Τοπική αυτοδιοίκηση: Διαχείριση ή διεκδίκηση;

Τοπική αυτοδιοίκηση: Διαχείριση ή διεκδίκηση;

  • |

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι θύμα της κατάργησης της δημοκρατίας στην Ελλάδα των μνημονίων. Τόσο θεσμικά, όσο και οικονομικά, η Αυτοδιοίκηση στραγγαλίζεται από όλες τις κυβερνήσεις διαδοχικά.

Χθες με τον Καλ­λι­κρά­τη, σή­με­ρα με τον Κλει­σθέ­νη, οι Δήμοι με­τα­τρέ­πο­νται σε φο­ρο­μπη­χτι­κοί μη­χα­νι­σμοί που από τη μια είναι το μακρύ χέρι της κε­ντρι­κής εξου­σί­ας και από την άλλη δια­χει­ρί­ζο­νται τη φτώ­χεια και τη μι­ζέ­ρια.

Πάνος Κουτσιανάς

Δήμοι χωρίς χρη­μα­το­δό­τη­ση, δη­μό­τες που πλη­ρώ­νουνΜε τον Κλει­σθέ­νη εμπε­δώ­νε­ται η λει­τουρ­γία του Δήμου ως επι­χεί­ρη­ση, με βα­σι­κό πυ­λώ­να την αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα. Ο πο­λί­της πρέ­πει να πλη­ρώ­νει για ό,τι απο­λαμ­βά­νει, καθώς η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ψή­φι­σε ότι τα έσοδα των ΟΤΑ θα προ­έρ­χο­νται κατά βάση από τα αντα­πο­δο­τι­κά τέλη (κατά το 70%), ενι­σχύ­ο­ντας τις προ­βλέ­ψεις του Καλ­λι­κρά­τη και συ­νε­χί­ζο­ντας τις πο­λι­τι­κές των προη­γού­με­νων κυ­βερ­νή­σε­ων.

Ο σχε­δια­σμός της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προ­βλέ­πει ότι τα αντα­πο­δο­τι­κά τέλη που μα­ζεύ­ουν οι δήμοι θα φτά­σουν το 2019 στα 2,7 δισ ευρώ, αυ­ξη­μέ­να κατά 200 εκα­τομ­μύ­ρια. Μέχρι το 2021 προ­βλέ­πε­ται αύ­ξη­ση στα 3 δισ. Ταυ­τό­χρο­να, οι Κε­ντρι­κοί Αυ­το­τε­λείς Πόροι που οφεί­λει το κρά­τος να απο­δώ­σει στην Αυ­το­διοί­κη­ση πέ­φτουν από 2,4 δισ σε 1,7 δισ ευρώ.

Με τον τρόπο αυτό, το κρά­τος απο­σύ­ρε­ται από την χρη­μα­το­δό­τη­ση της Αυ­το­διοί­κη­σης, ενώ δια­χρο­νι­κά, οι πόροι της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης που πα­ρα­νό­μως πα­ρα­κρα­τεί η κε­ντρι­κή εξου­σία υπο­λο­γί­ζο­νται σε πε­ρισ­σό­τε­ρα από 12 δισ.

Απο­κο­ρύ­φω­μα της με­τα­τρο­πής των Δήμων σε φο­ρο­μπη­χτι­κούς μη­χα­νι­σμούς είναι οι προ­τά­σεις για εί­σπρα­ξη του ΕΝΦΙΑ από την αυ­το­διοί­κη­ση. Ο ΕΝΦΙΑ ήταν και πα­ρα­μέ­νει άδι­κος φόρος που δεν πρέ­πει να ει­σπράτ­τε­ται, ενώ τυχόν πέ­ρα­σμά του στους Δή­μους θα απο­τε­λέ­σει την τε­λευ­ταία πράξη για την ορι­στι­κή κα­τάρ­γη­ση της κρα­τι­κής χρη­μα­το­δό­τη­σης και την κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση των δήμων σε πλού­σιους και φτω­χούς ανά­λο­γα με τις αντι­κει­με­νι­κές αξίες και τα ποσά που ει­σπράτ­το­νται.

