Η, έτσι κι αλλιώς, απαράδεκτα πολεµοχαρής ρητορική, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη και ανεύθυνη µέσα στο προεκλογικό περιβάλλον, όπου ο Μητσοτάκης αναζητά αγωνιωδώς την επανασυσπείρωση των ψηφοφόρων όλης της Δεξιάς, συµπεριλαµβάνοντας τον εθνικιστικό-φιλοπόλεµο χώρο.
Μαρία Μπόλαρη
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραπαίει. Η αδίστακτα ταξική µονοµέρεια στην πολιτική της έχει υπονοµεύσει την εκλογική επιρροή της ΝΔ, και όλες οι εκτιµήσεις συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι σε ελάχιστους µήνες, ίσως µετά από διαδοχικές εκλογές, το κυβερνητικό ζήτηµα θα τεθεί µε όρους που δεν θα περιλαµβάνουν πλέον τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτή η διαπίστωση έχει, µεταξύ άλλων, συνέπειες και πάνω στην κοµµατική συνοχή της ΝΔ. Τα πιο πρόσφατα παραδείγµατα είναι η «αµηχανία» στη διοργάνωση της επετείου για τα 52 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ (µε τους δύο εν ζωή πρώην πρωθυπουργούς της Δεξιάς να δηλώνουν ότι θα απουσιάσουν), αλλά και η δηµόσια αντιπαράθεση µε τη Ντόρα Μπακογιάννη, στην οποία ο Μητσοτάκης απάντησε ότι «ο µόνος υπεύθυνος για την αξιολόγηση των υπουργών είµαι εγώ».
Δεν θα πρέπει όµως να ξεχνάµε ότι ένα πληγωµένο αγρίµι γίνεται συνήθως πιο επικίνδυνο, όταν στριµώχνεται. Η αντιπαράθεση µε αυτήν την κυβέρνηση µε όρους «από τα κάτω και από τα αριστερά», µε µοντέλο αυτά που γίνονται τούτες τις µέρες στους δρόµους του Παρισιού και της Μαδρίτης, είναι επείγουσα αναγκαιότητα. Για να ρίξουµε το ταχύτερο δυνατόν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για να εγγράψουµε τα αιτήµατα του κόσµου της εργασίας ως κυρίαρχο ζήτηµα µέσα σε αυτήν την πολιτική µεταβατική περίοδο και για να αποκλείσουµε την πιθανότητα να προχωρήσει ο Μητσοτάκης σε νέες (και επικίνδυνες) επιθέσεις κατά των εργατικών/λαϊκών συµφερόντων, παίζοντας «ρέστα» για να σώσει το πολιτικό µέλλον του.
Πολεµικός τυχοδιωκτισµός;
Αυτές οι γραµµές γράφονται πριν την επίσκεψη Ρούµπιο στην Αθήνα.
Η ατζέντα του εκπροσώπου της αµερικανικής υπερδύναµης είναι αναµενόµενη. Να διευρύνει τις «διευκολύνσεις» της αµερικανικής πολεµικής µηχανής, µέσω των βάσεων στον ελλαδικό χώρο. Να διευρύνει τις δυνατότητες της αµερικανικής ενεργειακής πολιτικής, µέσω των λιµανιών-κόµβων και των σχεδιαζόµενων «διαδρόµων» από και προς τον ελλαδικό χώρο. Να επαναλάβει τα όρια της αµερικανικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή και να απαιτήσει τη µάξιµουµ πειθαρχία σε αυτά. Να στηρίξει την προσπάθεια της Κίµπερλι Γκιλφόιλ, που αποσκοπεί στη µεγέθυνση του πολιτικού ρόλου της Πρεσβείας στην Αθήνα, αλλά και τη µεγέθυνση του ρόλου επιδιαιτησίας που η Γκιλφοίλ διεκδικεί πλέον στις οικονοµικές και επιχειρηµατικές «συγκρούσεις» της τρέχουσας συγκυρίας.
Η ατζέντα του Μητσοτάκη είναι πιο συγκεκριµένη. Αφορά τις προµήθειες αµερικανικών όπλων, όπως και τη «ροή» αµερικανικής τεχνολογίας προς την ντόπια πολεµική βιοµηχανία, µε εµβληµατική υπόθεση την ελληνική συµµετοχή στο πρόγραµµα των F-35. Αφορά επίσης το αίτηµα να εγκρίνει η κυβέρνηση Τραµπ µια πιο «δραστήρια» παρεµβατικότητα του ελληνικού κράτους στην Ανατολική Μεσόγειο, πάνω στις ράγες του συµµαχικού «σχήµατος 3 + 1» (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ + ΗΠΑ).
