Ο Μητσοτάκης φοβάται. Αλλά ποιον;

Μια προεκλογική περίοδος, πράγµατι, πολιτικά κρίσιµη

Πα­ρό­τι η ηµε­ρο­µη­νία των εκλο­γών δεν έχει κα­θο­ρι­στεί επι­σή­µως, πα­ρό­τι είναι σαφές ότι ο Μη­τσο­τά­κης «παί­ζει» µε τον κα­θο­ρι­σµό της, µε από­λυ­το κρι­τή­ριο το συ­µφέ­ρον της ΝΔ και ιδιαί­τε­ρα τις σκο­πι­µό­τη­τες της ανα­πα­ρα­γω­γής του δικού του ηγε­τι­κού ρόλου, έχου­µε για τα καλά µπει σε προ­ε­κλο­γι­κό καλ­πα­σµό. Είτε το φθι­νό­πω­ρο του ’26, λίγο µετά την ΔΕΘ, είτε στους πρώ­τους µήνες του ’27, µε απώ­τα­το όριο την άνοι­ξη, η επό­µε­νη εκλο­γι­κή ανα­µέ­τρη­ση θα είναι µια «τοµή» που θα ξα­να­χα­ρά­ξει το συ­σχε­τι­σµό πο­λι­τι­κής δύ­να­µης.

Μαρία Μπόλαρη

Η προ­ο­πτι­κή αυτή πιέ­ζει, για την ώρα, κυ­ρί­ως τις δυ­νά­µεις της αντι­πο­λί­τευ­σης να βια­στούν, να πά­ρουν θέση και να διεκ­δι­κή­σουν τα «µε­ρί­δια» που (πι­στεύ­ουν ότι) τους ανα­λο­γούν στην εκλο­γι­κή/πο­λι­τι­κή πίτα. Η εµφά­νι­ση του κό­µµα­τος Τσί­πρα στο Θη­σείο, η εµφά­νι­ση του κό­µµα­τος Κα­ρυ­στια­νού και η προ­α­ναγ­γε­λία ως δε­δο­µέ­νης της εµφά­νι­σης του κό­µµα­τος Σα­µα­ρά, είναι οι πιο φα­νε­ρές αλ­λα­γές στο χώρο αυτών που εκλο­γι­κά θα στα­θούν απέ­να­ντι στον Μη­τσο­τά­κη.

Όλες οι δη­µο­σκο­πή­σεις συ­γκλί­νουν στην εκτί­µη­ση ότι πα­ρό­τι η «στρα­τη­γι­κή της αυ­το­δυ­να­µί­ας» είναι πο­λι­τι­κά νεκρή, η ΝΔ υπό την ηγε­σία Μη­τσο­τά­κη θα πα­ρα­µεί­νει στη θέση του πρώ­του κό­µµα­τος. Αυτή η πρό­βλε­ψη, σε συν­δυα­σµό µε τον κα­τα­κε­ρµα­τι­σµό της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, θα επέ­τρε­παν στην ηγε­τι­κή κλίκα του Μα­ξί­µου την αυ­το­πε­ποί­θη­ση ότι θα µπο­ρέ­σει να «ξα­να­γυ­ρί­σει το παι­χνί­δι», να οδη­γή­σει ξανά τις εξε­λί­ξεις στην προ­ο­πτι­κή µιας µο­νο­κο­µµα­τι­κής αυ­το­δύ­να­µης κυ­βέρ­νη­σης της Δε­ξιάς.

Όµως αυτό δεν συ­µβαί­νει. Είναι φα­νε­ρό ότι ο Μη­τσο­τά­κης φο­βά­ται. Και δι­καί­ως. Γιατί στα χρό­νια της δια­κυ­βέρ­νη­σής του, η άπλη­στη τα­ξι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα απέ­να­ντι στα συ­µφέ­ρο­ντα της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, έχει υπο­σκά­ψει καί­ρια και βαθιά όχι µόνο την εκλο­γι­κή επιρ­ροή της ΝΔ, αλλά και την πι­θα­νό­τη­τα ανο­χής πε­ραι­τέ­ρω και επί µα­κρόν της πο­λι­τι­κής Μη­τσο­τά­κη χωρίς, του­λά­χι­στον, σο­βα­ρές κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές «εκρή­ξεις». Αυτός ο φόβος φαί­νε­ται πλέον κα­θα­ρά και στις σε­λί­δες του συ­στη­µι­κού Τύπου, ακόµα και του Τύπου της Δε­ξιάς.

