Στις εποχές της φρίκης όλοι θέλουμε να πιαστούμε ακόμη και από την τελευταία ευχάριστη είδηση. Η εικόνα χιλιάδων Πολωνών που φώναζαν «Fuck Orban» σε συναυλία του συγκροτήματος Kneecap και η εκλογική πανωλεθρία του Βίκτωρ Ορμπάν στις εκλογές που ακολούθησαν ήταν μια τέτοια είδηση. Πρόκειται μάλιστα για μια εκλογική ανατροπή που έφερε πιο κοντά τμήματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς (η οποία οργιζόταν με τον απολυταρχικό χαρακτήρα του ουγγρικού καθεστώτος), με το ακραίο, φιλελεύθερο κέντρο, που θεωρούσε τον Ορμπάν σαν άνθρωπο του Πούτιν στο εσωτερικό της ΕΕ -αποκρύπτοντας ότι η βασική του ιδιότητα ήταν να λειτουργεί σαν υποχείριο του κράτους του Ισραήλ.
Η χαρά ορισμένων ήταν τόσο μεγάλη ώστε άρχισαν να επιτίθενται σε οποιονδήποτε αμφισβητούσε ότι η αλλαγή του προσώπου θα φέρει υποχρεωτικά και πολιτική αλλαγή. Όπως συμβαίνει πάντα ένας μικρός εμφύλιος ξέσπασε στα social media και της Ελληνικής Αριστεράς.
Όπως εξηγούσε όμως και ο αναλυτής των Financial Times, Βόλφγκανγκ Μουντσάου, «αν ο Πέτερ Μάγιαρ είχε κερδίσει έναν κεντρώο υποψήφιο, τα πρωτοσέλιδα σήμερα το πρωί θα αναφέρονταν σε μια ακόμη ευρωπαϊκή χώρα που έπεσε στα χέρια ενός δεξιού λαϊκιστή. Αυτό που συνέβη στην Ουγγαρία είναι το ίδιο με αυτό που συνέβη στη Γερμανία το 1998 και το 2021. Αφού ο ηγέτης βρισκόταν στην εξουσία για 16 χρόνια, οι ψηφοφόροι ήθελαν ένα νέο πρόσωπο, αλλά όχι μια ριζικά διαφορετική πολιτική».
Πράγματι, οι ψηφοφόροι στην Ουγγαρία απέβαλαν τον Ορμπάν και το πολιτικό του προσωπικό όχι για τα απολυταρχικά χαρακτηριστικά της διακυβέρνησής του ή την ενεργή στήριξή του σε μια γενοκτονία αλλά για τη διαφθορά της κυβέρνησής του. Η πάταξη της διαφθοράς είναι πάντα θεμιτή, αν όμως δεν στηρίζεται σε μια ευρύτερη πολιτική ανάλυση για τα δομικά αίτια της σήψης ενός καθεστώτος, μπορεί να καταλήξει να γίνει επικίνδυνη. Εναντίον της διαφθοράς τάσσονταν και οι χρυσαυγίτες στην Ελλάδα αλλά και το φιλελεύθερο κέντρο στη Βραζιλία που στήριξε την σχεδόν πραξικοπηματική ανατροπή του Λούλα και της Ρουσεφ. Η αντιπρόταση που είχαν και οι δυο αυτές δυνάμεις ήταν χειρότερη από την υπάρχουσα κατάσταση – στην πρώτη περίπτωση ήταν φρικτή.
Όπως εξηγεί ο αναλυτής Αντώνης Γαλανόπουλος «το επόμενο Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας δεν θα έχει ούτε ενα κόμμα που να θυμίζει κάπως την Αριστερά, οποιαδήποτε απόχρωσης. Ένα Δεξιό κόμμα θα είναι στην κυβέρνηση, με πρωθυπουργό ένα πρώην στέλεχος του Fidesz, του κόμματος του Όρμπαν, το Fidesz στην αντιπολίτευση (με ποσοστό της τάξης του 40%), και ενα ακόμα μικρό ακροδεξιό κόμμα να περνά το όριο εισόδου».
Η απάνθρωπη πολιτική της Ουγγαρίας στο μεταναστευτικό είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί ενώ παραμένει αμφίβολο αν θα υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή στην αντιλαϊκή οικονομική πολιτική. Η αντίθεση προς την Ρωσία λάμβανε συχνά ακροδεξιά και ψυχροπολεμικής κοπής αντικομμουνιστικά χαρακτηριστικά – «Σύντροφοι ως εδώ!» ήταν ένα από τα συνθήματα του Πέτερ Μάγιαρ στις προεκλογικές συγκεντρώσεις.
Ομολογουμένως, διαβάζοντας κανείς τα σχόλια στον ισραηλινό Τύπο καταλαβαίνει ότι το Τελ Αβίβ φοβάται πως θα χάσει την πέμπτη του φάλαγγα στο εσωτερικό της ΕΕ με την οποία κατάφερνε να μπλοκάρει ακόμη και την πιο μετριοπαθή κριτική προς την γενοκτονία και τα σχέδια ενός «Μεγάλου Ισραήλ». Αυτό μένει όμως να αποδειχθεί – και σίγουρα το Ισραήλ έχει αρκετούς ακόμη πολιτικούς υπηρέτες στην Ευρώπη με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ορμπανιστή Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ανοιχτή παραμένει η στάση που θα κρατήσει ο Μάγιαρ απέναντι στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ. Ο ίδιος εκπροσωπεί πιο φιλο-ευρωπαϊκά στοιχεία της αστικής τάξης της Ουγγαρίας (που χρηματοδότησαν την αναρρίχησή του στην εξουσία) αλλά και μεσαίων στρωμάτων που ελπίζουν ότι η αλλαγή ηγεσίας θα οδηγήσει σε ξεπάγωμα ευρωπαϊκών κονδυλίων. Υπό αυτό το πρίσμα (και με δεδομένη την στήριξη που έλαβε προεκλογικά από τον Αμερικανό αντιπρόεδρο) η μάχη του με τον Ορμπάν έλαβε και χαρακτηριστικά αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Όσο σοβαρή και στιβαρή είναι όμως η στάση των Βρυξελλών απέναντι στην Ουάσινγκτον άλλο τόσο αναμένεται να είναι και του Μάγιαρ. Μάλλον καθόλου.
Ας χορέψουμε λοιπόν και εμείς το «Fuck Orban» στους ρυθμούς των Kneecap κρατώντας όμως μικρό καλάθι σχετικά με την αντικατάσταση ενός ακροδεξιού από έναν ακροδεξιό.
https://kommon.gr/diethni/item/29361-oungaria-enas-orban-choris-ton-opekepe-tou-ari-chatzistefanou
Σχόλια (0)