Η μαύρη συγκυβέρνηση στην Ιταλία

Η μαύρη συγκυβέρνηση στην Ιταλία

  • |

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιταλία επιβεβαίωσε τις σκοτεινές προβλέψεις για νίκη της συνασπισμένης (ακρο)Δεξιάς με πρωτιά των Φρατέλι Ντ’ Ιτάλια, του κόμματος που έχει τις ρίζες του στις διαδοχικές μεταλλάξεις του παλιού MSI (μεταπολεμικοί νοσταλγοί του Μουσολίνι).

Το κόμμα αυτό θα συ­γκυ­βερ­νή­σει, έχο­ντας ως «μι­κρούς εταί­ρους» την ακρο­δε­ξιά Λέγκα του Σαλ­βί­νι και το δεξιό «Φόρ­τσα Ιτά­λια» του Σίλ­βιο Μπερ­λου­σκό­νι, του αντι­δρα­στι­κού με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τία που υπήρ­ξε η πρω­τό­τυ­πη-ιτα­λι­κή  εκ­δο­χή «Τραμπ». Πρό­κει­ται για την αντι­δρα­στι­κό­τε­ρη κυ­βέρ­νη­ση της Ιτα­λί­ας (και ίσως της Ευ­ρώ­πης) μετά το 1945.

Πάνος Πέτρου, Ελιάνα Κόμο

Ο ρόλος της κυ­βέρ­νη­σης Ντρά­γκι

Η άλλη όψη της επι­τυ­χί­ας των Φρα­τέ­λι είναι η απο­τυ­χία όλων των άλλων κομ­μά­των. Ήταν το μο­να­δι­κό κόμμα που ενι­σχύ­θη­κε (και μά­λι­στα αλ­μα­τω­δώς) σε ψή­φους και πο­σο­στά στις κάλ­πες του Σε­πτέμ­βρη. Όχι τυ­χαία, υπήρ­ξε επί­σης το μο­να­δι­κό κόμμα το οποίο δεν συμ­με­τεί­χε σε καμία από τις δια­δο­χι­κές (και «παρά φύσιν») κυ­βερ­νή­σεις της προη­γού­με­νης τα­ρα­χώ­δους 4ε­τί­ας, με ση­μείο κα­μπής την άρ­νη­σή τους να συμ­με­τέ­χουν στην εξα­κομ­μα­τι­κή-τε­χνο­κρα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση Ντρά­γκι που τους κα­τέ­στη­σε τη μο­να­δι­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Στις κάλ­πες του Σε­πτέμ­βρη, ητ­τή­θη­καν όλα (!) τα κόμ­μα­τα του κυ­βερ­νη­τι­κού συ­να­σπι­σμού και οι εκλο­γι­κοί καρ­ποί πήγαν στο κόμμα της Με­λό­νι.

Η ακρο­δε­ξιά και ο συ­σχε­τι­σμός

Έχει μια ση­μα­σία -για την απο­τύ­πω­ση του κοι­νω­νι­κού συ­σχε­τι­σμού και για την προ­σπά­θεια ερ­μη­νεί­ας του φαι­νο­μέ­νου της ανό­δου της Με­λό­νι- να ση­μειώ­σου­με ότι η «δεξιά πο­λυ­κα­τοι­κία» πα­ρέ­μει­νε στα­θε­ρή στη  συ­νο­λι­κή επιρ­ροή της, κερ­δί­ζο­ντας 12,3 εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους (πε­ρί­που όσες και το 2018). Αλλά στο εσω­τε­ρι­κό της, υπήρ­ξε μια τε­ρά­στια ανα­τρο­πή του συ­σχε­τι­σμού, με τους Φρα­τέ­λι να «λε­η­λα­τούν» μα­ζι­κά την εκλο­γι­κή βάση και της Λέγκα και του Φόρ­τσα Ιτά­λια. Το «ισο­ζύ­γιο» είναι εντυ­πω­σια­κά ακρι­βές: Ο Σαλ­βί­νι και ο Μπερ­λου­σκό­νι έχα­σαν αθροι­στι­κά 5,6 εκα­τομ­μύ­ρια ψη­φο­φό­ρους και η Με­λό­νι κέρ­δι­σε 5,9 εκα­τομ­μύ­ρια.

