ΚΚΕ και εργατικό κίνημα: Νέοι συσχετισμοί, παλιά αδιέξοδα;

Για μια ριζοσπαστική-ανατρεπτική γραμμή πίεσης στο εργατικό κίνημα

Έχου­με ει­σέλ­θει σε μία πολύ δύ­σκο­λη συ­γκυ­ρία με με­γά­λες προ­κλή­σεις για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Η φθορά της κυ­βέρ­νη­σης τόσο από τον σκλη­ρό τα­ξι­κό χα­ρα­κτή­ρα της πο­λι­τι­κής της όσο και από τα σκάν­δα­λα σε συν­δυα­σμό με την αδυ­να­μία όλων των αντι­πο­λι­τεύ­σε­ων να δώσει πει­στι­κές απα­ντή­σεις στα κοι­νω­νι­κά ζη­τή­μα­τα του μι­σθού, της ακρί­βειας, της παι­δεί­ας, της υγεί­ας κλπ, δη­μιουρ­γεί το τέ­λειο υπό­στρω­μα μίας σο­βα­ρής πο­λι­τι­κής κρί­σης. Σε αυτό προ­στί­θε­ται η γε­νι­κευ­μέ­νη στρο­φή στην πο­λε­μι­κή οι­κο­νο­μία που κα­τα­τρώ­ει πο­λύ­τι­μους πό­ρους από την κά­λυ­ψη των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών ενώ ταυ­τό­χρο­να λει­τουρ­γεί ως καύ­σι­μο για την όξυν­ση των πο­λε­μι­κών αντα­γω­νι­σμών.

Χρήστος Σταυρακάκης

Σε αυτό το τοπίο έχουν υπάρ­ξει πολ­λές ερ­γα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από αυτές μπο­ρεί να μην είχαν κά­ποια εντυ­πω­σια­κή μα­ζι­κό­τη­τα, ωστό­σο υπήρ­ξαν κά­ποιες πρω­τό­γνω­ρες κι­νη­το­ποι­ή­σεις, όπως οι πολύ μα­ζι­κές απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις για το έγκλη­μα των Τε­μπών, οι πολύ μα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη ή οι πρό­σφα­τες κι­νη­το­ποι­ή­σεις των αγρο­τών, που έδει­ξαν με­γά­λη αντο­χή και μα­ζι­κό­τη­τα και συ­γκέ­ντρω­σαν την αλ­λη­λεγ­γύη ερ­γα­τι­κών στρω­μά­των που απέ­τρε­ψαν την καλ­λιέρ­γεια κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού.

Δυ­να­τό­τη­τες αλ­λα­γής συ­σχε­τι­σμών

Αυτή η κι­νη­μα­τι­κή δια­θε­σι­μό­τη­τα που εκ­φρά­ζε­ται πολ­λές φορές κα­τα­τε­τμη­μέ­νη αλλά τα τε­λευ­ταία χρό­νια είναι υπαρ­κτή έχει μία ση­μα­ντι­κή συ­νέ­πεια . Ένα τμήμα του κό­σμου που κι­νη­το­ποιεί­ται έχει στρα­φεί ξανά στα σω­μα­τεία και τα συν­δι­κά­τα, ανα­ζη­τώ­ντας μία από τα κάτω απά­ντη­ση απέ­να­ντι στις συ­νε­χό­με­νες νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες επι­θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης. Ανα­ζη­τά απα­ντή­σεις και τρό­πους αγώνα για την ανα­τρο­πή μίας βάρ­βα­ρης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας όπως αυτή δια­μορ­φώ­νε­ται από την ακρί­βεια, τον πλη­θω­ρι­σμό, την έλ­λει­ψη κοι­νω­νι­κών υπο­δο­μών.

