Η Αριστερά πρέπει να εμπνεύσει τις λαϊκές κοινωνικές στρωματώσεις, κάτι σαν ελπίδα που θα αφορά όλους και όχι μόνο τους ευνοημένους τής εκάστοτε εξουσίας
Η τύχη μας το έφερε να ταξιδέψουμε ανά την Ελλάδα το τελευταίο δίμηνο. Η ίδια απογοήτευση παντού σε ό,τι αφορά το παρόν αλλά και το μέλλον της Αριστεράς στη χώρα ετούτη. Οι άνθρωποι [οι ψηφοφόροι] της Αριστεράς έχουν χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια, δεν ξέρουν τι γίνεται σε αυτόν τον χώρο και επίσης δεν ξέρουν τι τους γίνεται, ποιοι ακριβώς είναι δηλαδή, τι θέλουν, πού πάνε και όλα τα συμπαρομαρτούντα, που επιφέρει η σύγχυση, η διάψευση προσδοκιών, το ιδεολογικό ανακάτεμα.
Γιώργος Σταματόπουλος
Δεν υπάρχουν σοφοί να προβλέψουν τα μέλλοντα – ας λέει άλλα ο Καβάφης· οι πολιτικές προσωπικότητες εξέλιπαν, η εργατική τάξη ταξιδεύει σε καταναλωτικές αιθεροβάμονες επιθυμίες, η αστεία, ούτως ή άλλως εν Ελλάδι, αστική τάξη είναι εγκλωβισμένη στην ανοησία της και στην αρχοντοχωριατιά της και μένουν κάτι ανεκδιήγητοι «πολιτικοί» τύποι να λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα, να επηρεάζουν την ηθική και αισθητική, το στιλ και τον ίδιο τον πολιτισμό του εικοστού πρώτου αιώνα. Και λοιπόν; Πού είναι η Αριστερά; Πού βόσκει; Της αρέσει μάλλον να βόσκει στους λειμώνες της αυταρέσκειας των ηγετίσκων των ομαδούλων της.
Μου έλεγε ένα δεξιός πριν από περίπου μισό αιώνα στο χωριό: «Καταλαβαίνω το επαναστατικό σου νεανικό πνεύμα, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι εμείς οι δεξιοί είμαστε μια γροθιά και τίποτα δεν μπορεί να την ξεσφίξει. Και ένα γουρούνι να βάλουμε για πρωθυπουργό, εμείς θα το ψηφίσουμε, ενώ στην Αριστερά θα πρέπει να γίνουν ένα εκατομμύριο συνελεύσεις για να αποφασίσουν – και απόφαση δεν θα ληφθεί. Θα μεγαλώσεις, θα ωριμάσεις και θα με θυμηθείς». Είναι αλήθεια ότι δεν τον ξέχασα ποτέ, πέθανε όμως πολύ νέος (58, ενώ εγώ ήμουν 20 τότε που μου μιλούσε έτσι) και δεν πρόλαβα να του πω πόσο δίκιο είχε. Διαφωνούσα με ό,τι μου έλεγε τότε, διαφωνώ βεβαίως και τώρα, αλλά αυτή η διαφωνία αφήνει μια πικρή ανάμνηση. Είναι εντούτοις κατανοητός, όσο αυτό είναι δυνατό, ο κατακερματισμός των δυνάμεων της Αριστεράς και σεβαστός θα έλεγα, αφού εντός της συγκρούονται -δημιουργικά;- ιδέες και ζυμώνονται προοπτικές και εναλλακτικές λύσεις για τη διακυβέρνηση των κοινωνιών – οι συγκρούσεις όμως αυτές κατέληξαν να είναι κοινοβουλευτικές και καρεκλοπόδαρες. Αφού το «παιγνίδι» διεξάγεται στον κοινοβουλευτισμό κάτι ανάλογο οφείλει να κάνει η πληθυντική (!) Αριστερά· όχι να εξορίσει την πολιτική και την αισθητική, την τέχνη και την πρωτογενή παραγωγή, αλλά να επιμείνει στις αξίες αυτές που ανακουφίζουν, έστω κατ’ ελάχιστον, την κοινωνική ανέχεια και τον κοινωνικό πόνο. Τον κοινωνικό πόνο, παρακαλώ.
Η Αριστερά δεν πρέπει να ψάχνει ηγέτες ή σωτήρες, κάποιους τέλος πάντων που θα γοητεύσουν το πόπολο για να υφαρπάξουν την ψήφο του. Κάτι άλλο οφείλει να πράξει η Αριστερά, κάτι που θα εμπνεύσει τις λαϊκές κοινωνικές στρωματώσεις, κάτι σαν ελπίδα που θα αφορά όλους και όχι μόνο τους ευνοημένους της εκάστοτε εξουσίας. Μορφές άμεσης δημοκρατίας είναι ξένες, μη ευπρόσδεκτες στους διανοούμενους της Αριστεράς και όσοι την επικαλούνται γίνονται απλώς περίγελως και κομψά, ναι, αποπέμπονται αφού πρώτα λοιδορηθούν καταλλήλως. Το λογισμικό της Αριστεράς έχει αποδιώξει από τη μνήμη του τις παλιές σοσιαλιστικές ιδέες, την κοινή λογική, την κοινωνική ανταπόκριση· την ηθική, τη χαρά, τον χορό, τη συζήτηση· τον διάλογο, διάβολε.
https://www.efsyn.gr/stiles/1390320/gia-ton-dialogo/
Σχόλια (0)