Η κρίση στη Γαλλία

Οι τελευταίες εξελίξεις στη Γαλλία ήρθαν να υπενθυµίσουν ότι η πολιτική/καθεστωτική κρίση στην οποία έχει µπει η χώρα τα τελευταία χρόνια, ξεδιπλώνεται αργόσυρτα, αλλά είναι βαθιά.

Η συ­ζή­τη­ση είχε ανά­ψει από το κα­λο­καί­ρι, όταν έγινε γνω­στό ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός Φραν­σουά Μπαϊ­ρού ετοι­µά­ζει πε­ρι­κο­πές 44 δισ. για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σµό του επό­µε­νου έτους, πα­γώ­νο­ντας κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες και κα­ταρ­γώ­ντας αρ­γί­ες. Με­τα­φέ­ρο­ντας το κλίµα, τα κα­θε­στω­τι­κά ΜΜΕ εκτι­µού­σαν ότι -πέρα από τις γρα­µµές της κυ­βέρ­νη­σης µειο­ψη­φί­ας- κα­νείς δεν πρό­κει­ται να στη­ρί­ξει αυτά τα µέτρα, πα­ρό­τι «υπάρ­χει ευ­ρύ­τε­ρη συ­ναί­νε­ση ως προς την ανά­γκη να αντι­µε­τω­πι­στεί το έλ­λει­µµα». Με­τέ­φε­ραν επί­σης ότι υπάρ­χει «ευ­ρύ­τε­ρη συ­ναί­νε­ση ως προς την ανά­γκη εξο­πλι­σµών». 

Πάνος Πέτρου

Αυτές οι συ­ναι­νέ­σεις λένε πολλά για την κα­τά­στα­ση πνευ­µά­των στον πο­λι­τι­κό κόσµο της Γαλ­λί­ας, αλλά και όλης της Ευ­ρώ­πης. Όχι στα ελ­λεί­µµα­τα και την αύ­ξη­ση του χρέ­ους. Αλλά ναι στις θη­ριώ­δεις πο­λε­µι­κές δα­πά­νες! Αυτή η αντί­φα­ση προ­φα­νώς µπο­ρεί να επι­λυ­θεί µόνο µε µια έντα­ση της λι­τό­τη­τας σαν αυτή που ει­ση­γεί­ται ο Μπαϊ­ρού.

Στις 25 Αυ­γού­στου, ο Γάλ­λος πρω­θυ­πουρ­γός πέ­τα­ξε τη βόµβα, ανα­κοι­νώ­νο­ντας ότι θα ζη­τή­σει ψήφο εµπι­στο­σύ­νης από ένα κοι­νο­βού­λιο στο οποίο δεν δια­θέ­τει επαρ­κείς συ­µµά­χους και στη­ρί­γµα­τα για να επι­βιώ­σει. Στο διε­θνή Τύπο, κά­ποιοι εκτι­µούν ότι πρό­κει­ται για «ηρω­ι­κή έξοδο» µε το βλέ­µµα στις προ­ε­δρι­κές του 2027. Ο Μπαϊ­ρού θα απευ­θυν­θεί στο κε­ντρώο ακρο­α­τή­ριο που επι­θυ­µεί «στα­θε­ρό­τη­τα», ως ο άν­θρω­πος που προει­δο­ποί­η­σε πρώ­τος για την απει­λή που θα αντι­µε­τω­πί­σει η Γαλ­λία, αλλά δεν ει­σα­κού­στη­κε. Από την άλλη, κά­ποιες «ανώ­νυ­µες πηγές» από το προ­ε­δρι­κό κοι­νο­βου­λευ­τι­κό µπλοκ, εκτι­µούν ότι πε­τώ­ντας το γάντι της «αστά­θειας», πό­ντα­ρε στην αντα­πό­κρι­ση του  ακρο­δε­ξιού Εθνι­κού Συ­να­γε­ρµού της Μαρίν Λεπέν. Το σε­νά­ριο είναι απο­κα­λυ­πτι­κό για το σε ποια «αντι­συ­στη­µι­κή» πο­λι­τι­κή πα­ρά­τα­ξη εκτι­µούν ότι είναι ευ­κο­λό­τε­ρο να στρα­φούν οι οπα­δοί της λι­τό­τη­τας µπρο­στά στις δυ­σκο­λί­ες τους.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, αν δεν προ­κύ­ψει κά­ποια µε­γά­λη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή κω­λο­τού­µπα, στις 8 Σε­πτέ­µβρη πέ­φτει µια ακόµα γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Ο Μπαϊ­ρού άντε­ξε στη θέση του πρω­θυ­πουρ­γού για 9 µήνες, κα­λύ­τε­ρα από τους 3 µήνες του Μισέλ Μπαρ­νιέ. Κα­νείς από τους δύο δεν κα­τά­φε­ρε να ψη­φί­σει προ­ϋ­πο­λο­γι­σµό του γαλ­λι­κού κρά­τους.

