Με την κεντρική πολιτική σκηνή να βρίσκεται ήδη σε –άτυπη– προεκλογική περίοδο και τη μεγάλη φθορά της ΝΔ -συνδυαστικά με τον κατακερματισμό των αντιπολιτεύσεων- να δημιουργεί πολλά ερωτηματικά για την σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης, η Τράπεζα της Ελλάδας έσπευσε να θέσει τα «όρια» των πολιτικών προγραμμάτων και το πλαίσιο στο οποίο υποχρεούται να κινηθεί η όποια επόμενη κυβέρνηση. Με την έκθεση που κατέθεσε στη Βουλή, καλεί σε συνέχεια κι ένταση της λιτότητας για τους από κάτω, σε συνέχεια κι ένταση της «στήριξης των επιχειρήσεων».
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα στηρίξει όλες της τις προοπτικές στην πιο πρόθυμη εξυπηρέτηση αυτής της κατεύθυνσης τους τελευταίους μήνες της θητείας της, σε μια προσπάθεια να υπενθυμίσει στους μεγάλους καπιταλιστές ότι το κόμμα του αποτελεί την «βασική ομάδα» του κεφαλαίου.
Oμως μια ματιά στον Τύπο (και την ιδιοκτησία του…), αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι μερίδες του κεφαλαίου έχουν πειστεί ότι η «βασική ομάδα» δεν τραβάει πλέον και οι κάθε λογής αναπληρωματικοί πρέπει να σηκωθούν για ζέσταμα. Οι διάφορες αντιπολιτεύσεις (ΕΛΑΣ, ΠΑΣΟΚ κλπ), επιχειρούν να καβαλήσουν το κύμα «να φύγει ο Μητσοτάκης», απονευρώνοντάς το πολιτικά και αποσυνδέοντάς το από κάθε κοινωνικό-ταξικό περιεχόμενο. Προτείνουν μια παθητική προσμονή της κάλπης, ενώ δεν δεσμεύονται σε αμφισβήτηση-ρήξη του πλαισίου που έχει επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία από τη συμφωνία του 2018 με τους δανειστές και από την 7ετία διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο λόγος είναι απλός: αυτές οι δυνάμεις, δεν έχουν καμία πρόθεση να παραβιάσουν τα «όρια» που έθεσε –δια της Τράπεζας της Ελλάδας– η κυρίαρχη τάξη.
Οι δυσοίωνες προβλέψεις για την οικονομία –που θα κληθούν να πληρώσουν οι μισθωτοί–, η προοπτική πολιτικής κρίσης και «ανακατέματος της τράπουλας» και η προσπάθεια του κεφαλαίου να «οχυρώσει» πολιτικά την κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής θα έπρεπε να θέτει ένα μαζικό εργατικό κόμμα μπροστά σε σημαντικά ερωτήματα επί των πολιτικών καθηκόντων. Η πρόσφατη απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ μένει αμήχανα σιωπηλή σε αυτά, προειδοποιώντας ότι θα συνεχίσει να κάνει ό,τι έκανε μέχρι σήμερα.
Αυτό καθιστά αναγκαίο να βγει μπροστά η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική Αριστερά, για να επιχειρήσει να δώσει κοινωνικό περιεχόμενο και ταξικό πρόσημο στο «να φύγει ο Μητσοτάκης», να αντιπαλέψει τη συνολική συντηρητική μετατόπιση με την οποία απειλεί ο εκφυλισμός της αντιπολίτευσης και να αποδειχθεί χρήσιμο στήριγμα όσων επιθυμούν να αντιμετωπίσουν την πολιτική κρίση που έρχεται από τα κάτω και από τα αριστερά, από τη σκοπιά της ρήξης του ασφυκτικού πλαισίου που ορίζει η άρχουσα τάξη και προαναγγέλει ο Στουρνάρας.
Η μάχη των συμβασιούχων στους Δήμους ανέδειξε και τις δυνατότητες μαζικής εργατικής κινητοποίησης και τα όρια που βάζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στην ανάπτυξη αυτής της δυνατότητας. Η έκβαση της μάχης ανέδειξε και τις δυνατότητες για «ρωγμές» στην πολιτική Μητσοτάκη, αλλά και την επιμονή των αστικών δυνάμεων να μην αμφισβητηθεί ο «πυρήνας» της. Είναι ένα καλό παράδειγμα για την αναγκαιότητα κοινής παρέμβασης και συντονισμένης δράσης των δυνάμεων της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μέσα στο εργατικό κίνημα, με στόχο να χτιστεί η εργατική αυτενέργεια που μπορεί να «σπάει τα φρένα», με κατεύθυνση όχι μόνο επιμέρους βελτιώσεις αλλά την ενίσχυση της κεντρικής επιδίωξης «να τα πάρουμε όλα πίσω!».
