Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα //του Αντώνη Νταβανέλου

Αχαλίνωτη συντηρητική μετατόπιση, που πρέπει να απαντηθεί από τα αριστερά

Η πο­λυα­να­με­νό­με­νη «επι­στρο­φή» του Αλέξη Τσί­πρα, η ίδρυ­ση του κόμ­μα­τός του, πήρε σάρκα και οστά με την εκ­δή­λω­ση-φιέ­στα στο Θη­σείο.

Η συ­ζή­τη­ση που ακο­λού­θη­σε σχε­τι­κά με την επι­λο­γή του ονό­μα­τος ΕΛΑΣ είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νου χρό­νου. Ας μην ανη­συ­χούν οι Γε­ωρ­γιά­δης, Πλεύ­ρης και Βο­ρί­δης: ο Τσί­πρας δεν απει­λεί το Μα­ξί­μου με εφό­δους μαυ­ρο­σκού­φη­δων, ούτε προ­τί­θε­ται να ακο­λου­θή­σει, στο πα­ρα­μι­κρό, τα χνά­ρια του Άρη Βε­λου­χιώ­τη. Ο «προ­σα­να­το­λι­σμός στο Κέ­ντρο» που ο Τσί­πρας δεν κρύ­βει στις επι­λο­γές του, και οι αχα­λί­νω­τες «διευ­ρύν­σεις» για τις οποί­ες προει­δο­ποιεί το «Σ» της Συ­μπα­ρά­τα­ξης (ούτε «Κόμμα», ούτε «Κί­νη­μα»), ήθε­λαν ένα ευρύ και ευ­πώ­λη­το όνομα και έτσι οι opinion makers διά­λε­ξαν εκεί­νο της μα­μάς-Ελ­λά­δας.

Ούτε το «Α» της Αρι­στε­ράς που, ως «έκ­πλη­ξη», μπήκε στον τίτλο, έχει κά­ποια σο­βα­ρή ση­μα­σία. Γιατί όλα τα υπο­χρε­ω­τι­κά συ­νο­δευ­τι­κά στοι­χεία και κρι­τή­ρια αυτού του ιστο­ρι­κού «Α» απου­σιά­ζουν από την ΕΛΑΣ. Στο Θη­σείο, ο Τσί­πρας ση­μα­το­δό­τη­σε την τε­λι­κή έξοδό του από την Αρι­στε­ρά και τον ορι­στι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό του στο Κέ­ντρο, και μά­λι­στα σε μια εποχή εκ­φυ­λι­σμού αυτού του πο­λι­τι­κού «χώρου» μέσα από τη σύ­γκλι­σή του με το νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, σε αυτό που διε­θνώς ονο­μά­ζε­ται πλέον «ακραίο Κέ­ντρο». Με αυτήν την έν­νοια και η προ­σπά­θεια μί­μη­σης του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου είναι επί­σης απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κή. Ο ση­με­ρι­νός Τσί­πρας πο­λι­τι­κά βρί­σκε­ται πολύ πιο κοντά στον Εμα­νου­έλ Μα­κρόν, παρά στον ιδρυ­τή του ΠΑΣΟΚ.

Αυτοί οι ισχυ­ρι­σμοί επι­βε­βαιώ­νο­νται σε όλα τα ση­μα­ντι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της ΕΛΑΣ, όπως πα­ρου­σιά­στη­καν στο Θη­σείο, αλλά και στο «Μα­νι­φέ­στο» που προη­γή­θη­κε.

