Για μια αριστερή, ριζοσπαστική εκλογική επιλογή

Ο  χρόνος που διανύουμε είναι χρόνος προεκλογικός καθώς η κυβέρνηση οδεύει προς το τελευταίο τέταρτο της θητείας της.

Βέ­βαια η επι­λο­γή των πρό­ω­ρων εκλο­γών υπάρ­χει πάντα στη διά­θε­σή της  όπως συχνά έχει συμ­βεί στο πα­ρελ­θόν για λό­γους σκο­πι­μό­τη­τας. Στην πα­ρού­σα συν­θή­κη ωστό­σο, πα­ρό­τι η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη έχει εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λή δη­μο­φι­λία και αξιο­πι­στία στο εκλο­γι­κό ακρο­α­τή­ριο, η πραγ­μα­τι­κή αδυ­να­μία εντο­πί­ζε­ται στην αντι­πο­λί­τευ­ση καθώς δεν συ­γκρο­τεί­ται δύ­να­μη που να πεί­θει ότι θα διώ­ξει τον Μη­τσο­τά­κη και τη δεξιά. Δεν πρό­κει­ται βέ­βαια για έναν “αγώνα δρό­μου φθο­ράς” κυ­βέρ­νη­σης και αντι­πο­λι­τεύ­σε­ων. Τα όρια της υπο­χώ­ρη­σης της κυ­βέρ­νη­σης είναι συ­γκε­κρι­μέ­να. Τα πο­σο­στά που εμ­φα­νί­ζει αφο­ρούν σ’ ένα ση­μα­ντι­κό κοι­νω­νι­κό τμήμα, μία σύν­θε­ση άρ­χου­σας τάξης και με­σο­στρω­μά­των κυ­ρί­ως, που εξυ­πη­ρε­τεί­ται από την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή ποι­κι­λο­τρό­πως και είναι σε με­γά­λο βαθμό συ­μπα­γές. Το μεί­ζον πρό­βλη­μα βρί­σκε­ται στην αρι­στε­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση.

Γιώργος Σαπουνάς

Το δι­κομ­μα­τι­κό σύ­στη­μα εναλ­λα­γής του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ στην κυ­βέρ­νη­ση που χα­ρα­κτή­ρι­σε για δε­κα­ε­τί­ες τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση, το οποίο απο­τε­λού­σε ταυ­τό­χρο­να και πλαί­σιο για όλες τις υπό­λοι­πες, μι­κρό­τε­ρες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, κυ­ρί­ως της αρι­στε­ράς, καθώς η πρό­κλη­ση του “κυ­βερ­νη­τι­κού προ­γράμ­μα­τος” απου­σί­α­ζε ου­σια­στι­κά και εξ αντι­κει­μέ­νου, έχει κα­ταρ­γη­θεί. Η μα­ζι­κή κοι­νω­νι­κή αντί­λη­ψη για τη δεξιά και την αρι­στε­ρά (και ότι αυτό συ­νε­πα­γό­ταν στη συ­νεί­δη­ση του κα­θέ­να/μιας) και τους κύ­ριους πο­λι­τι­κούς εκ­φρα­στές αυτού του δί­πο­λου, έχει πάψει να υφί­στα­ται (του­λά­χι­στον όπως στο πα­ρελ­θόν). Στις νέες συν­θή­κες που δη­μιουρ­γού­νται, οι οποί­ες αντι­κει­με­νι­κά εμπε­ριέ­χουν τα στοι­χεία της απο­τυ­χί­ας της (κάθε) αρι­στε­ράς, η υπο­χρέ­ω­ση της ανα­το­πο­θέ­τη­σης στο νέο πε­ρι­βάλ­λον είναι πρό­δη­λη. Όσο πρό­δη­λη είναι και η τάση υπο­χώ­ρη­σης του ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κού συ­σχε­τι­σμού για την αρι­στε­ρά και η κα­τάρ­ρευ­ση στο εκλο­γι­κό πεδίο της “μα­ζι­κής αρι­στε­ράς”.