Αυτή η δυ­να­μι­κή έχει ενι­σχύ­σει κυ­ρί­ως τις δυ­νά­μεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ μέσα στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους. Έχουν ενι­σχυ­θεί και δυ­νά­μεις της συν­δι­κα­λι­στι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς. Φαί­νε­ται να ενι­σχύ­ο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο οι δυ­νά­μεις του ΠΑΜΕ, ως ο με­γα­λύ­τε­ρος πόλος, κα­τα­φέρ­νει να πα­ρου­σιά­ζε­ται ως πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κός και με με­γα­λύ­τε­ρες δυ­να­τό­τη­τες. Ως εκ τού­του εμ­φα­νί­ζε­ται πολ­λές φορές πιο «ελ­κυ­στι­κός».

Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι πλέον οι δυ­νά­μεις και οι πα­ρα­τά­ξεις που στη­ρί­ζει το ΚΚΕ στα συν­δι­κά­τα είναι πρώτη δύ­να­μη σε πολλά από αυτά (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων με­γά­λων και κομ­βι­κών ομο­σπον­διών, πχ ΔΟΕ, ΟΕΝΓΕ, ΟΣΥΑ­ΠΕ). Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι τα τε­λευ­ταία χρό­νια είναι και στα­θε­ρά πρώτη δύ­να­μη μέσα στους φοι­τη­τι­κούς συλ­λό­γους. Πέρα όμως από τις πρω­τιές στις αρ­χαι­ρε­σί­ες συν­δι­κά­των και ερ­γα­τι­κών κέ­ντρων, εί­χα­με και δύο πιο ου­σια­στι­κές με­τα­το­πί­σεις τον τε­λευ­ταίο χρόνο. Πρώ­τον, οι δυ­νά­μεις του ΚΚΕ κα­τά­φε­ραν να είναι πρώτη δύ­να­μη στην ΑΔΕΔΥ, το τρι­το­βάθ­μιο όρ­γα­νο των δη­μο­σί­ων υπαλ­λή­λων. Δεύ­τε­ρον, απο­φά­σι­σαν στο τε­λευ­ταίο συ­νέ­δριο του ΕΚΑ, του με­γα­λύ­τε­ρου ερ­γα­τι­κού κέ­ντρου της χώρας, να ανα­λά­βουν την ευ­θύ­νη που τους ανα­λο­γού­σε ως πρώτη δύ­να­μη, να ανα­λά­βουν δη­λα­δή τη διοί­κη­ση του ερ­γα­τι­κού κέ­ντρου. Αυτές οι εκλο­γι­κές πρω­τιές πα­ρου­σιά­στη­καν ως με­γά­λες ανα­τρο­πές και αλ­λα­γές συ­σχε­τι­σμών που θα ανοί­ξουν νέα σε­λί­δα στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα και ότι θα ανα­λη­φθούν πρω­το­βου­λί­ες στο κί­νη­μα.

Είναι υπο­χρε­ω­τι­κό να δια­βά­σει κα­νείς αυτές τις με­τα­το­πί­σεις ως στρο­φή ενός ση­μα­ντι­κού τμή­μα­τος ερ­γα­ζο­μέ­νων που είναι ορ­γα­νω­μέ­νοι/ες σε συν­δι­κά­τα και σω­μα­τεία προς τα αρι­στε­ρά, προς μία κα­τεύ­θυν­ση ανα­ζή­τη­σης ερ­γα­τι­κής αντί­στα­σης και απά­ντη­σης. Εάν οι δυ­νά­μεις της πέραν του ΚΚΕ συν­δι­κα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς έχουν πραγ­μα­τι­κή επι­δί­ω­ξη την κλι­μά­κω­ση της ερ­γα­τι­κής αντί­στα­σης και το δυ­νά­μω­μα της πα­ρέμ­βα­σης του ερ­γα­τι­κού πα­ρά­γο­ντα, δεν μπο­ρούν να υπο­τι­μή­σουν αυτές τις εξε­λί­ξεις.

Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή ρη­το­ρι­κή και ερ­γα­τι­κή δράση «με μέτρο»

Δυ­στυ­χώς, η αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή και ρι­ζο­σπα­στι­κή ρη­το­ρι­κή του ΚΚΕ και των στε­λε­χών του στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα δε με­τα­φρά­ζε­ται σε αντί­στοι­χες πρω­το­βου­λί­ες. Από τη μία δη­λα­δή έχου­με έναν μα­χη­τι­κό και ρι­ζο­σπα­στι­κό λόγο ο οποί­ος σωστά ανα­δει­κνύ­ει τα πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα κρί­σι­μα ση­μεία πάλης για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Ιε­ραρ­χεί πολύ ψηλά την πάλη ενά­ντια στον πό­λε­μο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό, ιε­ραρ­χεί τα ζη­τή­μα­τα του μι­σθού, της σύ­ντα­ξης, της ακρί­βειας, των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των, της υγεί­ας και της παι­δεί­ας. Ανα­δει­κνύ­ει δη­λα­δή σε πρό­γραμ­μα πάλης με έναν τρόπο τα αι­τή­μα­τα και της διεκ­δι­κή­σεις των κι­νη­το­ποι­ή­σε­ων. Βέ­βαια, την ίδια στιγ­μή υπο­τι­μά­ει τα ζη­τή­μα­τα άμε­σων διεκ­δι­κή­σε­ων για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα , όπως η ανα­τρο­πή των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων αλλά και ζη­τή­μα­τα σε­ξι­σμού και έμ­φυ­λης κα­τα­πί­ε­σης όπως και τα ζη­τή­μα­τα γύρω από την έντα­ση της δο­λο­φο­νι­κής ρα­τσι­στι­κής πο­λι­τι­κής της κυ­βέρ­νη­σης, που λει­τουρ­γεί ως εμπρο­σθο­φυ­λα­κή της γραμ­μής για την Ευ­ρώ­πη-φρού­ριο.

Αυτή η πο­λι­τι­κή θα έπρε­πε να συ­νο­δεύ­ε­ται με τις αντί­στοι­χες πρω­το­βου­λί­ες μέσα στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα που θα επι­χει­ρού­σαν να συ­σπει­ρώ­σουν το σύ­νο­λο των μα­χό­με­νων ερ­γα­τι­κών συν­δι­κα­λι­στι­κών δυ­νά­με­ων σε μία κα­τεύ­θυν­ση κλι­μά­κω­σης της ερ­γα­τι­κής αντί­στα­σης γύρω από ένα πρό­γραμ­μα ερ­γα­τι­κών – κοι­νω­νι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων, με κε­ντρι­κό στοι­χείο την πάλη ενά­ντια στον πό­λε­μο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό. Αντί αυτού επι­λέ­γει μία γραμ­μή που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πολύ κα­τώ­τε­ρη των αντι­κει­με­νι­κών δυ­να­το­τή­των που έχουν ανα­δει­χθεί όλη την προη­γού­με­νη πε­ρί­ο­δο αλλά είναι και ανα­ντί­στοι­χη της επιρ­ρο­ής και της δύ­να­μης που έχουν οι δυ­νά­μεις του ΚΚΕ στα συν­δι­κά­τα.

