Δεν είναι η πρώτη φορά που προσπαθεί ένας πολιτικός φορέας να οικειοποιηθεί ετικέτες, σύμβολα ή και συνθήματα της Αριστεράς και της Ιστορίας της για να περιτυλίξει με γυαλιστερό χαρτί ένα σκουριασμένο πολιτικό περιεχόμενο. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν και αποσπούν ψήφους από την εργατική τάξη και τους αριστερούς πολίτες εδώ και πολλές δεκαετίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτά τα κόμματα χρηματοδοτούνται και προωθούνται από επιχειρηματίες – ιδιοκτήτες ΜΜΕ που συνήθως είναι διαρκώς διαπλεκόμενοι με το κράτος και τις κυβερνήσεις του.
Κώστας Καλλωνιάτης, Χάρης Παπαδόπουλος
Δεν είναι η πρώτη φορά που η αντίδραση των αριστερών κομμάτων είναι αμήχανη, σπασμωδική και κυρίως αμυντική απέναντι σε παρόμοιες, επιθετικές στρατηγικές κινήσεις, οι οποίες έχουν αποδειχθεί επανειλημμένα επιτυχείς ως προς τον στόχο τους, αποκαλύπτοντας μια σημαντική και διαρκή ευαλωτότητα στον χώρο της Αριστεράς. Σε πολλές χώρες η Αριστερά συρρικνώθηκε σε μεγάλο βαθμό και σε αρκετές τέθηκε στο πολιτικό περιθώριο.
Είναι ξεκάθαρο βέβαια, ότι η Αριστερά δίνει πρώτιστα αγώνα απέναντι στο καθεστώς της Δεξιάς και σε όλες τις καταπιεστικές πολιτικές της, που εφαρμόζει επάνω στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, αυξάνοντας διαρκώς τις ανισότητες και δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο τους όρους διαβίωσης. Ταυτόχρονα όμως, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όπως η ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ, αφού έχει αποκλειστεί πλέον η πιθανότητα να είναι δυνητικοί σύμμαχοι, είναι ιδεολογικά ανταγωνιστικοί φορείς, με την έννοια ότι η Αριστερά αντιπαραθέτει πολύ διαφορετικές θέσεις και επιχειρήματα στον πολιτικό διάλογο από αυτά.
Η περίπτωση της ΕΛ.Α.Σ., όπως φαίνεται από το μανιφέστο και την ιδρυτική διακήρυξή της, είναι μια μετριοπαθής εκδοχή καπιταλιστικής διαχείρισης, εμπλουτισμένη με προσπάθειες εκδημοκρατισμού της. Θεωρητικά, είναι εύκολη η ιδεολογική αντιπαράθεση. Στην πράξη όμως, παρουσιάζονται δυσκολίες στην εκπλήρωση απαραίτητων προϋποθέσεων καθώς και στην προσαρμογή της στρατηγικής κατά την πολιτική αντιπαράθεση με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Μέχρι σήμερα, παρακολουθήσαμε τη Νέα Αριστερά να ακολουθεί τη στρατηγική του Λαϊκού Μετώπου η οποία συρρίκνωσε τον πυρήνα των ψηφοφόρων της σε αυτούς που ήθελαν τουλάχιστο επανένωση με τον ΣΥΡΙΖΑ και δυνητικά με το ΠΑΣΟΚ. Σε ψηφοφόρους δηλαδή, που επιθυμούν κεντροαριστερή λύση διατηρώντας αριστερή ταυτότητα. Επίσης, οι συχνοί έπαινοι στον Ισπανό σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ από τον πρώην πρόεδρο Αλέξη Χαρίτση, φαίνεται πως δεν ήταν τυχαίοι, καθώς διαβάζουμε άρθρα που συγκρίνουν τον Σάντσεθ με τον Τσίπρα για να τον εμφανίσουν ως τον Σάντσεθ της Ελλάδας. Η Νέα Αριστερά πρέπει τώρα να βρει τρόπο απεγκλωβισμού από την πολιτική κατεύθυνση της πρώην ηγεσίας της.
Αρχικά, είναι αναγκαία η συμμαχία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του οικοσοσιαλιστικού χώρου, με δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία. Η μετωπική δράση μειώνει την ευαλωτότητα μαζικοποιώντας και ενδυναμώνοντας τον χώρο, απέναντι σε έναν ανταγωνιστικό φορέα που στηρίζεται μεν σε πλούσια χρηματοδοτούμενη καμπάνια αλλά δεν έχει ενεργοποιημένη βάση.
Παράλληλα, πρέπει να επικοινωνηθούν οι προγραμματικές αιχμές, να περιγραφεί δηλαδή ένα σχέδιο που θα δημιουργήσει συνθήκη αξιοπιστίας και ελπίδας. Ένα σχέδιο που δεν έχει καμία σχέση με το άνευρο, άοσμο και άνοστο σχέδιο της ΕΛ.Α.Σ.
Η Νέα Αριστερά στην πρόσφατη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής παρουσίασε 6 σημεία στο πλαίσιο του ανοικτού καλέσματος της ίδιας απόφασης. Αυτές οι προγραμματικές θέσεις είναι σημαντικές όμως πρέπει να εμπλουτιστούν και να εξηγηθούν:
Η σύγκρουση με καρτέλ και ολιγοπώλια θα είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων ενεργειών που πρέπει να αναφερθούν. Η επιβολή τιμών πλαφόν σε βασικά αγαθά και στην ενέργεια, η κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κατά της κερδοσκοπίας, η φορολόγηση, είναι απαραίτητα βήματα αλλά δεν αρκούν για να δημιουργήσουν συνθήκες σύγκρουσης και μετάβασης. Σχετικά με τη στεγαστική κρίση που είναι ίσως το σημαντικότερο κοινωνικό πρόβλημα, δε γίνεται αναφορά στο κλείσιμο της βιομηχανίας των βραχυπρόθεσμων μισθώσεων ούτε σε πλαφόν στα ενοίκια(βλ. πρόγραμμα Νέας Αριστεράς).