Το γιατί στην κα­τάρ­ρευ­ση της αρι­στε­ρής ταυ­τό­τη­τας του ΠΑΣΟΚ στα μάτια της κοι­νω­νί­ας, μέσα από μία δια­δι­κα­σία εκ­φυ­λι­σμού και ορι­στι­κά με την κρίση των μνη­μο­νί­ων, ήταν ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και όχι κά­ποιο άλλο τμήμα της αρι­στε­ράς και πρώτα το ΚΚΕ, που διεκ­δί­κη­σε με επι­τυ­χία την πο­λι­τι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης και της πλειο­ψη­φί­ας γε­νι­κά των “από κάτω”, σε συν­θή­κες με­γά­λης ανό­δου της πάλης και της μα­ζι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης και ταυ­τό­χρο­να το πώς δια­λύ­θη­κε με πρω­το­φα­νή τρόπο μέσα σε λίγα χρό­νια μετά τη μνη­μο­νια­κή κυ­βέρ­νη­ση, συ­γκρο­τεί το πλαί­σιο της συ­ζή­τη­σης για την κρίση της αρι­στε­ράς σή­με­ρα. Την αδυ­να­μία εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης απέ­να­ντι στον Μη­τσο­τά­κη και την κοι­νω­νι­κά πλειο­ψη­φι­κά απε­χθή, απρο­κά­λυ­πτα τα­ξι­κή και διε­φθαρ­μέ­νη ταυ­τό­χρο­να, δια­κυ­βέρ­νη­σή του.

Ασφα­λώς δεν υπάρ­χουν εύ­κο­λες απα­ντή­σεις. Είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες που δεν συ­γκρο­τεί­ται μα­ζι­κό αρι­στε­ρό πο­λι­τι­κό “στρα­τό­πε­δο” κατά της δε­ξιάς. Το “κύ­κνειο άσμα” μιας ορι­σμέ­νης επο­χής ήταν κραυ­γα­λέο, το δη­μο­ψή­φι­σμα.

Σή­με­ρα η απου­σία της μα­ζι­κής αρι­στε­ράς ως χρή­σι­μης εναλ­λα­κτι­κής επι­λο­γής στον πα­ρό­ντα χρόνο δο­κι­μά­ζει τα όρια της αρι­στε­ρό­στρο­φης δρώ­σας κοι­νω­νί­ας που ως τώρα βρί­σκει τον δρόμο σε μα­ζι­κές εκ­φρά­σεις αντί­στα­σης όπως στο έγκλη­μα των Τε­μπών, στην αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη, στον αγώνα των αγρο­τών και στις επί­μο­νες αν και ανε­παρ­κείς, αγω­νι­στι­κές και απερ­για­κές από­πει­ρες του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.

Αντ’ αυτής εμ­φα­νί­ζο­νται “πρό­σω­πα – σω­τή­ρες” στη θέση των κομ­μά­των, σύμ­πτω­μα της γε­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας με­τάλ­λα­ξης του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού, κάτι που εμ­φα­νί­ζε­ται ως στοι­χείο πα­ρακ­μής και στην αρι­στε­ρά. Δεν πρό­κει­ται για το φαι­νό­με­νο της “προ­σω­πο­λα­τρί­ας” που έχει χα­ρα­κτη­ρί­σει τα κόμ­μα­τα της αρι­στε­ράς (και ευ­ρύ­τε­ρα) στο ιστο­ρι­κό πα­ρελ­θόν καθώς εκεί­να τα πρό­σω­πα εκ­προ­σω­πού­σαν μα­ζι­κά κόμ­μα­τα με πραγ­μα­τι­κές σχέ­σεις με την κοι­νω­νία και ου­σια­στι­κό ρόλο στο μα­ζι­κό κί­νη­μα. Πρό­κει­ται για τη “σκιά” του πα­ρελ­θό­ντος. Πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση είναι ο Τσί­πρας ο οποί­ος φτά­νει αυτή τη δια­λυ­τι­κή τάση προς την κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση και το κί­νη­μα στα άκρα, διεκ­δι­κώ­ντας τη διά­λυ­ση του υπαρ­κτών κομ­μά­των υπέρ του ιδίου. Ανε­ξάρ­τη­τα από την επι­τυ­χία που μπο­ρεί να έχει το σχέ­διό του, εμ­φα­νί­ζε­ται ως η επι­λο­γή που ολο­κλη­ρώ­νει τη μακρά με­τάλ­λα­ξη της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας ή/και της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς από με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πο­λι­τι­κό χώρο της αρι­στε­ράς και κόμμα με μα­ζι­κή και ορ­γα­νω­μέ­νη κοι­νω­νι­κή “γεί­ω­ση” σε σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό και σε “ακραίο κέ­ντρο” με επί­κε­ντρο τον “ηγέτη”. Διεκ­δι­κεί και συμ­βο­λί­ζει όλον τον πο­λυ­κερ­μα­τι­σμέ­νο χώρο της “μνη­μο­νια­κής αρι­στε­ράς”.