Ίσως το πιο πρό­σφα­το και πολύ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα ήταν η φε­τι­νή Πρω­το­μα­γιά, η οποία δεν αξιο­ποι­ή­θη­κε ώστε να εμ­φα­νι­στεί στο δρόμο η κοι­νω­νι­κή δυ­σα­ρέ­σκεια και η ερ­γα­τι­κή διεκ­δι­κη­τι­κό­τη­τα. Τόσο στην ΑΔΕΔΥ όσο και στο ΕΚΑ δεν επι­δί­ω­ξαν ου­σια­στι­κά να ορ­γα­νώ­σουν την απερ­γία της Πρω­το­μα­γιάς, μαζί και με άλλες δυ­νά­μεις σε μία μα­χη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση με απο­τέ­λε­σμα να αφή­σει την υπό­θε­ση στα χέρια της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, ενώ το ΠΑΜΕ έκανε τη δική του ξε­χω­ρι­στή συ­γκέ­ντρω­ση. Είναι πραγ­μα­τι­κά άξιο απο­ρί­ας πώς μπο­ρεί να είναι πρώτη δύ­να­μη στην ΑΔΕΔΥ και στο ΕΚΑ πα­νη­γυ­ρί­ζο­ντας μά­λι­στα για την αλ­λα­γή συ­σχε­τι­σμών και να μην επι­χει­ρεί να τα αξιο­ποι­ή­σει για την απερ­γία της Πρω­το­μα­γιάς.

Αυτό δε γί­νε­ται «κατά λάθος» αλλά από πο­λι­τι­κή θέση και άποψη. Άλ­λω­στε ένα κόμμα σαν το ΚΚΕ με τις εμπει­ρί­ες που έχει στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα δε θα μπο­ρού­σε να κάνει τέ­τοια «λάθη». Είναι εξί­σου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι μία μόλις εβδο­μά­δα πριν την Πρω­το­μα­γιά, η κε­ντρι­κή κα­μπά­νια του ΚΚΕ και του Ρι­ζο­σπά­στη αφο­ρού­σε μία με­γά­λη συ­ναυ­λία στο Σκο­πευ­τή­ριο Και­σα­ρια­νής αφιε­ρω­μέ­νη στους 200 εκτε­λε­σμέ­νους από τους Ναζί την Πρω­το­μα­γιά του 1944, εντε­λώς ξε­κομ­μέ­νη από τις ανα­γκαιό­τη­τες του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος σή­με­ρα.

Αντί­στοι­χη προ­βλη­μα­τι­κή στάση επέ­δει­ξε στα αντι­πο­λε­μι­κά συλ­λα­λη­τή­ρια της 28ης Μαρ­τί­ου, όπου επέ­λε­ξε να κα­λέ­σει ου­σια­στι­κά ένα αντι­πα­ρα­θε­τι­κό συλ­λα­λη­τή­ριο την προη­γού­με­νη μέρα, πα­ρό­τι οι αντι­πρό­σω­ποί του είχαν υπερ­ψη­φί­σει την πρό­τα­ση για τις 28 Μαρ­τί­ου στο Συ­νέ­δριο του ΕΚΑ. Πραγ­μα­τι­κά, προ­κα­λεί αλ­γει­νή εντύ­πω­ση η επι­λο­γή δια­χω­ρι­σμού σε ένα τέ­τοιο συλ­λα­λη­τή­ριο, τη στιγ­μή που οι ιμπε­ρια­λι­στι­κές συ­γκρού­σεις οξύ­νο­νται και η μόνη ικανή δύ­να­μη να βάλει μπλό­κο στην πο­λε­μι­κή μη­χα­νή είναι το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα.

Την ίδια στιγ­μή, σε άλ­λους χώ­ρους οι δυ­νά­μεις του ΚΚΕ δε λει­τουρ­γούν ακρι­βώς με τον ίδιο τρόπο. Δε λει­τούρ­γη­σαν με τον ίδιο τρόπο στις αντι­πο­λε­μι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις του προη­γού­με­νου χρό­νου στα λι­μά­νια του Πει­ραιά και της Ελευ­σί­νας, βά­ζο­ντας μπρο­στά τα ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα και τα σω­μα­τεία κα­λώ­ντας ενω­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις, συ­σπει­ρώ­νο­ντας ένα ευ­ρύ­τε­ρο δυ­να­μι­κό.