Μετά τον Μπαϊ­ρού, τι;

Στον γαλ­λι­κό Τύπο, ως πι­θα­νοί διά­δο­χοι που θα πά­ρουν το χρί­σµα από τον Μα­κρόν, πα­ρου­σιά­ζο­νται ο Σε­µπα­στιάν Λε­κορ­νί και ο Ζε­ράλντ Ντα­ρµα­νίν. Πρό­κει­ται για πο­λι­τι­κά στε­λέ­χη που προ­έρ­χο­νται από τις γρα­µµές της κε­ντρο­δε­ξιάς (Ρε­που­µπλι­κά­νοι), αλλά προ­σχώ­ρη­σαν στον «µα­κρο­νι­σµό» όταν ο Γάλ­λος Πρό­ε­δρος πλια­τσι­κο­λο­γού­σε στα ερεί­πια των δύο πρώην µε­γά­λων κο­µµά­των της Γαλ­λί­ας (Σο­σια­λι­στές και Ρε­που­µπλι­κά­νοι).

Ο Λε­κορ­νί είναι ο υπουρ­γός Άµυ­νας που δη­µό­σια ισχυ­ρί­ζε­ται ότι µπο­ρεί να συ­γκρο­τή­σει κυ­βέρ­νη­ση «και της Αρι­στε­ράς και της Δε­ξιάς», αλλά ιδιω­τι­κά «δια­φη­µί­ζει» ως προ­σόν τον δί­αυ­λο και την λει­τουρ­γι­κή επι­κοι­νω­νία που έχει ανα­πτύ­ξει µε την Μαρίν Λεπέν (οποία έκ­πλη­ξη για τον κά­το­χο αυτού του υπουρ­γεί­ου…).

Ο Ντα­ρµα­νίν υπήρ­ξε δια­χρο­νι­κά η ακρο­δε­ξιά φωνή στις κυ­βερ­νή­σεις Μα­κρόν, κλι­µα­κώ­νο­ντας την κα­τα­στο­λή ως υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών, κη­ρύσ­σο­ντας (πρω­το­πό­ρα τότε…) τον πό­λε­µο στο «woke» και κά­νο­ντας… δεξιά κρι­τι­κή στην Λεπέν στο ζή­τη­µα του ρα­τσι­σµού. Αυτός ο αντι­δρα­στι­κός δεν έχει κρύ­ψει τη φι­λο­δο­ξία του για τις προ­ε­δρι­κές του 2027 (όταν ο Μα­κρόν δεν θα έχει δι­καί­ω­µα να κα­τέ­βει), οπότε ίσως αρ­νη­θεί µια «απο­στο­λή αυ­το­κτο­νί­ας».

