Η συνάντηση Τραµπ-Νετανιάχου και οι άµεσες απειλές

Με τα ερωτηµατικά για τη «δεύτερη φάση» της συµφωνίας για τη Γάζα να πυκνώνουν, ο Νετανιάχου ταξίδεψε στις ΗΠΑ στο τέλος του 2025.

Μετά τη συ­νά­ντη­σή του µε τον Ντό­ναλντ Τραµπ δεν προ­έ­κυ­ψε κά­ποια µε­γά­λη, συ­γκε­κρι­µέ­νη, ανα­κοί­νω­ση. Όµως η συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου έβγα­λε ει­δή­σεις ως προς τις προ­θέ­σεις και το «στί­γµα» της αµε­ρι­κα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης. 

Πάνος Πέτρου

Ερω­τη­θείς για τις κα­θη­µε­ρι­νές πα­ρα­βιά­σεις από το Ισ­ρα­ήλ και για τα εµπό­δια που βάζει ο Νε­τα­νιά­χου σε όψεις της συ­µφω­νί­ας (ει­δι­κά στην εί­σο­δο ανα­γκαί­ων αγα­θών και την ανοι­κο­δό­µη­ση), ο Τραµπ έδωσε πλήρη κά­λυ­ψη στη σιω­νι­στι­κή ηγε­σία. Δή­λω­σε ότι «δεν µε ενο­χλεί τί­πο­τε από όσα κάνει» το Ισ­ρα­ήλ, το οποίο -λέ­ει- «έχει τη­ρή­σει το 100%». Αντί­θε­τα έριξε όλη την ευ­θύ­νη στη Χαµάς, ανα­δει­κνύ­ο­ντας το ζή­τη­µα του αφο­πλι­σµού της ως άµεση προ­τε­ραιό­τη­τα σε σχέση µε άλλα (απο­χώ­ρη­ση των δυ­νά­µε­ων κα­το­χής κλπ). Δή­λω­σε ότι ο αφο­πλι­σµός θα πρέ­πει να ολο­κλη­ρω­θεί «σε σύ­ντο­µο χρο­νι­κό διά­στη­µα» (οι διαρ­ρο­ές κά­νουν λόγο για 2 µήνες προ­θε­σµία), επα­να­λα­µβά­νο­ντας τις βρο­ντώ­δεις απει­λές που συ­νη­θί­ζει και υπο­νο­ώ­ντας ότι έτσι αντι­λα­µβά­νε­ται η Ουά­σινγ­κτον τα κα­θή­κο­ντα της Διε­θνούς Δύ­να­µης Στα­θε­ρο­ποί­η­σης («υπάρ­χουν κράτη για να το κά­νουν που δε χρειά­ζο­νται το Ισ­ρα­ήλ»). Όµως όπως έχου­µε ξα­να­γρά­ψει, αυτό το εν­δε­χό­µε­νο έχει µε­γά­λες πο­λι­τι­κές δυ­σκο­λί­ες για όποια κρα­τι­κή ηγε­σία θε­λή­σει να ανα­λά­βει τέ­τοια βρώ­µι­κη δου­λειά…

Είχε προη­γη­θεί µια συ­νέ­ντευ­ξη -στο αρα­βό­φω­νο Αλ Τζα­ζί­ρα- του Κα­λέντ Με­σά­αλ, µέ­λους της εξό­ρι­σης ηγε­σί­ας της Χαµάς και πρώην επι­κε­φα­λής της από το 1996 ως το 2017, όπου πα­ρου­σί­α­ζε την οπτι­κή του Ισλα­µι­κού Κι­νή­µα­τος. Απέρ­ρι­ψε την πα­ρά­δο­ση των όπλων («σα να πα­ρα­δί­δου­µε τη ψυχή µας»), αλλά πρό­τει­νε αυτά να δια­τη­ρη­θούν  «κρυ­µµέ­να», χωρίς να χρη­σι­µο­ποιού­νται ή να επι­δει­κνύ­ο­νται, προ­σφέ­ρο­ντας µια µακρά εκε­χει­ρία 7 ή 10 χρό­νων, εφό­σον τε­ρµα­τι­στεί η κα­το­χή κι επι­τρα­πεί στη Γάζα να ανα­συ­γκρο­τη­θεί:

«H Γάζα έκανε πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα της αντι­στοι­χούν. Η Γάζα έδωσε όλα όσα µπο­ρού­σε να δώσει. Σή­µε­ρα έχει το δι­καί­ω­µα να συ­νέλ­θει. Κα­νείς δεν απαι­τεί από τη Γάζα να πο­λε­µή­σει ή να ση­κώ­σει κι άλλο το κα­θή­κον της αντί­στα­σης. Έκανε το κα­θή­κον της και µε το πα­ρα­πά­νω. Σή­µε­ρα η Γάζα έχει ανά­γκη να της δοθεί η ευ­και­ρία να αναρ­ρώ­σει και εµάς να τη βοη­θή­σου­µε».

Ο Με­σά­αλ ανα­φέρ­θη­κε στον «πρα­γµα­τι­στι­κό Αµε­ρι­κα­νι­κό τρόπο σκέ­ψης» και τη «βο­ή­θεια των µε­σο­λα­βη­τών και των φίλων µας στον πλα­νή­τη», για να στη­ρί­ξει τις ελ­πί­δες του σε µια τέ­τοια συ­µφω­νία.

Πρά­γµα­τι, οι «µε­σο­λα­βη­τές και φίλοι» επι­χει­ρούν είτε να πα­ρα­πέ­µψουν στο µέλ­λον το ζή­τη­µα του αφο­πλι­σµού, βά­ζο­ντας ως προ­τε­ραιό­τη­τα την απο­χώ­ρη­ση των σιω­νι­στών και την ανοι­κο­δό­µη­ση (δη­λώ­σεις Φι­ντάν στην Ντόχα) ή ανα­ζη­τούν «δη­µιουρ­γι­κές ερµη­νεί­ες» της ρή­τρας για τα όπλα (που να συ­νά­δουν µε την πρό­τα­ση Με­σά­αλ). Αλλά το κλίµα στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου Τρα­µπ-Νε­τα­νιά­χου δεν ήταν κα­θό­λου ευοί­ω­νο για αυτές τις δι­πλω­µα­τι­κές προ­σπά­θειες.

Μαζί µε τις απει­λές βί­αιου αφο­πλι­σµού, συ­νε­χί­ζε­ται και ο κα­θη­µε­ρι­νός στραγ­γα­λι­σµός της Γάζας. Στην άθλια κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί, προ­στέ­θη­κε η απα­γό­ρευ­ση δρά­σης δε­κά­δων αν­θρω­πι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων από το Ισ­ρα­ήλ. Ο Νε­τα­νιά­χου αξιο­ποιεί το «πά­γω­µα» της πρώ­της φάσης -δια­τη­ρώ­ντας τη Γάζα αβί­ω­τη- ενώ ερ­γά­ζε­ται για να δια­µορ­φώ­σει το πε­ριε­χό­µε­νό της «δεύ­τε­ρης», πιέ­ζο­ντας για αφο­πλι­σµό της Αντί­στα­σης, ενώ κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη όπως ο υπουρ­γός Άµυ­νας, Ισ­ρα­έλ Κατζ δη­λώ­νει σε εκ­δη­λώ­σεις εποί­κων ότι «δεν θα φύ­γου­µε από τη Γάζα». Η πρό­σφα­τη ισ­ραη­λι­νή ανα­γνώ­ρι­ση του κρα­τι­δί­ου της Σο­µα­λι­λάν­δης ως ανε­ξάρ­τη­του και κυ­ρί­αρ­χου, συν­δέ­ε­ται µε πολ­λούς υπο­λο­γι­σµούς (στο Κέρας της Αφρι­κής και στον Κόλπο του Άντεν), αλλά και µε την ανα­ζή­τη­ση κρά­τους-«απο­θή­κης» για τον πα­λαι­στι­νια­κό πλη­θυ­σµό σε πε­ρί­πτω­ση που προ­χω­ρή­σει η εθνο­κά­θαρ­ση.