ΚΚΕ – ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ

Το μόνο κόμμα της αρι­στε­ράς που δια­θέ­τει ισχυ­ρή ορ­γα­νω­τι­κή βάση και μά­λι­στα αυ­ξά­νει την απο­δο­χή του στο ερ­γα­τι­κό/συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα όλο το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα είναι το ΚΚΕ. Αυτή η εξέ­λι­ξη είναι μέτρο της αντί­στα­σης του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος απέ­να­ντι στη διά­λυ­ση παρά επι­βε­βαί­ω­ση κά­ποιου συ­νο­λι­κού πο­λι­τι­κού σχε­δί­ου με ορα­τές δυ­να­τό­τη­τες νίκης/νικών στον πα­ρό­ντα χρόνο. Το ΚΚΕ απορ­ρί­πτει τις δυ­να­τό­τη­τες που πα­ρέ­χει στην πάλη το εκλο­γι­κό/ κοι­νο­βου­λευ­τι­κό πεδίο υπεν­θυ­μί­ζο­ντας εδώ και πολλά χρό­νια, πώς όλες οι κυ­βερ­νή­σεις του κα­πι­τα­λι­στι­κού κρά­τους είναι ου­σια­στι­κά ίδιες. Ωστό­σο, η στάση αυτή είχε δια­φο­ρε­τι­κή ση­μα­σία όταν το αί­τη­μα της πτώ­σης της δε­ξιάς από την κυ­βέρ­νη­ση είχε συ­γκε­κρι­μέ­νο απο­δέ­κτη, το ΠΑΣΟΚ και δια­φο­ρε­τι­κή σή­με­ρα που η φθαρ­μέ­νη και απε­χθής πλειο­ψη­φι­κά κυ­βέρ­νη­ση δεν έχει αντί­πα­λο. Το γε­γο­νός ότι στις συν­θή­κες κρί­σης και με­τάλ­λα­ξης του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος (γε­νι­κευ­μέ­νο φαι­νό­με­νο σε όλη την Ευ­ρώ­πη και στην Ελ­λά­δα από το 2010 και μετά), έτσι ώστε, υπό όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις, να προ­βά­λουν εκλο­γι­κές έως και κυ­βερ­νη­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες για τη ρι­ζο­σπα­στι­κή, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή αρι­στε­ρά σή­με­ρα, απο­τε­λεί δια­πί­στω­ση για τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της πε­ριό­δου και πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή πρό­κλη­ση. Μία πρό­κλη­ση όχι συ­νη­θι­σμέ­νη εδώ και 10ε­τί­ες, με αι­τί­ες και συ­νέ­πειες στο πεδίο της τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής πάλης και απαι­τή­σεις συ­μπε­ρα­σμά­των και προ­σαρ­μο­γής των τα­κτι­κών στην πε­ρί­ο­δο ώστε να αντα­πο­κρι­θεί η αρι­στε­ρά στην κοι­νω­νι­κή, τα­ξι­κή ζή­τη­ση. Ιδιαί­τε­ρα σε συν­θή­κες δε­ξιάς, ακρο­δε­ξιάς επέ­λα­σης. Με επί­γνω­ση της αυ­ξη­μέ­νης κοι­νω­νι­κής πί­ε­σης, το ΚΚΕ επι­λέ­γει να ξε­κα­θα­ρί­σει ρητά ότι δεν μπο­ρούν να υπάρ­ξουν άμε­σες νίκες (έστω ως “προ­σω­ρι­νές” στον ιστο­ρι­κό χρόνο), με αιχμή την επί­μο­νη και έντο­να συμ­βο­λι­κή απορ­ρι­πτι­κή στάση του στο αί­τη­μα για επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση με ερ­γα­τι­κό/ κοι­νω­νι­κό έλεγ­χο των ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νων επι­χει­ρή­σε­ων κοι­νής ωφέ­λειας όπως το τρένο.