Κέρδη

Στα χρό­νια του Μη­τσο­τά­κη, από το 2020 ως το 2025, η κερ­δο­φο­ρία των µε­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων αυ­ξή­θη­κε συ­νο­λι­κά κατά 300%! Τα (δη­λω­θέ­ντα) κα­θα­ρά κέρδη των ει­ση­γµέ­νων στο χρη­µα­τι­στή­ριο εται­ρειών, από τα 4 δισ. ευρώ το 2020, εκτι­νά­χθη­καν στα 12,1 δισ. ευρώ το 2025. Και στο πρώτο τρί­µη­νο του 2026, παρά τις επι­κλή­σεις των «δυ­σκο­λιών» λόγω του πο­λέ­µου στο Ιράν, τα κέρδη των ει­ση­γµέ­νων στο Χ.Α. κα­τα­γρά­φουν αύ­ξη­ση κατά πε­ρί­που 40% (!) σε σύ­γκρι­ση µε το ρεκόρ κερ­δο­φο­ρί­ας στο αντί­στοι­χο πρώτο τρί­µη­νο του 2025.

Το «αφή­γη­µα» του Μη­τσο­τά­κη λέει ότι αυτή η προ­κλη­τι­κή αύ­ξη­ση των κερ­δών των επι­χει­ρή­σε­ων, τε­λι­κά, «δια­χύ­θη­κε» και προς την κοι­νω­νία, µέσω των αυ­ξή­σε­ων στον κα­τώ­τα­το µισθό. Πρό­κει­ται για κα­θα­ρό ψέµα. Γιατί πέρα από τα ερω­τη­µα­τι­κά για το αν και κατά πόσο οι αυ­ξή­σεις στον κα­τώ­τα­το µισθό έφτα­σαν πρα­γµα­τι­κά στην πράξη, οι µε­γά­λες επι­χει­ρή­σεις επω­φε­λού­µε­νες από τις µνη­µο­νια­κές δια­τά­ξεις που «ελα­στι­κο­ποί­η­σαν» όλες τις ρυ­θµί­σεις ωρί­µαν­σης των µι­σθών, έχουν ωθή­σει ένα µε­γά­λο τµήµα της ερ­γα­τι­κής τάξης προς τα όρια του κα­τώ­τα­του µι­σθού, κρα­τώ­ντας τε­λι­κά το µέσο πρα­γµα­τι­κό µισθό των ερ­γα­ζο­µέ­νων στην Ελ­λά­δα «πα­γω­µέ­νο», πολύ κοντά στα επί­πε­δα του… 2019. Έτσι, ακόµα και στον κα­θε­στω­τι­κό Τύπο θα βρει πλέον κα­νείς δια­πι­στώ­σεις όπως: «οι αυ­ξή­σεις του κα­τώ­τα­του µι­σθού ου­δό­λως επη­ρέ­α­σαν το κό­στος των επι­χει­ρή­σε­ων».

