Οι στρατιωτικοί στόχοι του Τραμπ: Αλλαγή καθεστώτος στη Βενεζουέλα;

Η κυβέρνηση Τραμπ προετοιμάζει τη μεγαλύτερη ανάπτυξη αμερικανικών πολεμικών πλοίων στην Καραϊβική από την εποχή της Κουβανικής κρίσης των πυραύλων το 1962. Στέλνει μεταξύ άλλων και το μεγαλύτερο αεροπλανοφόρο του πλανήτη.

Καθώς γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές, στις αρχές Δε­κέμ­βρη, φαι­νό­ταν ότι ο αμε­ρι­κα­νι­κός στρα­τός προ­ε­τοί­μα­ζε ένα χτύ­πη­μα στη Βε­νε­ζου­έ­λα. Μετά από μήνες διε­ξα­γω­γής μιας άνο­μης εκ­στρα­τεί­ας δο­λο­φο­νιών υπο­τι­θέ­με­νων «δια­κι­νη­τών ναρ­κω­τι­κών» σε βάρ­κες γύρω από τις ακτές της χώρας, οι ΗΠΑ απει­λούν να χτυ­πή­σουν και στο εσω­τε­ρι­κό της Βε­νε­ζου­έ­λας.

Λανς Σέλφα | μετάφραση Πάνος Πέτρου

Η κυ­βέρ­νη­ση δεν κρύ­βει το στόχο της να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σει τη Βε­νε­ζου­έ­λα. Οι New York Times ανέ­φε­ραν ότι νω­ρί­τε­ρα το Νο­έμ­βρη, ο Τραμπ ενέ­κρι­νε ένα σχέ­διο μυ­στι­κών επι­χει­ρή­σε­ων της CIA στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας. Ταυ­τό­χρο­να, όπως απέ­δει­ξαν οι Times, η κυ­βέρ­νη­ση είχε ανοί­ξει ένα κρυφό κα­νά­λι επι­κοι­νω­νί­ας με τον πρό­ε­δρο της Βε­νε­ζου­έ­λας Νι­κο­λάς Μα­δού­ρο. Η κυ­βέρ­νη­ση και ο Μα­δού­ρο συ­ζη­τού­σαν για ένα σχέ­διο όπου ο Μα­δού­ρο θα απο­χω­ρού­σε από την προ­ε­δρία για να γί­νουν εκλο­γές που θα επι­λέ­ξουν τον διά­δο­χό του.

Στα κα­τε­στη­μέ­να κέ­ντρα της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, ήδη προ­στί­θε­νται φωνές σε μια χο­ρω­δία που ζητά «αλ­λα­γή κα­θε­στώ­τος» στη Βε­νε­ζου­έ­λα. Ο εγκλη­μα­τί­ας πο­λέ­μου της επο­χής Ρί­γκαν, Έλιοτ Έι­μπραμς, έγρα­ψε στο κα­τε­στη­μέ­νο πε­ριο­δι­κό Foreign Affairs το «Πώς να ανα­τρα­πεί ο Μα­δού­ρο: Και γιατί η αλ­λα­γή κα­θε­στώ­τος είναι η μόνη διέ­ξο­δος στη Βε­νε­ζου­έ­λα».

Το πό­νη­μα του Έι­μπραμς προ­κά­λε­σε μια απά­ντη­ση από τον Φιλ Γκάν­σον του International Crisis Group, όπου έγρα­ψε για «Τον κίν­δυ­νο μιας ανα­τρο­πής του Μα­δού­ρο», υπο­στη­ρί­ζο­ντας μια στα­δια­κή με­τά­βα­ση σε μια Βε­νε­ζου­έ­λα μετά τον Μα­δού­ρο. Αυτές οι συ­ζη­τή­σεις γύρω από την «αλ­λα­γή κα­θε­στώ­τος» δεί­χνουν για άλλη μια φορά πόσο λίγο έχει εμπε­δώ­σει η αμε­ρι­κα­νι­κή άρ­χου­σα τάξη τα μα­θή­μα­τα από τις ήττες της στο Ιράκ και το Αφ­γα­νι­στάν (για να μην ανα­φερ­θού­με στο Βιετ­νάμ).