Ο Τσί­πρας φτιά­χνει ένα κόμμα απο­λύ­τως αποι­δε­ο­λο­γι­κο­ποι­η­μέ­νο. Η λέξη «σο­σια­λι­σμός» και όλα τα πα­ρά­γω­γά της, απου­σιά­ζουν πα­ντε­λώς. Ακόμα και ο Λε­ω­νί­δας Κύρ­κος, στην αλή­στου μνή­μης ίδρυ­ση της ΕΑΡ (που είχε τότε προ­κα­λέ­σει τη διά­σπα­ση του ΚΚΕ Εσω­τε­ρι­κού σχε­τι­κά με τη ση­μα­σία του «Κ» -του «Κ» ως Κομ­μου­νι­σμός και του «Κ» ως Κόμμα) είχε φρο­ντί­σει να συ­μπε­ρι­λά­βει τη «δέ­σμευ­ση» στη σο­σια­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή, έστω κι αν την υπο­βάθ­μι­ζε, απω­θώ­ντας την σε ένα απώ­τε­ρο «ιστο­ρι­κό» μέλ­λον. Ο Τσί­πρας σή­με­ρα δεν ασχο­λεί­ται με τέ­τοια «πα­λιο­μο­δί­τι­κα κολ­λή­μα­τα». Η μο­να­δι­κή φρέ­σκια ιδέα που πα­ρου­σιά­ζει είναι αυτή της «πα­τριω­τι­κής στρο­φής» μαζί με μια μπό­λι­κη δόση ανα­φο­ρών στην «κυ­ριαρ­χία» (είτε στις θά­λασ­σες, είτε στις… Νέες Τε­χνο­λο­γί­ες), που σε συν­δυα­σμό με την επι­λο­γή του ονό­μα­τος ΕΛΑΣ προει­δο­ποιούν για τον εκλο­γι­κί­στι­κο προ­σα­να­το­λι­σμό στο «πα­νε­θνι­κό» ακρο­α­τή­ριο των νοι­κο­κυ­ραί­ων.

Ο Τσί­πρας φτιά­χνει ένα κόμμα όπου η πο­λι­τι­κή γραμ­μή είναι απο­λύ­τως προ­σαρ­μο­σμέ­νη στις συ­νή­θειες και στα ήθη της νέας επο­χής. Στο Θη­σείο (θε­ω­ρεί ότι) πα­ρου­σί­α­σε πο­λι­τι­κή γραμ­μή, με την ανα­φο­ρά σε 7 κα­τη­γο­ρί­ες θε­μά­των που, πράγ­μα­τι, είναι ση­μα­ντι­κά για την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία των ερ­γα­ζο­μέ­νων αν­θρώ­πων. Κα­νείς, ούτε πχ. ο Πιερ­ρα­κά­κης ή ο Στουρ­νά­ρας, δεν θα μπο­ρού­σε να δια­φω­νή­σει ότι αυτά τα 7 είναι κά­ποια από τα ση­μα­ντι­κά ζη­τή­μα­τα της συ­γκυ­ρί­ας. Όμως δεν είπε κου­βέ­ντα για το με ποιον τρόπο, μαζί με ποιους, ενά­ντια σε ποιους, σκο­πεύ­ει να «λύσει» αυτά τα ζη­τή­μα­τα. Η επα­να­φο­ρά του 13ου και 14ου μι­σθού (και σύ­ντα­ξης), η δρα­στι­κή μεί­ω­ση του ΦΠΑ και ο δη­μό­σιος έλεγ­χος στις τιμές, η διεκ­δί­κη­ση της επα­να­φο­ράς της ΔΕΗ και των σι­δη­ρο­δρό­μων στο δη­μό­σιο έλεγ­χο, η φο­ρο­λό­γη­ση του κε­φα­λαί­ου και του συσ­σω­ρευ­μέ­νου πλού­του κ.ο.κ. θε­ω­ρού­νται, βλέ­πε­τε, αι­τή­μα­τα πολύ δε­σμευ­τι­κά για τους νέους «μά­γους» της ΕΛΑΣ. Έτσι η «πο­λι­τι­κή» που απο­μέ­νει είναι ο από­λυ­τος εκλο­γο­κε­ντρι­σμός.