Κοµβικό σηµείο σε αυτήν τη διαπραγµάτευση είναι η υπόθεση «καλώδιο», το σχέδιο Great Sea Interconnector (GSI).
Ο Μητσοτάκης, έχοντας εξασφαλίσει την υποστήριξη του Μακρόν και την επενδυτική συµµετοχή της γαλλικής Meridiam στο GSI, κάνει λόγο για «ευρωπαϊκή υπόθεση» που δεν θα τολµήσει να κοντράρει η Τουρκία. Όµως κανείς δεν δικαιούται να ξεχνά ότι το GSI είναι µια κυρίως ισραηλινή υπόθεση, αφορά τη διασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας της κρατικής µηχανής του Ισραήλ.
Ο Άγγελος Συρίγος δήλωσε πρόσφατα ότι, κατά την προηγούµενη απόπειρα ανάπτυξης του GSI, «δυο φορές υποχωρήσαµε στην Κάσο». Πράγµατι. Οι έρευνες και οι µελέτες για την ανάπτυξη ενεργειακού αγωγού στα διεθνή ύδατα, πέραν των 6 ναυτικών µιλίων νοτίως της Κάσου, δηλαδή οι πράξεις κυριαρχίας σε θαλάσσιες περιοχές όπου δεν έχει ρυθµιστεί επισήµως η κυριαρχία, εµποδίστηκαν από την Τουρκία: που ζήτησε από το ιταλικό ερευνητικό σκάφος να δηλώσει τις συντεταγµένες του σηµείου των ερευνών. Μπροστά σε αυτήν την απαίτηση οµολογίας µιας καραµπινάτης παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, το ιταλικό ερευνητικό σκάφος αποσύρθηκε από το σηµείο και η ιδιοκτήτρια εταιρεία αποσύρθηκε από το κονσόρτσιουµ GSI.
Πρόκειται για το «γεωπολιτικό ρίσκο» του GSI που συνεχίζει να θυµίζει η Λευκωσία, κρατώντας πάντα µια πιο διστακτική και αµφίθυµη στάση απέναντι σε αυτό το υπερφίαλο σχέδιο.
Αντίθετα, αυτή τη φορά η κυβέρνηση Μητσοτάκη εµφανίζεται πιο ορµητική. Ο Ερντογάν, µιλώντας στον ΟΗΕ, χαρακτήρισε την Ελλάδα «όχι εχθρό, αλλά γείτονα και σύµµαχο χώρα» και κάλεσε προς αµοιβαία αποδεκτές λύσεις «στα αλληλένδετα προβλήµατα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο», υπογραµµίζοντας όµως ότι η Τουρκία δεν θα δεχθεί µονοµερείς παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου. Στη συνέχεια, το ελληνικό υπ. Εξ. διαρρέει συστηµατικά προς όλον τον Τύπο τη θέση ότι αν στο νέο γύρο ανάπτυξης του GSI η Τουρκία επιχειρήσει να εµποδίσει τις έρευνες, τότε το ελληνικό κράτος θα απαντήσει µε την αποστολή πολεµικών δυνάµεων «επί του πεδίου». Ο Γεραπετρίτης επαναλαµβάνει την εκτίµηση ότι η Τουρκία, συνυπολογίζοντας το βάρος της γαλλικής συµµετοχής, αυτήν τη φορά «δεν θα τολµήσει». Τι όµως θα συµβεί, αν αυτή η εκτίµηση αποδειχθεί λανθασµένη; Θα φτάσουµε στο παρά πέντε ενός καταστρεπτικού ελληνοτουρκικού πολέµου, µε επίδικο τη διασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας των δολοφόνων του Νετανιάχου;
Αυτή η, έτσι κι αλλιώς, απαράδεκτα πολεµοχαρής ρητορική, γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη και ανεύθυνη µέσα στο προεκλογικό περιβάλλον, όπου ο Μητσοτάκης αναζητά αγωνιωδώς την επανασυσπείρωση των ψηφοφόρων όλης της Δεξιάς, συµπεριλαµβάνοντας τον εθνικιστικό-φιλοπόλεµο χώρο.
Ο αποκλεισµός κάθε τέτοιας προοπτικής, όπως και η απάντηση στους εξοπλισµούς και στην πολιτική σύσφιξης των σχέσεων µε τις ΗΠΑ, γίνεται ένα όλο και πιο σηµαντικό καθήκον.
