Υπάρχει μια παλιά, σχεδόν παιδική μέθοδος να καταλάβεις τον κόσμο: να τον παρατηρείς. Σαν είχα ρωτήσει το πεντάχρονο ξαδερφάκι μου, τον Φοίβο, πού πάει ο ήλιος όταν δύει, θέλοντας να ξεκινήσω τη μυητική του διαδικασία στην αστροφυσική και τα μυστήρια του Σύμπαντος, με αποτελείωσε πριν καν αρχίσω, λέγοντας: Πίσω απ’ το βουνό!
Νόρα Ράλλη
Φυσικά ο Φοίβος έμενε στην επαρχία. Αν ήταν παιδί της πόλης, όχι μπρος και πίσω του τι μπαίνει και τι βγαίνει δεν θα ’ξερε, αλλά ούτε βουνό δεν θα παρατηρούσε. Ωστόσο στο χωριό, εκεί στην Ηπειρο, και βουνά είχε, και ορίζοντα και χρόνο να συνδυάσει τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων με τις γήινες αναφορές του. Ωστόσο, η παρατήρηση δεν αρκεί για να καταλάβεις τον κόσμο. Χρειάζεται και κάτι ακόμα: να ρωτάς. Οχι κατ’ ανάγκη για να πάρεις απαντήσεις – αυτές σπανίως δίνονται και υπερσπανιοτάτως είναι οι σωστές. Αλλά για να δεις πώς αντιδρά ο ερωτηθείς όταν τον εκθέτεις. Γιατί όλες οι ερωτήσεις μπορεί φαινομενικά να αναζητούν πληροφορία και γνώση, αλλά στην ουσία τους ζητούν ευθύνη. Γι’ αυτό και υπάρχει απεύθυνση. Γι’ αυτό και φοβόμαστε να τις κάνουμε. Γι’ αυτό και τις αποφεύγουμε, ενώ ταυτόχρονα είμαστε πάντα έτοιμοι να δώσουμε απαντήσεις: ακριβώς γιατί το βάρος της ερώτησης φέρει διπλή ευθύνη (αυτού που ρωτά και αυτού που ερωτάται), ενώ της απάντησης μόνο μία. Αυτού που απαντά.
Πάμε, λοιπόν, παρατηρώντας πρώτα και ρωτώντας έπειτα: Πώς λέγεται αυτός που φτιάχνει μια δικαστική αίθουσα εκατομμυρίων που δεν χωράει κανέναν; Που επενδύει στο κέλυφος και αδιαφορεί για το περιεχόμενο; Που στήνει σκηνικό δικαιοσύνης, αλλά ξεχνά να καλέσει τη δικαιοσύνη μέσα; Που μιλάει για τη «μεγαλύτερη δικαστική αίθουσα στην Ευρώπη», ενώ ξέρεις, πολύ καλά το ξέρεις, πως ούτε 57 νεκρές ψυχές δεν αντέχει;
Αυτός που αποδέχεται από καφετιέρες μέχρι μίζες εκατομμυρίων για να δώσει σε συγκεκριμένη εταιρεία τη διαχείριση δημόσιων έργων, πώς λέγεται; Αυτός που παίρνει τις αποφάσεις για το ποιος θα αναλάβει τα δημόσια έργα και η βιλάρα του είναι τοίχο τοίχο (στην κυριολεξία) με αυτού που δίνει τις μίζες, πώς λέγεται; Αυτός που έχει βάλει να παρακολουθούνται (ή παρακολουθεί και ο ίδιος και όλο του το σόι) ανώτατα κυβερνητικά στελέχη, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί, ακόμα και ξένοι αξιωματούχοι, εν καιρώ ειρήνης και δημοκρατίας και πλήρως παράνομα, λέγεται πώς; Αν ταυτόχρονα αυτός ο ίδιος δηλώνει θεματοφύλακας της εξουσίας, λέγεται κάπως αλλιώς; Αυτός που κρατάει σημειώσεις για όλους, εκτός από τον εαυτό του; Που ακούει, καταγράφει, αποθηκεύει αλλά δεν απαντά – αυτός, πώς λέγεται;
Αυτός, που από υπεύθυνος για τα οικονομικά μιας ολόκληρης χώρας γίνεται διοικητής της μεγαλύτερης τράπεζας της χώρας και λέει πως «η οικονομία πηγαίνει περίφημα», ενώ πάνω από το 1/3 του λαού της χώρας ζει κάτω (κάτω!) από το όριο της φτώχειας, πώς να τον πω ας πούμε; Αυτόν που καλύπτει; Αυτόν που τον καλύπτει; Αυτοί πώς λέγονται;
Αν στήνεις μαντρί στην ταράτσα σου και επιδοτείσαι γι’ αυτό, για πες, πώς να σε ονομάσω; Αν έχεις πανάκριβα αυτοκίνητα επειδή είσαι «μέλος κόμματος», «φίλη στελέχους», πώς λέγεσαι κυρία μου; Αν υπερκοστολογείς φάρμακα, μετέχεις σ’ ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της χώρας, κι όμως συνεχίζεις κανονικά ως υπεύθυνος της Υγείας, πώς λέγεσαι;
Μια δημοκρατία που φοβάται το φως, λέγεται πώς; Που στηρίζει κράτη-δολοφόνους και πολέμους συμφερόντων; Μια δικαιοσύνη που δεν σε «χωράει» λέγεται κάπως; Που περιορίζεται σε αίθουσες μικρότερες από τα ερωτήματα που την αφορούν; Που μοιάζει να λειτουργεί καλύτερα όταν δεν τη βλέπει κανείς;
Εσύ που τα ζεις όλα αυτά, για πες μου τ’ όνομά σου: ποιος είσαι; Που ποτέ δεν ρωτάς, μήτε παρατηρείς. Που στρέφεις το βλέμμα, που το μουγκώνεις.
Η αγρότισσα από το Μεσολόγγι που δώρισε ένα ασθενοφόρο στο κράτος λεγόταν Αθηνά Παπαχρήστου. Η αρχόντισσα που έδωσε τα πάντα για τον Αγώνα λεγόταν Μαντώ Μαυρογένους. Ο κομμουνιστής αγωνιστής πατριώτης που δεν δέχτηκε να πάρει άλλος τη θέση του στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής ονομαζόταν Ναπολέων Σουκατζίδης.
Εσύ; Πώς λέγεσαι; Οχι ποιος είσαι, πώς λέγεσαι.
Εγώ;
https://www.efsyn.gr/stiles/hronografima/506789_pos-legetai
Σχόλια (0)