Νίκη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

Νίκη στην απεργία πείνας του Δ. Κουφοντίνα

  • |

Στην 21η μέρα απεργίας πείνας, η υγεία του Δημήτρη Κουφοντίνα κινδυνεύει με μη αναστρέψιμη βλάβη και η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση παραμένει αδιάλλακτη απέναντι στο αυτονόητο δικαίωμά του να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού, σε μια επίδειξη ωμής εκδικητικότητας. Η αλληλεγγύη στο δίκαιο αίτημα και η εναντίωση στον ωμό αυταρχισμό έχει εκφραστεί και συνεχίζει να εκφράζεται από συνεντεύξεις Τύπου, κείμενα υπογραφών, τη σημερινή Μέρα Δράσης (που αντιμετώπισε εκ νέου άγρια καταστολή) κλπ. Το Rp συζήτησε με τη συνήγορο του απεργού πείνας, Ιωάννα Κούρτοβικ, για την πολιτική σημασία της υπόθεσης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δη­μή­τρης Κου­φο­ντί­νας υπο­χρε­ώ­νε­ται να κα­τα­φύ­γει στο «έσχα­το μέσο», για να διεκ­δι­κή­σει αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα. Πέντε απερ­γί­ες πεί­νας σε 18 χρό­νια εγκλει­σμού. Μπο­ρείς να πεις δυο λόγια για το ιστο­ρι­κό της αντι­με­τώ­πι­σής του από όταν φυ­λα­κί­στη­κε;

Δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι ο Δ.Κ. ήταν ένας ει­δι­κός κρα­τού­με­νος. Τόσο με την  δή­λω­ση του περί πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης, όσο και με τη στάση του στη δίκη ανέ­τρε­ψε το σχέ­διο δια­χεί­ρι­σης της υπό­θε­σης της 17Ν που είχε κα­τα­στρώ­σει τότε ο και σή­με­ρα  στην ίδια θέση υπουρ­γός δη­μό­σιας τάξης και ανά­σχε την επί­θε­ση ενο­χο­ποί­η­σης και  απα­ξί­ω­σης της αρι­στε­ράς την οποία βιώ­σα­με το 2002 με όλο εκεί­νο το κυ­νή­γι μα­γισ­σών. Αντί­στοι­χα με τη στάση του μέσα στη φυ­λα­κή προ­κα­λού­σε την εκτί­μη­ση συ­γκρα­τού­με­νων  και ερ­γα­ζό­με­νων, γε­γο­νός που ανέ­τρε­πε επί­σης τα σχέ­δια μιας ει­δι­κής με­τα­χεί­ρι­σης των δι­κα­σμέ­νων για την 17Ν. Αυτά είναι ασυγ­χώ­ρη­τα.

Έμει­νε 16 χρό­νια στο υπό­γειο που  κτί­στη­κε ει­δι­κά για την 17Ν και τα τε­λευ­ταία 2 χρό­νια με­τα­φέρ­θη­κε στις αγρο­τι­κές. Κι αυτό για κά­ποιους ήταν ασυγ­χώ­ρη­το.

Στη ση­με­ρι­νή απερ­γία πεί­νας. Πα­ρου­σιά­ζε­ται μια φω­το­γρα­φι­κή διά­τα­ξη που τον απο­μα­κρύ­νει από τις αγρο­τι­κές φυ­λα­κές, η οποία από μόνη της είναι μνη­μείο εκ­δι­κη­τι­κό­τη­τας. Και χρειά­ζε­ται να βάλει τη ζωή του σε κίν­δυ­νο ακόμα και για να εφαρ­μο­στούν έστω σωστά οι προ­βλέ­ψεις ακόμα κι αυτής της διά­τα­ξης! Με ποια δι­καιο­λο­γία; Έχου­με πάει πίσω ακόμα κι από τα λε­γό­με­να «αυ­το­νό­η­τα αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα»;

Στην Ελ­λά­δα δεν έχου­με συ­νταγ­μα­τι­κό δι­κα­στή­ριο. Αν εί­χα­με, αυτός ο νόμος δεν θα μπο­ρού­σε να εφαρ­μο­στεί. Αλλά και η Δι­καιο­σύ­νη θέλει ένα άλλο πε­ρι­βάλ­λον για να μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί. Όταν το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα εκτρέ­πε­ται, δεν λει­τουρ­γεί ούτε η Δι­καιο­σύ­νη. Τότε παύ­ουν να υπάρ­χουν και αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα, ακόμη και τα αστι­κο­δη­μο­κρα­τι­κά. Οι δι­κα­στές του Βόλου που έκο­ψαν την άδεια στον Δ.Κ.  παρά την από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου, ενέρ­γη­σαν άραγε με αί­σθη­μα δι­καί­ου; Οι ει­σαγ­γε­λείς εκεί, που αφού του έδω­σαν 3 φορές άδεια υπο­χρε­ώ­θη­καν να του την απορ­ρί­ψουν  έπρα­ξαν σύμ­φω­να με τη συ­νεί­δη­ση τους;