Αντί­θε­τα, η διαρ­κής µεί­ω­ση της φο­ρο­λό­γη­σης των κερ­δών (που έχει πέσει στο µέσο 22%…) και της µεί­ω­σης των ερ­γο­δο­τι­κών ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών, είχε χει­ρο­πια­στά απο­τε­λέ­σµα­τα για τους ιδιο­κτή­τες και τους µε­τό­χους των Α.Ε. Και ο Μη­τσο­τά­κης δεν κρύ­βει ότι αυτή η πο­λι­τι­κή θα συ­νε­χι­στεί αδυ­σώ­πη­τα: η πρώτη «πα­ρο­χή» που προ­κρί­νε­ται, λέει, ενό­ψει των εξαγ­γε­λιών στη ΔΕΘ, είναι η µεί­ω­ση των ερ­γο­δο­τι­κών και ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών κατά µια ακόµα εκα­το­στιαία µο­νά­δα. Αν αυτό επι­βε­βαιω­θεί, θα είναι µε­γά­λη πρό­κλη­ση, ει­δι­κά τη στι­γµή που στο υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας κα­τα­τί­θε­νται σχέ­δια για µια επεί­γου­σα και δρα­στι­κή ασφα­λι­στι­κή αντι­µε­ταρ­ρύ­θµι­ση (µέσα στο 2027; στο 2028;) µε την επί­κλη­ση της δια­πί­στω­σης ότι τα Τα­µεία έχουν «στε­γνώ­σει» από πό­ρους.

Όµως έτσι δια­τη­ρού­νται οι ευ­τυ­χι­σµέ­νοι και­ροί που ζει «ο κό­σµος του επι­χει­ρείν». Στο τέλος του 2025, οι ει­ση­γµέ­νες στο Χ.Α. µοί­ρα­σαν στους µε­τό­χους τους µε­ρί­σµα­τα ύψους 6,1 δισ. ευρώ, αυ­ξη­µέ­να κατά 40% (!) σε σύ­γκρι­ση µε τα µε­ρί­σµα­τα-ρε­κόρ του 2024. Και υπεν­θυ­µί­ζε­ται ότι η φο­ρο­λό­γη­ση στα µε­ρί­σµα­τα είναι µόνο 5%, δη­λα­δή υπο­πολ­λα­πλά­σια από τη φο­ρο­λό­γη­ση του µι­σθού ενός ερ­γά­τη στα βαρέα και αν­θυ­γιει­νά και υπο­πολ­λα­πλά­σια από τον ΦΠΑ που επι­βάλ­λε­ται στα τρό­φι­µα και όλα τα είδη µα­ζι­κής και υπο­χρε­ω­τι­κής λαϊ­κής κα­τα­νά­λω­σης.

Οι ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές εµπει­ρί­ες από αυτήν την πο­λι­τι­κή που αυ­ξά­νει µε εκρη­κτι­κό ρυθµό τις κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες, έχουν συσ­σω­ρευ­τεί µέσα στο µακρό χρόνο της κυ­βερ­νη­τι­κής 7ε­τί­ας. Ο Μη­τσο­τά­κης δεν µπο­ρεί άλλο να κρυ­φτεί. Και αυτό γί­νε­ται µια επι­κίν­δυ­νη πο­λι­τι­κή συν­θή­κη. Που µπο­ρεί να εκ­φρα­στεί, είτε µε µια επι­κίν­δυ­νη κλι­µά­κω­ση της ερ­γα­τι­κής και λαϊ­κής διεκ­δι­κη­τι­κό­τη­τας µέσα στις «ευαί­σθη­τες» προ­ε­κλο­γι­κές συν­θή­κες, είτε µε µια µα­ζι­κή από­συρ­ση των αυ­τα­πα­τών και επι­τά­χυν­ση της απο­δυ­νά­µω­σης της εκλο­γι­κής επιρ­ρο­ής της ΝΔ. Η δια­µόρ­φω­ση ενός κλί­µα­τος «να πέσει ο Μη­τσο­τά­κης» ως προ­ϋ­πό­θε­ση για κάθε βήµα βελ­τί­ω­σης, µπο­ρεί να απο­δει­χθεί µε­γά­λος κίν­δυ­νος για τον επι­κε­φα­λής της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πτέ­ρυ­γας της εν Ελ­λά­δι Δε­ξιάς.

Εθνι­κά και εξο­πλι­σµοί

Η αντι­δρα­στι­κή πο­λι­τι­κή του Μη­τσο­τά­κη δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται, ασφα­λώς, στον οι­κο­νο­µι­κό τοµέα.