Η συμ­με­το­χή του στις εκλο­γές διεκ­δι­κεί το πρό­ση­μο της “πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νης απο­χής”. Το ΚΚΕ πρα­κτι­κά απο­τε­λεί το μέτρο του σε­χτα­ρι­σμού τόσο στο κί­νη­μα όσο και στη μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή στο όνομα του αό­ρι­στου στό­χου της επα­νά­στα­σης.

Στα μάτια του μα­ζι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου σε αυτό το τμήμα του “πο­λι­τι­κού δια­νύ­σμα­τος”, του σε­χτα­ρι­στι­κού αρι­στε­ρι­σμού, το­πο­θε­τεί­ται, από λίγο έως πολύ, και η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ παρά τις δια­φο­ρές που έχει με το ΚΚΕ και την κρι­τι­κή που του ασκεί, εξαι­τί­ας των χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών της ίδιας της συμ­μα­χί­ας. Είναι πλέον μόνο το όνομα μιας εκλο­γι­κής συ­νερ­γα­σί­ας ορ­γα­νώ­σε­ων (με δια­φο­ρε­τι­κή πο­λι­τι­κή αντί­λη­ψη και τα­κτι­κή) μα­κριά από τις μα­ζι­κές πο­λι­τι­κές προ­κλή­σεις της πε­ριό­δου. Στον χώρο αυτό οι επα­να­στα­τι­κές ιδέες ενά­ντια στο κα­πι­τα­λι­στι­κό κρά­τος, για την ερ­γα­τι­κή εξου­σία και τον διε­θνι­σμό, ενά­ντια στον ρα­τσι­σμό, τον φα­σι­σμό και τις έμ­φυ­λες δια­κρί­σεις αφθο­νούν, προ­βάλ­λο­νται και απο­τε­λούν ταυ­τό­τη­τα επα­να­στα­τι­κή. Όμως οι πο­λι­τι­κές επε­ξερ­γα­σί­ες για το κοι­νω­νι­κό, τα­ξι­κό, “μα­ζι­κό κοινό” και οι πο­λι­τι­κές επι­λο­γές, πε­ριο­ρί­ζο­νται δρα­μα­τι­κά μπρο­στά στην επι­δί­ω­ξη της “εξα­σφα­λι­σμέ­νης” ηγε­μο­νί­ας του πο­λι­τι­κού υπο­κει­μέ­νου, της κάθε ορ­γά­νω­σης χω­ρι­στά, κάτω από τον εκλο­γι­κό τίτλο “ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ”. Στάση που εκ­φρά­ζε­ται με βαθ­μούς σε­χτα­ρι­σμού τόσο στο γε­νι­κό πο­λι­τι­κό πεδίο όσο και συχνά, στο κί­νη­μα.

Οι δύο βα­σι­κοί εκλο­γι­κοί “χώροι – πόλοι”, του σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού και της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς (που βρί­σκε­ται σε δια­λυ­τι­κή κρίση) απ’ την μια και του αρι­στε­ρί­στι­κου σε­χτα­ρι­σμού από την άλλη, απο­τε­λούν τις κύ­ριες εκλο­γι­κές επι­λο­γές για έναν κόσμο που θέλει να φύγει επει­γό­ντως η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη έστω και στοι­χειω­δώς απ’ τ’ αρι­στε­ρά (με πλήρη σχε­τι­κό­τη­τα) ή αν αυτό είναι αδύ­να­το, να δη­λώ­σει την αρι­στε­ρή του ταυ­τό­τη­τα σαν μια μορφή συμ­βο­λι­κής αντί­στα­σης πέρα από την αποχή.