Ένα ακόμα πα­ρά­δειγ­μα είναι οι μα­ζι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων στους ΟΤΑ στα τέλη του προη­γού­με­νου μήνα, όπου χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νοι κι­νη­το­ποι­ή­θη­καν πα­νελ­λα­δι­κά, με τον πιο μα­ζι­κό τρόπο των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων, διεκ­δι­κώ­ντας τη μο­νι­μο­ποί­η­σή τους. Σε αυτές τις πρό­σφα­τες απερ­για­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων των ΟΤΑ ανα­γκά­στη­καν από την πρω­το­φα­νή μα­ζι­κό­τη­τα να συμ­με­τέ­χουν μαζί με όλες τις υπό­λοι­πες δυ­νά­μεις στην κι­νη­το­ποί­η­ση, μπρο­στά σε έναν υπαρ­κτό κίν­δυ­νο απο­μό­νω­σης από την πλειο­ψη­φία των ερ­γα­ζο­μέ­νων που συμ­με­τεί­χαν αλλά και από την πίεση δυ­νά­με­ων της συν­δι­κα­λι­στι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Από τα πιο προ­βλη­μα­τι­κά στοι­χεία της στά­σης των δυ­νά­με­ων του ΚΚΕ τα τε­λευ­ταία χρό­νια είναι το ζή­τη­μα της πάλης κατά των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων. Με αφορ­μή το έγκλη­μα στα Τέμπη, άνοι­ξε ξανά η συ­ζή­τη­ση μέσα στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα για την ανα­τρο­πή των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων και την επα­να­φο­ρά στο δη­μό­σιο των σι­δη­ρο­δρό­μων με ερ­γα­τι­κό έλεγ­χο. Απέ­να­ντι σε αυτό το δί­καιο αί­τη­μα, το ΚΚΕ εξα­πέ­λυ­σε μία σκλη­ρή επί­θε­ση ως εν­σω­μα­τώ­σι­μο και δια­χει­ρί­σι­μο, επι­μέ­νο­ντας ότι στον κα­πι­τα­λι­σμό όλα δου­λεύ­ουν για το κέρ­δος, είτε ιδιω­τι­κά είτε δη­μό­σια. Στην ουσία με αυτή τη στάση υπο­νο­μεύ­τη­κε η δυ­να­τό­τη­τα διεκ­δί­κη­σης δη­μό­σιων σι­δη­ρο­δρό­μων από το κί­νη­μα, καλ­λιερ­γώ­ντας μία στάση απά­θειας.

Στη μάχη των εκ­παι­δευ­τι­κών ενά­ντια στην αξιο­λό­γη­ση, μία μάχη η οποία κρα­τά­ει για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα και το εκ­παι­δευ­τι­κό κί­νη­μα έχει πε­τύ­χει νίκες απέ­να­ντι στην αυ­ταρ­χι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή, οι δυ­νά­μεις του ΚΚΕ έχουν επι­λέ­ξει να μην έχουν κα­νέ­να πρω­τα­γω­νι­στι­κό ρόλο στην ορ­γά­νω­ση του αγώνα, υπο­νο­μεύ­ο­ντας στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τις δυ­να­τό­τη­τες του κι­νή­μα­τος. Όλο το βάρος έχει ση­κω­θεί από τις συν­δι­κα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς στους εκ­παι­δευ­τι­κούς απέ­να­ντι σε μία ολο­μέ­τω­πη επί­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης.