Στο κρί­σι­µο ζή­τη­µα των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών αντα­γω­νι­σµών για κυ­ριαρ­χία στο Αι­γαίο και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, η κρι­τι­κή της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, αλλά και της «λαϊ­κής Δε­ξιάς», συ­ντο­νί­ζε­ται στην κα­τη­γο­ρία ότι ο Μη­τσο­τά­κης πε­ριο­ρί­στη­κε στην εξα­σφά­λι­ση των «ήρε­µων νερών» µε την Τουρ­κία. Δεν είναι έτσι. Πα­τώ­ντας στο τάιµ-άουτ της αντι­πα­ρα­θε­τι­κής πο­λι­τι­κής που έδι­ναν τα «ήρεµα νερά», αλλά κυ­ρί­ως πα­τώ­ντας στις προ­νο­µια­κές σχέ­σεις µε τις ΗΠΑ (MDCA), τη Γαλ­λία (Πο­λε­µι­κό Σύ­µφω­νο), την Ινδία (IMEC) και –κυ­ρί­ως!– τον συ­µµα­χι­κό «άξονα» µε το Ισ­ρα­ήλ του Νε­τα­νιά­χου, το ελ­λη­νι­κό κρά­τος στό­χευ­σε µια µο­νο­µε­ρή «κα­το­χύ­ρω­ση επί του πε­δί­ου» κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­µά­των, προς το µά­ξι­µουµ όριο «δυ­νη­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας» που αφή­νει ανοι­χτό το Διε­θνές Δί­καιο. Η κα­τά­θε­ση του Θα­λάσ­σιου Χω­ρο­τα­ξι­κού Σχε­δια­σµού (ΘΧΣ), η χά­ρα­ξη των θα­λάσ­σιων πάρ­κων, η πώ­λη­ση στη Chevron και στην Exxon Mobil θα­λάσ­σιων «οι­κο­πέ­δων» που βρί­σκο­νται στα διε­θνή ύδατα και «κλεί­νουν» όλα τα θα­λάσ­σια «πε­ρά­σµα­τα» από και προς το Αι­γαίο, ο συ­στη­µα­τι­κός και «βαρύς» εξο­πλι­σµός των νη­σιών πέρα από τις ρή­τρες της Συν­θή­κης της Λο­ζά­νης, είναι σχε­δια­σµός προς την κα­τεύ­θυν­ση της αντί­λη­ψης «Αι­γαίο = κλει­στή ελ­λη­νι­κή λίµνη».

Στο ξε­δί­πλω­µα αυτού του σχε­δια­σµού, και παρά τη σαφή υπο­στή­ρι­ξη των «βη­µά­των» από τους βα­σι­κούς πυ­λώ­νες του ευ­ρω­α­τλα­ντι­σµού (πχ συ­µµε­το­χή των αµε­ρι­κα­νι­κών εξο­ρυ­κτι­κών κο­λοσ­σών, επί­σκε­ψη Μα­κρόν κ.ά.) δεν έλει­ψαν οι «ανη­συ­χί­ες» από τµή­µα­τα των κρα­τι­κών εµπει­ρο­γνω­µό­νων που προει­δο­ποί­η­σαν για τον κίν­δυ­νο «µα­ξι­µα­λι­στι­κής υπέρ­βα­σης». Αυτές οι προει­δο­ποι­ή­σεις κι­νού­νταν σε δύο άξο­νες: α) Η στή­ρι­ξη στο Ισ­ρα­ήλ δίνει στο Νε­τα­νιά­χου τη δυ­να­τό­τη­τα να «ερ­γα­λειο­ποι­ή­σει» τις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές δια­φο­ρές, για να προ­ω­θή­σει τα αυ­τό­νο­µα συ­µφέ­ρο­ντα του Ισ­ρα­ήλ σε εν­δε­χό­µε­νη αντι­πα­ρά­θε­σή του µε την Τουρ­κία. β) Η Τουρ­κία πιέ­ζε­ται πιο πολύ απ’ ό,τι µπο­ρεί να ανε­χθεί χωρίς να αντι­δρά­σει.