Ο Τσί­πρας φτιά­χνει ένα κόμ­μα-μη κόμμα, που απο­τε­λεί το άκρον άωτο του αρ­χη­γο­κε­ντρι­σμού. Αλή­θεια, ποιο συλ­λο­γι­κό σώμα ενέ­κρι­νε το πρό­γραμ­μα που πα­ρου­σιά­στη­κε στο Θη­σείο; Ποιο μά­χι­μο σώμα ανα­λαμ­βά­νει την πάλη για την υλο­ποί­η­σή του; Πίσω από τα λόγια τα με­γά­λα περί «άμε­σης δη­μο­κρα­τί­ας» και «κόμ­μα­τος των μελών» ξα­να­σερ­βί­ρο­νται ενι­σχυ­μέ­νες οι «αδια­με­σο­λά­βη­τες» ορ­γα­νω­τι­κές αρχές της επο­χής Κασ­σε­λά­κη, που πά­ντως είχε την αφέ­λεια να ομο­λο­γεί ότι ο στό­χος του ήταν η δη­μιουρ­γία των εν Ελ­λά­δι Democrats. Ο τρό­πος που ο Τσί­πρας (μετα)χει­ρί­ζε­ται τους πα­λιούς συ­νο­δοι­πό­ρους του, είναι κυ­ριο­λε­κτι­κά απο­κρου­στι­κός, αλλά και προει­δο­ποί­η­ση για το μέλ­λον: από το σύ­νο­λο του κομ­μα­τι­κού και κυ­βερ­νη­τι­κού στε­λε­χι­κού δυ­να­μι­κού του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ 2015-19, στην εποχή του Θη­σεί­ου επι­βιώ­νουν δίπλα στον Τσί­πρα οι λίγοι ακραιφ­νώς νε­ο­μνη­μο­νια­κοί και οι και­ρο­σκό­ποι πα­ντώς και­ρού. Οι υπό­λοι­ποι, οφεί­λουν να προ­σέλ­θουν κατ’ άτομο, να φι­λή­σουν την ποδιά του Αρ­χη­γού και, αν λά­βουν την έγκρι­ση, να προ­χω­ρή­σουν στο ιε­ρα­τείο της ΕΛΑΣ.

Με αυτά και άλλα, η εποχή του «προ­γράμ­μα­τος Θεσ­σα­λο­νί­κης» φα­ντά­ζει άγριος αρι­στε­ρι­σμός μπρο­στά σε αυτά που φά­νη­καν στο Θη­σείο. Ξε­κι­νώ­ντας από τόσο κα­τώ­τε­ρη αφε­τη­ρία, η επό­με­νη «κω­λο­τού­μπα» μπο­ρεί να είναι πιο δρα­μα­τι­κή από τις ανά­λο­γες του 2015, του τρί­του μνη­μο­νί­ου, της συμ­φω­νί­ας με τους δα­νει­στές του 2018, των «διευ­ρύν­σε­ων» με τους Αντώ­να­ρους και Σπη­λιω­τό­που­λους του 2019-23, και του τε­λι­κού φιά­σκου με τον Κασ­σε­λά­κη…

Ο κίν­δυ­νος που προ­κύ­πτει αφορά στο πώς αυτή η ολο­φά­νε­ρα συ­ντη­ρη­τι­κή με­τα­τό­πι­ση εντάσ­σε­ται μέσα στην τρέ­χου­σα πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία.

Γιατί, πράγ­μα­τι, η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη βυ­θί­ζε­ται σε κρίση και πράγ­μα­τι η στρα­τη­γι­κή αυ­το­δυ­να­μί­ας της ΝΔ μοιά­ζει πο­λι­τι­κά νεκρή. Την ίδια στιγ­μή, μέσα στην επι­δεί­νω­ση των διε­θνών οι­κο­νο­μι­κών και γε­ω­πο­λι­τι­κών συν­θη­κών, οι έλ­λη­νες κα­πι­τα­λι­στές θα χρεια­στούν «ισχυ­ρή κυ­βέρ­νη­ση» μετά τις επό­με­νες εκλο­γές, όποτε αυτές γί­νουν. Ισχυ­ρές κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις ερ­γά­ζο­νται συ­στη­μα­τι­κά για να επι­βά­λουν στο πο­λι­τι­κό και μι­ντια­κό δυ­να­μι­κό την πει­θαρ­χία στην κα­τεύ­θυν­ση ότι η εναλ­λα­κτι­κή στον Μη­τσο­τά­κη είναι θε­μι­τό να ανα­ζη­τεί­ται, αλλά υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι δεν θα έχει σο­βα­ρό κοι­νω­νι­κό-οι­κο­νο­μι­κό πε­ριε­χό­με­νο. Ότι, δη­λα­δή, δεν θα τεθεί σε αμ­φι­σβή­τη­ση και αστά­θεια η βα­σι­κή γραμ­μή πλεύ­σης της κυ­ρί­αρ­χης τάξης μετά τη συμ­φω­νία του 2018 με τους δα­νει­στές, όταν χα­λά­ρω­σαν τα μνη­μο­νια­κά δεσμά που αφο­ρού­σαν τις «ελευ­θε­ρί­ες» του κε­φα­λαί­ου, αλλά και μο­νι­μο­ποι­ή­θη­καν τα μνη­μο­νια­κά έκτα­κτα πε­ριο­ρι­στι­κά μέτρα που αφο­ρού­σαν τους ερ­γα­ζό­με­νους και τις λαϊ­κές μάζες.