Οι κρατικοποιήσεις είναι πράγματι απαραίτητες σε ένα μεταβατικό σχέδιο όμως η Αριστερά που θέλει να υπερβεί τον καπιταλισμό και όχι απλώς να τον διαχειριστεί όπως η σοσιαλδημοκρατία, πρέπει να εξηγήσει το όφελός τους και πρέπει να κοινωνικοποιήσει τις κρατικοποιημένες υπηρεσίες. Επίσης, απουσιάζουν αναγκαίες κρατικοποιήσεις όπως των λιμανιών και των αεροδρομίων, απουσιάζει η ανάπτυξη δημόσιων ψηφιακών υποδομών (τηλεπικοινωνίες, υπολογιστικό νέφος κλπ.), οι δημόσιες μεταφορές στη θάλασσα και στον αέρα και ένα δημόσιο ψηφιακό σύστημα πληρωμών όπως το IRIS των τραπεζιτών, με μηδενικό ή πολύ χαμηλό κόστος.
Η φορολόγηση των πλουσίων είναι αναγκαία σε μια προσπάθεια αναδιανομής του πλούτου και ενίσχυσης των κοινωνικών υπηρεσιών όμως πρέπει να συνοδευθεί από ενέργειες αντιμετώπισης της καπιταλιστικής καταπίεσης του κεφαλαίου, ξεκινώντας από τις πιο ακραίες μορφές της. Σε μια προσπάθεια μετάβασης στον Ψηφιακό Σοσιαλισμό είναι απαραίτητη η δημιουργία δημόσιων πλατφορμών σε κρίσιμους τομείς όπως όλες οι μεταφορές, οι διανομές που είναι σημαντικό πεδίο ακραίας εκμετάλλευσης, οι κρατήσεις καταλυμάτων και άλλες. Στόχος είναι η μεταφορά του εργατικού δυναμικού σε ασφαλές, δημοκρατικό, συνεργατικό περιβάλλον και ταυτόχρονα η πάταξη της Ακρίβειας.
Στον τομέα της Εργασίας η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο πρέπει να συνοδευθεί από γενική και σημαντική αύξηση των μισθών. Η μείωση του χρόνου εργασίας είναι σωστή θέση και πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί, συνοδευόμενη από θέσεις που θα αντιμετωπίσουν τις επιδράσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στην απασχόληση. Η πολιτική υποστήριξης στους συνεταιρισμούς και στην αλληλέγγυα οικονομία πρέπει να επεξηγηθεί και να συνδεθεί με το σχέδιο ανασυγκρότησης όλου του οικονομικού – παραγωγικού συστήματος.
Για το περιβάλλον είναι σημαντική η αναφορά στην κατάργηση των εξορύξεων αλλά η κατάργηση των αντιπεριβαλλοντικών νόμων δεν είναι κατανοητή σε αυτούς που δε γνωρίζουν ποιοι είναι. Είναι προτιμότερο να αναφερθούν θέσεις από το πρόγραμμα της Νέας Αριστεράς με αντικαπιταλιστικό, οικοσοσιαλιστικό προσανατολισμό.
Όσο αφορά τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα η διακήρυξη “ισχυροί θεσμοί, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, διαφάνεια, λογοδοσία και προστασία των δημόσιων ελευθεριών” πρέπει, έστω σύντομα, να εξηγηθεί, διαφορετικά προσομοιάζει με υπόσχεση.
Τέλος, το κλείσιμο της βάσης στη Σούδα είναι σημαντική διεκδίκηση. Όμως για την απεξάρτηση από τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ είναι απαραίτητο το κλείσιμο των βάσεων σε Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Άκτιο, όπως και η πλήρης “απονατοποίηση της χώρας”(βλ. πρόγραμμα Νέας Αριστεράς).
Οι προγραμματικές θέσεις είναι αυτές που προσδίδουν αξιοπιστία και ριζική διαφοροποίηση από οποιοδήποτε σοσιαλδημοκρατικό σχέδιο, όπως είναι αυτό της ΕΛ.Α.Σ. Είναι λοιπόν σημαντικό, οι διαφοροποιητικές αλλά και ταυτοτικές θέσεις να αναδεικνύονται στα κομβικά σημεία που επικοινωνούνται με τους πολίτες και στο ανοικτό κάλεσμα σε διάλογο που επιχειρεί η Νέα Αριστερά.
Συμπερασματικά, οι φορείς της ριζοσπαστικής Αριστεράς, μόνο αν συμμαχήσουν και επικοινωνήσουν ένα ενιαίο, πραγματικά διαφοροποιητικό σχέδιο, θα καταφέρουν να αποκτήσουν αξιοπιστία, δυναμική και να αντιμετωπίσουν έτσι την στρατηγική επίθεση που δέχονται. Αλλιώς, δεν είναι μεν η πρώτη φορά αλλά πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να είναι η τελευταία.
https://epohi.gr/articles/i-epomeni-mera-tis-amichanias-tis-aristeras/
Σχόλια (0)