Η ίδια η ΚΕΔΕ πα­ρα­δέ­χε­ται ότι την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία τα έσοδα των Δήμων έχουν μειω­θεί κατά 70%. Αυ­τουρ­γοί αυτού του οι­κο­νο­μι­κού στραγ­γα­λι­σμού της Αυ­το­διοί­κη­σης είναι και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Από κοι­νού έθε­σαν σε πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα το ξε­ζού­μι­σμα της χώρας σε όφε­λος των δα­νει­στών. Από κοι­νού πε­τσό­κο­ψαν τις δα­πά­νες σε μι­σθούς, συ­ντά­ξεις, κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα, αυ­το­διοί­κη­ση για να κα­τα­γρά­φουν τα μα­τω­μέ­να υπερ­πλε­ο­νά­σμα­τα και να εκτε­λούν τις μνη­μο­νια­κές επι­τα­γές.

Πα­ρό­λα αυτά, οι το­πι­κοί τους εκ­πρό­σω­ποι, οι πα­ρα­τά­ξεις που στη­ρί­ζο­νται από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, μπο­ρούν να μι­λούν χωρίς ντρο­πή για την οι­κο­νο­μι­κή ασφυ­ξία των Δήμων και τη θηλιά στο λαιμό της Αυ­το­διοί­κη­σης. Μπο­ρούν να βγά­ζουν ανέ­ξο­δα ψη­φί­σμα­τα και δε­κά­ρι­κους λό­γους για τον οι­κο­νο­μι­κό πνιγ­μό των Δήμων. Μόνο που τη θηλιά στο λαιμό, την πέ­ρα­σαν και τη σφίγ­γουν τα ίδια τα κόμ­μα­τά τους, οι κολ­λη­τοί τους, οι υπο­στη­ρι­κτές τους, οι κα­θο­δη­γη­τές τους.

Η οι­κο­νο­μι­κή ασφυ­ξία των Δήμων συ­νο­δεύ­ε­ται από το βά­θε­μα της εξάρ­τη­σης και της επι­τρο­πεί­ας από τους δα­νει­στές και την κε­ντρι­κή εξου­σία. Θε­ω­ρη­τι­κά, η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση εκ­φρά­ζει τη δη­μο­κρα­τι­κά εκ­φρα­σμέ­νη βού­λη­ση των πο­λι­τών σε το­πι­κό επί­πε­δο. Στην πράξη, με­τα­τρέ­πε­ται σε λο­γι­στι­κό γρα­φείο γκρί­ζας και άχρω­μης δια­χεί­ρι­σης, ισο­σκε­λι­σμέ­νων προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών, αυ­στη­ρά ελεγ­χό­με­νων από τους θε­σμούς.

Με το Πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο Οι­κο­νο­μι­κής Αυ­το­τέ­λειας, η κε­ντρι­κή εξου­σία θα πα­ρα­κο­λου­θεί τα οι­κο­νο­μι­κά των Δήμων, υπο­χρε­ώ­νο­ντάς τους σε αυ­στη­ρούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς που δεν θα πα­ρεκ­κλί­νουν από τις απαι­τή­σεις των δα­νει­στών.

Η με­τα­τρο­πή της Αυ­το­διοί­κη­σης σε λο­γι­στι­κό μη­χα­νι­σμό φο­ρο­μπη­χτι­κής διεκ­πε­ραί­ω­σης είναι ο στό­χος της κο­λο­βής και δια­στρε­βλω­μέ­νης «απλής ανα­λο­γι­κής» (που αφορά μόνο την εκλο­γή των δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων και όχι την εκλο­γή των δη­μάρ­χων). Κατά ένα με­γά­λο πλέον μέρος τα Δη­μο­τι­κά Συμ­βού­λια θα με­τα­τρα­πούν σε γρα­φεία δια­δι­κα­στι­κής έγκρι­σης προ­α­πο­φα­σι­σμέ­νων πο­λι­τι­κών.

