Ο
δεύοντας προς τη διεξαγωγή της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, στη δημόσια συζήτηση επικρατεί το γνωστό επικοινωνιακό αφήγημα: μια κυβέρνηση που ετοιμάζεται να εξαγγείλει «πακέτα παροχών» και «αναπτυξιακά θαύματα», εγκαινιάζοντας και επίσημα την προεκλογική περίοδο.
Σπύρος Αντωνίου
Σύμφωνα με τα τελευταία ρεπορτάζ, το κυβερνητικό επιτελείο οριστικοποιεί ένα πακέτο παρεμβάσεων ύψους 1,7 έως 2 δισ. ευρώ με ορίζοντα εφαρμογής το 2027 αλλά και προοπτική έως το 2030, εστιάζοντας σε διορθώσεις στο τεκμαρτό εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών (εκλογική δεξαμενή την οποία προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει η ΝΔ), σταδιακές μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών στις επιχειρήσεις (πόσα ακόμα δώρα στην εργοδοσία;) και οριακές αυξήσεις συντάξεων της τάξεως του 2,5% (με τον πληθωρισμό να «τρέχει» με 3,4%). Εκτός συζήτησης για το οικονομικό επιτελείο είναι βέβαια η επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης.
Η κυβερνητική αισιοδοξία επιμένει ότι η ενσωμάτωση των «θετικών» (προεκλογικών) μέτρων στην τσέπη του κόσμου έως το 2027, θα βελτιώσει το κλίμα πριν την κάλπη. Για αυτό και τελικά προκρίθηκε η άνοιξη του 2027, ως ημερομηνία της εκλογικής αναμέτρησης, χωρίς όμως να έχουν εκλείψει οριστικά οι εισηγήσεις για εκλογικό αιφνιδιασμό νωρίτερα. Ειδικά με τη σημερινή εικόνα χαμηλών «πτήσεων», που παρουσιάζει η αντιπολίτευση.
Πίσω όμως από τα φώτα των περιπτέρων της ΔΕΘ, την εκλογολογία και τις διαρροές για παροχές-ψίχουλα, η πραγματικότητα που βιώνει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι τελείως διαφορετική, με το κοκτέιλ οικονομικής επιβάρυνσης και πυρκαγιών, να κάνει «γκρίζο» το φετινό καλοκαίρι. Ούτε όμως για το νομοθετικό έργο ήταν μια περίοδος θερινής ραστώνης, αλλά αποτέλεσε ευκαιρία για μια νέα επίθεση στα εναπομείναντα δημόσια αγαθά και στα εργατικά δικαιώματα.
Ιδιωτικοποιήσεις-Συνταγματική περιχαράκωση
Ενώ ο κόσμος της δουλειάς πάλευε να επιβιώσει από το αμείωτο κύμα της ακρίβειας, τις λίγες ή καθόλου διακοπές και τη συνεχιζόμενη υποβάθμιση της καθημερινότητάς του, η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε τους θερινούς μήνες για να περάσει από τη βουλή μια σειρά από νομοσχέδια που προωθούν το πέρασμα κρίσιμων δημόσιων υποδομών στο κεφάλαιο. Από την περαιτέρω εμπορευματοποίηση βασικών κοινωνικών αγαθών («αναδιοργάνωση» των παρόχων ύδρευσης), μέχρι τις έμμεσες και άμεσες ιδιωτικοποιήσεις στους ευαίσθητους τομείς της υγείας, της παιδείας (απτόητοι παρά την απόφαση του ΣτΕ) και του πολιτισμού (μνημεία ως πηγή κέρδους), το κυβερνητικό σχέδιο παραμένει πιστό στο πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο δόγμα.
Η λογική του «όλα στους ιδιώτες» δεν αποτελεί απλώς ιδεολογική εμμονή, αλλά πρόκειται και για μια συνειδητή πολιτική αναδιανομής του πλούτου από τα κάτω, προς τα πάνω. Με αυτό τον τρόπο αφαιρούνται πόροι και προστασία από τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων για να τροφοδοτηθεί η κερδοφορία των καπιταλιστών, που έχει εκτιναχθεί στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.
Σε αυτό το φορτισμένο σκηνικό, οι διαδικασίες για τη Συνταγματική Αναθεώρηση που βρίσκονται σε εξέλιξη (εκκρεμεί η δεύτερη ψηφοφορία- στην πρώτη κανένα από τα προς αναθεώρηση άρθρα που πρότεινε η ΝΔ δεν συγκέντρωσε περισσότερες από 151 ψήφους), έρχονται να προσδώσουν μόνιμο χαρακτήρα στον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό. Η κυβερνητική πρωτοβουλία για την αλλαγή του Συντάγματος αποσκοπεί στη θεσμική θωράκιση των πολιτικών λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων.
