Το εργατικό κίνημα να σηκώσει το γάντι

Οι πανάκριβες φρεγάτες και τα ελληνικά F-16 που κατευθύνονται προς την Κύπρο, εμπλέκοντας ακόμα περισσότερο την Ελλάδα σε έναν ακόμα άδικο πόλεμο των Τραμπ-Νετανιάχου, στο Ιράν, καίνε τα καύσιμα από τον 13ο-14ο μισθό των Δημοσίων Υπαλλήλων και των συνταξιούχων.

Κάθε μέρα γί­νε­ται όλο και πιο προ­φα­νές ότι με τις πο­λι­τι­κές του άγριου κα­πι­τα­λι­σμού, για τα αυ­ξα­νό­με­να κέρδη όλο και πιο λίγων, η πλευ­ρά μας με­τρά­ει νε­κρές από το Ιράν και την Πα­λαι­στί­νη, μέχρι τη ΒΙΟ­ΛΑ­ΝΤΑ και τα Τέμπη.

Κατερίνα Γιαννούλια

Οι πό­λε­μοι και οι ερ­γο­δό­τες θυ­σιά­ζουν την ερ­γα­τι­κή τάξη και τα παι­διά της χωρίς κα­νέ­ναν εν­δοια­σμό. Αυτά τα παι­διά που μας προ­τρέ­πουν να απο­κτή­σου­με, για να τα φέ­ρουν πίσω σε φέ­ρε­τρα που πρέ­πει να συ­νη­θί­σου­με! Ανα­τρι­χια­στι­κό, δυ­στο­πι­κό κι όμως αλη­θι­νό στις μέρες μας!

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις σκο­τώ­νουν.

Το 13ωρο σκο­τώ­νει.

Οι ελ­λεί­ψεις σε ια­τρι­κό και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, σε ασθε­νο­φό­ρα και τραυ­μα­τιο­φο­ρείς, σε νο­σο­κο­μεία και φάρ­μα­κα, σκο­τώ­νουν.

Τα πα­ρα­τη­μέ­να και δια­λυ­μέ­να σχο­λεία κα­τα­στρέ­φουν παι­διά, γο­νείς κι εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Οι άθλιοι μι­σθοί και συ­ντά­ξεις και η όλο και πιο συρ­ρι­κνω­μέ­νη αγο­ρα­στι­κή δύ­να­μη, εξο­ντώ­νουν.

Η νέα στρα­τιω­τι­κή θη­τεία υπο­χρε­ώ­νει ει­δι­κευό­με­νους για­τρούς να δια­κό­ψουν την ει­δι­κό­τη­τα και να προ­σέλ­θουν στο στρα­τό, γιατί ο θά­να­τος ιε­ραρ­χεί­ται πιο πάνω από τη ζωή και την υγεία.

Τα νέα πει­θαρ­χι­κά στο Δη­μό­σιο και η προ­α­ναγ­γε­λία για άρση της μο­νι­μό­τη­τας επι­χει­ρούν να επι­βάλ­λουν στρα­τιω­τι­κή πει­θαρ­χία και λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών αλά ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ.

Το 2026, 140 χρό­νια από την 1η Μάη του 1886 και την εξέ­γερ­ση των ερ­γα­τών στο Σι­κά­γο για το 8ωρο, έχει έρθει η ώρα να ανα­στρα­φούν οι επι­θέ­σεις στον κόσμο της δου­λειάς, ο φόβος να αλ­λά­ξει στρα­τό­πε­δο, να διεκ­δι­κη­θεί ει­ρή­νη και δι­καιο­σύ­νη!

Δεν θα στα­μα­τή­σουν, αν δεν τους στα­μα­τή­σου­με!

Η δράση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος μπο­ρεί να βάλει φρένο στην πο­λε­μι­κή οι­κο­νο­μία και στην ερ­γο­δο­τι­κή απλη­στία που εντεί­νουν την εκ­με­τάλ­λευ­ση και την κα­τα­πί­ε­ση και κα­τα­βρο­χθί­ζουν τα ερ­γα­τι­κά ει­σο­δή­μα­τα και τα δι­καιώ­μα­τα των αν­θρώ­πων της τάξης μας.

Ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας έχει αντα­πο­κρι­θεί μα­ζι­κά όταν έχει κλη­θεί έξω από το ΣτΕ για το 13ο-14ο μισθό, στη μάχη ενά­ντια στην αξιο­λό­γη­ση στα δη­μό­σια σχο­λεία, για την υπε­ρά­σπι­ση της δη­μό­σιας υγεί­ας σε πάρα πολ­λές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, για μό­νι­μη και ασφα­λή δου­λειά στην E-FOOD, για αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη στα λι­μά­νια. Η αλ­λα­γή συ­σχε­τι­σμών σε ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ και πολ­λές με­γά­λες Ομο­σπον­δί­ες του Δη­μο­σί­ου δη­λώ­νει επί­γνω­ση της κα­τά­στα­σης και των πο­λι­τι­κών του συ­στή­μα­τος και της κυ­βέρ­νη­σης, δια­θε­σι­μό­τη­τα κι ετοι­μό­τη­τα για αντί­στα­ση και διεκ­δί­κη­ση.