Ικα­νοί και ανί­κα­νοι δια­χει­ρι­στές, στο ίδιο έργο κο­μπάρ­σοι και θε­α­τέςΘηλιά στο λαιμό της Αυ­το­διοί­κη­σης και της δυ­να­τό­τη­τας των πο­λι­τών να απο­φα­σί­ζουν οι ίδιοι τις προ­τε­ραιό­τη­τες της πόλης και της γει­το­νιάς τους, απο­τε­λεί η χρη­μα­το­δό­τη­ση τόσο των τε­χνι­κών έργων, όσο και της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, από τα ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα. Αυτό ση­μαί­νει ότι μόνο συ­γκε­κρι­μέ­να έργα με συ­γκε­κρι­μέ­νους κω­δι­κούς, και άρα συ­γκε­κρι­μέ­νου χα­ρα­κτή­ρα και προ­σα­να­το­λι­σμού, μπο­ρούν να υπάρ­ξουν.

Αντί να ορί­ζουν οι ανά­γκες της πόλης τα έργα και τους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς, αυτά ορί­ζο­νται από τα άκαμ­πτα χρη­μα­το­δο­τι­κά προ­γράμ­μα­τα της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Και επει­δή κου­μά­ντο κάνει αυτός που χρη­μα­το­δο­τεί, σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση αυτός που κα­θο­δη­γεί τη φι­λο­σο­φία και την κα­τεύ­θυν­ση των τε­χνι­κών έργων Δήμων και Πε­ρι­φε­ρειών είναι οι Βρυ­ξέλ­λες.

Τα κόμ­μα­τα του ευ­ρω­α­τλα­ντι­κού πλαι­σί­ου εμ­φα­νί­ζουν την ει­κό­να ότι λεφτά και προ­γράμ­μα­τα υπάρ­χουν και απλώς χρειά­ζε­ται ικα­νός δια­χει­ρι­στής να αντλή­σει τα κον­δύ­λια για έργα. Ο Νάσος Ηλιό­που­λος δη­λώ­νει για πα­ρά­δειγ­μα ότι «στον Δήμο Αθή­νας δεν λεί­πουν τα χρή­μα­τα αλλά η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα». Ο Κώ­στας Μπα­κο­γιάν­νης, υπο­ψή­φιος στον ίδιο Δήμο και στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος, υπε­ρα­κο­ντί­ζει: «Ως Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Στε­ρε­άς είχα τη με­γα­λύ­τε­ρη απορ­ρο­φη­τι­κό­τη­τα σε χρη­μα­το­δο­τι­κά προ­γράμ­μα­τα».

Έχει απο­δεί­ξει λοι­πόν ότι κάνει για δή­μαρ­χος;

Η ει­κό­να αυτή είναι πλα­στή. Οι δια­χει­ρι­στές μπο­ρεί να είναι λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο ικα­νοί, λι­γό­τε­ροι ή πε­ρισ­σό­τε­ρο δι­κτυω­μέ­νοι με το κρά­τος και τα υπουρ­γεία, λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο έτοι­μοι να κα­τα­θέ­τουν προ­τά­σεις για έργα.

Όμως οι δια­χει­ρι­στές αυτοί δεν μπο­ρούν και δεν θέ­λουν να ανα­τρέ­ψουν την κα­τεύ­θυν­ση των χρη­μα­το­δο­τι­κών ροών. Δεν μπο­ρούν και δεν θέ­λουν να κα­ταρ­τί­σουν τε­χνι­κά προ­γράμ­μα­τα και προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς που να υπη­ρε­τούν τους δη­μό­τες και τις ανά­γκες τους. Έτσι εξη­γεί­ται η προ­τε­ραιό­τη­τα για πα­ρά­δειγ­μα των έργων ανά­πλα­σης ένα­ντι των αντι­πλημ­μυ­ρι­κών ή των έργων βι­τρί­νας ένα­ντι των έργων κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας. Δεν είναι ζή­τη­μα ικα­νού ή ανί­κα­νου δια­χει­ρι­στή, είναι ζή­τη­μα του πλαι­σί­ου χρη­μα­το­δό­τη­σης συ­νο­λι­κά. Όποιος έχει το καρ­πού­ζι έχει και το μα­χαί­ρι και το μα­χαί­ρι δεν κι­νεί­ται με βάση τις ανά­γκες της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας.