Επιδροµή λιτότητας
Την ίδια στιγµή ο πόλεµος του Μητσοτάκη στο εσωτερικό µέτωπο, κατά όσων ζουν από τη δουλειά τους, µαίνεται χωρίς ανάπαυλα.
Το ελληνικό success story, για το οποίο πανηγυρίζουν οι αγορές και οι κερδοσκόποι της αναβάθµισης του χρηµατιστηρίου, αφορά αποκλειστικά τον κόσµο του κεφαλαίου.
Τα διυλιστήρια του Βαρδινογιάννη και της οικογένειας Λάτση «πηδάνε» από ρεκόρ σε ρεκόρ κερδοφορίας, επιδιώκοντας να κατοχυρώσουν την θέση των ισχυρότερων Οµίλων διύλισης στη Μεσόγειο. Οι τράπεζες, έχοντας βγει µέσω των δηµόσιων ενισχύσεων από τους µνηµονιακούς «περιορισµούς», µοιράζουν κάθε χρόνο δισεκατοµµύρια ευρώ ως µερίσµατα στους µετόχους τους, παρέχοντας έτσι στους πλούσιους ένα προκλητικά αφορολόγητο πρόσθετο εισόδηµα. Η (ιδιωτικοποιηµένη) ΔΕΗ συµφώνησε µε την Amazon Web Services για την ανάπτυξη ενός γιγαντιαίου data center στη Δυτική Μακεδονία, σε µια επένδυση που θα ξεπεράσει τα 8 δισ. ευρώ. Οι Έλληνες εφοπλιστές, κινούµενοι σε όλο το φάσµα µεταξύ νοµιµότητας και παρανοµίας, ενισχύουν διαρκώς την ισχυρή θέση τους στην παγκόσµια κατάταξη. Οι «Εθνικοί Πρωταθλητές» της εποχής Σηµίτη, επωφελούµενοι από τη συµφωνία µε τους δανειστές του 2018 (αυτήν τη ψευδεπίγραφη «έξοδο από τα µνηµόνια» που υπέγραψε ο Τσίπρας και εφαρµόζει ενθουσιωδώς ο Μητσοτάκης…) έχουν επιστρέψει σε ενεργητικό ρόλο αναβάθµισης του ελληνικού καπιταλισµού. Και γύρω τους συνωθούνται τα «τσακάλια» του κατασκευαστικού τοµέα, της πολεµικής βιοµηχανίας, της παραγωγής και εµπορίας τροφίµων, των «νεοφυών» στις Νέες Τεχνολογίες, του τουρισµού κλπ. Αυτός ο «κόσµος του επιχειρείν» δεν είναι ασφαλώς «όµορφος και αγγελικά πλασµένος». Η παρουσία του CEO της Άβαξ στο πλευρό της Κίµπερλι Γκίλφοιλ, όταν αυτή υπενθύµισε θρασύτατα στον Παπασταύρου ότι η Πρεσβεία µπορεί να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις στα Βαλκάνια, ήταν µια υπόµνηση των πολιτικών ζητηµάτων που µπορεί να δηµιουργήσουν οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισµοί. Άλλωστε, ο δηµόσιος σκυλοκαυγάς µεταξύ Βαγγέλη Μαρινάκη και Δηµητριάδη δεν έχει ξεχαστεί. Όµως αυτά είναι προβλήµατα που µπορεί να αποτελέσουν πρόσθετους πονοκεφάλους στον Μητσοτάκη, αλλά δεν είναι κεντρικής σηµασίας για τον κόσµο της εργασίας.
Γιατί, την ίδια ώρα, ο κόσµος µας δέχεται µια επίθεση λιτότητας πρωτοφανών διαστάσεων. Και µόνο σταχυολογώντας τις ειδήσεις από την επικαιρότητα, µπορεί κανείς να περιγράψει µε επάρκεια αυτήν την επιδροµή.
Ο Μητσοτάκης δεσµεύτηκε, λέει, ότι η διάθεση του πετρελαίου θέρµανσης θα γίνει µε τιµές που δεν θα ξεπερνούν το 1,75 ευρώ ανά λίτρο. Οι αµφιβολίες για την αξία της δέσµευσης είναι θεµιτές, αλλά δεν πρέπει να υποβαθµίζουν τη συγκλονιστική παραδοχή: γιατί η τιµή 1,75 ευρώ ανά λίτρο, είναι αυξηµένη κατά 50% (!) σε σύγκριση µε τις περσινές τιµές διάθεσης πετρελαίου θέρµανσης.
