Την Κυριακή 12 Απριλίου 2026, στην Ουγγαρία διεξάγονται εκλογές για να εκλεγούν νέο κοινοβούλιο και νέα κυβέρνηση. Η κεντρική πολιτική διαμάχη και σύγκρουση διεξάγεται ανάμεσα σε δύο πολιτικά κόμματα: ανάμεσα στο Fidesz (Βίκτορ Ορμπαν) και το Tisza (Πέτερ Μάγιαρ). Οι προεκλογικοί υπολογισμοί (δηλ. οι δημοσκοπήσεις) καταλήγουν ότι αυτά τα δύο πολιτικά κόμματα δίνουν τον πολιτικό αγώνα τους «στήθος με στήθος» για την τελική κοινοβουλευτική επικράτησή τους.
Θεόδωρος Γεωργίου*
Ο Βίκτορ Ορμπαν βρίσκεται στη θέση του πρωθυπουργού εδώ και 16 χρόνια. Εξελέγη για πρώτη φορά το 2010. Τώρα, στις επικείμενες εκλογές, εάν εκλεγεί θα επιβεβαιώσει την πολιτική ρήτρα σύμφωνα με την οποία κάθε πολιτικός ηγέτης που εκλέγεται μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών επί τόσα χρόνια «μεταμορφώνεται» σε ηγεμόνα. Στα 16 χρόνια της κυβερνητικής εξουσίας του ο Ορμπαν θεσμοθέτησε ένα «σύστημα εξουσίας» το οποίο είναι εντελώς ξένο προς την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία.
Το «σύστημα Ορμπαν», όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται στη δημόσια σφαίρα του ευρωπαϊκού πνεύματος, περιλαμβάνει δύο θεσμικές αρνητικές καινοτομίες σε σχέση με την Ιστορία της ουγγρικής κοινωνίας αλλά και σε σχέση με τις δημοκρατικές παραδόσεις της Ευρώπης. Η Ουγγαρία, ως συστημικό τμήμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», πρωτοστάτησε στις κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις εναντίον του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Αρκεί να αναφέρουμε την εξέγερση της Βουδαπέστης του 1956, μόλις μερικά χρόνια από τότε (1949) που επιβλήθηκε το καθεστώς του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στις χώρες-κράτη της Ανατολικής Ευρώπης.
Η πολιτική ηγεμονία του Ορμπαν έθεσε στο ιστορικό και πολιτικό περιθώριο τα επιτεύγματα αυτής της εξέγερσης. Δεν έχει κανένα νόημα να επιμείνουμε στην ιστορική καταγραφή της μεταπολεμικής Ιστορίας της Ουγγαρίας. Αρκεί μόνον να τονιστεί ότι η «πτώση του Τείχους» (1989) ήταν για την ουγγρική κοινωνία μια «χώρα» (κατά τον Πλάτωνα) που ενώ θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια νέα εθνικο-ιστορική αφετηρία κατέληξε να γίνει η παγίδα του ουγγρικού πνεύματος και της ιστορικής συνείδησης της Ουγγαρίας.
Οσον αφορά τώρα τη συμβολή της κυβερνητικής εξουσίας του Ορμπαν στον εμπλουτισμό της δημοκρατικής ιδέας και πρακτικής, αξίζει να τονιστούν τα εξής: το «σύστημα Ορμπαν» ταυτίστηκε με την πολιτική που δεν είναι πια πολιτική, αλλά τεχνοκρατία. Και επιπλέον αυτό σημαίνει ότι οι αποφάσεις και οι πράξεις των πολιτικών δεν μπορούν να τίθενται υπό έλεγχο.
Στις επικείμενες εκλογές στην Ουγγαρία δεν κρίνονται δύο αντιμαχόμενα ιδεολογικο-πολιτικά συστήματα (Ορμπαν ή Μάγιαρ) όπως έχουμε συνηθίσει εδώ και δύο αιώνες (από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα). Στις επικείμενες εκλογές κρίνεται η ιστορική τύχη της ουγγρικής κοινωνίας. Σ’ αυτή την κοινοβουλευτική αναμέτρηση το «επίδικο αντικείμενο» δεν είναι η κυβερνητική επιβίωση του Ορμπαν, ούτε η ανάδειξη του Πέτερ Μάγιαρ στη θέση του πρωθυπουργού. Σ’ αυτές τις εκλογές θα κριθεί εάν τελικά θα «κατασκευαστεί» ένας τύπος εξουσίας κατά το πρότυπο του Tραμπ στην καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου. Δεν θα ήθελα μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων στις εκλογές της Ουγγαρίας (12 Απριλίου 2026) να πω τη φράση «ουδέν νεώτερον από το δημοκρατικό μέτωπο»!
*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας
https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/507527_i-oyggaria-mprosta-ston-kathrefti-tis-istorias-tis
Σχόλια (0)