Τα ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα επι­πλέ­ον, έχουν ημε­ρο­μη­νία λήξης κα­θι­στώ­ντας όλα τα έργα και τις δομές που σή­με­ρα κα­λύ­πτο­νται από την ΕΕ, επι­σφα­λείς και εφή­με­ρες.

Ακόμα χει­ρό­τε­ρα, τα πε­ρισ­σό­τε­ρα προ­γράμ­μα­τα που αφο­ρούν δομές κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής υπο­χρε­ώ­νουν την εί­σο­δο ιδιω­τών και κυ­ρί­ως ΜΚΟ στη δια­χεί­ρι­σή τους. Ανοί­γει έτσι νέο πεδίο ημε­τέ­ρων και αε­το­νύ­χη­δων, καθώς οι ίδιοι, που πα­λιό­τε­ρα φα­λί­ρι­σαν το κρά­τος και έκλε­ψαν τα τα­μεία, σή­με­ρα κά­νουν πάρτυ με τέ­τοια κον­δύ­λια, δρα­στη­ριο­ποιού­με­νοι στη χρυ­σο­φό­ρα και αδρά επι­δο­τού­με­νη «κοι­νω­νία των πο­λι­τών».

Η απο­χώ­ρη­ση του κρά­τους από τη χρη­μα­το­δό­τη­ση της Αυ­το­διοί­κη­σης, η επι­βί­ω­ση των Δήμων από τα αντα­πο­δο­τι­κά τέλη, η συ­νε­χι­ζό­με­νη πα­ρα­κρά­τη­ση των πόρων της Αυ­το­διοί­κη­σης από την κε­ντρι­κή εξου­σία, αλλά και η χρη­μα­το­δό­τη­ση όλων σχε­δόν των έργων από κω­δι­κούς του ΕΣΠΑ, κα­θι­στούν την Αυ­το­διοί­κη­ση κενό γράμ­μα. Ο δη­μό­της δεν «διοι­κεί εαυ­τόν», αλλά «ετε­ρο­διοι­κεί­ται» από την κε­ντρι­κή εξου­σία, τα ευ­ρω­παϊ­κά προ­γράμ­μα­τα, τις επι­τα­γές των δα­νει­στών.

Ο αγώ­νας για την επι­βί­ω­ση της Αυ­το­διοί­κη­σης και την αξιο­πρέ­πεια των πο­λι­τών και σε το­πι­κό επί­πε­δο, είναι άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νος με τη σύ­γκρου­ση και τε­λι­κά ρήξη τόσο με την αντι­λαϊ­κή κε­ντρι­κή εξου­σία όσο και με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και το ασφυ­κτι­κό οι­κο­νο­μι­κό και θε­σμι­κό της πλαί­σιο.

Υπάρ­χει λοι­πόν πε­ρι­θώ­ριο για άσκη­ση άλλης πο­λι­τι­κής;

Αν μεί­νου­με σε αυτό το πλαί­σιο, είναι προ­φα­νές πως όχι.

Ένας Δήμος που έχει τη βού­λη­ση να συ­γκρου­στεί με την αντι­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή της κε­ντρι­κής εξου­σί­ας και θέλει να μπει στην υπη­ρε­σία των πραγ­μα­τι­κών ανα­γκών του λαού, δεν θα δι­στά­σει να έρθει σε ρήξη με ολό­κλη­ρο το πλαί­σιο, οι­κο­νο­μι­κό και νο­μο­θε­τι­κό, συν­δυά­ζο­ντας:

Την αξιο­ποί­η­ση των όποιων χρη­μα­το­δο­τι­κών προ­γραμ­μά­των που είναι προς όφε­λος των πο­λι­τών και σύμ­φω­να με τις προ­τε­ραιό­τη­τες και τις ανά­γκες των δη­μο­τών.
Την προ­ε­τοι­μα­σία για μια άλλη ορ­γά­νω­ση του δη­μο­τι­κού έργου, πε­τώ­ντας έξω ΜΚΟ και επι­τή­δειους φο­ρείς που απο­τε­λούν το άλλο πρό­σω­πο του πα­λιού κομ­μα­τι­κού – πε­λα­τεια­κού κρά­τους, εν­δε­δυ­μέ­νο την προ­βιά της ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λί­ας.
Και το βα­σι­κό­τε­ρο όλων: Με λαϊκή συμ­με­το­χή και ενερ­γό κοι­νω­νι­κή στή­ρι­ξη, με καί­ρια και σωστή επι­λο­γή των μαχών που πρέ­πει να δο­θούν μέχρι το τέλος, ένας Δήμος στην υπη­ρε­σία των δη­μο­τών, πρέ­πει να φτά­σει μα­κριά, μα­κρύ­τε­ρα από όσο επι­τρέ­πει η κε­ντρι­κή εξου­σία και η ΕΕ.
Με απει­θαρ­χία, ανυ­πα­κοή, τυ­πι­κή και ου­σια­στι­κή πα­ρά­βα­ση των όρων που επι­βά­λει η κε­ντρι­κή εξου­σία, μπο­ρούν και πρέ­πει να δο­θούν μάχες που δεν θα είναι αναί­μα­κτες, δεν θα είναι χωρίς απώ­λειες, δεν θα είναι χωρίς κό­στος.

Αυτό όμως ση­μαί­νει να έχεις δη­μο­τι­κή αρχή δίπλα και πλάι στον δη­μό­τη και όχι δή­μαρ­χο που βγά­ζει ψη­φί­σμα­τα, αλλά σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση κάνει τα ίδια με τους άλ­λους.

Δήμος διεκ­δι­κη­τι­κός και όχι υπο­τα­κτι­κός!Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι υπο­ψή­φιοι δή­μαρ­χοι, απο­δέ­χο­νται τον στραγ­γα­λι­σμό της Αυ­το­διοί­κη­σης και πε­ριο­ρί­ζο­νται στο να πα­ρι­στά­νουν τους λι­γό­τε­ρο ή πε­ρισ­σό­τε­ρο ικα­νούς δια­χει­ρι­στές. Συ­νή­θως, κάθε Δη­μο­τι­κή Αρχή, σε κάθε δί­καιη απαί­τη­ση, σε κάθε διεκ­δί­κη­ση, αντι­πα­ρα­θέ­τει τα όρια που έχουν θέσει τα μνη­μό­νια, οι δα­νει­στές, η κυ­βερ­νη­τι­κή εξου­σία. Ακόμα και εκεί που αυτά είναι πα­ρά­λο­γα, άδικα, αντι­λαϊ­κά.

Ση­μαία όμως της αγω­νι­στι­κής και ασυμ­βί­βα­στης αυ­το­διοί­κη­σης δεν είναι η υπο­τα­γή στην εξου­σία, αλλά η υπο­τα­γή στο δί­καιο των δη­μο­τών. Ο Δήμος που χρεια­ζό­μα­στε, οφεί­λει να είναι διεκ­δι­κη­τι­κός προς τη κε­ντρι­κή εξου­σία, ασε­βής στις προ­τε­ραιό­τη­τες που ορί­ζουν τα μνη­μό­νια και τα μα­τω­μέ­να πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, με άπει­ρο όμως σε­βα­σμό στους πο­λί­τες και στις ανά­γκες του.