Αξιοποιώντας τη συγκυρία, η ένωση των «µεγάλων» της εµπορίας τροφίµων ανακοίνωσε ότι οι εφοδιαστικές αλυσίδες τους θα τροφοδοτούν πλέον τα Σούπερ Μάρκετ σε τιµές κατά µέσο όρο 15% υψηλότερα από τις αντίστοιχες του φετινού Αυγούστου, όταν ήδη καταγραφόταν ρεκόρ ακρίβειας.
Η επιδροµή της λιτότητας απλώνεται σε όλους τους τοµείς της κοινωνικο-οικονοµικής πολιτικής. Μετά την ολοκλήρωση των εγγραφών των νέων φοιτητών/τριών, το Πανεπιστήµιο της Πάτρας ανακοίνωσε ότι το 10% των επιτυχόντων στις εισαγωγικές εξετάσεις (ακόµα και σε σχολές υψηλής «ζήτησης») δεν προσήλθε τελικά για να εγγραφεί, γιατί οι οικογένειές τους διαπίστωσαν ότι αδυνατούν να χρηµατοδοτήσουν τις σπουδές, µέσα στις συνθήκες απογείωσης των ενοικίων και εκτίναξης του κόστους σίτισης.
Πρόκειται για µια τεραστίων διαστάσεων αντίστροφη αναδιανοµή, για µια βίαιη µεταφορά πόρων από το κάτω προς το πάνω µέρος της κοινωνίας. Η πολιτική του Μητσοτάκη ρίχνει αδίστακτα το σύνθηµα «Πλουτίστε!» προς τον κόσµο των επιχειρήσεων, και την ίδια στιγµή οργανώνει συστηµατικά τη βίαιη αφαίµαξη του εργατικού και λαϊκού εισοδήµατος, µε κάθε τρόπο και αξιοποιώντας κάθε αφορµή. Μέσα σε αυτήν την πολιτική, οι «δηµοσιονοµικές επιτυχίες» είναι εύκολα ερµηνεύσιµες: διατηρώντας τον υψηλότερο ΦΠΑ στην Ευρώπη, διατηρώντας τους ληστρικούς συντελεστές που επιβλήθηκαν ως «έκτακτα µέτρα» στην εποχή της µνηµονιακής κρίσης, σήµερα -10 χρόνια µετά την υποθετική «έξοδο από τα µνηµόνια»- η εξοντωτική ακρίβεια διογκώνει –πέρα από τα κέρδη των καπιταλιστών– και τα «πλεονάσµατα» για τα οποία κοκορεύεται ο Μητσοτάκης.
Αυτή η πολιτική πρέπει να ανατραπεί µε τρόπο που να µη µείνει πέτρα πάνω στην πέτρα. Ο παράγοντας που καθυστερεί φαινόµενα ανάλογα µε αυτά που σήµερα εκτυλίσσονται στη Γαλλία ή στην Ισπανία, είναι η πολιτική της αντιπολίτευσης.
Αντιπολίτευση;
Είπατε αντιπολίτευση;
Μέσα σε αυτό το κοινωνικό τοπίο, αλλά και τους πρόσθετους «τρανταγµούς» των σκανδάλων και των δικαστικών περιπετειών του κυβερνητικού στρατοπέδου (Τέµπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ά.), η πολιτική αδυναµία και η δηµοσκοπική καθήλωση της αντιπολίτευσης είναι κυριολεκτικά εντυπωσιακή.
Στο ΠΑΣΟΚ δηλώνουν ευχαριστηµένοι µε τα βήµατα δηµοσκοπικής προόδου, έστω κι αν αυτά γίνονται µε ταχύτητα σαλιγκαριού. Δεν θα µπορούσε να είναι και αλλιώς µε µια πολιτική που εγκλωβίζεται αποκλειστικά στη Βουλή, που ισχυρίζεται αυτάρεσκα ότι «υποχρεώνει την κυβέρνηση σε υποχωρήσεις (!;) και δίνει όλη την έµφαση στη «διεύρυνση» του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ, στοχεύοντας κεντρικά σε «ρετάλια» του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως της κασελακικής περιόδου (Ευ. Αποστολάκης, Ν. Κασιµάτη, Π. Παππάς, Ρ. Θρασκιά κλπ). Η στρατηγική µε στόχο τη δεύτερη θέση µπορεί να τελικά να αποδειχθεί ρεαλιστική, αλλά είναι και «φρόνιµη» σε ένα κόµµα που έχει ορθάνοιχτη την προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας µε τη ΝΔ (υπό προσχήµατα, και χωρίς τον Μητσοτάκη) µετά την επερχόµενη περιπέτεια των εκλογών.
Στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα, το ξεφούσκωµα έχει αρχίσει. Ο συγγραφέας της Ιθάκης επέλεξε επίδειξη νοµιµοφροσύνης προς το καθεστώς, αλλά και ψυχρολουσία στο ακροατήριό του, όταν δήλωσε ότι «δεν προτίθεται να δηµαγωγήσει» υποσχόµενος 13η σύνταξη, «λόγω του δηµοσιονοµικού κόστους» (ναι, αυτός ο αρχιτέκτονας της συµφωνίας που, τάχα, µας έβγαζε από τα µνηµόνια πριν 10 χρόνια). Και λίγες ηµέρες µετά, διάλεξε να επισκεφτεί το… Άγιο Όρος και να εκστασιαστεί «ψέλνοντας στη Σιµωνόπετρα»! Μωραίνει Κύριος…
Η ΕΛΑΣ τώρα αρχίζει να µπαίνει στην κρίσιµη δοκιµασία. Ο χρόνος µέχρι τις εκλογές είναι αρκετός, η διατήρηση στενών σχέσεων µε τον πυρήνα του καθεστώτος και ταυτόχρονα η διατήρηση δηµαγωγικής «επαφής» µε πλατιά λαϊκά στρώµατα είναι απαιτητική πολιτική άσκηση, ενώ το οργανωτικό-πολιτικό στελεχικό δυναµικό της ΕΛΑΣ είναι –κυριολεκτικά– του «θερµοκηπίου». Η καθοδική πορεία της επιρροής της Καρυστιανού είναι µια χρήσιµη προειδοποίηση. Σε κάθε περίπτωση, ο κόσµος µας δεν έχει τίποτα θετικό να περιµένει από το υπερφίαλο συνονθύλευµα της ΕΛΑΣ.
Αν µεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ διεξάγεται κυρίως η «µάχη» για τη δεύτερη θέση, εξίσου παθητική είναι η τακτική όσων δίνουν εξετάσεις για την κοινοβουλευτική επιβίωσή τους. Στον «εναποµείναντα» ΣΥΡΙΖΑ παίζουν το πολιτικό µέλλον τους παρουσιάζοντας δείγµατα «κυβερνητικής εµπειρίας» (όπως η ανεκδιήγητη πρόταση να γίνει ο ΕΦΚΑ ένα Υπερ-Ταµείο διαχείρισης της δηµόσιας περιουσίας, την ώρα που η εισφοροδιαφυγή και η εισφοροκλοπή των επιχειρήσεων έχει φτάσει τα χρέη προς τον ΕΦΚΑ στα 52 δισεκ. ευρώ!).
Στο ΜΕΡΑ25, ο Γιάνης Βαρουφάκης αποφάσισε αιφνιδίως να κάνει «άνοιγµα» προς τους µικροµεσαίους, παρουσιάζοντας όµως µια φορολογική πολιτική πρόταση που κατέληγε σε πιο γενναιόδωρες από τον Μητσοτάκη φοροαπαλλαγές προς το… µεγάλο κεφάλαιο (µε συντελεστή φορολόγησης 20% στις επιχειρήσεις από 11 ως… 500 απασχολούµενους!). Αν αυτή η κατεύθυνση συνεχιστεί, θα λειτουργήσει αποσυσπειρωτικά τόσο γύρω από το ΜΕΡΑ25, όσο και στο εκλογικό ακροατήριό του, που έχει πιο ριζοσπαστικά κοινωνικά χαρακτηριστικά.
Τέλος, στη Νέα Αριστερά συνεχίζουν να καθυστερούν στην αυτονόητη προϋπόθεση για τη συγκρότησή τους και για τις εκλογικές τους προοπτικές: στη ριζοσπαστική αριστερή αυτοκριτική για την κυβερνητική πολιτική του 2015-19, που έθεσε τα θεµέλια για τον εκφυλισµό της περιόδου 2019-23 και «έγραψε» τη θεµελιώδη συνθήκη που σήµερα οφείλουµε να ανατρέψουµε: τη συµφωνία του 2018 µε τους δανειστές.
Η αποτελεσµατική αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη έχει πλέον γίνει ζήτηµα ενός εργατικού-λαϊκού και νεολαιίστικου ξεσηκωµού από τα κάτω. Και η πολιτική και εκλογική έκφραση αυτού του υπό συγκρότηση παράγοντα, γίνεται, όλο και πιο καθαρά, ζήτηµα της ριζοσπαστικής-αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.
https://www.rproject.gr/article/ena-pligomeno-agrimi-poy-ginetai-olo-kai-pio-epikindyno
Σχόλια (0)