Με την αποχή να αυ­ξά­νε­ται εντυ­πω­σια­κά για τα δε­δο­μέ­να της Ιτα­λί­ας, η στα­θε­ρό­τη­τα της συ­να­σπι­σμέ­νης Δε­ξιάς με­τα­φρά­στη­κε σε 44% (από 37% το 2018). Ο εκλο­γι­κός νόμος με τη σειρά του «με­τέ­φρα­σε» αυτό το πο­σο­στό σε άνετη πλειο­ψη­φία εδρών (καθώς τα κοινά δεξιά ψη­φο­δέλ­τια σά­ρω­σαν τη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­νό­τη­τα των «μο­νο­ε­δρι­κών»).

Ασφα­λώς τί­πο­τε από αυτά δεν είναι λόγος κα­θη­συ­χα­σμού. Η μία όψη του προ­βλή­μα­τος είναι ότι «ο λαός της Δε­ξιάς» πα­ρα­μέ­νει ο πλέον ενερ­γο­ποι­η­μέ­νος εκλο­γι­κά και η άλλη αφορά το φαι­νό­με­νο της διαρ­κούς ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σής του. Κά­πο­τε, σε αυτό τον «χώρο» κυ­ριαρ­χού­σε ο Μπερ­λου­σκό­νι, έχο­ντας ως «μι­κρούς εταί­ρους» τα ακρο­δε­ξιά κόμ­μα­τα. Το 2018, ο «μπερ­λου­σκο­νι­σμός» μπήκε σε κρίση και ο Σαλ­βί­νι ανέ­δει­ξε την ακρο­δε­ξιά (πλην αρ­κε­τά «θε­σμο­ποι­η­μέ­νη») Λέγκα σε ηγε­τι­κή δύ­να­μη της Δε­ξιάς. Οι κυ­βερ­νη­τι­κές πε­ρι­πέ­τειες της Λέγκα έφε­ραν πλέον τους με­τα-φα­σί­στες Φρα­τέ­λι σε θέση κυ­ρί­αρ­χης δύ­να­μης του «χώρου».

Τι απέ­γι­ναν οι τζια­λο­ρό­σι; 

Μετά την πτώση της πρώ­της κυ­βέρ­νη­σης Κόντε με την έξοδο του Σαλ­βί­νι από την συ­γκυ­βέρ­νη­ση με τα Πέντε Αστέ­ρια, ως εναλ­λα­κτι­κός κυ­βερ­νη­τι­κός πόλος απέ­να­ντι στο δια­μορ­φού­με­νο δεξιό συ­να­σπι­σμό εμ­φα­νί­στη­κε το μπλοκ των «τζια­λο­ρό­σι» (κοκ­κι­νο­κί­τρι­νοι), από τα χρώ­μα­τα του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος και του Κι­νή­μα­τος 5 Αστέ­ρων (Κ5Α). Το μπλοκ αυτό κα­τα­κερ­μα­τί­στη­κε και ητ­τή­θη­κε στις εκλο­γές.

Το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα (PD) έχασε 800 χι­λιά­δες ψή­φους και πα­ρέ­μει­νε κα­θη­λω­μέ­νο στο 19%, όσο ήταν και το ιστο­ρι­κό του χα­μη­λό το 2018. Ο κε­ντρο­α­ρι­στε­ρός συ­να­σπι­σμός του συ­γκέ­ντρω­σε 26%, με τη συμ­μα­χία «Πρά­σι­νοι-Αρι­στε­ρά» να απο­τε­λεί το μο­να­δι­κό δο­ρυ­φό­ρο του που μπό­ρε­σε να μπει στη Βουλή, ξε­περ­νώ­ντας το 3%. Η συ­μπε­ρί­λη­ψη ακόμα κι αυτού του με­τριο­πα­θώς αρι­στε­ρού και από­λυ­τα δο­ρυ­φο­ρο­ποι­η­μέ­νου συμ­μά­χου όμως, απο­τέ­λε­σε αιτία δια­ζυ­γί­ου με τον ιτα­λι­κό «μα­κρο­νι­σμό», τη συμ­μα­χία Ρέν­τσι-Κα­λέ­ντα που βρήκε τον κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό συ­να­σπι­σμό πολύ… αρι­στε­ρό (!) για τα γού­στα της και επέ­λε­ξε την αυ­τό­νο­μη κά­θο­δο (7,8%).

