Για ένα ακόμα καλοκαίρι -μετά την περσινή σπουδαία πανελλαδική μέρα δράσης- το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έστειλε ηχηρό μήνυμα στις 9 Αυγούστου.
Έγιναν δράσεις σε τουλάχιστον 106 τοποθεσίες σε όλη τη χώρα, σε νησιά, χωριά, αλλά και σε μικρές και μεγάλες πόλεις. Το κεντρικό κάλεσμα των March to Gaza, BDS, Παλαιστινιακή Παροικία βρήκε ανταπόκριση κι εξαπλώθηκε από ένα πλατύ δίκτυο ανθρώπων, με την πρωτοβουλία να παίρνουν αλλού πολιτικές οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλού τοπικές συλλογικότητες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, αλλού διάφορες τοπικές κοινωνικές οργανώσεις, αλλού μέσα από την «ντεφάκτο» συγκρότηση ομάδων από ντόπιους και παραθεριστές.
Πάνος Πέτρου
Η φετινή μέρα δράσης έγινε σε ένα διαφορετικό, πιο δύσκολο τοπίο. Τα φώτα της δημοσιότητας έχουν απομακρυνθεί από τη συνέχεια των ισραηλινών εγκλημάτων σε Γάζα και τη Δυτική Όχθη, έχουμε απομακρυνθεί από την τελευταία διεθνή αποστολή ή/και από μαζικές διαδηλώσεις που «δημιουργούσαν κλίμα», ενώ οι σχέσεις μεταξύ του ελληνικού και του σιωνιστικού κράτους γίνονται όλο και πιο στενές, δημιουργώντας «τετελεσμένα» -σε οικονομικά συμφέροντα και στη στάση πολυποίκιλων ιδεολογικών μηχανισμών.
Οι χιλιάδες άνθρωποι από άκρη σε άκρη της χώρας που βγήκαν στο δρόμο με παλαιστινιακές σημαίες και δήλωσαν ότι οι εγκληματίες πολέμου και οι υποστηρικτές τους είναι ανεπιθύμητοι (Not in our land!) και ότι η κυβερνητική πολιτική του σφιχταγγαλιασμού με τους γενοκτόνους δεν μας εκφράζει (Not in our name!), ανέδειξαν ότι η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη -που εκφράστηκε πιο μαζικά και δυναμικά σε προηγούμενες ανοδικές στιγμές του κινήματος- έχει «βάθος».
Η σημασία της κινητοποίησης φάνηκε από την έκταση που πήρε στα ισραηλινά ΜΜΕ, τα οποία προειδοποιούσαν τους τουρίστες για την «Μέρα Οργής στην Ελλάδα», αλλά και από την οξεία ιδεολογική-επικοινωνιακή επίθεση που δέχτηκε από κυβερνητικούς και άλλους μηχανισμούς.
Παρά την προσπάθεια να στραφούν τα βλέμματα σε δύο περιστατικά έντασης (λόγω της προκλητικής συμπεριφοράς Ισραηλινών τουριστών), και την λάσπη που δέχτηκαν οι κινητοποιήσεις, χιλιάδες άνθρωποι υπερασπίστηκαν το δημοκρατικό δικαίωμα στην διαδήλωση και τη δημόσια διαφωνία με την συνενοχή της κυβέρνησής τους απέναντι σε εγκλήματα πολέμου. Στην -εμβληματική τα τελευταία 2 χρόνια- Σύρο, το περιβόητο κρουαζιερόπολοιο Crown Iris αποφάσισε να αναστείλει δρομολόγια του φετινού Αυγούστου.
Αυτές οι δράσεις -στη φετινή 9η Αυγούστου αλλά και νωρίτερα- έχουν μπει στο στόχαστρο και άνθρωποί μας αντιμετωπίζουν ανυπόστατες κατηγορίες για την πολιτική τους (ή και απλά ανθρώπινη) τοποθέτηση: Από διαδηλωτές στη Σύρο και στη Ρόδο κι από μέλη του Ρουβίκωνα μέχρι την ιδιοκτήτρια της ταβέρνας «Η Ναξιώτισσα».
Η κυβέρνηση που βαρύνεται από σειρά εγκλημάτων κατά προσφύγων και μεταναστριών, εργαλειοποιεί χυδαία τον Αντιρατσιστικό Νόμο, ενώ διάφοροι δημοσιολογούντες επιχειρούν να ταυτίσουν ανιστόρητα τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό. Σε αυτό το φόντο, ήρθε και η δημόσια παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη (περί «εθνοτικών διακρίσεων») με επικίνδυνες συγχύσεις, ελλείψεις και ασάφειες τις οποίες ανέδειξε πολιτικά και νομικά η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων με δημόσια επιστολή της.