Για εμάς, η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση είναι η ορ­γά­νω­ση της βού­λη­σης και της εξου­σί­ας των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Γνω­ρί­ζου­με φυ­σι­κά ότι τα πε­ρι­θώ­ρια μιας φι­λο­λαϊ­κής δια­χεί­ρι­σης μέσα στη ση­με­ρι­νή ασφυ­κτι­κή κα­τά­στα­ση είναι πολύ πε­ριο­ρι­σμέ­να. Με το ση­με­ρι­νό αντι­δη­μο­κρα­τι­κό και αντι­λαϊ­κό πλαί­σιο, μια τέ­τοια προ­σπά­θεια, θα έρθει αντι­κει­με­νι­κά, σε σύ­γκρου­ση με την κε­ντρι­κή εξου­σία που σκορ­πά λι­τό­τη­τα, διαιω­νί­ζει τα μνη­μό­νια, φαλ­κι­δεύ­ει τη δη­μο­κρα­τία.

Μια τέ­τοια σύ­γκρου­ση, αναμ­φι­σβή­τη­τα έχει κό­στος. Το κό­στος όμως είναι ανα­πό­φευ­κτο αν θέ­λου­με δη­μο­τι­κή αρχή και δή­μαρ­χο αγω­νι­στή. Η εύ­κο­λη λύση είναι δή­μαρ­χος δια­χει­ρι­στής που θα δια­πι­στώ­νει τα προ­βλή­μα­τα και θα επι­κα­λεί­ται ότι «δεν μπο­ρεί να γίνει τί­πο­τα». Η δύ­σκο­λη λύση είναι δη­μο­τι­κή αρχή που στην εξέ­λι­ξη των πραγ­μά­των και μέσα από μάχες και αντι­πα­ρα­θέ­σεις δεν θα δι­στά­σει να συρ­θεί σε δίκες και διώ­ξεις, ενώ θα ξέρει ότι θα συ­κο­φα­ντη­θεί από τους «ρε­α­λι­στές» και θα βρε­θεί στο στό­χα­στρο επι­χει­ρη­μα­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων και αντι­λαϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων.

Όμως το ερώ­τη­μα είναι: Θέ­λου­με δη­μάρ­χους και δη­μο­τι­κές αρχές που θα στρογ­γυ­λο­κά­θο­νται στις πο­λυ­θρό­νες της το­πι­κής εξου­σί­ας και θα φω­το­γρα­φί­ζο­νται σε γιορ­τές και εγκαί­νια; Ή θέ­λου­με εκ­προ­σώ­πους της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, που μαζί με το λαό, θα δί­νουν τη μάχη για τα συμ­φέ­ρο­ντα και τις ανά­γκες των δη­μο­τών, χωρίς να λο­γα­ριά­ζουν το κό­στος;

Με την ενερ­γό και μα­ζι­κή συμ­με­το­χή των πο­λι­τών, μπο­ρεί ένας Δήμος να γίνει κοι­νω­νι­κό ερ­γα­στή­ρι διεκ­δί­κη­σης και υπέρ­βα­σης της αντι­λαϊ­κής και αντι­δη­μο­κρα­τι­κής «νο­μι­μό­τη­τας».

Απαι­τεί­ται όμως η συ­γκρό­τη­ση ενός πα­νελ­λα­δι­κού – παλ­λαϊ­κού συ­ντο­νι­σμού αγώνα για να απο­κα­τα­στα­θεί η πραγ­μα­τι­κή ουσία της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης. Για έναν τέ­τοιο συ­ντο­νι­σμό πρώτο βήμα είναι το μέ­τω­πο διεκ­δί­κη­σης των πα­ρά­νο­μα και αντι­συ­νταγ­μα­τι­κά κλεμ­μέ­νων πόρων της Αυ­το­διοί­κη­σης. Δεν έχουν θέση σε ένα τέ­τοιο μέ­τω­πο όσοι φω­νά­ζουν για τους πα­ρα­κρα­τη­θέ­ντες πό­ρους όταν το κόμμα τους είναι στην αντι­πο­λί­τευ­ση, και κά­νουν την πάπια όταν το κόμμα τους κυ­βερ­νά. Σε ένα τέ­τοιο συ­ντο­νι­σμό χρειά­ζε­ται να ορ­γα­νω­θεί η συ­στη­μα­τι­κή και συ­ντο­νι­σμέ­νη ανυ­πα­κοή Δήμων και Πε­ρι­φε­ρειών στις άδι­κες απο­φά­σεις της κε­ντρι­κής εξου­σί­ας.