Τα ση­µεία όπου δια­φά­νη­κε κά­ποια σχε­τι­κή δια­φο­ρο­ποί­η­ση µε­τα­ξύ Τραµπ και Νε­τα­νιά­χου αφο­ρού­σαν τα υπό­λοι­πα µέ­τω­πα. Ο Τραµπ κά­λε­σε εµµέ­σως το Ισ­ρα­ήλ να αφή­σει ήσυχη την κυ­βέρ­νη­ση Αλ Σάρα στη Συρία (ο Νε­τα­νιά­χου απέ­φυ­γε να απα­ντή­σει συ­γκε­κρι­µέ­να) και χα­λά­ρω­σε λίγο την χρο­νι­κή πίεση στη λι­βα­νέ­ζι­κη κυ­βέρ­νη­ση να αφο­πλί­σει τη Χε­ζµπο­λά («έχει µειο­νέ­κτη­µα απέ­να­ντί τους»), ικα­νο­ποιώ­ντας τα αρα­βι­κά κε­φά­λαια του Κόλ­που (που εν­δια­φέ­ρο­νται για τη στα­θε­ρό­τη­τα των δύο χωρών). Όταν ρω­τή­θη­κε για τις χο­ντρές δια­φω­νί­ες Τουρ­κί­ας-Ισ­ρα­ήλ, τε­τρα­γώ­νι­σε τον κύκλο: «Είµαι φουλ µαζί του [τον Ερ­ντο­γάν], είµαι φουλ και µε τον Μπί­µπι».

Αυτά υπο­γρα­µµί­ζουν ότι το φλερτ του Τραµπ µε τις άλλες δυ­νά­µεις στην πε­ριο­χή έχει όρια όσον αφορά την Πα­λαι­στί­νη. Αφε­νός, γιατί οι πα­ρα­χω­ρή­σεις σε αυτό το πεδίο είναι η από­λυ­τη «κόκ­κι­νη γρα­µµή» του Ισ­ρα­ήλ -και γί­νε­ται πιο εύ­κο­λα σε­βα­στή από τις ΗΠΑ, λόγω της ση­µα­σί­ας του σιω­νι­στι­κού κρά­τους για τον αµε­ρι­κα­νι­κό ιµπε­ρια­λι­σµό. Αφε­τέ­ρου, γιατί διά­φο­ροι Άρα­βες σύ­µµα­χοι των ΗΠΑ, είναι πιο πρό­θυ­µοι να πιέ­σουν (πρα­γµα­τι­κά) για τη στα­θε­ρό­τη­τα κρα­τών όπως ο Λί­βα­νος και η Συρία, από ό,τι για τη βιω­σι­µό­τη­τα «µη-κρα­τι­κών πα­ρα­γό­ντων» όπως η Χαµάς.

Αυτά υπο­γρα­µµί­ζουν επί­σης ότι -σε πεί­σµα των ανα­φο­ρών σε  «πα­ρα­σκη­νια­κές δια­φω­νί­ες» για τη Γάζα- όταν ο Τραµπ δια­φω­νεί µε το Νε­τα­νιά­χου, δε δι­στά­ζει να το πει. Ο «Μπί­µπι» απέ­σπα­σε πλήρη κά­λυ­ψη στο µέ­τω­πο της Γάζας.