Η ει­κό­να δεν είναι μο­νο­διά­στα­τη

Το πρό­βλη­μα με αυτές τις επι­λο­γές δεν είναι ότι οι δυ­νά­μεις του ΚΚΕ κά­νουν γε­νι­κά έναν κά­ποιο κομ­μα­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό. Το πρό­βλη­μα είναι ότι στε­ρεί δυ­να­τό­τη­τες μα­ζι­κο­ποί­η­σης ενός διεκ­δι­κη­τι­κού και μα­χη­τι­κού ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. Όσο και αν καυ­χιού­νται στε­λέ­χη του ΚΚΕ μέσα στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους ότι οι δικές τους δυ­νά­μεις είναι οι πιο μα­ζι­κές την ίδια στιγ­μή δεν είναι οι μο­να­δι­κές δυ­νά­μεις με αγω­νι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση και πε­ριε­χό­με­νο. Ακόμα πιο ση­μα­ντι­κά, οι ερ­γα­ζό­με­νοι/ες που συμ­με­τέ­χουν στις με­γά­λες κι­νη­το­ποι­ή­σεις και απερ­γί­ες δεν μπο­ρούν όλοι/ες να ταυ­τι­στούν με τον έναν ή τον άλλο χώρο στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Αντί­θε­τα η ζω­ντα­νή εμπει­ρία των ερ­γα­τι­κών αγώ­νων μας έχει απο­δεί­ξει επα­νει­λημ­μέ­να ότι η μέ­γι­στη συ­σπεί­ρω­ση και ενιαιο­με­τω­πι­κή δράση των δια­φο­ρε­τι­κών ρευ­μά­των μέσα στο ερ­γα­τι­κό -συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα μπο­ρεί να ξε­κλει­δώ­σει δυ­να­μι­κές.

Όσο συ­μπα­γές και εάν προ­σπα­θεί να εμ­φα­νι­στεί μέσα στους χώ­ρους, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι δια­φο­ρε­τι­κή για δύο κυ­ρί­ως λό­γους. Πρώ­τον, ο κό­σμος που έχει στη­ρί­ξει εκλο­γι­κά ή/και σε κι­νη­το­ποι­ή­σεις τις πα­ρα­τά­ξεις του ΚΚΕ στους χώ­ρους δου­λειάς δε ση­μαί­νει ότι ταυ­τί­ζε­ται με τις θέ­σεις του και τις πρα­κτι­κές του. Σί­γου­ρα δεν έχει κα­τα­φέ­ρει να χτί­σει μία τέ­τοια σχέση με αυτόν τον κόσμο που απο­τε­λεί ένα ση­μα­ντι­κό τμήμα συν­δι­κα­λι­σμέ­νων ερ­γα­ζο­μέ­νων με αγω­νι­στι­κές δια­θέ­σεις. Δεύ­τε­ρον, οι κοι­νω­νι­κές πιέ­σεις που θα υπάρ­ξουν το επό­με­νο διά­στη­μα καθώς ξε­τυ­λί­γε­ται μία δια­φαι­νό­με­νη σο­βα­ρή πο­λι­τι­κή κρίση και η απαί­τη­ση για μία ανα­βαθ­μι­σμέ­νη ερ­γα­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση στη συ­γκυ­ρία είναι απί­θα­νο να αφή­σουν τις δυ­νά­μεις του ΚΚΕ στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα αλλά και ευ­ρύ­τε­ρα ανε­πη­ρέ­α­στες.

Από αυτή την άποψη οι δυ­νά­μεις και τα σχή­μα­τα της ρι­ζο­σπα­στι­κής – αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς μέσα στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα το κα­λύ­τε­ρο που έχουν να κά­νουν είναι να υιο­θε­τή­σουν μία γραμ­μή που θα μπο­ρεί να επι­κοι­νω­νεί και να δη­μιουρ­γεί πιέ­σεις. Μία γραμ­μή γε­νι­κό­λο­γης και μό­νι­μης κα­ταγ­γε­λί­ας, με απο­λή­ξεις δια­χω­ρι­σμού και δη­μιουρ­γία από­γνω­σης στον κόσμο που ψά­χνε­ται πώς να αντι­δρά­σει, είναι αδιέ­ξο­δη. Το ίδιο ισχύ­ει και για μία γραμ­μή που κα­ταγ­γέλ­λει για κομ­μα­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό. Με αυτά τα ερ­γα­λεία και αυτή την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία δεν μπο­ρεί να δη­μιουρ­γη­θεί καμία πίεση ούτε μπο­ρεί να υπάρ­χει «δί­αυ­λος επι­κοι­νω­νί­ας» με ένα ευ­ρύ­τε­ρο στρώ­μα ερ­γα­ζο­μέ­νων που ορ­γα­νώ­νε­ται στο χώρο δου­λειάς του, στο σω­μα­τείο του ως πρώτο και απα­ραί­τη­το βήμα για την ορ­γά­νω­ση της συλ­λο­γι­κής άμυ­νας απέ­να­ντι στις επι­θέ­σεις κυ­βέρ­νη­σης και αφε­ντι­κών. Από την άλλη δε θα είναι βοη­θη­τι­κή ούτε μία κα­τεύ­θυν­ση που θα αγνο­εί την προ­βλη­μα­τι­κή και αντι­φα­τι­κή στάση των δυ­νά­με­ων του ΚΚΕ, με τον κίν­δυ­νο του ακο­λου­θη­τι­σμού.