Την πίεση αυτή έχει απο­δε­χθεί η ηγε­σία Αν­δρου­λά­κη στο ΠΑΣΟΚ, και αυτός ο πα­ρά­γο­ντας εξη­γεί γιατί «δεν ξε­κο­λά­ει η βε­λό­να» της εκλο­γι­κής επιρ­ρο­ής του ΠΑΣΟΚ, παρά την φα­νε­ρή κρίση του Μη­τσο­τά­κη και τις δια­δο­χι­κές «ευ­και­ρί­ες» για την ανα­τρο­πή του. Η εμ­φά­νι­ση της ΕΛΑΣ του Τσί­πρα, ανα­δια­τάσ­σει αλλά και ενι­σχύ­ει την προ­σαρ­μο­γή μέσα σε αυτό το κα­θε­στω­τι­κό πλαί­σιο. Είναι η «πο­λι­τι­κή της δεύ­τε­ρης θέσης», του εκλο­γι­κού αντα­γω­νι­σμού χωρίς επι­δί­ω­ξη κυ­βερ­νη­τι­κής ανα­τρο­πής με με­θό­δους που πε­ρι­λαμ­βά­νουν το «πε­ζο­δρό­μιο», δη­λα­δή βά­ζο­ντας στο στό­χα­στρο την πάγια οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή και όχι μόνο τον Μη­τσο­τά­κη.

Ταυ­τό­χρο­να είναι φα­νε­ρό ότι το πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό γί­νε­ται εξαι­ρε­τι­κά ευ­με­τά­βλη­το. Οι επό­με­νες εκλο­γές θα είναι «τομή» και θα προ­κα­λέ­σουν ανα­δια­τά­ξεις. Σε έναν ή δια­δο­χι­κούς γύ­ρους, θα πρέ­πει να ανα­δεί­ξουν κυ­βέρ­νη­ση και μά­λι­στα «κυ­βέρ­νη­ση πυγ­μής». Οι κυ­βερ­νη­τι­κές συμ­μα­χί­ες για τις οποί­ες κα­νέ­νας δεν είναι έτοι­μος ή -και πε­ρισ­σό­τε­ρο- η πο­λι­τι­κή μα­κράς «ανο­χής» απέ­να­ντι σε κυ­βερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα «ει­δι­κού σκο­πού» θα βά­λουν σε υπαρ­ξια­κές δο­κι­μα­σί­ες κόμ­μα­τα και ηγε­τι­κές ομά­δες. Στο ΠΑΣΟΚ, παρά την πρό­σφα­τη συ­νε­δρια­κή από­φα­ση, ο «κύ­κλος» Δια­μα­ντο­πού­λου κ.ά. επα­να­φέ­ρει εμ­μέ­σως αλλά σαφώς την πρό­τα­ση συ­γκυ­βέρ­νη­σης με τη ΝΔ, «αν οι συν­θή­κες το κα­τα­στή­σουν ανα­γκαίο». Σχε­τι­κά με την ΕΛΑΣ, η προει­δο­ποί­η­ση του Γ. Σα­κελ­λα­ρί­δη ότι «σύ­ντο­μα θα δούμε το δεξιό φλας του Αλ. Τσί­πρα» είναι και σωστή και φρό­νι­μη.

Σε αυτές τις συν­θή­κες όλες και όλοι θα πρέ­πει να με­γε­θύ­νου­με τις προ­σπά­θειες για τη με­τα­τρο­πή της πο­λι­τι­κής αστά­θειας σε συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τα­κτή­σεις για τον κόσμο μας, εδώ και τώρα. Αυτός είναι, άλ­λω­στε, και ο τα­χύ­τε­ρος και ασφα­λέ­στε­ρος δρό­μος για να ξε­φορ­τω­θού­με τον Μη­τσο­τά­κη.

