Το καλοκαιρινό τάιμ-άουτ βρίσκει τις αποσταθεροποιητικές τάσεις στις πολιτικές ισορροπίες, μάλλον να… σταθεροποιούνται.
Η ΝΔ του Μητσοτάκη έχει ως άνω όριο των εκλογικών φιλοδοξιών της ένα ποσοστό ανάλογο με εκείνο των ευρωεκλογών του 2023, δηλαδή κάτι μεταξύ 25-27%. Που σημαίνει ότι η «στρατηγική της αυτοδυναμίας», δηλαδή η προοπτική συγκρότησης μονοκομματικής κυβέρνησης της Δεξιάς, η προοπτική με την οποία είναι συνυφασμένο το πολιτικό μέλλον του ίδιου του Μητσοτάκη, έχει πρακτικά ακυρωθεί.
Αντώνης Νταβανέλος
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ισχυρό ενδεχόμενο να κινηθεί η ΝΔ προς το κάτω όριο του εκλογικού δυναμικού της, σε ποσοστό μεταξύ του 20-25%, που με την απώλεια του «μπόνους» των 50 εδρών του εκλογικού νόμου, οδηγεί σε μια κοινοβουλευτική ομάδα της Δεξιάς με λιγότερους από 75 βουλευτές/τριες. Το ενδεχόμενο αυτό, που θα ενισχυθεί εάν ή όταν ο Σαμαράς προχωρήσει στη συγκρότηση του κόμματός του, μετατρέπει το ζήτημα του σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης σε υπόθεση τουλάχιστον δύο και πιθανώς τριών κομμάτων. Το γεγονός ότι κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν είναι έτοιμο για να αντιμετωπίσει χωρίς σοβαρούς τριγμούς αυτό το ενδεχόμενο, δίνει μια προειδοποιητική εικόνα για το μέγεθος της πολιτικής κρίσης που έρχεται με ταχύτητα καταπάνω στον ελληνικό καπιταλισμό.
Ανάλογη είναι η εικόνα στο χώρο της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης.
Το κόμμα Τσίπρα δείχνει, τουλάχιστον δημοσκοπικά, να κερδίζει το «χρίσμα» της δεύτερης θέσης. Όμως τα συμπεράσματα είναι πρώιμα. Η δημοσκοπική πρόβλεψη βασίζεται στις «εύκολες» εικόνες της πρώτης εμφάνισης και τις εύκολες υποσχέσεις περί της αναγκαίας «πολιτικής αλλαγής». Η συγκεκριμενοποίηση αυτών των υποσχέσεων, που θα καταστεί αναγκαία για τον Τσίπρα και το (όποιο) επιτελείο του στην πορεία προς τις εκλογές, μπορεί να επιφέρει σημαντικές τροποποιήσεις στους συσχετισμούς δύναμης που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις. Η πολιτική γραμμή, ποτέ δεν υπήρξε δευτερεύον ζήτημα για ένα πολιτικό κόμμα, και περισσότερο για ένα κόμμα που δηλώνει ότι θέλει να κληρονομήσει το ρόλο της Αριστεράς.
Μια σχετική προειδοποίηση ήρθε από το κόμμα Καρυστιανού. Άρκεσαν 1-2 δηλώσεις της Μ. Καρυστιανού, που ανέδειξαν τις νεοσυντηρητικές και θρησκόληπτες κατευθύνσεις της, για να τροποποιηθεί η δημοσκοπική πρόβλεψη για τις δυνατότητες του κόμματός της. Ένα ριζοσπαστικό τμήμα κόσμου, που καθοριζόταν από την αυταπάτη ότι προέκυπτε ένα κόμμα του «κινήματος των Τεμπών», άρχισε να αποσύρεται από την «κάλπη Καρυστιανού» με την ίδια ταχύτητα με την οποία είχε προσεγγίσει σε αυτήν.
Μια άλλη προειδοποίηση έρχεται από το ΠΑΣΟΚ και αφορά περισσότερο τα ζητήματα στρατηγικής, παρά τη συγκεκριμένη πολιτική γραμμή. Ο Ν. Ανδρουλάκης θεωρούσε ότι είχε «τακτοποιήσει» τα ζητήματα των θεμιτών πολιτικοκοινωνικών συμμαχιών του ΠΑΣΟΚ με την πρόσφατη συνεδριακή του απόφαση. Η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ των Δούκα-Διαμαντοπούλου (αλλά όχι μόνο…) ήταν αρκετή για να αντιστρέψει αυτήν την εικόνα. Η καταγραφή του γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει το πρώτο κόμμα – υποψήφιος εταίρος της ΝΔ στην προοπτική σχηματισμού συμμαχικής κυβέρνησης, ήταν καθοριστικό στοιχείο για τη «μάχη της δεύτερης θέσης», τουλάχιστον στο δημοσκοπικό πεδίο.
Πλαίσιο
Τα κόμματα που αναφέρθηκαν παραπάνω, δεν θα πάρουν τις αποφάσεις για την εκλογική τους τακτική με τον «βαθμό ελευθερίας» που ισχυρίζονται ότι διαθέτουν οι ηγεσίες τους. Παραμένοντας ενταγμένα στο «πλαίσιο» των οικονομικο-κοινωνικών αποφάσεων που έχει επιλέξει η κυρίαρχη τάξη, θα είναι υποχρεωμένα να πειθαρχήσουν στα όριά του.