Αντί­θε­τα, χρεια­ζό­μα­στε μία γραμ­μή και έναν προ­σα­να­το­λι­σμό που θα κάνει κρι­τι­κή, θα ανα­δει­κνύ­ει τις αντι­φά­σεις και θα επι­χει­ρεί να πιέ­ζει για ανά­λη­ψη πρω­το­βου­λιών που θα συ­σπει­ρώ­νουν ευ­ρύ­τε­ρες δυ­νά­μεις στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Υπάρ­χει ανά­γκη για τέ­τοιες πρω­το­βου­λί­ες που θα συ­σπει­ρώ­νουν και θα συ­ντο­νί­ζουν δυ­νά­μεις στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα για τη διεκ­δί­κη­ση αυ­ξή­σε­ων στους μι­σθούς και τις συ­ντά­ξεις, για μέτρα αντι­με­τώ­πι­σης της ακρί­βειας, για να φο­ρο­λο­γη­θεί ο πλού­τος και οι πόροι να κα­τευ­θυν­θούν στην εξυ­πη­ρέ­τη­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών και όχι για την πο­λε­μι­κή μη­χα­νή, για να ανα­τρα­πούν οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και να υπε­ρα­σπι­στού­με τα κοινά αγαθά. Αυτά τα αι­τή­μα­τα δεν είναι αό­ρι­στα. Είναι το ση­μείο που μπο­ρούν να ενω­θούν οι επι­μέ­ρους κι­νη­το­ποι­ή­σεις δια­φο­ρε­τι­κών ερ­γα­τι­κών χώρων -και στον ιδιω­τι­κό τομέα και στο δη­μό­σιο- σε ένα με­γά­λο πο­τά­μι ερ­γα­τι­κής αντί­στα­σης, με πρό­γραμ­μα τα αι­τή­μα­τα του κό­σμου.

Μία τέ­τοια κα­τεύ­θυν­ση είναι ανα­γκαία και είναι εφι­κτό να επι­χει­ρη­θεί από τα σχή­μα­τα που πα­ρεμ­βαί­νει η ρι­ζο­σπα­στι­κή-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά μέσα στο ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Για να εξυ­πη­ρε­τη­θεί κα­λύ­τε­ρα αυτή η κα­τεύ­θυν­ση, οι συν­δι­κα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις αυτού του χώρου θα ήταν χρή­σι­μο να κι­νη­θούν ενω­τι­κά, με διά­θε­ση συ­νεν­νό­η­σης και συ­νύ­παρ­ξης, στην κα­τεύ­θυν­ση δη­μιουρ­γί­ας ενω­τι­κών σχη­μά­των της συν­δι­κα­λι­στι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, που θα μπο­ρού­σαν να κά­νουν και την πίεση στο ΠΑΜΕ πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή.

https://rproject.gr/article/kke-kai-ergatiko-kinima-neoi-syshetismoi-palia-adiexoda