Σε πιο μα­κρο­πρό­θε­σμο σχε­δια­σμό, θα πρέ­πει επί­σης να με­γε­θύ­νου­με τις προ­σπά­θειες για να μη βιώ­σει ο κό­σμος μας μια νέα πο­λι­τι­κή ήττα, είτε μπρο­στά σε μια κυ­βέρ­νη­ση παρά φύση πο­λι­τι­κής συμ­μα­χί­ας, είτε μπρο­στά σε ευ­ρύ­τε­ρα κυ­βερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα «ει­δι­κού σκο­πού», που θα συ­νε­χί­ζουν την τα­ξι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα της πο­λι­τι­κής Μη­τσο­τά­κη, με λι­γό­τε­ρα ή πε­ρισ­σό­τε­ρα δη­μα­γω­γι­κά φτια­σί­δια.

Αυτές οι κα­τευ­θύν­σεις επι­βάλ­λουν να πα­ρου­σια­στεί πο­λι­τι­κή εναλ­λα­κτι­κή στην κα­τεύ­θυν­ση που πα­ρου­σί­α­σε ο Τσί­πρας στο Θη­σείο, από τα αρι­στε­ρά και από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων και λαϊ­κών μαζών.

Αρι­στε­ρή εναλ­λα­κτι­κή;

Το παρόν άρθρο δεν θα κα­τα­πια­στεί με την πο­λι­τι­κή του ΚΚΕ, που πα­ρα­μέ­νει μια δύ­να­μη κα­θο­ρι­στι­κής μα­ζι­κό­τη­τας και ορ­γα­νω­τι­κό­τη­τας. Δεν πρό­κει­ται τόσο για δική μας επι­λο­γή, όσο για επι­λο­γή του ΚΚΕ που απο­φεύ­γει τις ευ­ρύ­τε­ρες ευ­θύ­νες που του ανα­λο­γούν, είτε στο κι­νη­μα­τι­κό πεδίο (πχ. τρέ­χο­ντα ερ­γα­τι­κά, Πα­λαι­στί­νη κ.ά.), είτε στο πο­λι­τι­κό πεδίο.

Στον πέρα του ΚΚΕ χώρο της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, η κα­τά­στα­ση είναι ιδιαί­τε­ρα αντι­φα­τι­κή. Σχε­δόν πα­ντού υπάρ­χουν δυ­νά­μεις που επι­διώ­κουν ευ­ρύ­τε­ρες πρω­το­βου­λί­ες με στόχο να ξε­πε­ρα­στεί η ση­με­ρι­νή στα­σι­μό­τη­τα, επί­σης σχε­δόν πα­ντού υπάρ­χουν δυ­νά­μεις ή προ­βλή­μα­τα που επι­βά­λουν να συ­νε­χί­ζε­ται το βήμα ση­μειω­τόν.