Την ίδια ώρα, το PD, σε αντί­στοι­χη λο­γι­κή με τον Ρέν­τσι, δεν επε­δί­ω­ξε καν τη συμ­μα­χία με το Κ5Α. Με στενά εκλο­γι­κί­στι­κη λο­γι­κή, κάτι τέ­τοιο θα ενί­σχυε τις προ­ο­πτι­κές τους απέ­να­ντι στη Δεξιά, λόγω του συ­στή­μα­τος των πολ­λών μο­νο­ε­δρι­κών. Μόνο που το Κ5Α, υπό τη νέα ηγε­σία του Κόντε, είχε μπει σε μια τρο­χιά δια­φο­ρο­ποί­η­σης από τον Ντρά­γκι κι επι­στρο­φής στις πιο φι­λο­λαϊ­κές πτυ­χές του πα­λιού «λαϊ­κι­σμού» του, προ­κει­μέ­νου να επι­βιώ­σει. Και για τη ση­με­ρι­νή ηγε­σία του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος, η από­λυ­τη κι αναμ­φι­σβή­τη­τη «αξιο­πι­στία» της απέ­να­ντι στην Κον­φι­ντού­στρια μέ­τρη­σε πα­ρα­πά­νω από ψή­φους κι έδρες.

Για το ίδιο το Κ5Α, η «αρι­στε­ρό­στρο­φη» επι­λο­γή του Κόντε απο­δεί­χθη­κε σω­τή­ρια. Συ­γκρα­τή­θη­κε στο 15% και την τρίτη θέση, ανα­κό­πτο­ντας την πο­ρεία θε­α­μα­τι­κής εξα­έ­ρω­σης στην οποία είχε βρε­θεί, καθώς το κά­πο­τε «αντι­συ­στη­μι­κό» κόμμα συμ­με­τεί­χε σε όλες (!) τις πα­ραλ­λα­γές συ­να­σπι­σμών που κυ­βέρ­νη­σαν τα τε­λευ­ταία 4 χρό­νια, έχο­ντας να επι­δεί­ξει μια χού­φτα θε­τι­κά μέτρα και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα αρ­νη­τι­κά. Το ότι ανέ­κο­ψε την πο­ρεία προς την εξα­φά­νι­ση -αν και εντυ­πω­σια­κό με βάση τα προ­γνω­στι­κά- δεν αναι­ρεί βέ­βαια την με­γά­λη πτώση των «Πε­ντά­στε­ρων» σε σχέση με το 2018, όταν ανα­δεί­χθη­καν με­γα­λύ­τε­ρο κόμμα της Ιτα­λί­ας. Το Κ5Α βρέ­θη­κε από τα 10,7 εκατ. ψή­φους στις 4,3! Υπήρ­ξε το με­γα­λύ­τε­ρο θύμα της πολύ αυ­ξη­μέ­νης απο­χής, όπως προ­κύ­πτει από την τε­ρά­στια έκτα­ση που είχε αυτή στη νότια Ιτα­λία (πάνω από 50%), το «κά­στρο» των Πε­ντά­στε­ρων. Αντί­στρο­φα, η συμ­με­το­χή πα­ρέ­μει­νε πιο υψηλή στο Βορρά, το πα­ρα­δο­σια­κό «κά­στρο» της Λέγκα, το οποίο άλ­λα­ξε ιδιο­κτη­σία και πέ­ρα­σε στη Με­λό­νι.

