή­σι­μο, η χώρα πρέ­πει να κα­τα­στεί ξανά δια­κυ­βερ­νή­σι­μη» είναι πιο κοντά στην πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

Όμως αυτός δεν είναι λόγος για να υπο­τι­μή­σου­με τις προ­θέ­σεις του Μη­τσο­τά­κη. Είναι, αντί­θε­τα, ένας ακόμα λόγος για να κλι­μα­κώ­σου­με την πάλη για την ανα­τρο­πή του, από τα κάτω και από αρι­στε­ρά, από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων της ερ­γα­τι­κής τάξης και των λαϊ­κών μαζών.

https://rproject.gr/article/syntagmatiki-katohyrosi-toy-neofileleytherismoy