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, τα ονό­µα­τα δεί­χνουν προς τα πού κι­νού­νται οι ανα­ζη­τή­σεις του Γάλ­λου Προ­έ­δρου. Ασφα­λώς κα­νείς δεν ξέρει αν θα µπο­ρέ­σει να προ­κύ­ψει νέα κυ­βέρ­νη­ση και αν αυτή θα κα­τα­φέ­ρει κάπως να απο­φύ­γει τη µοίρα των προη­γού­µε­νων. Τον πε­ρα­σµέ­νο Ιούλη έκλει­σε ένας χρό­νος από τις τε­λευ­ταί­ες κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εκλο­γές και πλέον υπάρ­χει η δυ­να­τό­τη­τα εκ νέου προ­σφυ­γής στις κάλ­πες. Αυτό φαί­νε­ται να ζητά µια πλειο­ψη­φία στις δη­µο­σκο­πή­σεις.

Δεν δεί­χνει πι­θα­νό αυτή τη στι­γµή ούτε δεί­χνει (δη­µο­σκο­πι­κά) ικανό να ανα­τρέ­ψει θε­α­µα­τι­κά τον ση­µε­ρι­νό πα­ρα­λυ­τι­κό συ­σχε­τι­σµό. Αν µια νέα κάλπη δεν επι­λύ­σει το κοι­νο­βου­λευ­τι­κό αδιέ­ξο­δο, η δη­µο­σκο­πι­κή πλειο­ψη­φία ζητά την πα­ραί­τη­ση του Μα­κρόν. Αυτό δεί­χνει ακόµα πιο απί­θα­νο. Η πα­ραί­τη­ση δεν είναι µια σκέψη που απα­σχο­λεί τους Βο­να­πάρ­τες, ει­δι­κά όταν µπο­ρούν να οχυ­ρω­θούν πίσω από ένα προ­ε­δρο­κε­ντρι­κό σύ­στη­µα κο­µµέ­νο και ρα­µµέ­νο στα µέτρα των «ισχυ­ρών ηγε­τών».

Όµως το σκη­νι­κό στη Γαλ­λία δεν είναι οµαλό. Στον οι­κο­νο­µι­κό Τύπο, κά­ποιοι απει­λούν µε «οι­κο­νο­µι­κή κα­τα­στρο­φή» λόγω της πο­λι­τι­κής αβε­βαιό­τη­τας. Άλλοι είναι πιο ψύ­χραι­µοι, εκτι­µώ­ντας ότι δρα­µα­το­ποιεί­ται η οι­κο­νο­µι­κή κα­τά­στα­ση. Σε αυ­τούς τους δια­λό­γους µε­τα­ξύ κα­θε­στω­τι­κών φωνών, τα όρια µε­τα­ξύ πρα­γµα­τι­κών οι­κο­νο­µι­κών δε­δο­µέ­νων και πο­λι­τι­κής σκο­πι­µό­τη­τας είναι θολά.

Πα­ρέ­µβα­ση των «από κάτω»

Τα πιο εν­δια­φέ­ρο­ντα νέα θα έρ­θουν στις 10 Σε­πτέ­µβρη. Εκεί­νη τη µέρα θα πα­ρέ­µβει στους δρό­µους της Γαλ­λί­ας το κοι­νω­νι­κό κί­νη­µα, που από καιρό προ­ε­τοι­µά­ζε­ται µέσα από την πρω­το­βου­λία «Να Μπλο­κά­ρου­µε τα Πάντα», µε άλλες δυ­νά­µεις να επι­διώ­κουν µια νέα εκ­δο­χή «Κί­τρι­νων Γι­λέ­κων» και άλλες µια νέα εκ­δο­χή των µε­γά­λων απερ­γιών για το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό.

Η δυ­να­µι­κή που ανα­πτύσ­σε­ται γύρω από αυτή τη δράση, επι­τρέ­πει σε συ­ντρό­φους µας (ανα­κοί­νω­ση του NPA-L’ Anticapitaliste) να δια­τυ­πώ­νουν τον ισχυ­ρι­σµό ότι η 10η Σε­πτέ­µβρη έπαι­ξε ρόλο στην επι­λο­γή του Μπαϊ­ρού για «έξοδο» πριν από αυτήν.

