Του Κλέωνα Γρηγοριάδη
Η εικόνα των τελευταίων ηµερών δεν είναι τιµητική για κανέναν. Είναι αντιθέτως εξευτελιστική. Κάθε µέρα, δύο, τρεις ή τέσσερις βουλευτές ή βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ κάνουν µια πανοµοιότυπη δήλωση ανεξαρτητοποίησης:
Ο κύκλος έκλεισε, είναι περήφανοι για όλα, αλλά τώρα θέλουν να κάνουν µια νέα αρχή. Η διαταγή του πρώην αλλά και µέλλοντος αρχηγού τους είναι να µείνουν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι προτού µετακοµίσουν στο νέο του διαµέρισµα.
Και τι µας νοιάζει όλους εµάς που δεν είµαστε ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε ΕΛΑΣ θα µου πείτε. Μας νοιάζει γιατί εδώ και έντεκα χρόνια ένα µεγάλο µέρος των δυνάµεων της πραγµατικής Αριστεράς αναλώνεται στο να αποδείξει ότι δεν είναι αυτό η Αριστερά. ∆εν είναι ένας πολιτικός χώρος µαθηµένος στην κωλοτούµπα και στο γάντζωµα στην εξουσία µε κάθε κόστος. ∆εν παίρνει τα σπίτια του κόσµου και δεν καταδέχεται να γελοιοποιείται από τις εσωτερικές της διαµάχες για µικρο-εξουσία.
Πού χρησιµεύει άραγε όλος αυτός ο πολιτικός σουρεαλισµός των τελευταίων ηµερών; Ο πρόεδρος ενός κόµµατος που πήρε 17-18% παραιτείται και αποχωρεί από το κόµµα, από το οποίο αποχωρούν λίγα χρόνια µετά και όλοι σχεδόν οι βουλευτές του, για να τον ακολουθήσουν στο νέο κόµµα που µόλις έφτιαξε και το οποίο συγκεντρώνει στις δηµοσκοπήσεις ποσοστά της τάξης του 15-17%. Οι µεγαλύτεροι και πιο ευφάνταστοι σουρεαλιστές θα σήκωναν τα χέρια ψηλά, ανήµποροι να εξηγήσουν τόσο κόπο για το απόλυτο τίποτα. Ο µόνος που τελικά έχει να κερδίσει κάτι από όλο αυτό είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος απολαµβάνει τη δυνατότητα να νοµοθετεί ανενόχλητος στη Βουλή, καθώς η αξιωµατική αντιπολίτευση αποφάσισε να κάνει ένα µικρό κοινοβουλευτικό διάλειµµα, για να επιστρέψει φορώντας τα ρούχα της αλλιώς.
Και έπειτα έρχεται αυτή η συνέντευξη Τύπου που έδωσε το νέο κόµµα για το εκπαιδευτικό του πρόγραµµα και λύνει όλες µας τις απορίες. Η ΕΛΑΣ, το ΙΧ κόµµα που φτιάχνει ο κ. Τσίπρας µε τη χορηγία της ολιγαρχίας, δεν σκοπεύει, λέει, να καταργήσει τα ιδιωτικά πανεπιστήµια. ∆εν θα τα έφτιαχνε, αλλά τώρα που υπάρχουν δεν θα ήταν ευγενικό να τα καταργήσει. Το ονοµάζουν αυτό «ασφάλεια δικαίου». ∆εν θα ήταν κοµψό να το πουν ΤΙΝΑ (There Is No Alternative, δηλαδή δεν υπάρχει εναλλακτική). Γιατί φυσικά δεν υπάρχει κανένας λόγος αυτή η «ασφάλεια δικαίου» να ισχύει µόνο για τον νόµο που επιτρέπει να υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήµια και όχι και για όλα τα υπόλοιπα νοµοθετήµατα-τερατουργήµατα του Κυρ. Μητσοτάκη. Κι ας µη µιλήσουµε βέβαια για τα νοµοθετήµατα του Αλέξη Τσίπρα: Χρηµατιστήριο Ενέργειας, πλειστηριασµοί πρώτης κατοικίας, κατάργηση συλλογικών συµβάσεων και ελεγκτικών µηχανισµών, ιδιωτικοποιήσεις, συµµαχία µε το Ισραήλ κ.λπ.
Σχεδόν 20 χρόνια µετά την έλευση των µνηµονίων η ολιγαρχία στην Ελλάδα παλεύει να µας ξαναθυµίσει τις «αρετές» της εναλλαγής. Μπορούµε να αλλάζουµε κυβερνήσεις όσο συχνά θέλουµε, αρκεί να µην αλλάξουµε πολιτική. Ν∆, Ν∆ – ΠΑΣΟΚ, Ν∆ – ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ, θα βρεθεί ο τρόπος.
Στο ΜέΡΑ25, αντιθέτως, λέµε ότι το ζήτηµα είναι η αλλαγή πολιτικής, µε σκοπό να τα πάρουµε όλα πίσω. Ολα όσα µας έκλεψαν, να αγωνιστούµε ενωµένοι να επιστρέψουν στο δηµόσιο και µε κοινωνικό έλεγχο: η ενέργεια, οι µεταφορές, η υγεία, η παιδεία. Να επανέλθει η λογοδοσία στους θεσµούς, στο κράτος, στη ∆ικαιοσύνη. Να έχουµε ελεύθερες παραλίες και βουνοκορφές. Να πάρουµε πίσω συλλογικές συµβάσεις, να ξαναφτιάξουµε κράτος δικαίου, να ακολουθήσουµε µια πολιτική ειρήνης µακριά από γενοκτόνους.
Αυτήν τη συζήτηση θέλει να κρύψει η ολιγαρχία πίσω από τη φασαρία για κόµµατα που, ενώ επικαλούνται την αλλαγή, στην πραγµατικότητα αποτελούν «εναλλαγή». Εµείς στο ΜέΡΑ25 ξέρουµε ότι στους καθηµερινούς αγώνες και στις επόµενες εκλογές το ζήτηµα δεν είναι η εναλλαγή. Είναι η επανάκτηση όλων όσα µας έκλεψαν. Θα τους τα πάρουµε πίσω!
Σχόλια (0)