Οι διά­σπαρ­τες κι απο­μο­νω­μέ­νες ερ­γα­τι­κές αντι­δρά­σεις, όσο μα­ζι­κές κι αν είναι, δεν γί­νε­ται να δη­μιουρ­γή­σουν το με­γά­λο φραγ­μό στις ορέ­ξεις του ιμπε­ρια­λι­στι­κού και αρ­πα­κτι­κού κα­πι­τα­λι­σμού, που κα­τα­στρέ­φει ερ­γα­τι­κές ζωές σε εμπό­λε­μες και «ει­ρη­νι­κές» ζώνες με με­γά­λη ευ­κο­λία και ανε­ρυ­θρί­α­στα.

Στην εποχή μας, μετά από πολ­λές ήττες, απαι­τεί­ται συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων, ικα­νών να αντι­κρού­σουν τα αι­μα­το­βαμ­μέ­να σχέ­διά τους. Προ­φα­νώς, η συ­γκέ­ντρω­ση δυ­νά­με­ων δεν θα επι­τευ­χθεί στην ανα­μο­νή, ούτε μόνο στις κάλ­πες, αλλά στους δρό­μους των αγώ­νων που διεκ­δι­κούν επί­μο­να και με σχε­δια­σμό νίκες. Νίκες υλι­κές και θε­σμι­κές.

Η ΑΔΕΔΥ, το ΕΚΑ, με­γά­λες, ση­μα­ντι­κές και με κοι­νω­νι­κό αντί­κρι­σμα και συμ­μα­χί­ες, ομο­σπον­δί­ες όπως η ΔΟΕ κι η ΟΕΝΓΕ, μπο­ρούν να βά­λουν ρε­α­λι­στι­κό στόχο την απο­τρο­πή των κυ­βερ­νη­τι­κών κι ερ­γο­δο­τι­κών σχε­δί­ων και να ορ­γα­νώ­σουν απο­τε­λε­σμα­τι­κούς αγώ­νες για το 13ο-14ο μισθό, ενά­ντια στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, τα πει­θαρ­χι­κά, την αξιο­λό­γη­ση και την άρση της μο­νι­μό­τη­τας.

Με­γά­λες ομο­σπον­δί­ες και σω­μα­τεία του ιδιω­τι­κού τομέα μπο­ρούν να ενώ­σουν τις δυ­νά­μεις τους, με τα δικά τους αι­τή­μα­τα για ΣΣΕ, αυ­ξή­σεις, αν­θρώ­πι­να ωρά­ρια, ασφα­λείς συν­θή­κες δου­λειάς.

Η σύν­δε­ση Δη­μο­σί­ου-Ιδιω­τι­κού τομέα δεν είναι κα­θό­λου ανέ­φι­κτη.

Ο κοι­νω­νι­κός αυ­το­μα­τι­σμός που έσπα­σε τα μού­τρα του στα μπλό­κα της αγρο­τιάς, μπο­ρεί να μπλο­κα­ρι­στεί και σε χώ­ρους σαν τη ΒΙΟ­ΛΑ­ΝΤΑ, που είναι εμ­φα­νής η ανά­γκη δη­μό­σιων ελεγ­κτι­κών μη­χα­νι­σμών, αυτών που απα­ξιώ­νει και δια­λύ­ει η κυ­βέρ­νη­ση, προς εξυ­πη­ρέ­τη­ση των ιδιω­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οι ανά­γκες και οι συν­δέ­σεις είναι ορα­τές και συχνά πολύ εμ­φα­νείς. Κά­ποιος όμως πρέ­πει να τις κάνει, με σχε­δια­σμό νίκης και συμ­με­το­χή των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Οι νέοι συ­σχε­τι­σμοί πρέ­πει να δεί­ξουν απο­τε­λέ­σμα­τα και ιδιαί­τε­ρα στο ορια­κό ση­μείο που βρί­σκε­ται ο κό­σμος της δου­λειάς, συ­μπιε­σμέ­νος ανά­με­σα σε πο­λέ­μους και αδί­στα­κτους ερ­γο­δό­τες. Να ση­κώ­σου­με το γάντι. Αν δεν απα­ντή­σου­με ως ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα, δεν υπάρ­χει άλλος να το κάνει!

Από τώρα μέχρι την Πρω­το­μα­γιά το συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα οφεί­λει να βγει μπρο­στά, να ορ­γα­νώ­σει αγώ­νες και να διεκ­δι­κή­σει μα­χη­τι­κά νίκες και ει­ρή­νη! Με συ­νε­λεύ­σεις, με κοι­νές δρά­σεις χώρων και κοι­νω­νί­ας, με εγ­γύ­η­ση κάθε εί­δους στή­ρι­ξης των μελών των σω­μα­τεί­ων από τα συλ­λο­γι­κά συν­δι­κα­λι­στι­κά όρ­γα­να.

https://rproject.gr/article/ergatiko-kinima-na-sikosei-ganti