Οι επιθέσεις και οι κατηγορίες είναι χυδαίες, υποκριτικές και ανυπόστατες, αλλά δεν μπορούμε να εφησυχάσουμε από αυτήν την επίγνωση. Θα απαιτηθούν νομικές μάχες για την αθώωση των ανθρώπων της αλληλεγγύης και πολιτική στήριξη και κινητοποίηση στο πλευρό τους. Αλλά μπροστά μας έχουμε έναν συνολικότερο πολιτικό αγώνα. Πολλά θα κριθούν από το συσχετισμό στην ελληνική κοινωνία, όπου μια σημαντική πλειοψηφία εξακολουθεί να στηρίζει τον Παλαιστινιακό λαό σε αναντιστοιχεία με την κρατική πολιτική διαδοχικών κυβερνήσεων, αλλά όπου η πίεση (κατασταλτική, οικονομική, ιδεολογική) για μετατοπίσεις είναι από χρόνια σε εξέλιξη και αναμένεται να κορυφωθεί.
Θα χρειαστεί υπομονετική έμφαση στο χάος που χωρίζει το αντισημιτικό μίσος από την αντισιωνιστική τοποθέτηση -απαντώντας σε ορισμένες δήθεν «ευαίσθητες ψυχές» και εξηγώντας σε ειλικρινά συγχυσμένους ανθρώπους. Θα χρειαστεί επίσης επίμονο μέτωπο απέναντι στην ισλαμοφοβία, αυτό το δηλητήριο πολλαπλών -για το σύστημα- χρήσεων που σήμερα επιστρατεύεται συστηματικά και για τη δαιμονοποίηση των Παλαιστινίων και της αντίστασής τους. Απέναντι στις κοινωνικές συμμαχίες της κυβέρνησης, στις οποίες τάζει «χρυσές δουλειές» με τους γενοκτόνους, θα χρειαστεί να οργανώσουμε τις κοινωνικές δυνάμεις που δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τα αιματοβαμμένα χρήματα του τουρισμού, από τα μεγάλα ενεργειακά πρότζεκτ κι από τις συμφωνίες για εξοπλισμούς που στραγγίζουν πολύτιμους κοινωνικούς πόρους που θα μπορούσαν να καλύψουν βασικές μας ανάγκες. Θα είναι κρίσιμη η υπεράσπιση μιας πολιτικής ειρήνης στη Μεσόγειο και η απόκρουση της τουρκοφαγικής υστερίας και του σύγχρονου «μεγαλοϊδεατισμού». Τους τελευταίους μήνες, έχει κλιμακωθεί κατακόρυφα μια εκστρατεία επίθεσης στην αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη ως -είτε «αφελή» είτε «προδοτική»- απέναντι στο «εθνικό συμφέρον», χάριν του οποίου οφείλουμε -λέει- να σταθούμε στο πλευρό του «στρατηγικού συμμάχου». Αυτό το παραλυτικό (αν μείνει αναπάντητο) «επιχείρημα» αποκτά πολύ πιο μεγάλη σημασία καθώς η όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού συμπίπτει ύποπτα με την κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ Ερντογάν και Νετανιάχου στη Συρία.
Πολύ συχνά αυτές οι απόψεις που στηρίζουν μια γραμμή υπεράσπισης του Ισραήλ παρουσιάζονται (είτε από ανθρώπους, είτε από bot) όλες μαζί ως «πακέτο». Όχι τυχαία, καθώς πρόκειται για συνεκτικό πολιτικό αφήγημα γύρω από το οποίο επιχειρούν (Μητσοτάκης και Νετανιάχου) να συγκροτήσουν συμπαγές μπλοκ. Αυτό υπογραμμίζει τα ειδικά καθήκοντα που καλείται να αναλάβει η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική Αριστερά, ως πολιτικό ρεύμα που μπορεί να αντιπαραβάλει ένα ανταγωνιστικό πολιτικό αφήγημα, διεκδικώντας να συγκροτήσει ανταγωνιστικό μπλοκ.
Η επιμονή στη ριζοσπαστική πολιτική που περιγράψαμε παραπάνω, πρέπει να συνδαστεί με τη μαζικότερη δυνατή απεύθυνση και κινητοποίηση. Για να υπάρξει μια πραγματική «ασπίδα προστασίας» απέναντι στην προσπάθεια να ποινικοποιηθεί ή να απομονωθεί η αλληλεγγύη. Για να χτιστεί το μαζικό κίνημα που έχει ανάγκη η Παλαιστίνη για να αντέξει. Αυτό είναι και το πραγματικό ζήτημα. Η κυβερνητική επίθεση, εστιάζοντας στους «αλληλέγγυους», επιχειρεί να απλώσει ένα (βολικό) πέπλο σιωπής πάνω από το μεγαλύτερο έγκλημα του τρέχοντος αιώνα, για να βγει από τη δύσκολη θέση της απολογούμενης για συνενοχή σε αυτό. Δεν θα της κάνουμε τη χάρη. Δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε για την Παλαιστίνη.
https://www.rproject.gr/article/atalanteyta-me-tin-palaistini
Σχόλια (0)