Κε­ντρι­κό ση­μείο της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας υπέρ μιας αλ­λα­γής κα­θε­στώ­τος σαν αυτή που προ­τεί­νει ο Έι­μπραμς είναι η ελ­πί­δα ότι η Βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κη αντι­πο­λί­τευ­ση θα ενο­ποι­η­θεί γύρω από μια προ­σω­πι­κό­τη­τα όπως η νι­κή­τρια του Νό­μπελ Ει­ρή­νης Μαρία Κο­ρί­να Μα­σά­δο και θα δη­μιουρ­γή­σει μια κυ­βέρ­νη­ση με νο­μι­μο­ποί­η­ση στη Βε­νε­ζου­έ­λα. Αυτή η φα­ντα­σί­ω­ση στη­ρί­ζε­ται στην υπό­θε­ση ότι η Μα­σά­δο, την οποία η Επι­τρο­πή των Νό­μπελ και πολ­λοί φι­λε­λεύ­θε­ροι διε­θνώς έχουν χα­ρα­κτη­ρί­σει ως μια αντι­φρο­νού­ντα σαν τον Βά­τσλαβ Χάβελ ή τον Νέλ­σον Μα­ντέ­λα, είναι ένα πρό­σω­πο που μπο­ρεί να ενώ­σει. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, είναι μια παλιά δεξιά πο­λι­τι­κός που υπο­στή­ρι­ξε ένα πρα­ξι­κό­πη­μα κατά του πρώην προ­έ­δρου της Βε­νε­ζου­έ­λας Ούγκο Τσά­βες το 2002 και που έχει κα­λέ­σει σε αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τιω­τι­κή πα­ρέμ­βα­ση για να ανα­τρα­πεί ο Μα­δού­ρο.

Φυ­σι­κά, αυτό που δεν εξε­τά­ζει σχε­δόν κα­νέ­νας μέσα σε αυτό το διά­λο­γο των ελίτ, είναι το εν­δε­χό­με­νο να επι­τρα­πεί στο λαό της Βε­νε­ζου­έ­λας να κα­θο­ρί­σει ο ίδιος το μέλ­λον του.

Εδώ και αρ­κε­τά χρό­νια, η Βε­νε­ζου­έ­λα έπαι­ζε το ρόλο του μπα­μπού­λα στο φα­ντα­σια­κό του Τραμπ και του MAGA. Από την μία, η υπο­τι­θέ­με­να «σο­σια­λι­στι­κή» κυ­βέρ­νη­ση της Βε­νε­ζου­έ­λας απο­τε­λεί τυ­πι­κό στόχο για την αντι­κομ­μου­νι­στι­κή πα­ρά­νοια της Δε­ξιάς, παίρ­νο­ντας τη θέση που κα­τεί­χε πα­λιό­τε­ρα στα μυαλά των δε­ξιών η Κούβα ως η πηγή των ναρ­κω­τι­κών, της πε­ρι­φε­ρεια­κής αστά­θειας και των αντι­στά­σε­ων κατά των ΗΠΑ. Από την άλλη, οι πάνω από 600.000 Βε­νε­ζου­ε­λά­νοι που, δια­φεύ­γο­ντας από την οι­κο­νο­μι­κή κα­τάρ­ρευ­ση της χώρας τους, με­τα­νά­στευ­σαν στις ΗΠΑ, έγι­ναν ο στό­χος του τρα­μπι­κού αντι­με­τα­να­στευ­τι­κού μί­σους. Ο Τραμπ κα­τη­γο­ρεί συχνά την κυ­βέρ­νη­ση της Βε­νε­ζου­έ­λας ότι πλημ­μυ­ρί­ζει τις ΗΠΑ με εγκλη­μα­τί­ες από τις φυ­λα­κές της, ενώ ψεύ­τι­κα ρε­πορ­τάζ για συμ­μο­ρί­ες Βε­νε­ζου­ε­λά­νων που κα­τα­λαμ­βά­νουν δια­με­ρί­σμα­τα και πό­λεις στις ΗΠΑ με­τα­δί­δο­νται αδιά­κο­πα από τα Μέσα που είναι φι­λι­κά προς το κί­νη­μα MAGA, όπως το Fox News.