Η τουρ­κι­κή αντί­δρα­ση τε­λι­κά ήρθε µε τη µορφή του νο­µο­σχε­δί­ου που κα­τέ­θε­σε ο Ερ­ντο­γάν στη Βουλή, που θε­σµο­θε­τεί ως επί­ση­µες τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις επέ­κτα­σης κυ­ριαρ­χί­ας ακρι­βώς τα ανά­λο­γα που προ­ώ­θη­σε ο ελ­λη­νι­κός σχε­δια­σµός «επί του πε­δί­ου». Το εν­δια­φέ­ρον στοι­χείο είναι ότι το τουρ­κι­κό υπ. Εξ. προει­δο­ποιεί ότι αµέ­σως µετά την επί­ση­µη θε­σµο­θέ­τη­ση των διεκ­δι­κή­σε­ων, το απο­τέ­λε­σµα θα κα­τα­τε­θεί στον ΟΗΕ και θα ζη­τη­θεί «λύση» στη βάση µιας διε­θνούς δια­πρα­γµά­τευ­σης και των αρχών του Διε­θνούς Δι­καί­ου.

Έτσι, η προ­πα­γάν­δα εσω­τε­ρι­κής κα­τα­νά­λω­σης της ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς φτά­νει σε ένα κρί­σι­µο όριο: την πι­θα­νό­τη­τα να κα­τα­φύ­γει η Τουρ­κία στους «θε­σµούς» του Διε­θνούς Δι­καί­ου, κα­τη­γο­ρώ­ντας το ελ­λη­νι­κό κρά­τος για από­πει­ρες «υπέρ­βα­σης» των δι­καιω­µά­των κυ­ριαρ­χί­ας, µέσω «µο­νο­µε­ρούς τα­κτι­κής επί του πε­δί­ου».

Οι κίν­δυ­νοι για την ει­ρή­νη µέσα από αυτήν την κλι­µά­κω­ση είναι προ­φα­νείς. Όπως και προ­φα­νής γί­νε­ται ο κίν­δυ­νος µιας ση­µα­ντι­κής δι­πλω­µα­τι­κής ήττας: γιατί όλοι γνω­ρί­ζουν ότι δεν υπάρ­χει Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο που θα απο­φα­σί­σει µια κα­τα­νο­µή της κυ­ριαρ­χί­ας στο Αι­γαίο και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο σαν αυτή που πα­ρου­σιά­ζουν οι χάρ­τες που δια­κι­νεί ως «αυ­το­νό­η­τους» η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά επί δε­κα­ε­τί­ες.

Η κρι­τι­κή των Σα­µα­ρά-Κα­ρα­µαν­λή, αλλά και των ΠΑΣΟΚ και Τσί­πρα (της «πα­τριω­τι­κής στρο­φής») για µειο­δο­τι­κή πο­λι­τι­κή στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά είναι µια κενή δη­µα­γω­γία. Αυτό όµως σε τί­πο­τα δεν µειώ­νει τους κιν­δύ­νους που θα αντι­µε­τω­πί­σει ο Μη­τσο­τά­κης αν υπο­χρε­ω­θεί σε µια φα­νε­ρή δι­πλω­µα­τι­κή ανα­δί­πλω­ση.

Γι’ αυτό και όλο το βάρος της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής πέ­φτει διαρ­κώς στο πιο επι­κίν­δυ­νο ση­µείο του προ­σα­να­το­λι­σµού της: στη διαρ­κή και χωρίς όρια σύ­σφι­ξη των σχέ­σε­ων µε τις µε­γά­λες ευ­ρω­α­τλα­ντι­κές ιµπε­ρια­λι­στι­κές δυ­νά­µεις και το Ισ­ρα­ήλ, αλλά και την κλι­µά­κω­ση των εξο­πλι­στι­κών προ­γρα­µµά­των.

