«Σήμερα γυρίζω σπίτι με τη σκέψη ότι δεν θα χρειαστεί να βρεθώ ξανά ανάμεσα σε αυτούς που δολοφόνησαν το παιδί μου και έσπειραν το μίσος στην κοινωνία. Σήμερα γυρίζω σπίτι με την καρδιά μου το ίδιο σκισμένη αλλά και λίγο πιο ανακουφισμένη, ανάλαφρη. Παύλο νικήσαμε. Έχοντας χάσει. Τους τσάκισες. Τους τσάκισες, παιδί μου. Ευχαριστώ πολύ για όλα. Ούτε σπιθαμή γης σε κανένα φασίστα. Ούτε σπιθαμή, ούτε βήμα πίσω. Παίρνω τον Παύλο μου και φεύγω».
Μάγδα Φύσσα
Μετά από τέσσερα περίπου χρόνια (15-6-2022 / 11-3-2026) η μεγάλη δίκη σε Β’ βαθμό, κατά της Χρυσής Αυγής, ολοκληρώθηκε με την τελεσίδικη απόφαση του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθήνας.
Απαιτήθηκαν 230 συνεδριάσεις για να κριθεί η ΧΑ τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση.
Γενικά το Δικαστήριο εξάντλησε στο πλαίσιο του νόμου την επιείκειά του, απέρριψε όλα τα αιτήματα ελαφρυντικών για 37 από τους 42 κατηγορούμενους και δέχτηκε μόνο ένα ελαφρυντικό, αυτό της μεταγενέστερης καλής συμπεριφοράς για τους υπόλοιπους 5.
Συγκεκριμένα:
Ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα Γιώργος Ρουπακιάς καταδικάστηκε και πάλι σε ισόβια καθώς και όσοι είχαν καταδικασθεί πρωτόδικα για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης, καταδικάστηκαν εκ νέου σε δεύτερο βαθμό σε πολυετείς ποινές κάθειρξης.
Η πρώην βουλευτής Ελένη Ζαρούλια, σύζυγος του αρχηγού Νίκου Μιχαλολιάκου, θα οδηγηθεί για πρώτη φορά στη φυλακή, παρόλο τον αγώνα των συνηγόρων της να λάβει μετατρέψιμη σε χρήμα ποινή (η Ελένη Ζαρούλια δεν αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, νάναι καλά τα οικογενειακά Μοτέλ ημιδιανομής στην πλατεία Βάθη) .
Έτσι θα εκτίσει στη φυλακή την ποινή των πέντε ετών που της επιβλήθηκε (για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση), εφόσον είχε λάβει πρωτόδικα αναστολή εκτέλεσης έως την εκδίκαση της έφεσης.
Στη φυλακή οδηγούνται επίσης ο Γιώργος Δήμου (7ετής κάθειρξη για συνέργεια στην ανθρωποκτονία του Π. Φύσσα και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση), ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος (7ετής κάθειρξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας σε βάρος των Αιγυπτίων ψαράδων και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση) και ο Γεώργιος Σκάλκος (7ετής κάθειρξη για συνέργεια στην ανθρωποκτονία του Π. Φύσσα και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση), καθότι και αυτοί είχαν λάβει αναστολή έκτισης ποινής λόγω της έφεσης .
Αναστολή εκτέλεσης ποινής χορηγήθηκε στους: Χρυσοβαλάντη Αλεξόπουλο, Μιχάλη Αρβανίτη, Αριστόδημο Δασκαλάκη, Δημήτρη Κουκούτση, Στάθη Μπούκουρα, Αντώνη Γρέγο και Γιώργο Τσακανίκα. Για όλους επιβλήθηκε ως περιοριστικός όρος η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα για χρονικό διάστημα τριών ετών.
Στους Νίκο Μίχο, Μάρκο Ευγενικό, Θωμά Μαρία και Κωνσταντίνο Χατζιδάκη, το δικαστήριο αποφάσισε τη μετατροπή της ποινής τους σε χρηματική.
Συνολικά σε 11 καταδικασθέντες το δικαστήριο είτε μετέτρεψε την ποινή τους σε χρηματική είτε έδωσε αναστολή και οι 24 από τους συνολικά 42 που καταδικάσθηκαν από το Εφετείο, έχουν εκτίσει την ποινή τους και έχουν αποφυλακισθεί με υφ’ όρων απόλυση.
Στη φυλακή παραμένουν οι Γιώργος Ρουπακιάς, Ηλίας Κασιδιάρης και Ιωάννης Λαγός.
