Kαλά το είχε πει ο λαμπρός Σκιαθίτης μας ότι δεν έχουν τελειωμό τα βάσανα και οι καημοί τούτου του κόσμου. Αμαχοι δολοφονούνται, αθώοι άνθρωποι, παιδιά, γυναίκες, άντρες, παππούδες, γιαγιάδες· εμπόλεμοι σκοτώνουν ο ένας τον άλλο· η φρίκη κυριαρχεί σε πολλούς τόπους του πλανήτη. Ναι, όμως η ζωή δεν σταματά να σπαρταρά στις γιορτές και στα πανηγύρια στα οποία επιδιδόμαστε και διαπρέπουμε οι υπόλοιποι «ελεύθεροι», ειδικά τούτες τις «αναστάσιμες» ημέρες, διατρανώνοντας την πίστη μας στην Ανοιξη και στον θεό, που είναι θεάνθρωπος βεβαίως και μπορεί να αναστηθεί και να μας γεμίσει κουράγιο και ελπίδα -και αυτό να συμβαίνει κάθε χρόνο.
Γιώργος Σταματόπουλος
Αντιπαρέρχεται κανείς την ανορθολογική σφαγή αμνών και εριφίων, τις νηστείες αλλά και τις βουλιμικές επιθέσεις στους οβελίες, αφού εισέρχεται στην ιερότητα των ημερών με δέος [ή αδιαφορία, πιθανώς] και μεταρσιώνεται στους ψαλμούς και στην κατάνυξη. Επικρατούν τα ήθη και έθιμα των Ελλήνων. Πάσχα των Ελλήνων. Για δες… Συμβαίνει (;) μία παγκόσμια σφαγή και η παγκόσμια συνείδηση απουσιάζει -αλλά και πότε δεν απουσίαζε; Μήπως έχει και τίποτα καλύτερο να κάνει η παγκόσμια συνείδηση; Η απουσία της είναι καταγεγραμμένη εδώ και χιλιετίες, όσο τέλος πάντων υπάρχει το είδος [μας]. Καλά, δεν αλλάζει τίποτα, αλλά θα μπορούσε να υποσταλεί η υποκρισία και η γελοιότητα εκείνων τουλάχιστον που διαχειρίζονται τις τύχες μας. Ολοι τους ευσεβείς, όλοι τους θρησκεύοντες, όλοι μα όλοι τους ορθόδοξοι χριστιανοί. Ιδού η χριστιανοσύνη [τους]!
Πάσχα. Εθνική (;) λαϊκή γιορτή, θρησκευτική, αμόλυντη από μισαλλοδοξίες [και ματαιοδοξίες;]. Εχει υποβαθμιστεί η μεγαλύτερη λαϊκή γιορτή, εθνική, άμα τε και παγκόσμια, που δεν είναι άλλη από τις Απόκριες, αλλά αυτή η γιορτή διώκεται από την Εκκλησία και τους μεγαλοπαπάδες της [οι λαϊκοί κληρικοί δικοί μας είναι…], αλλά και από την εξουσία, που την έχει αναγάγει σε καταναλωτικό προϊόν. Λοιπόν, πιστοί και άπιστοι συμμετέχουμε [και τι άλλο να κάνουμε;] στην ιδιαιτερότητα αυτών των ημερών, χωρίς στεναγμούς, δίχως λύπη για τα ανθρώπινα όπως συνίστανται σήμερα αλλά και εξαρχής της ύπαρξης. Επιφανείς λαογράφοι μάς πείθουν ότι τα ήθη και έθιμα οφείλουμε να τα σεβόμαστε.Τα σεβόμαστε, βεβαίως, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και τα ασπαζόμαστε ή τα αποδεχόμαστε, όπως συντελούνται και πραγματοποιούνται. Αλλά… γιορτή να είναι και δεν πάνε στο διάολο τα υπόλοιπα -τα υπόλοιπα είναι για τους μίζερους, τους γκρινιάρηδες, τους «αλλούτερους». Κι έτσι φαίνεται να είναι αφού όλοι σχεδόν ομονοούμε και συνεορτάζουμε.
Δεν ξεχνιέται εντούτοις ποτέ ο στίχος του λεξοδύναμου ποιητή, εκείνου που υμνεί, μέσα στην απελπισία των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Μεσολογγίου [μέρες που είναι] τη ζωή: Εστησε ο έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη (…) ή με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα.
Με τον ποιητή, αναφανδόν, είμαστε, με τη ζωή, και ας είναι σε άλλους γαλαντόμα και σε άλλους φειδωλή, εκδικητική, λες. Ο τραγικά αντιφατικός Ευριπίδης είχε πει ότι από μια θλιβερή ζωή καλύτερος ο θάνατος, αλλά επίσης ότι είναι παράφρων όποιος εύχεται να πεθάνει· προτιμότερη η κακή ζωή από τον ωραίο θάνατο. Με τον Απρίλη λοιπόν, με το Πάσχα, όπως κι αν είναι.
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/507688_xanthos-aprilis
Σχόλια (0)