Τι να πε­ρι­μέ­νου­με από τη νέα κυ­βέρ­νη­ση

Η επό­με­νη μέρα θα έχει πε­ρι­πέ­τειες για το νέο κυ­βερ­νη­τι­κό συ­να­σπι­σμό. Η μάχη για τα πόστα (όπου ο προ­ε­κλο­γι­κός δια­γκω­νι­σμός με­τα­ξύ Σαλ­βί­νι-Μπερ­λου­σκό­νι αφε­νός και Με­λό­νι αφε­τέ­ρου είναι κοινό μυ­στι­κό), η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή (παρά τα να­τοϊ­κά δια­πι­στευ­τή­ρια της Με­λό­νι), πτυ­χές του οι­κο­νο­μι­κού προ­γράμ­μα­τος (η Με­λό­νι είναι κα­θα­ρή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη, ενώ ο Σαλ­βί­νι πα­σχί­ζει να δια­τη­ρή­σει λίγο από τον «λαϊ­κι­σμό» του πχ. στην ηλι­κία συ­ντα­ξιο­δό­τη­σης), είναι κά­ποια από τα  άγνω­στα. Τα τρία κόμ­μα­τα συ­να­σπί­στη­καν προ­ε­κλο­γι­κά με έναν ελά­χι­στο προ­γραμ­μα­τι­κό-ιδε­ο­λο­γι­κό κοινό συ­ντε­λε­στή, αφή­νο­ντας τα άλλα «για αρ­γό­τε­ρα».

Αλλά, αναμ­φί­βο­λα, η επό­με­νη μέρα θα είναι πολύ σκλη­ρή για τους αν­θρώ­πους μας. Αφε­νός, γιατί αυτός ο ελά­χι­στος κοι­νός συ­ντε­λε­στής αφο­ρού­σε 3 σκλη­ρά ζη­τή­μα­τα: Σκαν­δα­λώ­δης φο­ρο­λο­γι­κή εύ­νοια των επι­χει­ρή­σε­ων και των εύ­πο­ρων («ενιαί­ος φόρος 15%» για πλού­σιους και φτω­χούς, επι­χει­ρή­σεις και ερ­γα­ζό­με­νους), ανα­τρι­χια­στι­κή κλι­μά­κω­ση του ρα­τσι­σμού («ναυ­τι­κός απο­κλει­σμός» των χωρών από όπου επι­χει­ρούν να πε­ρά­σουν με­τα­νά­στες-στριες) και ανα­βάθ­μι­ση του σε­ξι­σμού (με το μα­νι­φέ­στο της Με­λό­νι να έχει ως πρώτο και εκτε­νές κε­φά­λαιο μια αντι­φε­μι­νι­στι­κή και αντι-ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ πο­λι­τι­κή «στή­ρι­ξης των γεν­νή­σε­ων και της φυ­σιο­λο­γι­κής οι­κο­γέ­νειας»).

Έπει­τα, στο πεδίο της οι­κο­νο­μι­κής στρα­τη­γι­κής, πέρα από μι­κρο­δια­φο­ρές, ο προ­σα­να­το­λι­σμός είναι σαφής. Όπως πα­ρα­δέ­χτη­κε το νού­με­ρο 2 των Φρα­τέ­λι, ο επό­με­νος προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός θα γρα­φτεί «με 4 χέρια» (υπο­νο­ώ­ντας τη συμ­με­το­χή του Ντρά­γκι). Και -όπως δί­δα­ξε πρώ­τος ο Σαλ­βί­νι ως υπουρ­γός- οι δυ­σκο­λί­ες που θα προ­κύ­πτουν από αυτή την αντι­λαϊ­κή οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, θα επι­χει­ρεί­ται να αντι­με­τω­πι­στούν με πλειο­δο­σί­ες στην αντι­δρα­στι­κή πο­λι­τι­κή στο πεδίο των δι­καιω­μά­των, που απο­τε­λεί «συ­νε­κτι­κό ιστό» του εθνι­κο­ρα­τσι­στι­κού δια­τα­ξι­κού μπλοκ.