Αν δεν οδή­γη­σε στην δια­φαι­νό­µε­νη πτώση της κυ­βέρ­νη­σης, σί­γου­ρα τη συ­µπλη­ρώ­νει. Με τα λόγια ενός συ­µβού­λου του Μα­κρόν που µί­λη­σε στο Politico: «Μια πο­λι­τι­κή κρίση στις 8 Σε­πτέ­µβρη, µια κοι­νω­νι­κή κρίση στις 10 Σε­πτέ­µβρη. Αυτό είναι µια κα­θε­στω­τι­κή κρίση, έτσι δεν είναι;».

Η επι­τυ­χία της ίδιας της 10ης Σε­πτέ­µβρη θα είναι εξί­σου κρί­σι­µη µε την συ­νει­δη­τή προ­σπά­θεια να απο­τε­λέ­σει αυτή αφε­τη­ρία για µια πα­ρα­τε­τα­µέ­νη ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή κι­νη­το­ποί­η­ση.

Αυτό θα είναι απο­λύ­τως κρί­σι­µο για να µην λει­τουρ­γή­σει η πο­λι­τι­κή κρίση προς όφε­λος του κό­µµα­τος της Λεπέν. Για να τεθεί µα­ζι­κά η τα­ξι­κή-αρι­στε­ρό­στρο­φη απά­ντη­ση στις πα­ραλ­λα­γές λι­τό­τη­τας που συ­ζη­τούν τα αστι­κά κό­µµα­τα. Γιατί χωρίς την δυ­να­µι­κή πα­ρέ­µβα­ση της ερ­γα­τι­κής τάξης, των κοι­νω­νι­κών κι­νη­µά­των και της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς στο δρόµο, η «κε­ντρι­κο­πο­λι­τι­κή» δυ­να­µι­κή µπο­ρεί να φέρει δυ­σά­ρε­στες εξε­λί­ξεις.

Έχει δια­φα­νεί τον τε­λευ­ταίο ένα χρόνο ότι ο Εθνι­κός Συ­να­γε­ρµός κερ­δί­ζει πό­ντους -µέσα στο κα­θε­στώς- ως επό­µε­νη κυ­βερ­νη­τι­κή δύ­να­µη και αυτό του δίνει και εκλο­γι­κό ρεύµα. Ποια άλλη δύ­να­µη µπο­ρεί να που­λή­σει πιο απο­τε­λε­σµα­τι­κά την ανά­γκη  λι­τό­τη­τας µε όρους «άµυ­νας της πα­τρί­δας» στον καιρό της εξο­πλι­στι­κής φρε­νί­τι­δας, διε­ξά­γο­ντας χωρίς «κρα­τή­µα­τα» τον κοι­νω­νι­κό πό­λε­µο που θα απαι­τη­θεί για να επι­βλη­θεί µια τέ­τοια λι­τό­τη­τα; Ενώ στο «αρι­στε­ρό ηµι­σφαί­ριο», το Σο­σια­λι­στι­κό Κόµµα δεί­χνει να προ­σα­να­το­λί­ζε­ται στον «απε­γκλω­βι­σµό» του από την τα­κτι­κή του Νέου Λαϊ­κού Με­τώ­που, δι­χα­σµέ­νο στο πρό­σφα­το συ­νέ­δριό του ανά­µε­σα σε όσους τον επι­χει­ρούν «βε­λού­δι­να» (50,9%) και όσους απαι­τούν ρητή δέ­σµευ­ση για «καµία προ­γρα­µµα­τι­κή συ­µφω­νία µε την Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία» (49,1%)…

https://rproject.gr/article/i-krisi-sti-gallia