Στη Νέα Αρι­στε­ρά, η ΕΛΑΣ του Τσί­πρα θα προ­κα­λέ­σει ένα προ­α­ναγ­γελ­θέν ξε­κα­θά­ρι­σμα. Ση­μα­ντι­κό τμήμα των στε­λε­χών και των μελών της δη­λώ­νει ότι δεν προ­τί­θε­ται να ακο­λου­θή­σει στο δρόμο του κε­ντρώ­ου νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­σμού και αυτό πρέ­πει να πι­στώ­νε­ται θε­τι­κά. Ταυ­τό­χρο­να είναι ορατή μια θε­τι­κή στρο­φή στη θε­μα­το­λο­γία κι­νη­μα­τι­κής δρά­σης (ερ­γα­τι­κά, Πα­λαι­στί­νη, πό­λε­μος-εξο­πλι­σμοί κ.ά.). Όμως αυτά τα θε­τι­κά βή­μα­τα δεν είναι δυ­να­τόν να ολο­κλη­ρω­θούν στο πο­λι­τι­κό πεδίο, αν δεν «προ­χω­ρή­σει» μια αυ­θε­ντι­κά ρι­ζο­σπα­στι­κή αυ­το­κρι­τι­κή σχε­τι­κά με την πε­ρί­ο­δο 2015-19 και δεν στα­θε­ρο­ποι­η­θούν κά­ποια βα­θύ­τε­ρα πο­λι­τι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα σχε­τι­κά με την ΕΕ, ει­δι­κά στην εποχή του Rearm και της «ευ­ρω­παϊ­κής στρα­τη­γι­κής αυ­το­νο­μί­ας» του ευ­ρω­ι­μπε­ρια­λι­σμού. Δεν ζη­τά­ει κα­νείς προ­σω­πι­κούς «λο­γα­ρια­σμούς». Όμως η συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τά­στα­ση που αντι­με­τω­πί­ζει ο κό­σμος μας, προ­κύ­πτει άμεσα από τις (μα­κρές) δε­σμεύ­σεις της συμ­φω­νί­ας του 2018. Η ανα­τρο­πή αυτής της κα­τά­στα­σης προ­ϋ­πο­θέ­τει, κατά συ­νέ­πεια, τόσο τη ρήξη με τις διε­θνείς δυ­νά­μεις που επέ­βα­λαν τη μο­νι­μο­ποί­η­ση της μνη­μο­νια­κής λι­τό­τη­τας, όσο και την ανα­γνώ­ρι­ση της ευ­θύ­νης για την υπο­γρα­φή αυτής της ψευ­δε­πί­γρα­φης «εξό­δου από τα μνη­μό­νια».

Στο ΜΕ­ΡΑ­25, και γύρω του, έχουν συ­γκε­ντρω­θεί αγω­νί­στριες και αγω­νι­στές που κα­νέ­νας δεν πρέ­πει να υπο­τι­μή­σει. Επί­σης δεν πρέ­πει να υπο­τι­μη­θεί η εκτί­μη­ση ότι το τμήμα του κό­σμου που προ­τί­θε­ται να το ψη­φί­σει κα­τα­λή­γει σε αυτήν την επι­λο­γή μέσα από αυ­θε­ντι­κά κρι­τή­ρια αρι­στε­ρού ρι­ζο­σπα­στι­σμού. Όμως η αρ­χη­γο­κε­ντρι­κή λει­τουρ­γία του, όπως επι­βε­βαιώ­θη­κε και σε πρό­σφα­τες «φι­λι­κές» προς το ΜΕ­ΡΑ­25 διερ­γα­σί­ες, πρέ­πει να ανα­γνω­ρι­στεί ως πρό­βλη­μα. Που μπο­ρεί στο εσω­τε­ρι­κό του ΜΕ­ΡΑ­25 να θε­ω­ρεί­ται δια­χει­ρί­σι­μο, αλλά δεν είναι δια­χει­ρί­σι­μο στα πλαί­σια οποιασ­δή­πο­τε «με­τω­πι­κής» πρω­το­βου­λί­ας, που οφεί­λει να είναι κατά το δυ­να­τόν συλ­λο­γι­κή και δη­μο­κρα­τι­κή στη λει­τουρ­γία, για να είναι συμ­με­το­χι­κή στην εξω­στρε­φή πα­ρέμ­βα­ση. Ταυ­τό­χρο­να, τα κρί­σι­μα πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα, όπως ο χα­ρα­κτή­ρας της ΕΕ και η γραμ­μή απέ­να­ντί της, δεν μπο­ρούν να ξε­περ­νιού­νται τε­χνη­τά στη βάση συ­γκυ­ρια­κών και εφή­με­ρων εκτι­μή­σε­ων.

Το ανά­λο­γο ισχύ­ει για κε­ντρι­κές επι­λο­γές σε σχέση με την εσω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία: το να ανα­δει­χθεί η «επα­νά­κτη­ση» σε κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό σύν­θη­μα μιας τόσο σύν­θε­της πε­ριό­δου, μάλ­λον θα προ­ϋ­πέ­θε­τε μια πιο απαι­τη­τι­κή δο­κι­μα­σία -στη συ­ζή­τη­ση και στην πράξη…- από τη μι­ντια­κή υπε­ρο­χή που επέ­τρε­ψε την αιφ­νί­δια δη­μό­σια προ­βο­λή του.