Το κί­νη­μα και η Αρι­στε­ρά

Ανα­με­νό­με­νο δυ­στυ­χώς ήταν το απο­τέ­λε­σμα της Unione Popolare (1,4%, 400 χι­λιά­δες ψήφοι), ελά­χι­στα πάνω από το αντί­στοι­χο της Potere Al Popolo πριν 4 χρό­νια. Όπως γρά­φουν οι σύ­ντρο­φοι της Sinistra Anticapitalista:

«Πέ­ρα­σαν χρό­νια που δεν υπήρ­χε ούτε η δυ­να­τό­τη­τα ούτε η θέ­λη­ση να οι­κο­δο­μη­θεί ένα κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό σχέ­διο αξιό­πι­στο στα μάτια της τάξης, ικανό να επι­διώ­ξει πραγ­μα­τι­κή σύ­γκλι­ση, ικανό να ανοι­κο­δο­μή­σει μια Αρι­στε­ρά τα­ξι­κή και εναλ­λα­κτι­κή… πράγ­μα­τα που δεν διορ­θώ­νο­νται στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο…».

Πράγ­μα­τι, ένα από τα μό­νι­μα προ­βλή­μα­τα της ιτα­λι­κής ρι­ζο­σπα­στι­κής/αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς είναι οι βια­στι­κές από­πει­ρες να πα­ρου­σιά­σουν «εναλ­λα­κτι­κή» καθώς πλη­σιά­ζει η κάλπη, σε ένα φόντο αρ­νη­τι­κού συ­σχε­τι­σμού και υπο­χώ­ρη­σης των αγώ­νων, όπου ελά­χι­στα έχουν γίνει για να πα­ρου­σια­στεί μια «εναλ­λα­κτι­κή» σε αυτό το βα­θύ­τε­ρο πρό­βλη­μα, που εξη­γεί και τις χα­μη­λές εκλο­γι­κές επι­δό­σεις.

Γρά­φουν οι Ιτα­λοί σύ­ντρο­φοι για την επό­με­νη μέρα και τα κα­θή­κο­ντα όσων συμ­με­τεί­χαν (ή στή­ρι­ξαν εκλο­γι­κά) την Unione Popolare:

«Απο­φα­σι­στι­κό ρόλο θα παί­ξει ένας προ­σα­να­το­λι­σμός και μια πρα­κτι­κή που θα εμπλέ­κει τις δια­θέ­σι­μες δυ­νά­μεις στην ανοι­κο­δό­μη­ση του τα­ξι­κού κι­νή­μα­τος, με αφε­τη­ρία τις γει­το­νιές και τα λαϊκά στρώ­μα­τα που βα­σα­νί­ζο­νται από την κρίση και το κό­στος ζωής, αλλά και τους χώ­ρους δου­λειάς και τα συν­δι­κά­τα, που θα είναι πιο απο­φα­σι­στι­κά από ποτέ στο να κά­νου­με τη ζωή της Με­λό­νι δύ­σκο­λη…».

Η CGIL ορ­γα­νώ­νει το συ­νέ­δριό της, όπου ένα αρι­στε­ρό-αντι­πο­λι­τευ­τι­κό ρεύμα θα έχει την ευ­και­ρία να συ­νο­μι­λή­σει με χι­λιά­δες ερ­γά­τες κι ερ­γά­τριες και να αμ­φι­σβη­τή­σει την πα­θη­τι­κό­τη­τα που έχει επι­βλη­θεί εδώ και χρό­νια στη με­γά­λη συ­νο­μο­σπον­δία. Τα συν­δι­κά­τα βάσης, που έχουν ση­κώ­σει αρ­κε­τά σκλη­ρά και κρί­σι­μα μέ­τω­πα (όπως η ορ­γά­νω­ση χώρων με με­γά­λη με­τα­να­στευ­τι­κή πα­ρου­σία, π.χ. logistics), επί­σης έχουν ρόλο να παί­ξουν, ξε­περ­νώ­ντας σε­χτα­ρι­στι­κά λάθη. Όλες οι συν­δι­κα­λι­στι­κές δυ­νά­μεις θα ανα­με­τρη­θούν με μια πιε­στι­κή συ­γκυ­ρία. Όπως ανα­φέ­ρει η με­τε­κλο­γι­κή ανα­κοί­νω­ση της S. A.:

«Είναι δύ­σκο­λο να φα­ντα­στεί κα­νείς ότι θα αλ­λά­ξουν πο­ρεία, πέρα από τις εθι­μο­τυ­πι­κές δρά­σεις, αν και η CGIL είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη πλέον να δώσει την ιδιαί­τε­ρη προ­σο­χή που δί­νουν και οι φα­σι­στι­κές δυ­νά­μεις στα γρα­φεία και στα σύμ­βο­λά της… Πα­ρα­κο­λου­θού­με με προ­σο­χή και συμ­με­τέ­χου­με στη συ­ζή­τη­ση των συν­δι­κά­των βάσης που διε­ρευ­νούν μια γε­νι­κευ­μέ­νη πρω­το­βου­λία το φθι­νό­πω­ρο, και που κα­λού­νται να δεί­ξουν την επι­χει­ρη­σια­κή και πο­λι­τι­κή ωρι­μό­τη­τα που απαι­τούν οι και­ροί».

Σε αυτό το κρί­σι­μο μέ­τω­πο της κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, χρειά­ζε­ται να γί­νουν πολλά, αλλά υπάρ­χει μια πρώτη κι­νη­τι­κό­τη­τα.

Την 1η Οκτώ­βρη, έγινε στη Ρώμη η «συ­νέ­λευ­ση για σύ­γκλι­ση», που ενο­ποιεί οι­κο­λο­γι­κές ορ­γα­νώ­σεις (X-Rebelion, Fridays for Future κ.ά.), συν­δι­κά­τα βάσης, την ερ­γα­τι­κή συλ­λο­γι­κό­τη­τα GKN (που έπαι­ξε εμ­βλη­μα­τι­κό ρόλο στην «από τα κάτω» απερ­για­κή νίκη στη Φλω­ρε­ντία), συ­ντο­νι­σμούς με­τα­να­στευ­τι­κών συλ­λο­γι­κο­τή­των κ.ά. Ορ­γα­νώ­νουν μια «δια­δή­λω­ση της σύ­γκλι­σης» στις 22 Οκτώ­βρη στην (ιστο­ρι­κά φορ­τι­σμέ­νη) Μπο­λό­νια. Εν­διά­με­σα, στις 8 Οκτώ­βρη, η CGIL ορ­γα­νώ­νει δια­δή­λω­ση στη Ρώμη, η οποία αφορά τα οι­κο­νο­μι­κά αι­τή­μα­τα που προ­ω­θεί, αλλά συ­μπί­πτει και με τον ένα χρόνο από τη φα­σι­στι­κή ει­σβο­λή στα γρα­φεία της (9 Οκτώ­βρη 2021), οπότε θα συν­δυα­στεί με το αντι­φα­σι­στι­κό μή­νυ­μα κι ένα πα­νη­γυ­ρι­κό «άνοιγ­μα των γρα­φεί­ων» στο ευρύ κοινό την επο­μέ­νη της δια­δή­λω­σης.

Ούτε «φα­σι­στι­κό κα­θε­στώς», ούτε «άλλη μια κυ­βέρ­νη­ση»