Υπάρ­χει μια αντί­φα­ση. Η κρα­τι­κή και μι­ντια­κή προ­πα­γάν­δα επι­χει­ρεί να αφαι­ρέ­σει κάθε πο­λι­τι­κή ιδιό­τη­τα από τον Δη­μή­τρη Κου­φο­ντί­να. Επι­μέ­νουν ότι είναι «κοι­νός εγκλη­μα­τί­ας». Αλλά ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς, επι­φυ­λάσ­σει το κρά­τος τόσο ει­δι­κή-εκ­δι­κη­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση για κάθε «κοινό εγκλη­μα­τία»;

Ει­δι­κά κελιά, ει­δι­κές φυ­λα­κές, ει­δι­κοί νόμοι, ει­δι­κή με­τα­χεί­ρι­ση, απρο­κά­λυ­πτες πα­ρα­βιά­σεις,  χει­ρα­γώ­γη­ση δι­κα­στών, δη­λώ­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού πριν και μετά την εκλο­γή του ει­δι­κά για τον συ­γκε­κρι­μέ­νο κρα­τού­με­νο, λυσ­σα­λέα προ­σπά­θεια συ­κο­φα­ντί­ας και απα­ξί­ω­σης, σή­με­ρα εξώ­θη­ση στα άκρα όρια της βιο­λο­γι­κής ύπαρ­ξης.  Δεν είναι αντι­με­τώ­πι­ση ενός κοι­νού κρα­τού­με­νου, αλλά ενός πο­λι­τι­κού αντί­πα­λου.

Ο κύ­κλος της 17Ν έχει κλεί­σει -και τον έκλει­σε ο ίδιος ο Κου­φο­ντί­νας. Έμπρα­κτα, όταν πα­ρου­σιά­στη­κε μόνος του στις Αρχές και πιο «συμ­βο­λι­κά», γρά­φο­ντας τον απο­λο­γι­σμό του. Αί­σθη­σή μου είναι ότι τα πε­ρισ­σό­τε­ρα κράτη που αντι­με­τώ­πι­σαν με αγριό­τη­τα ένο­πλες ορ­γα­νώ­σεις στο πα­ρελ­θόν, κά­ποια στιγ­μή απο­δέ­χτη­καν ότι «ένας κύ­κλος έληξε», με ό,τι σή­μαι­νε αυτό για την δυ­να­τό­τη­τα πα­λιών μελών ανε­νερ­γών πλέον ορ­γα­νώ­σε­ων -και όσων δεν απο­κή­ρυ­ξαν το πα­ρελ­θόν τους- να συ­νε­χί­σουν τη ζωή τους, στην πο­λι­τι­κή, στα κι­νή­μα­τα, ιδιω­τεύ­ο­ντας. Έχεις κα­λύ­τε­ρη ει­κό­να της διε­θνούς εμπει­ρί­ας;

Τα ανταρ­τι­κά πόλης που πλη­θύ­να­νε στην Ευ­ρώ­πη τη δε­κα­ε­τία του ‘70, πε­ρισ­σό­τε­ρο ή λι­γό­τε­ρο είχαν  ένα  ευ­ή­κοο ακρο­α­τή­ριο. Στην Ελ­λά­δα συ­νέ­βη το ίδιο και τρο­φο­δο­τή­θη­κε νο­μί­ζω από το πε­ρι­βάλ­λον που δη­μιουρ­γού­σε το πρώτο με­τα­πο­λι­τευ­τι­κό κλίμα, οι εμπει­ρί­ες αντί­στα­σης κατά της χού­ντας αλλά και της κα­το­χής, οι εμπει­ρί­ες των εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κών κι­νη­μά­των που πά­λευαν σε διά­φο­ρες πε­ριο­χές του πλα­νή­τη. Τα φαι­νό­με­να αυτά με αυτά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, είχαν κλεί­σει τον κύκλο προ πολ­λού. Στην Ελ­λά­δα ο κύ­κλος αυτος άρ­γη­σε να κλεί­σει. Ο Δ.Κ. έχει μι­λή­σει πολ­λές φορές γι αυτό το ζή­τη­μα.