Οι πρα­γµα­τι­κό­τη­τες που έχει δη­µιουρ­γή­σει στον ελ­λα­δι­κό χώρο η πο­λι­τι­κή των πο­λε­µι­κών συ­µφώ­νων µε ΗΠΑ και Γαλ­λία, η επέ­κτα­ση των να­τοϊ­κών βά­σε­ων και η µο­νι­µο­ποί­η­ση του στρα­τιω­τι­κο-δι­πλω­µα­τι­κού άξονα «3+1» (Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ + ΗΠΑ) δεν θα απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­µε­νο του πα­ρό­ντος άρ­θρου.

Όµως η κλι­µά­κω­ση των εξο­πλι­σµών είναι κα­θο­ρι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας των εξε­λί­ξε­ων της τρέ­χου­σας αλλά και της ερ­χό­µε­νης πε­ριό­δου. Πριν στε­γνώ­σει το µε­λά­νι στις πα­ραγ­γε­λί­ες των Ραφάλ, των Μπε­λα­ρά, των Μπερ­γκα­µί­νι και των F-35, ο Μη­τσο­τά­κης προ­χω­ρά στο επό­µε­νο βήµα: ζητά να εφο­δια­στούν αυτές οι µε­γά­λες «πλατ­φό­ρµες» του αε­ρο­πο­ρι­κού και ναυ­τι­κού πο­λέ­µου µε τον κο­ρυ­φαίο εξο­πλι­σµό πυ­ραυ­λι­κών κα­τα­στρε­πτι­κών δυ­να­το­τή­των και ηλε­κτρο­νι­κής υπε­ρο­χής που δια­θέ­τει σή­µε­ρα η Δύση. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το πα­ρά­δει­γµα του αι­τή­µα­τος για τα F-35, όπου η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση ζητά το επί­πε­δο εξο­πλι­σµού τους που χρη­σι­µο­ποιούν σή­µε­ρα οι Αµε­ρι­κα­νοί στην επι­δρο­µή κατά του Ιράν. Αν σε αυτόν τον προ­σα­να­το­λι­σµό συ­µπλη­ρω­θούν οι «προ­µή­θειες» από τον Νε­τα­νιά­χου, όπως η συ­µφω­νία για την επέ­κτα­ση του Ισ­ραη­λι­νού «θόλου» αντι­πυ­ραυ­λι­κής και αντι-drone «άµυ­νας» στο Αι­γαίο, προ­κύ­πτει άµεσα η επι­δί­ω­ξη από­κτη­σης «πο­λε­µι­κού πλε­ο­νε­κτή­µα­τος» στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή.

Δεν πρέ­πει να υπάρ­χει καµιά αµφι­βο­λία για το ποιος θα πλη­ρώ­σει το κό­στος των εξο­πλι­σµών. Η δέ­σµευ­ση κο­λοσ­σιαί­ων πόρων για τις προ­µή­θειες των όπλων δη­µιουρ­γεί προ­τε­ραιό­τη­τες που θα πιέ­σουν ασφυ­κτι­κά τους µι­σθούς, τις συ­ντά­ξεις και τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες. Όµως το κό­στος δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στο οι­κο­νο­µι­κό πεδίο. Η ενί­σχυ­ση του µι­λι­τα­ρι­στι­κού βρα­χί­ο­να του κρά­τους συν­δυά­ζε­ται ανα­πό­φευ­κτα µε την ενί­σχυ­ση της πα­ρου­σί­ας και της δρά­σης των φι­λο­µι­λι­τα­ρι­στι­κών δι­κτύ­ων, όπως και ιδεών, µέσα σε κάθε πτυχή της πο­λι­τι­κής ζωής. Η στρο­φή στην πο­λε­µι­κή οι­κο­νο­µία δη­µιουρ­γεί ένα «σύ­στη­µα» µε­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων και γύρω τους πολ­λών µε­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων, πε­ρι­τρι­γυ­ρι­σµέ­νων από εκα­το­ντά­δες «νε­ο­φυ­είς» µι­κρές επι­χει­ρή­σεις του τοµέα των όπλων, που λει­τουρ­γεί ως εν­δο­χώ­ρα κοι­νω­νι­κών συ­µµά­χων του Μη­τσο­τά­κη.