Με την προσπάθεια αλλαγής άρθρων που προστατεύουν τον δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης (Άρθρο 16), το περιβάλλον, την κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο (για να γίνουν μόνιμοι οι εργολάβοι), η κυβέρνηση επιδιώκει να καταστήσει μη αναστρέψιμες τις επιλογές της, ακυρώνοντας τις κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης. Η ασυδοσία των επιχειρήσεων, η αξιολόγηση των απολύσεων και ο περιορισμός των κοινωνικών δαπανών, όπως ορίζει η «δημοσιονομική ισορροπία», επιχειρείται να κατοχυρωθούν και συνταγματικά.
Πρόωρη Αποπληρωμή
Παράλληλα, το παραμύθι της «ευημερίας» καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων των επιλογών της κυβέρνησης στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής. Όταν η πλειοψηφία των νοικοκυριών στενάζει, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την πρόωρη αποπληρωμή του κρατικού χρέους, έχοντας καταβάλει -νωρίτερα-πάνω από 36 δισ. ευρώ τα τελευταία 7 χρόνια. Εντός του 2026 μάλιστα η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε νέα πρόωρη αποπληρωμή χρέους ύψους 13 δισ. ευρώ, χωρίς να έχει καμία συμβατική υποχρέωση να το πράξει.
Πρόκειται για μια καθαρά ιδεολογική και ταξική επιλογή υποταγής στους διεθνείς οίκους αξιολόγησης και τους δανειστές. Αντί τα ταμειακά διαθέσιμα και τα ματωμένα πλεονάσματα να διοχετευθούν στην ενίσχυση του ΕΣΥ, στη στήριξη του δημόσιου σχολείου, στην προστασία της πρώτης κατοικίας ή στην αποκατάσταση του εργατικού εισοδήματος, θυσιάζονται στον βωμό της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της καλλιέργειας «σταθερού επενδυτικού κλίματος». Και όλα αυτά την ώρα που οι εργαζόμενοι «πνίγονται» από τους έμμεσους φόρους και την πανάκριβη στέγη.
Εξοπλιστικά και Δώρα
Την ίδια στιγμή, οι κυβερνητικές προτεραιότητες αποκαλύπτουν μια πλήρη αντιστροφή των κοινωνικών αναγκών προς όφελος της πολεμικής οικονομίας. Η όλο και βαθύτερη εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, όπως και η όξυνση της έντασης στο Αιγαίο, απορροφούν τεράστια κονδύλια για εξοπλισμούς, ενώ οι κοινωνικές δαπάνες περικόπτονται δραστικά.
Μόνο η περίφημη «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα κοστίσει 3,1 δισ. ευρώ δημόσιου χρήματος που χάνεται σε εξοπλισμούς και συμφωνίες με κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ. Το ίδιο ποσό (3 δισ. ευρώ), σύμφωνα με υπολογισμούς του ΥΠ.ΟΙΚ., απαιτείται για την ετήσια επαναφορά 13ου & 14ου μισθού/σύνταξης, επιλογή που απορρίπτεται επίμονα ως «δημοσιονομικά αδύνατη».
Τα λεφτά που λείπουν από δασοπυρόσβεση, καταλήγουν στην πολεμική βιομηχανία. Τα κονδύλια που αρνείται η κυβέρνηση για την αποκατάσταση των δώρων στο Δημόσιο, την πολιτική προστασία, τη στεγαστική πολιτική και τις δημόσιες υποδομές, προσφέρονται απλόχερα για εξοπλιστικά προγράμματα μαμούθ, αυξάνοντας τους διακρατικούς ανταγωνισμούς και τους πολεμικούς κινδύνους.
Τριγμοί
Αυτό το αντιλαϊκό πλαίσιο εξελίσσεται ενώ το κυβερνητικό στρατόπεδο βρίσκεται αντιμέτωπο με σοβαρές δυσκολίες από τη διεθνή αναταραχή. Η αλληλεπίδραση μεταξύ πολέμων, γεωπολιτικών ανταγωνισμών και δυσμενών οικονομικών προβλέψεων (στασιμότητα, δύσκολος χειμώνας σε τιμές καυσίμων και επάρκεια φυσικού αερίου στην Ευρώπη κλπ.), δημιουργεί ένα εξαιρετικά απαιτητικό περιβάλλον για την κυβερνητική σταθερότητα. Η προτροπή του Μητσοτάκη προς την αντιπολίτευση, για «ευρύτερες συναινέσεις» και «υπευθυνότητα», από πολιτική νουθεσία, γρήγορα μπορεί να μετατραπεί σε καθεστωτική αναγκαιότητα, για τη διασφάλιση της «ομαλής πλεύσης εν μέσω καταιγίδων» του ελληνικού καπιταλισμού.
Συγχρόνως, η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του πρωθυπουργού δεν προέρχεται μόνο από τη μαζική λαϊκή δυσαρέσκεια, αλλά εκδηλώνεται έντονα και στο εσωτερικό της δεξιάς πολυκατοικίας (ως αντανάκλαση διεργασιών και εντός της κυρίαρχης τάξης).
