Η κοινοκτημοσύνη αποτελεί την πρώτη διαμόρφωση των ανθρώπινων ομάδων πληθυσμού.
Η κοινοκτημοσύνη αποτελεί τον προδιοριστικό πυρήνα του κομμουνισμού.
Η μορφή μπορεί να διαφοροποιείται κατά τι διαχρονικά αλλά ουσιαστικά παραμένει αναλλοίωτη: μια αυτοδιοικούμενη κοινότητα ιδιοπαραγωγής και ιδιοκατανάλωσης υπο την διαχειριστική ρύθμιση ενός σώματος (συνήθως) ηλικιωμένων.
Μετά την υπέρβαση της κοινοκτημονικής κατάστασης απο την ιδιωτική ιδιοκτησία τα κίνητρα σχηματισμού κοινοκτημονικών κοινοτήτων είναι συνήθως ηθικά, θρησκευτικά, ιδεολογικά και πραγματιστικά (οικονομική επιβίωση σε ατομικά αντίξοες συνθήκες). Με άλλα λόγια είχε έναν αναχωρητικό χαρακτήρα.
Ο Ένγκελς
Ο Ένγκελς αποκαλεί αυτό το σχήμα «Ουτοπικό Σοσιαλισμό» επειδή θεωρεί ότι δεν μπορεί να γενικευτεί ως Κίνημα στο επίπεδο ολόκληρης της κοινωνίας. Επομένως, το θεωρεί μηχανισμό αποσυμπίεσης της ταξικής πίεσης που χαρακτηρίζει την καπιταλιστική κοινωνία σε βάρος των χειροτεχννών της βιοτεχνικής / προβιομηχανικής εποχής, των άνεργων και των άπορων που δεν μπορεί να εξαλείψει τον βιομηχανικό καπιταλισμό αλλά μόνο να λειτουργήσει συμβιωτικά μαζί του.
Ο όρος βιωσιμότητας των κοινοκτημονικών κοινοτήτων ήταν η γνώση απο τους συμμετέχοντες του κόστους σε τρέχουσα εργασία και χρησιμοποιούμενη συσσωρευμενη εργασία (αποσβέσεις) των παραγόμενης προϊόντων και προσφερόμενων υπηρεσιών η οποια επετρεπε την (άτυπη) ατομική τήρηση ενός ισοζυγίου/ισολογισμού δούναι και λαβείν εργασίας ώστε να επιτυγχάνεται στην παραγωγή και διανομή δικαιοσύνη και ισότητα («απο τον καθένα ανάλογα, κλπ). Πρόκειται περι ενός «Ατομικού Λογισμού/Λογαριασμού αξίας” (που δεν χρειάζεται αγορές για να τεκμηριωθεί).
Όταν όμως η έλευση της βιομηχανιας φέρνει τον καταμερισμός και την απομάκρυνση της συνεργαζόμενης εργασίας, ο μέχρι τότε αυτονόητος οικονομικός λογισμός διαταράσεται και εισαγεται βαθμιαία στη θέση του ο «Οικονομικός Λογισμός της Αξίας» που παράγεται μέσω της χρήσης αγορών, δηλαδή της προσφοράς και της ζήτησης.
Ο Μαρξ
Στις νέες συνθήκες βιομηχανικού καπιταλισμού που δημιουργούνται, ο Μαρξ θεωρεί ότι οι συνεταιρισμοί αποτελούν το πλησιέστερο υποκατάστατο των κοινοκτημονικών κοινοτήτων που ο Ένγκελς έχει ήδη διασυνδέσει με το «Σχέδιο» που μετατρέπει τις Ανταλλακτικες Αξίες των αγορών σε συλλογικές Αξίες Χρήσης.
Ωστόσο, οι συνεταιρισμοί του Μαρξ δεν πέφτουν από τον γαλάζιο ουρανό αλλά προκύπτουν από τη συνεταιριστικοποίηση των καπιταλιστικών βιομηχανιών μέσω κατάληψής τους από τους προλεταρίους που εργαζονται εκεί και τώρα απεργούν και την επανέναρξη της λειτουργίας τους υπό την διεύθυνση του σχεδίου τους.
Το προλεταρικό λοιπόν κίνημα απόσπασης και συλλογικής διαχείρισης της αξίας, δηλαδή η επανάσταση, αυτομετουσιώνετσι -εφόσον ειναι επιτυχείς- στην (περίφημη) «Δικτατορία του προλεταριάτου».
Ο Μαρξ αποφεύγει να βγάλει αυτό το συμπέρασμα και σιωπά ενώ ο Ένγκελς σπεύδει να ονομάσει τη «Δικτατορία του Προλεταριάτου» «Επιστημονικό Σοσιαλισμό».
Παράλληλα αποφεύγει να υποδείξει ότι το ίδιο το «Σχέδιο» (κατάρτιση, επίβλεψη, αξιολόγηση, διόρθωση) επιφέρει τον κρατικό μονοκομματισμό του Προλεταριακού Κομμουνιστικού Κόμματος ως το μέσο διαχείρισης του.
Σχόλια (0)