Και αυτές οι επι­λο­γές γί­νο­νται από µια κυ­βέρ­νη­ση που έχει οδη­γή­σει σε µα­ρα­σµό τα δη­µό­σια σχο­λεία και νο­σο­κο­µεία, ενώ έχει αφή­σει να φτά­σει στην πλήρη κα­τάρ­ρευ­ση το σι­δη­ρο­δρο­µι­κό δί­κτυο.

Ο αντί­πα­λος από τα κάτω και αρι­στε­ρά

Ο Μη­τσο­τά­κης φο­βά­ται γιατί γνω­ρί­ζει ότι η κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή βάση στή­ρι­ξής του έχει εξα­σθε­νή­σει. Κάθε νέο ισχυ­ρό «τρά­ντα­γµα» µπο­ρεί να τον οδη­γή­σει σε απώ­λεια του ελέγ­χου των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων και σε υπο­χρε­ω­τι­κή «άτα­κτη» κα­τα­φυ­γή στην κάλπη, άσχε­τα από τις δικές του επι­λο­γές για τον χρόνο των εκλο­γών. Τα σκάν­δα­λα και η όξυν­ση της αντι­πα­ρά­θε­σης µε την Ευ­ρω­παϊ­κή Ει­σαγ­γε­λία, πε­ρι­γρά­φουν µια τέ­τοια πι­θα­νό­τη­τα.

Φο­βά­ται, επί­σης, για το πι­θα­νό­τε­ρο απο­τέ­λε­σµα των εκλο­γών, όποτε αυτές γί­νουν. Η επι­ση­µο­ποί­η­ση του «τέ­λους της αυ­το­δυ­να­µί­ας», θα στρέ­ψει την κυ­ρί­αρ­χη τάξη στην ανα­ζή­τη­ση κυ­βερ­νη­τι­κής λύσης είτε µέσω της λο­γι­κής των «συ­µµα­χι­κών» σχη­µά­των, είτε ακόµα και των τε­λι­κών επι­λο­γών κυ­βερ­νη­τι­κών σχη­µά­των «ει­δι­κού σκο­πού». Σε όλα αυτά τα σε­νά­ρια ισχύ­ει ως απα­ρά­βα­τη προ­ϋ­πό­θε­ση η απο­µά­κρυν­σή του από την ηγε­σία της ΝΔ.

Σε αυτήν την κα­τά­στα­ση, ο προ­γρα­µµα­τι­κός εκ­φυ­λι­σµός και η πο­λι­τι­κή αδρά­νεια της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης είναι η τε­λευ­ταία ελ­πί­δα της κλί­κας του Μα­ξί­µου. Η πο­λι­τι­κή του ΠΑΣΟΚ, του Τσί­πρα κ.ά. που πε­ρι­γρά­φε­ται ως «πο­λι­τι­κή της δεύ­τε­ρης θέσης» απει­λεί να πριο­νί­σει τις µελ­λο­ντι­κές προ­ο­πτι­κές του Μη­τσο­τά­κη, αλλά του αφή­νει ανε­νό­χλη­τη την πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία, δη­λα­δή τον αφή­νει ζω­ντα­νό.

Αυτό δεν ση­µαί­νει ότι ο Μη­τσο­τά­κης δεν έχει πρα­γµα­τι­κό και απει­λη­τι­κό αντί­πα­λο. Η πο­λι­τι­κή ιστο­ρία είναι γε­µά­τη πα­ρα­δεί­γµα­τα για το εν­δε­χό­µε­νο µιας «αιφ­νί­διας» κλι­µά­κω­σης της πα­ρέ­µβα­σης των ερ­γα­ζό­µε­νων µαζών από τα κάτω, µόλις κα­τα­νο­ή­σουν τις συν­θή­κες κυ­βερ­νη­τι­κής εξα­σθέ­νη­σης και αστά­θειας ως ευ­και­ρία για «να τα πά­ρου­µε όλα πίσω». Σε αυτήν την προ­ο­πτι­κή οφεί­λουν να συ­γκε­ντρω­θούν οι ορ­γα­νω­µέ­νες προ­σπά­θειες της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς.

