Το κόμμα «Ελπίδα» και η πολιτική της απελπισίας

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για να αποδείξει κανείς ότι το κόμμα Καρυστιανού δεν αποτελεί καμία απειλή για το σύστημα. Αυτό έχει γίνει σαφές εδώ και πολλούς μήνες.

Η πα­ρου­σί­α­ση της ιδρυ­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης στη Θεσ­σα­λο­νί­κη απο­τέ­λε­σε απλώς την επι­σφρά­γι­ση της πα­ρου­σί­ας ενός ακόμη κόμ­μα­τος-φω­το­βο­λί­δας στην εγ­χώ­ρια πο­λι­τι­κή σκηνή. Ενός κόμ­μα­τος που προ­βάλ­λε­ται ως άφθαρ­το και αμό­λυ­ντο ενώ είναι χτι­σμέ­νο με τα πιο παλιά υλικά.

Νικόλας Κολυτάς

Προ­βλη­μα­τι­κές θέ­σεις

Η ιδρυ­τι­κή δια­κή­ρυ­ξη απο­τε­λεί ένα κεί­με­νο μνη­μείο γε­νι­κο­λο­γί­ας, κλισέ και συ­στη­μι­σμού, όπου στο κέ­ντρο της βρί­σκο­νται η Πα­τρί­δα (με «π» κε­φα­λαίο μά­λι­στα σε κάθε ανα­φο­ρά της), η οι­κο­γέ­νεια, η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, η ασφά­λεια, η κά­θαρ­ση και η προ­στα­σία των συ­νό­ρων. «Το Κί­νη­μά μας γεν­νή­θη­κε και δια­μορ­φώ­θη­κε με τη συμ­με­το­χή πο­λι­τών που αγα­πούν την Πα­τρί­δα, ορα­μα­τί­ζο­νται την ορθή θε­σμι­κή λει­τουρ­γία του δη­μο­κρα­τι­κού πο­λι­τεύ­μα­τος και αγω­νί­ζο­νται έμπρα­κτα για την ελεύ­θε­ρη λει­τουρ­γία του» λέει ει­σα­γω­γι­κά το νέο κόμμα Κα­ρυ­στια­νού και όταν κά­ποιος εύ­λο­γα απο­ρεί ποιοι είναι αυτοί οι πο­λί­τες, τι πρε­σβεύ­ουν και πώς ορί­ζε­ται αυτή η δράση τους, δια­βά­ζουν στη συ­νέ­χεια το εξής: «Έχου­με ξε­κά­θα­ρη ενω­τι­κή πρό­θε­ση και δράση, ανε­ξαρ­τή­τως αφε­τη­ρί­ας και κα­τα­βο­λών, χωρίς ψευ­δο­δι­λήμ­μα­τα και ψευ­δο­δι­χα­σμούς. Αυτά είναι πρα­κτι­κές του πα­ρελ­θό­ντος, που οδη­γούν μόνο στη διαί­ρε­ση και τη διά­λυ­ση της κοι­νω­νί­ας».

Αυτά τα «ενω­τι­κά» και τα «ανε­ξάρ­τη­τα» τα έχουν πει και άλλοι στο πα­ρελ­θόν και απο­δεί­χθη­κε ότι υπη­ρε­τού­σαν τις πιο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες και ακρο­δε­ξιές ατζέ­ντες. Η άρ­νη­ση των ιδε­ο­λο­γιών πίσω από τα πο­λι­τι­κά προ­γράμ­μα­τα είναι βα­θύ­τα­τα πο­λι­τι­κή. Όποιος δεν λο­γα­ριά­ζει τις αφε­τη­ρί­ες και τις κα­τα­βο­λές στο όνομα μιας τάχα «εθνι­κής ενό­τη­τας» είναι το κα­λύ­τε­ρο απο­κού­μπι του συ­στή­μα­τος το οποίο δήθεν δια­κη­ρυ­χτι­κά αντι­μά­χε­ται. Τέ­τοια κόμ­μα­τα-μπα­λα­ντέρ υπήρ­ξαν, υπάρ­χουν και θα υπάρ­χουν όσο η κυ­ρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία δια­πνέ­ει τα πάντα γύρω μας. Και αυτό αντι­κα­το­πτρί­ζε­ται ξε­κά­θα­ρα σε ση­μεία της ιδρυ­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης όπως η έμ­φα­ση στη στή­ρι­ξη της οι­κο­γέ­νειας ως κέ­ντρου για την αντι­με­τώ­πι­ση του δη­μο­γρα­φι­κού, η ενί­σχυ­ση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και της «οι­κο­νο­μί­ας των ευ­και­ριών» και η εμπέ­δω­ση της ασφά­λειας σε κάθε πτυχή της ζωής.