Όμως τί­πο­τα από όλα αυτά δεν θα μπο­ρού­σε να είναι λόγος για μια ει­σβο­λή στη Βε­νε­ζου­έ­λα και την ανα­τρο­πή της κυ­βέρ­νη­σης της, έτσι δεν είναι; Γιατί απει­λεί η αμε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση να προ­χω­ρή­σει σε μια πράξη με την οποία δια­φω­νεί το 70% των ενή­λι­κων Αμε­ρι­κα­νών, όπως έδει­ξε μια πρό­σφα­τη δη­μο­σκό­πη­ση του CBS;

Οι πιο τε­μπέ­λι­κες ερ­μη­νεί­ες πε­ρι­στρέ­φο­νται γύρω από τα βρα­χυ­πρό­θε­σμα οφέλη για τον Τραμπ, που θα απο­σπά­σει την προ­σο­χή της κοι­νής γνώ­μης από άλ­λους πα­ρά­γο­ντες που απει­λούν τον πρό­ε­δρο -από τα αρ­χεία της υπό­θε­σης Επ­στάιν μέχρι την κα­τάρ­ρευ­ση των προ­σπα­θειών του να ενορ­χη­στρώ­σει στη­μέ­νες δίκες ενα­ντί­ον πο­λι­τι­κών του αντι­πά­λων. Αλλά δεν φαί­νε­ται κα­θό­λου λο­γι­κό το πώς ένας πο­λε­μι­κός αντι­πε­ρι­σπα­σμός [«wagging the dog»] θα βελ­τιώ­σει την δη­μο­φι­λία του Τραμπ -εξα­πο­λύ­ο­ντας έναν ακόμα πιο αντι­δη­μο­φι­λή πό­λε­μο!

Μια δεύ­τε­ρη γε­λοία ερ­μη­νεία που, πα­ρε­μπι­πτό­ντως, είναι αυτή που προ­ω­θεί και η κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η εκ­στρα­τεία κατά της Βε­νε­ζου­έ­λας αφορά την μάχη κατά του εμπο­ρί­ου ναρ­κω­τι­κών και της «ναρ­κω-τρο­μο­κρα­τί­ας». Έτσι δι­καιο­λό­γη­σαν τα τσι­ρά­κια του Τραμπ την εκ­στρα­τεία δο­λο­φο­νιών σε ανοι­χτές θά­λασ­σες. Οι εν­δεί­ξεις ενά­ντια σε αυτήν τη θε­ω­ρία προ­κύ­πτουν από δύο βα­σι­κά γε­γο­νό­τα: Πρώ­τον, η Βε­νε­ζου­έ­λα δεν απο­τε­λεί με­γά­λη πηγή των ναρ­κω­τι­κών που μπαί­νουν στις ΗΠΑ. Δεύ­τε­ρον, ο Τραμπ πρό­σφα­τα απέ­νει­με χάρη στον πρώην πρό­ε­δρο της Ον­δού­ρας, Χοσέ Ερ­νά­ντεζ, που εξέ­τιε 45ετή ποινή φυ­λά­κι­σης για τον ρόλο του στην ηγε­σία του καρ­τέλ δια­κί­νη­σης κο­κα­ΐ­νης.

Πα­ρό­λα αυτά η κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ θα συ­νε­χί­σει να κα­ταγ­γέ­λει τον Μα­δού­ρο για «ναρ­κω-τρο­μο­κρα­τία», οπότε θα πρέ­πει να ανα­κα­λέ­σου­με ότι ο «πό­λε­μος κατά των ναρ­κω­τι­κών» υπήρ­ξε μια στα­θε­ρή αμε­ρι­κα­νι­κή δι­καιο­λο­γία για πα­ρεμ­βά­σεις στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή από όταν εξα­φα­νί­στη­κε ο μπα­μπού­λας του «κομ­μου­νι­σμού» τη δε­κα­ε­τία του 1990.