Ήταν φυσικά μια μέρα ικανοποίησης και συγκίνησης, η μέρα της ανακοίνωσης της απόφασης και των ποινών κατά των φασιστών, κυρίως για τους γονείς του Παύλου Φύσσα, του μάστρο-Τάκη και της κυρίας Μάγδας, των εργατών του ΠΑΜΕ, των Αιγυπτίων εργατών, του πατέρα του Λουκμάν, όλων των θυμάτων της Χρυσής Αυγής, αλλοδαπών και Ελλήνων αντιφασιστών που είχαν δεχτεί τις επιθέσεις τους καθόλο το διάστημα του αντιμνημονιακού αγώνα. Ικανοποίηση των φίλων του Παύλου, ικανοποίηση της αντιφασιστικής νεολαίας και φυσικά των δικηγόρων που με αυταπάρνηση και επιστημονική αρτιότητα αλλά και αντιφασιστική και αντικαπιταλιστική πολιτική προσέγγιση, στάθηκαν όρθιοι επί 11 χρόνια, τόσο στους δρόμους του αντιφασιστικού αγώνα όσο και στις αίθουσες του Δικαστηρίου.
Αυτή η δίκη και αυτή η μεγάλη νίκη όχι μόνο σε νομικό αλλά κυρίως σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, δεν ήταν δεδομένη.
Ήταν πολλές οι μάχες, του αντιφασιστικού κινήματος το οποίο ανδρώθηκε και γιγαντώθηκε μέσα από τις θυσίες των θυμάτων των Χρυσαυγητών έως τη δολοφονία του Παύλου.
Με το θάνατό του από τα δολοφονικά χέρια του Ρουπακιά, ο Παύλος σα να δώρισε το ίδιο του το σώμα σε έναν αγώνα, που τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 2010 και της κρίσης που ακολούθησε, έμοιαζε να μην επαρκεί για να αντιμετωπίσει τις θύελλες που είχαν ξεσπάσει.
Σα να έπρεπε να χυθεί αίμα, αίμα αθώου για να ταρακουνηθεί ολόκληρη η κοινωνία, ή τουλάχιστον το μεγάλο δημοκρατικό της σώμα και να απαιτήσει να μπει φρένο σε ένα πολιτικό σύστημα και μια βρωμερή αστική τάξη που έπαιζε με τους χρυσαυγήτες και τους θεωρούσε εμπροσθοφυλακή στην επίθεση κατά των λαϊκών δικαιωμάτων και του αντιμνημονιακού κινήματος που τότε ανδρωνόταν.
Σα να επαναλαμβάνεται διαρκώς η ιστορία ως τραγωδία και πάλι και πάλι.
Συσσωρεύτηκε μεγάλη και πολύπλευρη πείρα όλα αυτά τα χρόνια για το λαϊκό κίνημα.
Κυρίως επιβεβαιώθηκε η μεγάλη αντιστασιακή ιστορική πείρα.
Επιβεβαιώθηκε πως αποτελέσματα έχουμε μόνο όταν πραγματικά ο λαός παίρνει την υπόθεση στα χέρια του. Όχι όταν όλα προετοιμάζονται σε γραφειοκρατικά πολιτικά ή συνδικαλιστικά γραφεία.
Όταν δείχνουμε εμπιστοσύνη σε πρόσωπα που αναδεικνύει το ίδιο το κίνημα και όχι οι «καταμερισμοί εργασίας».
Όταν σεβόμαστε τις συμμαχίες που φτιάχνονται στο δρόμο και αναδεικνύεται αλληλεγγύη μεταξύ των κοινωνικών τμημάτων που πλήττονται, μεταξύ πολιτικών συλλογικοτήτων που έχουν κοινό αντιφασιστικό στόχο.
Η αλήθεια είναι πως το ίδιο το αντιφασιστικό κίνημα επέβαλε και τους πολιτικούς όρους και το σεβασμό.
Περιττό να σημειώσουμε για άλλη μια φορά τον κομβικό πολιτικό ρόλο που έπαιξε σε όλο αυτό η Μάγδα η Φύσσα που έγινε σύμβολο του Αγώνα και η Μάνα του αντιφασιστικού κινήματος.
Φυσικά δε μας διαφεύγει πως πλέον για το σύστημα ήδη η Χρυσή Αυγή είχε «φάει τα ψωμιά της» και δεν εξυπηρετούσε τους σκοπούς για τους οποίους στηρίχθηκε από την μεγαλοαστική τάξη (κυρίως τους εφοπλιστές) και τα κόμματα της δεξιάς.