Όμως αυτό που προ­κα­λεί πραγ­μα­τι­κά εντύ­πω­ση είναι η πλή­ρης απου­σία ου­σια­στι­κής πρό­τα­σης γύρω από τις συ­γκοι­νω­νί­ες και με­τα­φο­ρές. Καμία αιχμή για επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση, δη­μό­σιο έλεγ­χο, ρήξη με τα συμ­φέ­ρο­ντα όσων εξα­γό­ρα­σαν τις δη­μό­σιες συ­γκοι­νω­νί­ες με πε­ντα­ρο­δε­κά­ρες και οδή­γη­σαν στο θά­να­το 57 αν­θρώ­πους. Μόνο γε­νι­κό­λο­γες ανα­φο­ρές σε επα­νέ­λεγ­χο των δη­μό­σιων συμ­βά­σε­ων, σύ­γκρου­ση με τα καρ­τέλ και κά­θαρ­ση της δια­φθο­ράς. Θα πε­ρί­με­νε κα­νείς ει­δι­κά σε αυτό το πεδίο να υπήρ­χε μια σα­φέ­στε­ρη θέση, όμως η δια­κή­ρυ­ξη είναι πα­ντε­λώς προ­βλη­μα­τι­κή και λειψή. Αντι­θέ­τως το 19ο και τε­λευ­ταίο ση­μείο της, που αφορά στα εθνι­κά συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας, δεν είναι… κα­θό­λου φει­δω­λό. Απο­τε­λεί το μα­κρο­σκε­λέ­στε­ρο ση­μείο, κλεί­νο­ντας μά­λι­στα το μάτι στους Έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές που θέ­λουν να επεν­δύ­σουν στη βιο­μη­χα­νία του αί­μα­τος. «Η Ελ­λά­δα ως φι­λει­ρη­νι­κή δύ­να­μη προ­ά­γει ιστο­ρι­κά τη στα­θε­ρό­τη­τα, ενώ πα­ράλ­λη­λα οφεί­λει να ενι­σχύ­ει την άμυνα και την εγ­χώ­ρια αμυ­ντι­κή βιο­μη­χα­νία και τε­χνο­λο­γία, να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την εθνι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή της ταυ­τό­τη­τα». Είναι πραγ­μα­τι­κά αδια­νό­η­το ένα κόμμα που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι γεν­νή­θη­κε από το θά­να­το 57 αν­θρώ­πων, να κάνει πλά­τες σε βιο­μή­χα­νους που θέ­λουν να πα­ρά­ξουν όπλα.

Φθαρ­μέ­να πρό­σω­πα

Το κόμμα αυτό, λοι­πόν, είναι λίγο απ’ όλα και πολύ από τί­πο­τα, όπως και η ονο­μα­σία-σι­δη­ρό­δρο­μός του: «Ελ­πί­δα για τη Δη­μο­κρα­τία – Μαρία Κα­ρυ­στια­νού Ανε­ξάρ­τη­το Κί­νη­μα Πο­λι­τών». Μόνο που σε αυτό το «Κί­νη­μα» οι πο­λί­τες του που πα­ρα­βρέ­θη­καν στο Ολύ­μπιον δεν ήταν και τόσο «ανε­ξάρ­τη­τοι», ούτε με αδιά­φο­ρες «αφε­τη­ρί­ες και κα­τα­βο­λές». Ακρο­δε­ξιοί, ρω­σό­φι­λοι, αντιεμ­βο­λια­στές, πρώην νο­μάρ­χες, πο­λι­τι­κοί γυ­ρο­λό­γοι, τη­λε­ο­πα­δοί συ­νέ­θε­σαν ένα αλ­λο­πρό­σαλ­λο μω­σαϊ­κό αν­θρώ­πων που συν­δέ­ε­ται πίσω από τη φι­γού­ρα της Μα­ρί­ας Κα­ρυ­στια­νού ως μιας μεσ­σια­νι­κής κα­θαρ­τή­ριας δύ­να­μης. Στα ηχεία έξω από το Ολύ­μπιον ακου­γό­ταν Μίκης Θε­ο­δω­ρά­κης της στιγ­μή που την πα­ρου­σί­α­ση της εκ­δή­λω­σης έκανε ο αντα­πο­κρι­τής εκ Ρω­σί­ας Θα­νά­σης Αυ­γε­ρι­νός φο­ρώ­ντας μια μπλού­ζα με τις μορ­φές Ρώσων συγ­γρα­φέ­ων και η καλ­λι­τέ­χνης Κα­τε­ρί­να Μου­τσά­τσου που προ δε­κα­ε­τί­ας ξε­χώ­ρι­σε για το πα­τριω­τι­κό της βί­ντεο με τίτλο «I am Hellene».