Στην ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, η πρό­σφα­τη Συν­διά­σκε­ψη επι­βε­βαί­ω­σε τη συ­σπεί­ρω­ση ενός πο­λύ­τι­μου κι­νη­μα­τι­κού δυ­να­μι­κού, αν και σε αριθ­μούς μι­κρό­τε­ρους προη­γού­με­νων ανά­λο­γων διερ­γα­σιών. Επι­βε­βαί­ω­σε όμως και την έντα­ση των δια­φω­νιών ανά­με­σα σε βα­σι­κούς «πυ­λώ­νες» της, όπως και την αδυ­να­μία λει­τουρ­γί­ας των ορ­γα­νώ­σε­ων βάσης αυτής της συμ­μα­χί­ας. Λίγες μέρες μετά, η ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ δεν μπο­ρού­σε να έχει κοινή πα­ρέμ­βα­ση στις φοι­τη­τι­κές εκλο­γές.

Η ΔΕΑ συμ­με­τέ­χει στην Πρω­το­βου­λία των 6 ορ­γα­νώ­σε­ων της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς (Ανα­μέ­τρη­ση, ΑΠΟ, ΔΕΑ, ΚΕΜΑ, Με­τά­βα­ση, Ξε­κί­νη­μα). Πα­ρό­λο που, ένα πε­ρί­που χρόνο μετά τη συ­γκρό­τη­σή της, θα θέ­λα­με να έχου­με πε­τύ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρα πράγ­μα­τα, πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρή η από­φα­σή μας για ενί­σχυ­ση αυτού του «πόλου», που προ­σπα­θεί να ξε­φύ­γει από το δί­δυ­μο πρό­βλη­μα της σε­χτα­ρι­στι­κής αυ­το­α­να­φο­ρι­κό­τη­τας και του πο­λι­τι­κού και­ρο­σκο­πι­σμού.

Όμως, συ­νο­λι­κά, αυτή η ει­κό­να δεν είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κή.

Χρειά­ζο­νται πρω­το­βου­λί­ες, με σχέ­διο και σο­βα­ρό­τη­τα, κλι­μά­κω­σης της κοι­νής δρά­σης. Μαζί και με άλλες δυ­νά­μεις αυτό φαί­νε­ται εφι­κτό π.χ. στην αντι­πο­λε­μι­κή δράση. Είναι ένα θε­τι­κό βήμα που απαι­τεί γε­νί­κευ­ση.

Ταυ­τό­χρο­να χρειά­ζο­νται πρω­το­βου­λί­ες κλι­μά­κω­σης της κοι­νής πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης πάνω στα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα της επο­χής. Τα Φε­στι­βάλ που ορ­γα­νώ­νο­νται θα μπο­ρού­σαν να είναι ση­μείο αφε­τη­ρί­ας. Όμως και εδώ θα χρεια­στεί σχέ­διο, σο­βα­ρό­τη­τα και δέ­σμευ­ση δυ­νά­με­ων.

Στο μυαλό πολ­λών αγω­νι­στριών και αγω­νι­στών «ζυ­γί­ζει» η αντι­με­τώ­πι­ση της επερ­χό­με­νης εκλο­γι­κής μάχης. Υπό τις δύο πα­ρα­πά­νω προ­ϋ­πο­θέ­σεις, γιατί μόνο έτσι χτί­ζο­νται οι απα­ραί­τη­τοι δε­σμοί πο­λι­τι­κής εμπι­στο­σύ­νης, θα έπρε­πε ίσως να θυ­μη­θού­με ότι η εκλο­γι­κή τα­κτι­κή είναι, και ήταν πάντα, στην Αρι­στε­ρά μια τα­κτι­κή και όχι στρα­τη­γι­κή δέ­σμευ­ση. Και αυτό αφή­νει ανοι­χτές πι­θα­νό­τη­τες λύ­σε­ων που, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, θα έπρε­πε να διε­ρευ­νη­θούν.

Με στόχο να δώ­σου­με στον κόσμο μας μια ορατή και υπο­λο­γί­σι­μη εναλ­λα­κτι­κή απέ­να­ντι στο απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κό «σάλ­πι­σμα» που ακού­στη­κε από το Θη­σείο και θα εντα­θεί, με πα­ραλ­λα­γές, στους μήνες που έρ­χο­νται.

–https://rproject.gr/article/i-elas-toy-alexi-tsipra