Η ζοφερή κατάσταση στους χώρους δουλειάς –με πιο τραγική έκφανση τον πολλαπλασιασμό των εργοδοτικών εγκλημάτων που βαφτίζονται «εργατικά ατυχήματα»– υπογραμμίζει την κατεπείγουσα αναγκαιότητα να «σκύψουμε» όλοι σοβαρά πάνω από το πρόβλημα της οργάνωσης στους χώρους δουλειάς για την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης μέσα σε αυτούς –διεκδικώντας προστασία της ζωής, οργανικά συνδεδεμένα με την πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και αυξήσεις των μισθών.
Οι αναγκαίες ενότητες δράσεις και ο διάλογος γύρω από τα πολιτικά περιεχόμενα -από τα οποία θα κριθεί η διάθεση και η δυνατότητα των δυνάμεων της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς να «βγουν μπροστά»- δεν περιορίζονται στο συνδικαλιστικό κίνημα. Απέναντι στη συντηρητική μετατόπιση και τις αντιδραστικές επιθέσεις, θα χρειαστούν πολιτικές απαντήσεις στα κρίσιμα πεδία της υπεράσπισης των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενάντια σε κάθε όψη καταπίεσης.
Το ρατσιστικό πογκρόμ στο Μπέλφαστ είναι η σκοτεινή κι αποτρόπαια κορυφή ενός παγόβουνου ενίσχυσης της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, καθώς αυτή κατρακυλά στο ρατσιστικό κατήφορο, με το νέο Σύμφωνο Μετανάστευσης να εισάγει ένα ανατριχιαστικό καθεστώς επιτήρησης, κράτησης κι αποκλεισμού. Η στήριξη των Αντιρατσιστικών Φεστιβάλ από τις οργανωμένες δυνάμεις και η παρουσία χιλιάδων ανθρώπων σε αυτά αναδεικνύουν τη «μαγιά» που μπορεί να οργανώσει την αντιπαράθεση με την ακροδεξιά και τις ιδέες της. Το ίδιο ισχύει με το Φεμινιστικό Φεστιβάλ το ερχόμενο φθινόπωρο, καθώς η ακροδεξιά κάνει σημαία τους «πολιτισμικούς πολέμους» γύρω από το φύλο και την νεοσυντηρητική αντεπίθεση ενάντια στις κατακτήσεις του φεμινιστικού και του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος.
Κορυφαίο ζήτημα της εποχής μας παραμένει προφανώς ο μιλιταρισμός, ο επανεξοπλισμός και ο πόλεμος. Έχουμε μπροστά μας τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και την πιθανή επίσκεψη του Χέγκσεθ στην Αθήνα. Έχουμε επίσης μπροστά μας ένα ακόμα καλοκαίρι που οι στρατιώτες του IDF θα θελήσουν να ξεκουραστούν -ανάμεσα στις σφαγές που διαπράττουν- στα ελληνικά νησιά. Ανεπιθύμητοι οι φονιάδες! Πέρα από τα άμεσα αυτά καθήκοντα, η ανάγκη συντονισμού και κλιμάκωσης της αντιπολεμικής δράσης (μέσα και από το νεοϊδρυθέν ομώνυμο σχήμα) οφείλει να είναι στο κέντρο των προσπαθειών της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
Το υπογραμμίζει η ισορροπία τρόμου στο Ιράν και στο Λίβανο, αλλά και ο παραγκωνισμός των Παλαιστινίων στις σχετικές διπλωματικές διεργασίες. Αυτός ο παραγκωνισμός, σε συνδυασμό με την πρόκληση που αποτελεί το βάθος της συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ, με τον ελλαδικό χώρο να γίνεται «στρατηγικό βάθος» του σιωνιστικού κράτους, υποχρεώνει όλους να κρατήσουμε την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη ως σημαία των αντιπολεμικών-αντιιμπεριαλιστικών καθηκόντων. Στο φετινό κάμπινγκ του Rproject, θα συζητήσουμε κάποια από αυτά τα θέματα, με σύνθημα «Καμιά Ειρήνη με τον Πόλεμο!».
Από την Ισπανία του «προοδευτικού» Σάντσεζ ως τις ΗΠΑ του Τραμπ, τα αδέλφια μας διεθνώς δίνουν μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον ακροδεξιό αυταρχισμό. Πριν 90 χρόνια, απέναντι στη δίδυμη τότε απειλή του φασισμού και του επερχόμενου πολέμου, το εργατικό κίνημα της Ισπανίας έγραψε μια λαμπρή σελίδα στο πώς απαντάμε, με την μεγαλειώδη (αλλά προδομένη) Επανάσταση του 1936…
https://www.rproject.gr/article/editorial-tis-ergatikis-aristeras-poy-kykloforei-fyllo-no-527
Σχόλια (0)