ΜΕ­ΡΑ­25 – Νέα Αρι­στε­ρά

Από κει και πέρα υπάρ­χουν το ΜΕ­ΡΑ­25 και η ΝεΑρ, δύο μικρά κόμ­μα­τα προ­ερ­χό­με­να από τον παλιό ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τα οποία προ­σπα­θούν να το­πο­θε­τη­θούν στο χώρο με­τα­ξύ των δύο πόλων. Τα δύο αυτά κόμ­μα­τα έχουν μία πολύ ση­μα­ντι­κή δια­φο­ρά ως προς την δια­δρο­μή τους και αυτή είναι ασφα­λώς ο χρό­νος της ρήξης με τον Τσί­πρα και ότι αυτός εκ­φρά­ζει πο­λι­τι­κά. Το ΜΕ­ΡΑ­25 πι­στώ­νε­ται στη γε­νι­κή φυ­σιο­γνω­μία του την απο­χώ­ρη­ση του Βα­ρου­φά­κη από την κυ­βέρ­νη­ση πριν από το μνη­μό­νιο, στοι­χείο που συμ­βά­λει στο εκλο­γι­κό προ­βά­δι­σμά του. Αντί­θε­τα η ΝεΑρ τα­λαι­πω­ρεί­ται και δυ­σκο­λεύ­ε­ται να συ­γκρο­τή­σει φυ­σιο­γνω­μία και πο­λι­τι­κό σχέ­διο καθώς εξα­κο­λου­θεί να μην μπο­ρεί να ολο­κλη­ρώ­σει τη ρήξη με το σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό ή τη “μνη­μο­νια­κή αρι­στε­ρά”. Όμως η συ­νύ­παρ­ξη αντι­θε­τι­κών κα­τευ­θύν­σε­ων είτε προς ένα ορι­σμέ­νο “λαϊκό μέ­τω­πο” με τα ρε­τά­λια της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς και τον Τσί­πρα είτε προς την ανα­συ­γκρό­τη­ση της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς ως επι­λο­γή “επα­νί­δρυ­σης” (καθώς και το ζή­τη­μα της πα­ρου­σί­ας στο προ­σκή­νιο προ­σώ­πων που έχουν χρε­ω­θεί ανε­ξί­τη­λα τις κυ­βερ­νη­τι­κές μνη­μο­νια­κές επι­λο­γές Τσί­πρα), αλ­λη­λο­α­κυ­ρώ­νο­νται σε ένα στίγ­μα θολό.

Στα μάτια του μα­ζι­κού κοι­νω­νι­κού και τα­ξι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου εμ­φα­νί­ζο­νται ως κόμ­μα­τα προ­σω­πι­κο­τή­των καθώς δεν απο­τε­λούν ορ­γα­νι­σμούς με πραγ­μα­τι­κή κοι­νω­νι­κή και τα­ξι­κή γεί­ω­ση και μάλ­λον εδώ είναι το ΜΕ­ΡΑ­25 πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση. Μά­λι­στα, η πα­ρου­σία του επι­κε­φα­λής και η πλή­ρης ταύ­τι­σή του με το κόμμα εξα­φα­νί­ζει στη δη­μό­σια ει­κό­να οποια­δή­πο­τε άλλη έκ­φρα­ση ή προ­σέγ­γι­ση τόσο από το ίδιο το κόμμα όσο και από το ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο αό­ρα­το “συμ­μα­χι­κό μέ­τω­πο” του και ένα αξιό­λο­γο ρι­ζο­σπα­στι­κό στε­λε­χι­κό δυ­να­μι­κό τους. Ένα πρό­βλη­μα όχι μόνο “δη­μο­κρα­τί­ας” αλλά κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κής εκ­φώ­νη­σης και “γραμ­μής” καθώς ο Βα­ρου­φά­κης επι­δί­δε­ται στην προ­σπά­θεια να προ­βά­λει (και να προ­βλη­θεί με) τη θε­ω­ρία του για τη λει­τουρ­γία του σύγ­χρο­νου (μη) κα­πι­τα­λι­σμού! Κα­θο­ρί­ζει την φυ­σιο­γνω­μία του κόμ­μα­τος και επι­σκιά­ζει τις πο­λι­τι­κές θέ­σεις και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του.