Υπάρ­χουν κά­ποιοι συμ­βο­λι­σμοί που προ­κα­λούν ανα­τρι­χί­λα. Ένα χρόνο πριν, στα 100 χρό­νια από την κα­τα­στρο­φή των Ερ­γα­τι­κών Κέ­ντρων από τους με­λα­νο­χί­τω­νες, η Φουόρ­τσα Νουό­βα ει­σέ­βαλ­λε και διέ­λυ­σε τα γρα­φεία της CGIL στη Ρώμη, στο φως της ημέ­ρας, επι­κε­φα­λής ενός ευ­ρύ­τε­ρου πλή­θους (ενά­ντια στο Green Pass) 10.000 δια­δη­λω­τών. Και φέτος, οι πο­λι­τι­κοί από­γο­νοι των νο­σταλ­γών του Μου­σο­λί­νι κερ­δί­ζουν την πρω­θυ­πουρ­γία 100 χρό­νια μετά την «Πο­ρεία στη Ρώμη» και την ανά­λη­ψη της εξου­σί­ας από τον «Ντού­τσε». Πα­ρα­μέ­νουν βέ­βαια συμ­βο­λι­σμοί. Το «ντου» της Φουόρ­τσα Νουό­βα δεν συ­γκρί­νε­ται με τη φυ­σι­κή διά­λυ­ση των ερ­γα­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων σε όλη την Ιτα­λία. Μια με­τε­ω­ρι­κή εκλο­γι­κή άνο­δος δεν μπο­ρεί να συ­γκρι­θεί ως φαι­νό­με­νο με τη «μαύρη διε­τία» του 1920-21. Δεν χρειά­ζε­ται ασφα­λώς να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς να γε­μί­σουν οι δρό­μοι της Ιτα­λί­ας από με­λα­νο­χί­τω­νες για να ανη­συ­χή­σει πραγ­μα­τι­κά.  Ανα­δη­μο­σιεύ­ου­με με­τε­κλο­γι­κό ση­μεί­ω­μα της Ελιά­να Κόμο για το χα­ρα­κτή­ρα της νέας κυ­βέρ­νη­σης. 

Δεν είναι έκ­πλη­ξη [το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών], αν και είναι τόσο κακό που μας σο­κά­ρει, με κίν­δυ­νο να μας απο­θαρ­ρύ­νει ή να μας κάνει να χά­σου­με τη διαύ­γειά μας. Γράφω αυτές τις λέ­ξεις για να απο­τρέ­ψω αυτόν τον κίν­δυ­νο, πρώτα από όλα για τον εαυτό μου.

Είναι απλού­στευ­ση να πούμε ότι βρε­θή­κα­με υπό [νέο] κα­θε­στώς, αλλά είναι απλού­στευ­ση και να λέμε ότι οι κυ­βερ­νή­σεις «είναι όλες ίδιες».

Δεν πι­στεύω ότι την πε­ρα­σμέ­νη Δευ­τέ­ρα ξυ­πνή­σα­με στο 1922. Ας μην απλου­στεύ­ου­με. Επι­πλέ­ον, αυτό το επι­χεί­ρη­μα δεν λει­τούρ­γη­σε καν στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Αντί­θε­τα, πα­γί­ω­σε την υπο­στή­ρι­ξη για τους Φρα­τέ­λι και έστρε­ψε όλη την προ­σο­χή στην ηγέ­τι­δά τους.

Αλλά επί­σης δεν είναι αλή­θεια ότι «τί­πο­τε δεν άλ­λα­ξε» γιατί «όλοι είναι ίδιοι» και η νέα κυ­βέρ­νη­ση θα εφαρ­μό­σει τις ίδιες αντι­λαϊ­κές πο­λι­τι­κές με τον Ντρά­γκι. Ναι θα τις εφαρ­μό­σει. Τόσο πολύ που η Κον­φι­ντού­στρια και οι αγο­ρές δεν τα­ρά­χθη­καν κα­θό­λου. Αλλά δεν είναι αλή­θεια ότι δεν αλ­λά­ζει τί­πο­τα.

Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι πάντα πιο σύν­θε­τη από τις απλου­στεύ­σεις. Αντι­με­τω­πί­ζου­με μια αντι­δρα­στι­κή δεξιά κυ­βέρ­νη­ση, νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νη από μια με­γά­λη λαϊκή ψήφο, που δεν αυ­ξή­θη­κε σε από­λυ­τους αριθ­μούς σε σύ­γκρι­ση με 5 χρό­νια πριν, αλλά δια­θέ­τει μια στι­βα­ρή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία, ικανή να αντέ­ξει.

