Μπροστά στον πρωθυπουργό ο αρχηγός του νέου κόμματος φαντάζει σαν η μόνη εναλλακτική λύση
Τελικά ο λαός [ποιος ακριβώς και τι είναι ο λαός, ο θεός κι η ψυχή μας], αυτός αποφασίζει από ποιους θέλει να κυβερνηθεί. Βλέποντας ο λαός να μην υπάρχει αντίπαλο δέος σε αυτήν την εξωφρενικά αδίστακτη κυβέρνηση ρίχνεται με τα μούτρα σε κάτι «νέο», κάτι που είναι δυνατό να διώξει τους ακραιφνείς φανατικούς δεξιούς που λυμαίνονται το κρατικό χρήμα, περιφρονούν τη δικαστική εξουσία, αδιαφορούν για τον πενόμενο ελληνικό λαό, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις φωνασκίες-καταγγελίες, ανέξοδες και αλυσιτελείς πάντα, των κομμάτων της αντιπολίτευσης, λοιδορούν τις ιδεολογίες. κυρίως τις αριστερές, προσκυνάνε το φασιστικό Ισραήλ, πράττουν δηλαδή οτιδήποτε αντικοινωνικό, τα γνωστά. Ποιος μπορεί να επιτύχει την εκδίωξή τους; Αυτόν ή αυτούς ψάχνουν οι ψηφοφόροι. Και πού καταλήγουν; Για δες: στον άνθρωπο που κυβέρνησε για μια σχεδόν πενταετία, που ηττήθηκε σε συνεχείς επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, που παραιτήθηκε διαλύοντας έναν πρωτοφανή -μετά από δεκαετίες- αριστερό σχηματισμό και που επανεμφανίζεται σαν σωτήρας της πάσχουσας ελληνικής κοινωνίας.
Γιώργος Σταματόπουλος
Αυτά ξεχνιούνται όμως μπροστά στην ανάγκη του κόσμου να απαλλαγεί από τη νυν κυβέρνηση. Μπροστά στον πρωθυπουργό ο αρχηγός του νέου κόμματος φαντάζει σαν η μόνη εναλλακτική λύση, αφού όλα τα άλλα κόμματα της αντιδεξιάς περί άλλα τυρβάζουν, προσπαθώντας απεγνωσμένα να δείξουν ότι το καθένα απ’ αυτά είναι η μόνη απάντηση στον κατακερματισμό της κοινωνίας και στον εξευτελισμό που υφίσταται, κυρίως λόγω ανικανότητας να αντεπεξέλθει στην αβάσταχτη ακρίβεια. Ε, κανένα δεν έπεισε την κοινωνία, τι να κάνουμε;
Λυπηρό είναι ότι και το κόμμα της κ. Καρυστιανού είχε άδοξη κατάληξη, ενώ θα μπορούσαν να συσπειρωθούν γύρω απ’ αυτό εκείνα τα κοινωνικά, αντιεξουσιαστικά στο βάθος, κινήματα, που δεν είχαν διέξοδο στο κοινοβουλευτικό τοπίο, αλλά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την κ. Καρυστιανού να εκπορθήσουν μαζί τον εγκληματία Καραμανλή και κατά συνέπεια την κυβέρνησή του, ακόμη και χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, αλλά αυτό απαιτεί γερή πολιτική υπόσταση και παγιωμένες πολιτικές προτάσεις, έστω και αν φαίνονταν ανορθόδοξες· τίποτε δεν είναι ανορθόδοξο όταν ξέρεις τι θέλεις και πώς μπορείς -δημοκρατικά- να το επιτύχεις.
Ο αρχηγός τώρα του κόμματος ΕΛΑΣ είναι σίγουρο ότι δεν έκανε το κόμμα τυχαία. Δύο, τρία τινά: έχει απεριόριστη εμπιστοσύνη στον εαυτό του, θεωρεί δηλαδή ότι είναι γεννημένος ηγέτης [πρωθυπουργός!] ή έχει λάβει διαβεβαιώσεις από άγνωστα προς το παρόν επιχειρηματικά ή άλλου είδους κέντρα ότι θα βοηθηθεί ή, τέλος, έχει καβαλήσει τέτοιο καλάμι ώστε είναι αδύνατο πλέον να «αποκαλαμωθεί» ο άνθρωπος [ο πολιτικός, έστω].
Διαβάστε επίσης
Για τον διάλογο…
Του Πανεπιστημίου
Σημαία του, λέει, η δημοκρατία και η δικαιοσύνη. Μα δεν υπάρχει κόμμα που να μη διαλαλεί ακριβώς το ίδιο. Είναι άλλο βεβαίως να μιλάει για δημοκρατία ένα συντηρητικό, αυταρχικό, αλαζονικό κόμμα και τελείως διαφορετικό να υπάρχει κάποιος που να υπηρετεί όντως τη δημοκρατία – για δημοκρατία μιλάνε και οι χούντες ακόμη· και ο Τραμπ και ο Πούτιν και όλα τα «πολιτισμένα» δυτικά κράτη. Εχει σημασία πάντα ποιος μιλάει.
Γούστο έχει ότι ο αρχηγός του νέου κόμματος φαίνεται, από τη στάση του και τα λεγόμενά του, ότι δεν κατέρχεται στις εκλογές για τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης, αλλά για να κερδίσει τις εκλογές (!) – δεν ξέρω τι γνώμη έχουν οι φυσιογνωμιστές (!). Είναι αλήθεια εντούτοις ότι οι της κυβέρνησης έχουν τρομοκρατηθεί!
https://www.efsyn.gr/stiles/1395205/nea-kommata/
Σχόλια (0)