Είναι ξε­κά­θα­ρο ότι κα­νείς από αυ­τούς τους σχη­μα­τι­σμούς, ούτε το ΜΕ­ΡΑ­25 που βλέ­πει σχε­τι­κά αι­σιό­δο­ξα δη­μο­σκο­πι­κά πο­σο­στά ούτε η ΝεΑρ που δεν βλέ­πει αντί­στοι­χα, δεν μπο­ρούν να διεκ­δι­κή­σουν κά­ποιο πο­λι­τι­κό σχέ­διο, κά­ποια αρι­στε­ρή εναλ­λα­κτι­κή με δυ­να­μι­κή, για το ακρο­α­τή­ριο που θα επέ­λε­γε μια αρι­στε­ρά με σαφή οριο­θέ­τη­ση απ’ τις σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρες “μνη­μο­νια­κές” στρα­τη­γι­κές και κυ­βερ­νη­τι­κές εμπει­ρί­ες αλλά ταυ­τό­χρο­να με σχέ­διο και πρό­γραμ­μα άμεσα χρή­σι­μο στους “πολ­λούς και από κάτω”, πριν από την ώρα της ολο­κλη­ρω­τι­κής ρήξης με τον κα­πι­τα­λι­σμό (και ότι αυτό ση­μαί­νει). Το άθροι­σμα των δη­μο­σκο­πι­κών τους πο­σο­στών και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, του κα­θε­νός χώρου χω­ρι­στά, απο­τε­λεί μέτρο της πο­λι­τι­κής τους αδυ­να­μί­ας παρά μέτρο του με­γέ­θους του κοι­νω­νι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου με τέ­τοια χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Ενός ακρο­α­τη­ρί­ου που σή­με­ρα ακρι­βώς λόγω αυτής της κα­τά­στα­σης πο­λι­τι­κής έν­δειας δεν συ­γκρο­τεί­ται ως πο­λι­τι­κός χώρος και και δύ­να­μη αλλά απορ­ρο­φά­ται εκλο­γι­κά κυ­ρί­ως από τους δύο πό­λους, σο­σιαλ­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό/ ακραίο κέ­ντρο ή αρι­στε­ρι­σμό/ σε­χτα­ρι­σμό και βε­βαί­ως από την αποχή.

Είναι όμως ακρι­βώς αυτό το τμήμα του “πο­λι­τι­κού δια­νύ­σμα­τος” που σή­με­ρα δεν μπο­ρεί να συ­γκρο­τη­θεί, όπου κρύ­βε­ται η όποια δυ­να­μι­κή αρι­στε­ρής, ρι­ζο­σπα­στι­κής εναλ­λα­κτι­κής με όρους διεκ­δί­κη­σης μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής. Στη βάση μιας αρι­στε­ρής, ρι­ζο­σπα­στι­κής κα­τεύ­θυν­σης που απορ­ρί­πτει τον συμ­βι­βα­σμό και την πλήρη συ­στη­μι­κή προ­σαρ­μο­γή των κομ­μά­των της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς και του Τσί­πρα όχι όμως τις πο­λι­τι­κές προ­κλή­σεις και την ευ­θύ­νη της εναλ­λα­κτι­κής στη δεξιά/ ακρο­δε­ξιά και ταυ­τό­χρο­να απορ­ρί­πτει τον σε­χτα­ρι­σμό και την απου­σία στό­χων άμε­σων ρι­ζο­σπα­στι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων ανα­δια­νο­μής όχι όμως τη διεκ­δί­κη­ση του αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κού, σο­σια­λι­στι­κού, κομ­μου­νι­στι­κού ορά­μα­τος και την επι­και­ρό­τη­τά του στον πα­ρό­ντα ιστο­ρι­κό χρόνο.

Υπο­τα­γή στον “ρε­α­λι­σμό”, απο­χώ­ρη­ση από το πεδίο ή μα­ζι­κή, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή;

Η αντί­λη­ψη ότι η διεκ­δί­κη­ση της μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής και με εκλο­γι­κούς όρους, η επέ­κτα­ση της τα­κτι­κής του ενιαί­ου με­τώ­που και στο πο­λι­τι­κό πεδίο, απο­τε­λούν επι­λο­γές κα­τα­στρο­φι­κές για την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή και επα­να­στα­τι­κή στρα­τη­γι­κή είναι με­ταμ­φί­ε­ση της αδυ­να­μί­ας να αντι­με­τω­πι­στούν οι ιστο­ρι­κές προ­κλή­σεις, η κα­πι­τα­λι­στι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή επέ­λα­ση με όλο πιο δεξιό/ ακρο­δε­ξιό πο­λι­τι­κό προ­σω­πείο. Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που στις μέρες μας η μνήμη της πάλης και των επα­να­στα­τι­κών εμπει­ριών του πα­ρελ­θό­ντος έχει αδυ­να­τί­σει (ακρι­βώς λόγω της κα­τί­σχυ­σης του σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού και του στα­λι­νι­κού ρε­φορ­μι­σμού σε βάρος της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς και εν τέλει της ήττας) τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα που κλι­μα­κώ­νο­νται σε με­γά­λο βαθμό δυ­σκο­λεύ­ο­νται να ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποι­η­θούν πέρα από το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό όριο. Το εκλο­γι­κό/ κοι­νο­βου­λευ­τι­κό πεδίο μπο­ρεί να απο­κτή­σει, υπό τον όρο της αντί­στοι­χης πα­ρέμ­βα­σης της αρι­στε­ράς, “με­τα­βα­τι­κά” χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Οι εκλο­γές δεν ήταν ποτέ ένα πεδίο εξ αντι­κει­μέ­νου εχθρι­κό ή αδιά­φο­ρο για την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή όμως σή­με­ρα έχουν γίνει ένα πεδίο προ­σβά­σι­μο και χρή­σι­μο γι αυτήν πε­ρισ­σό­τε­ρο από το πα­ρελ­θόν.