Η διαφαινόμενη συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά, παράλληλα με τις πιέσεις που ασκούνται από τα ακροδεξιά μορφώματα, έχουν οδηγήσει το Μαξίμου σε κλιμάκωση της ρατσιστικής απανθρωπιάς απέναντι στους πρόσφυγες. Ωστόσο, η αμφισβήτηση αυτή δεν γίνεται από σκοπιά κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά από τη σκοπιά ενός υπερσυντηρητικού, σκληρά εθνικιστικού και νεοφιλελεύθερου λόγου, που επιδιώκει να οδηγήσει την πολιτική ατζέντα σε ακόμα πιο αντιδραστικές κατευθύνσεις.
Η ΝΔ, εν όψει της ΔΕΘ, επιλέγει να στηριχθεί ξανά στο δίλημμα «Σταθερότητα με ΝΔ ή χάος». Στόχος της είναι να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της και να βελτιώσει τα χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, τα οποία καθιστούν πλέον ανέφικτο τον στόχο της αυτοδυναμίας. Ακόμα πιο χαμηλά είναι τα ποσοστά της κεντροαριστεράς, που επίσης δίνει όρκους πίστης στην «σταθερότητα», επιδιώκοντας να φανεί ακόμα πιο «υπεύθυνη» από τον Μητσοτάκη. Η εμπειρία των τελευταίων ετών απέδειξε περίτρανα ότι η συστημική κεντροαριστερά –είτε εκφράζεται από τον Αλέξη Τσίπρα είτε από το ΠΑΣΟΚ– αδυνατεί να προσφέρει ουσιαστική, ανατρεπτική διέξοδο και να εμπνεύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους. Πόσο μάλλον να κινητοποιήσει κοινωνικές δυνάμεις και να δημιουργήσει ρεύμα αλλαγής των πολιτικών συσχετισμών.
Η τακτική της συναινετικής αντιπολίτευσης, η υπερψήφιση κρίσιμων άρθρων σε αντιλαϊκά νομοσχέδια, η αποδοχή του σφιχτού δημοσιονομικού πλαισίου της ΕΕ («κοστολογημένα» προγράμματα) και η σύμπλευση στις βασικές κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής (όπως η υπεράσπιση της στρατηγικής συμμαχίας με το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ) ακυρώνουν κάθε δυνατότητα πραγματικής αμφισβήτησης της πρωτοκαθεδρίας Μητσοτάκη. Όταν η αντιπολίτευση περιορίζεται σε καυγάδες για τα επουσιώδη και σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί ως ένας πιο ικανός ή πιο έντιμος «μάνατζερ» των ίδιων καθεστωτικών επιλογών, μετατρέπεται στον καλύτερο χορηγό της κυβερνητικής πολιτικής, επιτρέποντας στη Δεξιά να εμφανίζεται ως η μόνη «σταθερή» δύναμη.
Αντεπίθεση από τα αριστερά
Η απάντηση στην κυβερνητική πολιτική και στην ακροδεξιά απειλή δεν μπορεί να δοθεί από πολιτικές δυνάμεις που συνέβαλαν στη δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού. Καμία άτολμη κεντροαριστερή «σούπα» που υπόσχεται «χρηστή εφαρμογή» των ίδιων καταστροφικών μέτρων, δεν θα αναχαιτίσει την κρίση του κόστους ζωής. Ούτε θα βάλει φρένο στην εργασιακή εκμετάλλευση, τις γυναικοκτονίες και τον ρατσιστικό ζόφο.
Για αυτό, όσο ποτέ τα τελευταία χρόνια, απαιτείται μια ισχυρή, αριστερή και ριζοσπαστική αντιπολίτευση, που θα σπάσει την καταθλιπτική εικόνα της καθεστωτικής ομοφωνίας. Μια Αριστερά που θα παρέμβει στο προσκήνιο ενωτικά και μαχητικά: ενάντια στην εμπλοκή στον πόλεμο και τους εξωφρενικούς εξοπλισμούς, στο πλευρό της Παλαιστίνης και υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών στο Αιγαίο. Μια Αριστερά που θα παλέψει για την ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων και το μπλοκάρισμα της Συνταγματικής Αναθεώρησης, με αναβαθμισμένες δημόσιες δομές σε κάθε πεδίο. Με ισχυρά εργατικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους και κινηματικές πρωτοβουλίες, διεκδικώντας μια ζωή με αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις, δικαιώματα και ελευθερίες για όλες, όλους και όλα.
Η φετινή ΔΕΘ δεν πρέπει να καθοριστεί από τις ανούσιες αντιπαραθέσεις στα δευτερεύοντα ζητήματα ή την κατάθεση «εναλλακτικών κυβερνητικών προγραμμάτων» που κινούνται εντός των ίδιων ορίων. Χρειάζεται να γίνει το σημείο εκκίνησης για μια συνολική κοινωνική και πολιτική αντεπίθεση από τα αριστερά, που θα ανατρέψει τη ΝΔ και την πολιτική της, βάζοντας στο επίκεντρο τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας.
https://www.rproject.gr/article/deth-afigima-tis-statherotitas-kai-i-anagki-gia-aristeri-apantisi
Σχόλια (0)