Μια άλλη ερ­μη­νεία απο­δί­δει την στρα­τιω­τι­κή πα­ρόρ­μη­ση στον υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών Μάρκο Ρού­μπιο, που υπήρ­ξε (και ίσως είναι ακόμα;)  νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­κός και του οποί­ου όλη η πο­λι­τι­κή κα­ριέ­ρα στη­ρί­ζε­ται στον πο­λι­τι­κό μη­χα­νι­σμό των δε­ξιών Κου­βα­νο-Αμε­ρι­κα­νών στη Φλό­ρι­ντα. Οι αντι­σο­σια­λι­στι­κές κα­μπά­νιες απο­τε­λούν επί­σης τροφή για τους εύ­πο­ρους δε­ξιούς Βε­νε­ζου­ε­λά­νους που εγκα­τέ­λει­ψαν το «σο­σια­λι­σμό» και κα­τέ­φυ­γαν στα δια­με­ρί­σμα­τά τους στο Μαϊ­ά­μι, απο­τε­λώ­ντας μια νέα πηγή με­τα­να­στευ­τι­κής υπο­στή­ρι­ξης στο Ρε­που­μπλι­κα­νι­κό Κόμμα και τις συ­ντη­ρη­τι­κές πο­λι­τι­κές. Καθώς ο Τραμπ στην ουσία ανα­θέ­τει ερ­γο­λα­βι­κά τη χά­ρα­ξη πο­λι­τι­κής στον κύκλο των συ­νερ­γα­τών του, ίσως η προ­σω­πι­κή εμ­μο­νή του Ρού­μπιο να έχει γίνει επί­ση­μη αμε­ρι­κα­νι­κή πο­λι­τι­κή.

Αξί­ζει όμως να θυ­μό­μα­στε ότι ο Τραμπ στην πρώτη θη­τεία του (και ο Μπάι­ντεν στη συ­νέ­χεια) είχε επί­σης βάλει στο στό­χα­στρο τη Βε­νε­ζου­έ­λα, με τον στόχο της «αλ­λα­γής κα­θε­στώ­τος» να υπο­βό­σκει παί­ζο­ντας ρόλο στις πρά­ξεις και των δύο κυ­βερ­νή­σε­ων. Οι αμε­ρι­κα­νι­κές κυ­ρώ­σεις κατά της οι­κο­νο­μί­ας της Βε­νε­ζου­έ­λας και των πο­λι­τι­κών ηγε­τών της κα­λύ­πτουν τη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο και των δύο δια­κυ­βερ­νή­σε­ων. Οπότε δεν πρό­κει­ται απλά για προ­σω­πι­κό σχέ­διο του Ρού­μπιο.

Με τον κίν­δυ­νο να απο­δώ­σου­με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πραγ­μα­τι­κής στρα­τη­γι­κής και σχε­δια­σμού στο κα­θε­στώς Τραμπ, θα ισχυ­ρι­στού­με ότι το εν­δια­φέ­ρον του αμε­ρι­κα­νι­κού κρά­τους για τη Βε­νε­ζου­έ­λα στη­ρί­ζε­ται σε δύο πα­ρά­γο­ντες: Τον πε­τρε­λαϊ­κό πλού­το αυτής της χώρας και την (κυ­ριο­λε­κτι­κή) «δι­πλω­μα­τία των κα­νο­νιο­φό­ρων» της τρέ­χου­σας αμε­ρι­κα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης.

Ο πρώ­τος πα­ρά­γο­ντας είναι στα­θε­ρός. Σύμ­φω­να με κά­ποιες εκτι­μή­σεις, η Βε­νε­ζου­έ­λα δια­θέ­τει τα με­γα­λύ­τε­ρα κοι­τά­σμα­τα πε­τρε­λαί­ου πα­γκο­σμί­ως. Είναι συ­νε­πώς ένα στρα­τη­γι­κό τρό­παιο για την ομάδα του Τραμπ που φαί­νε­ται να θέλει να κα­τα­στή­σει τις ΗΠΑ ως το με­γα­λύ­τε­ρο πε­τρε­λαϊ­κό κρά­τος του πλα­νή­τη.