Εδώ ακόμα και η έκ­δο­ση του βι­βλί­ου του προ­κά­λε­σε «σκάν­δα­λο». Θε­ω­ρή­θη­κε πρό­κλη­ση να μπουν τα «απο­μνη­μο­νεύ­μα­τα ενός αν­θρώ­που με αίμα στα χέρια του» στα ράφια των βι­βλιο­πω­λεί­ων. Ράφια γε­μά­τα με απο­μνη­μο­νεύ­μα­τα «με­γά­λων» στρα­τιω­τι­κών ή πο­λι­τι­κών «ηγε­τών» με πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο αίμα στα χέρια τους, που όχι μόνο δεν εξέ­τι­σαν κά­ποια ποινή, αλλά πα­ρα­ση­μο­φο­ρή­θη­καν. Ηθικά, με όρους σε­βα­σμού στην αν­θρώ­πι­νη ζωή, δι­καιού­ται ει­δι­κά αυτός ο κό­σμος -που δίνει και παίρ­νει τα πα­ρά­ση­μα- να κρί­νει τον Κου­φο­ντί­να;

Όλοι έχουν δι­καί­ω­μα να κρί­νουν, και εμείς να τους κρί­νου­με. Όταν βγήκε το βι­βλίο, μέλος της οι­κο­γέ­νειας που κρα­τά­ει την πα­ρά­δο­ση στην πο­λι­τι­κή ζωή της χώρας είχε  δη­λώ­σει ιδιω­τι­κά, ότι δεν τους πεί­ρα­ζε το βι­βλίο, αλλά ο έκ­δο­της του. Θα τον τσά­κι­ζαν είπε. Και νο­μί­ζω ότι τότε πράγ­μα­τι ο Λι­βά­νης βρέ­θη­κε στα δύ­σκο­λα. Η φί­μω­ση του λόγου και ο ηθι­κός πό­λε­μος με τρο­μά­ζει, όχι η κρι­τι­κή.

O πει­ρα­σμός να εξη­γη­θούν όλα όσα περ­νά­ει ο ΔΚ με τις προ­θέ­σεις μιας φα­μί­λιας και μιας Πρε­σβεί­ας είναι πολύ με­γά­λος -και βά­σι­μος. Αλλά πέρα από αυτό, ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα συ­μπλέ­ει στην εξό­ντω­σή του. Ένας έντι­μος φι­λε­λεύ­θε­ρος κα­νο­νι­κά θα ντρε­πό­ταν για όσα γί­νο­νται. Τι λέει για το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα στην Ελ­λά­δα αυτή η σιωπή ή και συ­ναί­νε­ση στην εκ­δι­κη­τι­κό­τη­τα;

Ο Δ.Κ. είναι μια δια­κρι­τή πε­ρί­πτω­ση. Είναι όμως και μια άσκη­ση συμ­μόρ­φω­σης. Στην κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο που δια­νύ­ου­με, η κοι­νω­νία κα­λεί­ται να πει­θαρ­χεί, να εκ­παι­δεύ­ε­ται στην υπα­κοή και στο φόβο, να απο­δέ­χε­ται και να αφο­μοιώ­νει την κα­τα­στο­λή, να συ­νερ­γεί με φαι­νό­με­να κα­τα­δο­τι­σμού πρω­τό­γνω­ρα. Βιώ­νου­με μια στρο­φή στον συ­ντη­ρη­τι­σμό και κρίση αξιών. Το αί­τη­μα για πε­ρισ­σό­τε­ρη φυ­λα­κή, αυ­στη­ρο­ποί­η­ση ποι­νών, χει­ρό­τε­ρη φυ­λα­κή (!) έχει εμπο­τί­σει ακόμη και δη­μο­κρα­τι­κές συ­νει­δή­σεις. Δείτε με πόση ευ­κο­λία δε­χό­μα­στε να σέρ­νο­νται άν­θρω­ποι με χει­ρο­πέ­δες δίπλα μας, πόσο αγόγ­γυ­στα δε­χό­μα­στε να βλέ­που­με να προ­βάλ­λε­ται εκα­το­ντά­δες φορές μέσα σε μια μέρα η ει­κό­να κά­ποιου που τον τρέ­χουν με κε­φά­λι πρό­χει­ρα κου­κου­λω­μέ­νο και σκυμ­μέ­νο τα­πει­νω­τι­κά κάτω από το χέρι κά­ποιου έν­στο­λου  ενώ του έχουν πε­ρά­σει τις χει­ρο­πέ­δες στην πλάτη. Και δεν αντι­δρού­με, δεν αγα­να­κτού­με.

Τι ζη­τά­τε από το κρά­τος και τι πε­ρι­μέ­νε­τε σή­με­ρα;

Το υπουρ­γείο δια­τεί­νε­ται ότι εκ­βιά­ζε­ται. Εκ­βιά­ζει ο δε­σμώ­της το θηρίο που του τρώει τις σάρ­κες. Δεν πα­ρα­κα­λά­ει κα­νέ­ναν. Ο κα­θέ­νας παίρ­νει τις ευ­θύ­νες του και υφί­στα­ται τις συ­νέ­πειες για ό,τι κάνει. Και ο απερ­γός και αυτοί που τον εξω­θούν σή­με­ρα στο θά­να­το ή στην ανα­πη­ρία.

//rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.