Απ’ την άλλη η αντί­λη­ψη ότι τα όρια της αρι­στε­ρής πο­λι­τι­κής φτά­νουν μέχρι την κυ­βερ­νη­τι­κή δια­χεί­ρι­ση του πα­ρό­ντος και ανα­γκα­στι­κά πε­ριο­ρί­ζο­νται από έναν ορι­σμέ­νο “ρε­α­λι­σμό” και σε­βα­σμό στους οι­κο­νο­μι­κούς και γε­ω­πο­λι­τι­κούς “κα­νό­νες”, (όπως για πα­ρά­δειγ­μα, συ­μπυ­κνώ­θη­κε η υπό­θε­ση της ρήξης ή της υπο­τα­γής το 2015, δη­λα­δή η πα­ρα­μο­νή ή η έξο­δος από  την ΟΝΕ/ΕΕ αλλά και η συμ­μα­χία με το Ισ­ρα­ήλ και η συμ­με­το­χή στο ΝΑΤΟ), είναι η αντί­λη­ψη της από­λυ­της χρε­ω­κο­πί­ας της αρι­στε­ράς κάθε εκ­δο­χής, στην εποχή μας. Αυτή η αντί­λη­ψη βέ­βαια, αντε­στραμ­μέ­νη, εντο­πί­ζε­ται επί­σης και σε ση­μα­ντι­κό τμήμα της “αντι­μνη­μο­νια­κής” αρι­στε­ράς που βλέ­πει τη λύση σε κά­ποιο εναλ­λα­κτι­κό μο­ντέ­λο “πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης” και (κα­πι­τα­λι­στι­κής) ανά­πτυ­ξης με δραχ­μή και “πο­λυ­διά­στα­τη” εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή. Εξάλ­λου η προ­τε­ραιό­τη­τα της εξό­δου από την ΕΕ απο­τε­λεί κυ­ρί­αρ­χη αντί­λη­ψη στην αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή και εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αρι­στε­ρά γε­νι­κά. Το αρι­στε­ρό πρό­ση­μο αυτής της προ­σέγ­γι­σης προ­κύ­πτει κυ­ρί­ως από το γε­γο­νός ότι απο­τε­λεί εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση λει­τουρ­γί­ας του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού  που βρί­σκε­ται σε αντί­θε­ση με τις (σύγ­χρο­νες) επι­λο­γές της εγ­χώ­ριας άρ­χου­σας τάξης. Αδι­κώ­ντας επί της ου­σί­ας τις ίδιες τις ορ­γα­νώ­σεις της αρι­στε­ράς που προ­σπα­θούν στη­ρί­ξουν μια τα­ξι­κή πο­λι­τι­κή και δράση σε αυτή την αντί­λη­ψη.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, πα­ρό­τι βρι­σκό­μα­στε σε συν­θή­κες πραγ­μα­τι­κής αδυ­να­μί­ας συ­γκέ­ντρω­σης της δύ­να­μης εκλο­γι­κά (και βέ­βαια όχι μόνο), το ζή­τη­μα της αρι­στε­ρής εκλο­γι­κής επι­λο­γής τί­θε­ται με όρους διεκ­δί­κη­σης του μα­ζι­κού κοι­νω­νι­κού και τα­ξι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου. Όλου αυτού του κό­σμου που έχει βγά­λει συ­μπε­ρά­σμα­τα από τα όρια που έχει η “συ­στη­μι­κή” ή “μνη­μο­νια­κή” αρι­στε­ρά, η κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά και η σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία χωρίς ωστό­σο να ικα­νο­ποιεί­ται από τη “μη απά­ντη­ση” στο εκλο­γι­κό/ κοι­νο­βου­λευ­τι­κό πεδίο. Τί­θε­ται ως προ­ϋ­πό­θε­ση για τη συ­γκρό­τη­ση μα­ζι­κής και σύγ­χρο­νης αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς.