Το πλαίσιο αυτό υπενθύμισε και ανέδειξε η Τράπεζα της Ελλάδας, με την έκθεση για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που πρόσφατα κατέθεσε στη Βουλή.
Η χειρονομία αυτή έχει μεγαλύτερη σημασία, γιατί ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γ. Στουρνάρας, παραμένει ένας εκ των βασικών υποψηφίων για να φορέσει το κουστούμι του Παπαδήμου, εάν αντί των «συμμαχικών κυβερνήσεων» επιλεγεί, τελικά, το σενάριο κυβέρνησης «ειδικού σκοπού», με πρωθυπουργό «τεχνοκράτη» της εμπιστοσύνης των καπιταλιστών.
Η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας προειδοποιεί για τον κίνδυνο ενός «δεύτερου κύκλου προβληματικότητας στην ελληνική οικονομία» (ο προηγούμενος «κύκλος», ως γνωστόν, κατέληξε στα μνημόνια). Βάζει σαφή όρια στην πιθανότητα προεκλογικής «παροχολογίας», απαιτώντας οι όποιες παρεμβάσεις «στήριξης των αδυνάμων» να είναι «…προσωρινές και δημοσιονομικά βιώσιμες…». Και αναδεικνύει ως κεντρικό ζήτημα «την ανάγκη ανάπτυξης νέων χρηματοδοτικών εργαλείων», με στόχο να «αντιμετωπιστεί το χρηματοδοτικό κενό, ιδιαίτερα για τις… επιχειρήσεις»!
Ο Μητσοτάκης έσπευσε να αποδείξει ότι είναι ο «πιο έτοιμος απ’ όλους» για να ανταποκριθεί στην ασύστολη ταξική μονομέρεια και στον κυνισμό αυτής της γραμμής, που αδιαφορεί απόλυτα για την εκτίναξη των κοινωνικών ανισοτήτων. Ο κομματικός μηχανισμός της ΝΔ πήρε την εντολή να διαψεύσει τις υποσχέσεις περί της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού στο Δημόσιο, προειδοποιώντας ότι το μόνο που «αντέχει ο προϋπολογισμός» είναι μια αύξηση του ετήσιου φιλοδωρήματος των 300 ευρώ και προς ορισμένους μόνο εκ των χαμηλοσυνταξιούχων. Ο Μητσοτάκης διαρρέει ότι το «καλάθι» των πρωθυπουργικών εξαγγελιών στη φετινή-προεκλογική ΔΕΘ θα έχει ως κύριους αποδέκτες περισσότερο «τις επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες» και λιγότερο τους μισθωτούς και τους συνταξιούχος. Και το υπουργείο Εργασίας πήρε την εντολή να επισπεύσει (πιθανόν και μέσα στο καλοκαίρι!) τη «μεταρρύθμιση» της Επικουρικής Ασφάλισης, ανοίγοντας το δρόμο για την κυριαρχία στον «πυλώνα» της Επικούρισης των διαβόητων Επαγγελματικών Ταμείων και των (ιδιωτικών) ασφαλιστικών εταιρειών. Ατού του είδους είναι τα νέα «χρηματοδοτικά εργαλεία» που ζήτησε ο Στουρνάρας: οι πόροι της εργατικής αποταμίευσης, που προορίζονταν για την επικουρική σύνταξη (και σε πολλούς κλάδους καθορίζουν και την περίθαλψη) θα μετατραπούν σε «λαδάκι» για τις μετοχές και τα μερίσματα των μεγάλων Ομίλων στο Χρηματιστήριο και σε καύσιμο για ενίσχυση της κερδοφορίας των πειρατών των ιδιωτικών ασφαλίσεων και της ιδιωτικής περίθαλψης.
Αυτή η «σφιχτή» πολιτική του Μητσοτάκη, ασφαλώς, δεν αφορά το πάνω τμήμα της κοινωνίας. Για παράδειγμα, η δέσμευση του Μητσοτάη ότι το 25% του κολοσσιαίου δεκαετούς εξοπλιστικού προγράμματος θα κατευθυνθεί στον ιδιωτικό τομέα, ως πρόσθετο κίνητρο για την ανάπτυξη της εγχώριας «αμυντικής βιομηχανίας» έχει σημάνει συναγερμό δραστηριοποίησης. Σε αυτήν την κατεύθυνση λογοδοτούν οι σχετικές επενδύσεις της Metlen (πχ στο Βόλο), οι αρραβώνες της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ με την Rheinmetall κ.ά, σε άμεση σύνδεση με τα «ανοίγματα» των βαρώνων της ενέργειας προς την Chevron και την Exxon Mobil κ.ο.κ.
Η ανατροπή αυτής της κατεύθυνσης είναι το πιο σημαντικό επίδικο μέσα στην προεκλογική περίοδο, τουλάχιστον από τη σκοπιά των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων.
Απέναντι στην τάση της αντιπολίτευσης να μεταθέσει τα πάντα στην ψήφο και στο χρόνο της κάλπης, οφείλουμε να αντιτάξουμε μια τακτική που θα απαιτεί εδώ και τώρα κατακτήσεις για τον κόσμο μας, με τη μέθοδο των διεκδικητικών αγώνων από τα κάτω. Αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός δρόμος για να αντιμετωπίσουμε τον Μητσοτάκη και το επικίνδυνα αντιδραστικό πρόγραμμά του.
https://www.rproject.gr/article/o-mitsotakis-se-ena-krisimo-metabatiko-kalokairi
Σχόλια (0)