Οι προ­γρα­µµα­τι­κές-πο­λι­τι­κές αι­χµές προ­κύ­πτουν αβί­α­στα από τη συ­γκυ­ρία. Η ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας, µε την πιο πλα­τιά έν­νοια, πα­ρα­µέ­νει βα­σι­κή υπο­χρέ­ω­ση της µα­κράς πε­ριό­δου που ζούµε. Σε αυτές τις συν­θή­κες, κάθε ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή νίκη µέσα από τον αγώνα από τα κάτω, πρέ­πει να ανα­δει­κνύ­ε­ται ως υπό­δει­γµα προς γε­νί­κευ­ση, µε στόχο το ξή­λω­µα όλης της κυ­βερ­νη­τι­κής-κα­θε­στω­τι­κής πο­λι­τι­κής και την αλ­λα­γή του συ­σχε­τι­σµού εδώ και τώρα προς όφε­λος του κό­σµου της ερ­γα­σί­ας.

Χέ­ρι-χέ­ρι µε αυτόν τον ανα­γκαίο διεκ­δι­κη­τι­σµό, πάει η ανά­γκη για αντι­ι­µπε­ρια­λι­στι­κή-αντι­πο­λε­µι­κή κι­νη­το­ποί­η­ση και δράση. Με ση­µαία την αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη, µε απαί­τη­ση τη ρήξη των συ­µµα­χι­κών σχέ­σε­ων µε το κρά­τος-χα­σά­πη του Ισ­ρα­ήλ και προ­ο­πτι­κή το σπά­σι­µο της υπο­τα­γής στην ουρά του ευ­ρω­α­τλα­ντι­σµού. Απα­ραί­τη­το στοι­χείο αυτού του προ­σα­να­το­λι­σµού είναι η χωρίς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις υπο­στή­ρι­ξη µιας πο­λι­τι­κής ει­ρή­νης στο Αι­γαίο και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, όπως και η κα­ταγ­γε­λία του µι­λι­τα­ρι­σµού µε την απαί­τη­ση όλων των πόρων για τις κοι­νω­νι­κές ανά­γκες και όχι για τα όπλα.

Σε αυτήν την προ­ο­πτι­κή δεν υπάρ­χει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για αυ­τα­πά­τες σχε­τι­κά µε το ρόλο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Ο κοι­νο­βου­λευ­τι­κός κα­θω­σπρε­πι­σµός του Αν­δρου­λά­κη, η στρο­φή του Τσί­πρα προς το Κέ­ντρο και τον «πα­τριω­τι­σµό», οι επι­κίν­δυ­νες νε­ο­δε­ξιές και θρη­σκό­λη­πτες γε­νι­κο­λο­γί­ες της Κα­ρυ­στια­νού κ.ο.κ. δεν λο­γο­δο­τούν στις ανά­γκες του κό­σµου µας στην πάλη ενά­ντια σε µια επι­κίν­δυ­νη και αντι­δρα­στι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Πε­ρισ­σό­τε­ρο λο­γο­δο­τούν στην «επό­µε­νη µέρα» των κα­θε­στω­τι­κών επι­λο­γών µετά τις επερ­χό­µε­νες εκλο­γές, όταν και όπως τεθεί το πρό­βλη­µα της απο­µά­κρυν­σης του Μη­τσο­τά­κη από την κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία, χωρίς όµως να ανα­τρα­πεί σε βα­σι­κά της στοι­χεία η κυ­ρί­αρ­χη κα­θε­στω­τι­κή πο­λι­τι­κή των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων.

Στους µήνες που έρ­χο­νται θα κρι­θεί όχι µόνο το εάν θα πέσει ο Μη­τσο­τά­κης, όχι µόνο το πώς, αλλά και σε ποιο βαθµό ερ­γα­τι­κές και λαϊ­κές κα­τα­κτή­σεις θα ση­µα­δέ­ψουν τις πο­λι­τι­κές αλ­λα­γές που έρ­χο­νται.

https://rproject.gr/article/o-mitsotakis-fovatai-alla-poion