Ο δεύ­τε­ρος πα­ρά­γο­ντας αφορά την νο­σταλ­γία της κυ­βέρ­νη­σης Τραμπ για τις μέρες που οι ΗΠΑ αντι­με­τώ­πι­ζαν την Κα­ραϊ­βι­κή ως Αμε­ρι­κα­νι­κή λίμνη και το Δυ­τι­κό ημι­σφαί­ριο ως «πίσω αυλή» τους. Είτε οι ΗΠΑ εξα­πο­λύ­σουν όντως πό­λε­μο κατά της Βε­νε­ζου­έ­λας είτε όχι, η επί­δει­ξη δύ­να­μης στην Κα­ραϊ­βι­κή στέλ­νει το μή­νυ­μα ότι οι ΗΠΑ θα επι­βά­λουν την ισχύ τους στην πε­ριο­χή με πιο μο­νο­με­ρείς και μι­λι­τα­ρι­στι­κούς τρό­πους. Δεν είναι σαφές αν αυτό ισο­δυ­να­μεί με ένα συ­νο­λι­κό­τε­ρο «πίβοτ» -από την Ασία ή τη Μέση Ανα­το­λή προς τη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή. Αλλά συμ­βα­δί­ζει με τις πο­μπώ­δεις δια­κη­ρύ­ξεις του Τραμπ περί διωγ­μού των κι­νε­ζι­κών επι­χει­ρή­σε­ων από τη Ζώνη της Διώ­ρυ­γας του Πα­να­μά ή περί κα­τά­λη­ψης της Γροι­λαν­δί­ας.

Η πρό­σφα­τη πα­ρέμ­βα­ση του Τραμπ για να ενι­σχύ­σει τις προ­ο­πτι­κές του ακρο­δε­ξιού συμ­μά­χου του, Μιλέι, στις εκλο­γές στην Αρ­γε­ντι­νή, η απο­νο­μή χάρης στον Ερ­νά­ντεζ, η υιο­θέ­τη­ση του Μπου­κέ­λε του Ελ Σαλ­βα­δόρ και η πα­ρέμ­βα­ση στη Βε­νε­ζου­έ­λα ενι­σχύ­ουν τις προ­σπά­θειες των ΗΠΑ να επι­βε­βαιώ­σουν την πε­ρι­φε­ρεια­κή τους ηγε­μο­νία μέσα σε μια ανα­δυό­με­νη ομάδα συ­ντη­ρη­τι­κών και ακρο­δε­ξιών κυ­βερ­νή­σε­ων στην πε­ριο­χή. Η «ροζ πα­λίρ­ροια» της Λα­τι­νι­κής Αμε­ρι­κής έχει, προς το παρόν, υπο­χω­ρή­σει.

Τι έχουν να πουν οι σο­σια­λι­στές για τις απει­λές της κυ­βέρ­νη­σης ενά­ντια στη Βε­νε­ζου­έ­λα; Αφε­τη­ρία μας είναι η ενα­ντί­ω­ση στις αμε­ρι­κα­νι­κές πα­ρεμ­βά­σεις κάθε μορ­φής -από τις κυ­ρώ­σεις ως τον πό­λε­μο. Οι ΗΠΑ δεν έχουν κα­νέ­να δι­καί­ω­μα να κα­θο­ρί­σουν το μέλ­λον του λαού της Βε­νε­ζου­έ­λας. Μόνοι οι Βε­νε­ζου­ε­λά­νοι μπο­ρούν να το κά­νουν αυτό.

Δεν κρα­τά­με αυτήν τη στάση επει­δή πι­στεύ­ου­με ότι η κυ­βέρ­νη­ση της Βε­νε­ζου­έ­λας είναι σο­σια­λι­στι­κή. Αυτό απέ­χει πολύ από την αλή­θεια.  Παρά την αντι-ιμπε­ρια­λι­στι­κή ρη­το­ρι­κή των ηγε­τών της, η Βε­νε­ζου­έ­λα πα­ρα­μέ­νει μια κα­πι­τα­λι­στι­κή οι­κο­νο­μία την οποία επο­πτεύ­ει ένα διε­φθαρ­μέ­νο και όλο και πιο κα­τα­πιε­στι­κό κρά­τος.

Στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 2000, η κυ­βέρ­νη­ση του Προ­έ­δρου Ούγκο Τσά­βες χρη­σι­μο­ποί­η­σε τον αυ­ξα­νό­με­νο πε­τρε­λαϊ­κό πλού­το της χώρας για να επε­κτεί­νει προ­γράμ­μα­τα υγεί­ας, παι­δεί­ας και κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας. Ο Τσά­βες απο­κα­λού­σε αυτή τη δια­δι­κα­σία «σο­σια­λι­σμό του 21ού αιώνα». Κα­τά­φε­ρε εντυ­πω­σια­κές βελ­τιώ­σεις. Αλλά αυτές άρ­χι­σαν να στο­μώ­νουν στα μέσα της δε­κα­ε­τί­ας του 2010 καθώς κα­τέρ­ρε­αν οι πα­γκό­σμιες τιμές του πε­τρε­λαί­ου. Αυτές οι οι­κο­νο­μι­κές πιέ­σεις οδή­γη­σαν στην ενί­σχυ­ση της δε­ξιάς αντι­πο­λί­τευ­σης στον Τσά­βες. Ο θά­να­τος του Τσά­βες από καρ­κί­νο το 2013 άνοι­ξε το δρόμο στον Μα­δού­ρο, μια λι­γό­τε­ρο χα­ρι­σμα­τι­κή και πιο αυ­ταρ­χι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα, που τον δια­δέ­χτη­κε και ανέ­λα­βε το Μπο­λι­βα­ρια­νό κρά­τος.

Στις «καλές επο­χές» των υψη­λών τιμών του πε­τρε­λαί­ου, μια συ­νέ­πεια ήταν ο πλη­θω­ρι­σμός και η γε­νι­κευ­μέ­νη δια­φθο­ρά δη­μό­σιου-ιδιω­τι­κού τομέα. Εξαι­τί­ας αυτών, πολ­λές αλ­λη­λε­πι­δρά­σεις των πο­λι­τών με το κρά­τος είναι απο­γοη­τευ­τι­κές και βα­σι­κές δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες δεν προ­σφέ­ρο­νται ποτέ. Λίγο πριν πε­θά­νει, ο ίδιος ο Τσά­βες επέ­στη­σε την προ­σο­χή στα προ­βλή­μα­τα ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της κυ­βερ­νη­τι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας.

Αθροι­στι­κά με άλλα κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα όπως τα υψηλά επί­πε­δα εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας, η οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση προ­σέ­φε­ρε πολλά ζη­τή­μα­τα προς εκ­με­τάλ­λευ­ση από τη Δεξιά, ει­δι­κά στην προ­σπά­θειά της να προ­σελ­κύ­σει τμή­μα­τα των με­σο­στρω­μά­των που προη­γου­μέ­νως ψή­φι­ζαν τον Τσά­βες. Η κυ­βέρ­νη­ση Μα­δού­ρο κα­τέ­φυ­γε όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο προς την κα­τα­στο­λή προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει αυτές τις προ­κλή­σεις. Και δεν κα­τέ­στει­λε μόνο την φι­λο­α­με­ρι­κα­νι­κή Δεξιά, αλλά και τις ορ­γα­νώ­σεις της ερ­γα­τι­κής τάξης και την αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά.

Μπρο­στά στην αμε­ρι­κα­νι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα και τον αυ­ταρ­χι­σμό στο εσω­τε­ρι­κό, η Βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κη επα­να­στα­τι­κή σο­σια­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση Marea Socialista δια­κή­ρυ­ξε τον Αύ­γου­στο:

«Η Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή και η Κα­ραϊ­βι­κή, σε αλ­λη­λεγ­γύη με τους λαούς του πλα­νή­τη, πρέ­πει να απορ­ρί­ψει την αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τιω­τι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση… της Βε­νε­ζου­έ­λας ή τις απει­λές ενά­ντια σε κάθε άλλη χώρα, χωρίς να δίνει στή­ρι­ξη στην κυ­βέρ­νη­ση Μα­δού­ρο.

Διε­θνής αλ­λη­λεγ­γύη με το λαό της Βε­νε­ζου­έ­λας, ενά­ντια στην αμε­ρι­κα­νι­κή στρα­τιω­τι­κή πο­λιορ­κία και την [Βε­νε­ζου­ε­λά­νι­κη] Δεξιά που στη­ρί­ζει την αμε­ρι­κα­νι­κή επέμ­βα­ση!».

https://rproject.gr/article/oi-stratiotikoi-stohoi-toy-tramp-allagi-kathestotos-sti-venezoyela