Όσον αφορά τη Δυ­τι­κή Όχθη, ο Τραµπ ανα­φέρ­θη­κε δη­µό­σια στην ύπαρ­ξη απο­κλί­σε­ων. Αλλά η δια­τύ­πω­ση ήταν απο­κα­λυ­πτι­κή του χα­ρα­κτή­ρα και του µε­γέ­θους τους. Την ώρα που οι έποι­κοι ξε­σα­λώ­νουν και η ισ­ραη­λι­νή κυ­βέρ­νη­ση απει­λεί ανοι­χτά να την κα­τα­πιεί, ο Τραµπ δή­λω­σε ότι «Δε συ­µφω­νού­µε στο 100% για τη Δυ­τι­κή Όχθη, αλλά πι­στεύω ότι [ο Νε­τα­νιά­χου] θα κάνει το σωστό». Μι­κρο­δια­φο­ρές, που -σύ­µφω­να µε τις διαρ­ρο­ές- αφο­ρούν µια έκ­κλη­ση του Τραµπ στο Νε­τα­νιά­χου «να απο­φύ­γει πολύ προ­κλη­τι­κές κι­νή­σεις που θα δια­κιν­δυ­νεύ­σουν τις Συ­µφω­νί­ες του Αβρα­άµ».

Το δεύ­τε­ρο κρί­σι­µο θέµα στο οποίο ο Νε­τα­νιά­χου επε­δί­ω­ξε και πήρε «πρά­σι­νο φως» στο τα­ξί­δι του ήταν το Ιράν. Στον Τύπο γρά­φε­ται εδώ και καιρό ότι το Τελ Αβίβ καλ­λιερ­γεί κλίµα για «δεύ­τε­ρο γύρο» µε την Τε­χε­ρά­νη µέσα στο 2026. Ο Τραµπ απεί­λη­σε ευ­θέ­ως µε άµεση αµε­ρι­κα­νι­κή συ­µµε­το­χή σε µια νέα επί­θε­ση, εφό­σον η ιρα­νι­κή ηγε­σία επι­χει­ρή­σει να ανα­συ­γκρο­τή­σει είτε τις πυ­ρη­νι­κές είτε τις πυ­ραυ­λι­κές της δυ­να­τό­τη­τες, που επλή­γη­σαν σκλη­ρά κατά τον «πό­λε­µο των 12 ηµε­ρών». Ενώ στο φόντο των µε­γά­λων δια­δη­λώ­σε­ων στο εσω­τε­ρι­κό του Ιράν (βλ. Το Ιράν φλέ­γε­ται), βρήκε την ευ­και­ρία να επα­να­φέ­ρει την απει­λή του, αυτή τη φορά κα­τα­φεύ­γο­ντας στη γλώσ­σα της «αν­θρω­πι­στι­κής» πα­ρέ­µβα­σης…

Αυτά σκια­γρα­φούν τις αµε­ρι­κα­νι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες για το επό­µε­νο διά­στη­µα. Ο αφο­πλι­σµός των ορ­γα­νώ­σε­ων της Πα­λαι­στι­νια­κής Αντί­στα­σης, η πα­ρα­µο­νή του Ιράν σε κα­τά­στα­ση πα­ρά­λυ­σης κι αδυ­να­µί­ας -και κατ’ επέ­κτα­ση των δύο πρώ­των, ο αφο­πλι­σµός της Χε­ζµπο­λά. Αυτά θε­ω­ρού­νται προ­α­παι­τού­µε­να για να προ­χω­ρή­σει ο ευ­ρύ­τε­ρος σχε­δια­σµός για µια τρα­µπι­κή εκ­δο­χή «ει­ρή­νης στη Μέση Ανα­το­λή», που -σύ­µφω­να µε το νέο δόγµα των ΗΠΑ- θα ελα­χι­στο­ποι­ή­σει τη ση­µα­σία της πε­ριο­χής (ως πεδίο αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων που απαι­τεί αµε­ρι­κα­νι­κές πα­ρε­µβά­σεις). Μέσα στον ακραίο ναρ­κισ­σι­σµό του και στην ευ­φο­ρία του ευ­νοϊ­κού στρα­τιω­τι­κού συ­σχε­τι­σµού, ο Αµε­ρι­κα­νός πρό­ε­δρος υπο­τι­µά κα­τά­φω­ρα την ιστο­ρι­κή αλή­θεια του συν­θή­µα­τος «Δεν υπάρ­χει ει­ρή­νη χωρίς δι­καιο­σύ­νη»…

https://rproject.gr/article/i-synantisi-traup-netaniahoy-kai-oi-aueses-apeiles