Αυτή την ώρα θα ήταν απο­λύ­τως θε­μι­τή μια προ­σπά­θεια συ­γκρό­τη­σης ενός ορι­σμέ­νου πο­λι­τι­κού δια­λό­γου, μέσα στο πλαί­σιο της επό­με­νης εκλο­γι­κής πρό­κλη­σης αλλά και όχι υπερ­κα­θο­ρι­σμέ­νης από αυτή, από κάθε αρι­στε­ρή, ρι­ζο­σπα­στι­κή, πο­λι­τι­κή οπτι­κή που αντι­λαμ­βά­νε­ται το μέ­γε­θος του πο­λι­τι­κού κενού και της αδυ­να­μί­ας που πα­ρου­σιά­ζε­ται στην μα­ζι­κή κοι­νω­νι­κή κλί­μα­κα και δεν απα­ντά μόνο με την εαυτή της. Μια εν­δε­χό­με­νη τέ­τοια δια­δι­κα­σία θα μπο­ρού­σε να διε­ρευ­νή­σει τους όρους μίας ορι­σμέ­νης συ­γκέ­ντρω­σης δύ­να­μης, κα­ταρ­χάς εκλο­γι­κής, δια­σφα­λί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να μέσα από την ισό­τι­μη δια­δι­κα­σία, τη δη­μό­σια εκ­φώ­νη­ση και τη φυ­σιο­γνω­μία που θα προ­κύ­πτει από τη σύν­θε­ση και τη συμ­φω­νία. Δια­μορ­φώ­νο­ντας ταυ­τό­χρο­να, όσο πιο ξε­κά­θα­ρα προς την κοι­νω­νία, την εντύ­πω­ση ακρι­βώς της ενό­τη­τας και του πλου­ρα­λι­σμού ως ταυ­το­τι­κό στοι­χείο. Απαι­τεί ωστό­σο, όπως δια­φαί­νε­ται σή­με­ρα, ση­μα­ντι­κές επι­λο­γές με ανα­τρε­πτι­κά και ρη­ξια­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά προς στοι­χεία της φυ­σιο­γνω­μί­ας των κομ­μά­των και των ορ­γα­νώ­σε­ων που εν­δε­χο­μέ­νως θα μπο­ρού­σαν να υπο­στη­ρί­ξουν μία τέ­τοια κα­τεύ­θυν­ση.

Οι πιέ­σεις της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας μπο­ρούν να απο­φευ­χθούν βέ­βαια εάν απο­στρέ­ψεις το βλέμ­μα.

Οι άλλες απα­ντή­σεις, η κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά από τη μία και ο αρι­στε­ρι­σμός/ σε­χτα­ρι­σμός από την άλλη, μένει να πεί­σουν για τη χρη­σι­μό­τη­τά τους την ερ­γα­τι­κή τάξη και τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα και ομά­δες που δέ­χο­νται τη βάρ­βα­ρη επί­θε­ση. Αν πεί­σουν οι πρώ­τοι θα είναι συ­νώ­νυ­μο της ήττας. Εάν πεί­σουν οι δεύ­τε­ροι θα τους ακο­λου­θή­σου­με! Ωστό­σο  η εμπει­ρία της δε­κα­ε­τί­ας (και όχι μόνο) δεί­χνει πώς πρέ­πει να συ­γκρο­τή­σου­με κάτι δια­φο­ρε­τι­κό. Προ­σφέ­ρο­ντας κα­ταρ­χήν μια χρή­σι­μη, ρι­ζο­σπα­στι­κή εκλο­γι­κή επι­λο­γή.

https://rproject.gr/article/gia-mia-aristeri-rizospastiki-eklogiki-epilogi