Σε όλη αυτή την αμή­χα­νη φιέ­στα, όπως ση­μεί­ω­σε ο Νίκος Πλα­κιάς, δεν βρέ­θη­κε σχε­δόν κα­νέ­νας από τις οι­κο­γέ­νειες των θυ­μά­των των Τε­μπών. Και αυτό λέει πολλά. Αντι­θέ­τως ξε­χώ­ρι­σαν με την πα­ρου­σία τους ο κα­τα­δι­κα­σμέ­νος για οι­κο­νο­μι­κά σκάν­δα­λα πρώην νο­μάρ­χης Θεσ­σα­λο­νί­κης Πα­να­γιώ­της Ψω­μιά­δης, πρώην στε­λέ­χη της Νίκης όπως η Μαρία Γρα­τσία και ο Γιώρ­γος Σύρ­πης, πρώην στε­λέ­χη του Κασ­σε­λα­κι­κού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όπως η Αρετή Μπατά, ο τέως υπεύ­θυ­νος Τύπου της Ένω­σης Κε­ντρώ­ων του Βα­σί­λη Λε­βέ­ντη Μά­ριος Οτα­μπα­σί­δης και πάει λέ­γο­ντας. Ένας πο­λι­τι­κός αχταρ­μάς που συ­νε­νώ­θη­κε κάτω από γε­νι­κο­λο­γί­ες και έναν απροσ­διό­ρι­στο αντι­συ­στη­μι­σμό με αί­τη­μα την κά­θαρ­ση. Τα συν­θή­μα­τα άλ­λω­στε «Η αρχή του τέ­λους στην Αρι­στο­τέ­λους» και «Εμείς με τη Μαρία, εσείς με τη μαφία», είναι εν­δει­κτι­κά της κα­τά­στα­σης.

Το κόμμα Κα­ρυ­στια­νού είναι απο­τύ­πω­μα των και­ρών. Η υπο­χώ­ρη­ση της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, η έμ­φα­ση στην πα­ρα­πο­λι­τι­κή, η κοι­νω­νι­κή εξα­θλί­ω­ση, η έλ­λει­ψη προ­ο­πτι­κής ευ­νο­ούν την ανά­πτυ­ξη τέ­τοιου τύπου πο­λι­τι­κών μορ­φω­μά­των που υπό­σχο­νται πολλά χωρίς να εγ­γυό­νται τί­πο­τα, που πα­τούν πάνω στο κα­τα­πιε­σμέ­νο έν­στι­κτο και επι­διώ­κουν μια αό­ρι­στη εκτό­νω­ση, μια υπο­τι­θέ­με­νη δι­καιο­σύ­νη και κά­θαρ­ση που πα­ρου­σιά­ζε­ται ως θε­ό­σταλ­τη στα χέρια μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας, ανε­ξαρ­τή­τως του τα­ξι­κού πλαι­σί­ου, των πο­λι­τι­κών συ­σχε­τι­σμών και της οι­κο­νο­μι­κής ανι­σο­μέ­ρειας στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία. Αυτά τα κόμ­μα­τα πα­τούν πάνω στην κυ­ρί­αρ­χη ιδε­ο­λο­γία και ανα­πα­ρά­γο­νται με βάση αυτή. Δεν είναι τυ­χαίο ότι δεν υπάρ­χει ίχνος ανα­φο­ράς στο προ­σφυ­γι­κό, στα δι­καιώ­μα­τα των μειο­νο­τή­των, στην Πα­λαι­στί­νη, στους ερ­γα­ζό­με­νους/ες που βλέ­πουν τη ζωή τους να εξα­θλιώ­νε­ται κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Είναι κόμ­μα­τα-προ­ϊ­ό­ντα μιας βά­ναυ­σης επο­χής σκλη­ρής τα­ξι­κής επί­θε­σης που επι­χει­ρούν να απα­ντή­σουν με το τα πιο συ­στη­μι­κά υλικά.

https://rproject.gr/article/komma-elpida-kai-i-politiki-tis-apelpisias