Επομένως ανέξοδα η καταδίκη τους μπορεί να χρησιμοποιείται για τα νέα εγκλήματα. Για να «ξεπλυθούν» κυρίως για το έγκλημα των Τεμπών που ήδη οργάνωσαν με τέτοιο τρόπο την ποινική και πολιτική του αντιμετώπιση, ώστε να πέσουν όλοι όχι μόνο στα μαλακά αλλά «στα πούπουλα». Με πλημμελήματα πάνε να κουκουλώσουν τους 57 νεκρούς. Εκεί παίζεται το κοινωνικοπολιτικό στοίχημα και ενώ ξεκίνησε δυναμικά ένα μεγάλο συμπεριληπτικό πολιτικό κίνημα, μάλλον άρχισε να παραπαίει ανάμεσα, από τη μια μεριά, σε πολιτικές φιλοδοξίες και από την άλλη σε «στενές» έστω αριστερόστροφες αλλά «καθώς πρέπει» λειτουργίες που στερούν τη μαζικότητα και τη λαϊκή καθολικότητα συμμετοχής.
Πάντως και πάλι όλα θα κριθούν στο «δρόμο» και όχι στα γραφεία.
Από τη δίκη της Χ.Α. ανέκυψε ένα μεγάλο ζήτημα που αφορά στην απρόσκοπτη δημοσιότητα της δίκης και γενικότερα την απρόσκοπτη δημοσιότητα όλων των δικών δημοσίου ενδιαφέροντος.
Σήμερα και μετά από μήνυση των φασιστών, κινδυνεύει το παρατηρητήριο της δίκης Golden Dawn Watch, που απειλείται με ποινική δίωξη.
Επίσης είναι καιρός να απαιτήσουμε σήμερα να ψηφιστεί νόμος που θα αποζημιώνει τα θύματα της Χ.Α και τις οικογένειές τους.
Το κίνημα έχει μπροστά του να παλέψει ενάντια σε όλα τα κρατικά και εργοδοτικά εγκλήματα, τα εγκλήματα με ρατσιστικό κίνητρο, τις γυναικοκτονίες, τα θύματα της αστυνομικής βίας.
Είναι οι νεκρές εργάτριες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ που πρέπει να μην ξεχαστούν.
Αλλά έχουμε μπροστά μας, πέρα από τους αγώνες ενάντια στην οικονομικοκοινωνική εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών τμημάτων και την ταξική εκμετάλλευση και τα καινούργια επίδικα.
Τη δημιουργία ενός μεγάλου αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, αντάξιο των παραδόσεών μας, σε συνδυασμό με ένα νέο αντιπυρηνικό οικολογικό κίνημα που θα ενώσει κυρίως τις νέες γενιές.
Όλα αυτά απαιτούν γενναιότητα , ευρυχωρία και πολιτική γενναιοδωρία από τις έμπειρες οργανωμένες δυνάμεις του κινήματος ώστε να καταστούν αιμοδότες και να μην αποτελέσουν φρένο και ανάχωμα.
Διότι έτσι καταχτιέται η πολιτική ηγεμονία και όχι με την περιχαράκωση.
Πολιτικός μας χώρος δράσης είναι η ίδια η κοινωνία και όχι οι μικρές πολιτικές συσσωματώσεις μας.
Εν πάση περιπτώσει έτσι μόνο κόβεται από τη ρίζα το οπλισμένο χέρι των φασιστών, με όποιο μανδύα εμφανίζεται και θα εμφανίζεται διαρκώς.
Πάντως ο Παύλος Φύσσας , ο αντιφασίστας μουσικός από το Συνδικάτο Μετάλλου, ο γιός του μαστρο–Τάκη από την Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος και της κυρίας Μάγδας, έγραψε Ιστορία στη σύντομη ζωή του.
Τελικά η μάνα του, η κυρία Μάγδα, μετά από 13 χρόνια που τον έψαχνε και τον έβρισκε μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων, τον πήρε σπίτι .
Κι ο Παύλος έγινε λήμμα της σύγχρονης ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας, να τον βρίσκουν οι νέες γενιές.
«Ο Παύλος Φύσσας (Πέραμα, 10 Απριλίου 1979 – Κερατσίνι, 18 Σεπτεμβρίου 2013) γνωστός και ως Killah P ή Dogo Argentino, ήταν Έλληνας αντιφασίστας και καλλιτέχνης της ραπ. Δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, στο Κερατσίνι, από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, Χρυσή Αυγή».
https://kommon.gr/paremvaseis/item/28855-pairno-ton-pavlo-mou-kai-fevgo-tis-olgas-moschochoritou
Σχόλια (0)