Στο επί­πε­δο της οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, πι­στεύω ότι θα προ­ω­θή­σει τις ίδιες αντι­λαϊ­κές πο­λι­τι­κές με τον Ντρά­γκι. Στο επί­πε­δο των δι­καιω­μά­των, των εκτρώ­σε­ων, των επα­να­προ­ω­θή­σε­ων στη θά­λασ­σα, της κα­τα­στο­λής, των με­τα­να­στών, των αλ­λα­γών στο Σύ­νταγ­μα, πι­στεύω αντί­θε­τα ότι πρέ­πει να κα­τα­νο­ή­σου­με ότι υπάρ­χει αλ­λα­γή φάσης. Με έναν πό­λε­μο να εξε­λίσ­σε­ται στην καρ­διά της Ευ­ρώ­πης, τα με­τε­κλο­γι­κά συγ­χα­ρη­τή­ρια από τον Ορ­μπάν, την Λεπέν και τον Μπολ­σο­νά­ρο, δεί­χνουν τον κίν­δυ­νο.

Το να πι­στεύ­ου­με ότι πρό­κει­ται απλώς για άλλη μια κυ­βέρ­νη­ση είναι εξί­σου αφε­λές με το να πι­στεύ­ου­με ότι βρε­θή­κα­με υπό [νέο] κα­θε­στώς και πρέ­πει να κα­τα­φύ­γου­με είτε στη Γαλ­λία είτε στα βουνά.

Αντί για αυτά [τα λάθη], ας έχου­με κα­θα­ρό μυαλό. Ας προ­ε­τοι­μα­στού­με για κοι­νω­νι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση -και στο οι­κο­νο­μι­κό μέ­τω­πο και στο μέ­τω­πο της ει­ρή­νης και των δι­καιω­μά­των. Με όλες τις δυ­σκο­λί­ες κι­νη­το­ποί­η­σης που έχου­με, οι οποί­ες δεν θα είναι λι­γό­τε­ρες από όσες εί­χα­με και πριν.

Ας απο­φύ­γου­με επί­σης, πα­ρα­κα­λώ, κι ένα άλλο απα­ρά­δε­κτο λάθος: «Ας τους αφή­σου­με να κυ­βερ­νή­σουν», «η αντι­πο­λί­τευ­ση γί­νε­ται επί της ου­σί­ας». ΟΧΙ. Ξέ­ρου­με πολύ καλά ήδη την ουσία αυτών των κυ­ρί­ων. Όπως γνω­ρί­ζα­με ήδη την ουσία του Ντρά­γκι και γι’ αυτό επι­κρί­να­με τον γραμ­μα­τέα της CGIL που τον συ­νε­χά­ρη κατά την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων του.

Οπότε, ούτε βήμα πίσω. Απαι­τού­με από την CGIL να προ­ε­τοι­μά­σει την κοι­νω­νι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση σε αυτή την κυ­βέρ­νη­ση, με αφε­τη­ρία τη δια­δή­λω­ση στις 8 Οκτώ­βρη στη Ρώμη: Για τους μι­σθούς, για τις συ­ντά­ξεις, για τους ακρι­βούς λο­γα­ρια­σμούς, ενά­ντια στον πό­λε­μο, ενά­ντια στην κλι­μα­τι­κή κρίση. Αλλά και υπέρ των δι­καιω­μά­των.

Εί­μα­στε πε­ρή­φα­να αντι­φα­σίστ(ρι)ες και δεν μπο­ρού­με παρά να εί­μα­στε ενά­ντια σε αυτήν την κυ­βέρ­νη­ση. Στην ουσία και στις καρ­διές μας.

*Η Ελιά­να Κόμο είναι μέλος της Sinistra Anticapitalista. Το κεί­με­νο δη­μο­σιεύ­τη­κε στο anticapitalista.org με τίτλο «ενά­ντια σε αυτή την κυ­βέρ­νη­ση, επί της ου­σί­ας και από καρ­διάς»

rproject.g

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.