Συ­νο­ψί­ζο­ντας: Ένας Δήμος που θέλει να υπη­ρε­τή­σει την Αυ­το­διοί­κη­ση και το λαό, ανα­γκα­στι­κά, κά­ποια στιγ­μή, θα υπερ­βεί τα τυ­πι­κά όρια της αστι­κής και μνη­μο­νια­κής νο­μι­μό­τη­τας. Αυτό μπο­ρεί να γίνει είτε πη­γαί­νο­ντας ως πρό­βα­το για σφαγή, μην κερ­δί­ζο­ντας τί­πο­τα πέρα από μια έντι­μη ήττα, είτε με συν­δυα­σμό κι­νή­σε­ων, συ­ντο­νι­σμό δυ­νά­με­ων, ενό­τη­τα των διεκ­δι­κη­τι­κών δη­μο­τι­κών αρχών και πάνω από όλα προ­σφυ­γή στο λαό και στο μα­ζι­κό κί­νη­μα, ώστε πέρα από τον Δήμο, να μα­τώ­σει και η κε­ντρι­κή εξου­σία. Μια τέ­τοια μάχη, παρά τις επι­μέ­ρους αψι­μα­χί­ες, δεν δό­θη­κε στο σύ­νο­λό της, από καμιά δύ­να­μη που θέλει να λο­γα­ριά­ζε­ται στο πλάι του λαού. Αυτή είναι η κρι­τι­κή που μπο­ρεί και πρέ­πει να γίνει στις δη­μο­τι­κές αρχές που εκλέ­χτη­καν με τη ση­μαία της ανυ­πα­κο­ής στον νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, στο κε­φά­λαιο, στην ΕΕ.

Αυτή η πρό­κλη­ση πα­ρα­μέ­νει για τις δυ­νά­μεις που εμ­φα­νί­ζο­νται και είναι απέ­να­ντι στη δια­χεί­ρι­ση της φτώ­χειας, της λι­τό­τη­τας, του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού.

Με τον Καλ­λι­κρά­τη και τον Κλει­σθέ­νη ή με τη Δη­μο­κρα­τία;Το μνη­μό­νιο και το έκτα­κτο μνη­μο­νια­κό κα­θε­στώς τυ­πι­κά έφυγε, αλλά ου­σια­στι­κά δε­σμεύ­ει και τη χώρα και την Αυ­το­διοί­κη­ση για τις επό­με­νες δε­κα­ε­τί­ες. Κλη­ρο­νο­μιά των μνη­μο­νί­ων, είναι και το αντι­δη­μο­κρα­τι­κό πλαί­σιο του Κλει­σθέ­νη που με­τα­τρέ­πει τους δή­μους σε γρα­νά­ζι της κε­ντρι­κής εξου­σί­ας.

Το νέο πλαί­σιο για την Αυ­το­διοί­κη­ση, ενώ επι­κα­λεί­ται τη δη­μο­κρα­τία και τη συμ­με­το­χή των πο­λι­τών, πε­τσο­κό­βει τη δη­μο­κρα­τία. Τα το­πι­κά δη­μο­ψη­φί­σμα­τα που προ­βλέ­πο­νται τί­θε­νται υπό αί­ρε­ση, όταν αμ­φι­σβη­τεί­ται το πλαί­σιο που θέ­τουν οι δα­νει­στές, η κυ­βέρ­νη­ση και η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία. Για ζη­τή­μα­τα ου­σιώ­δη, που έχουν να κά­νουν με την κοι­νω­νι­κή επι­βί­ω­ση, το το­πι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα έχει γνω­μο­δο­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα.

Μια δη­μο­τι­κή αρχή στην υπη­ρε­σία των δη­μο­τών θα εφαρ­μό­ζει όπου μπο­ρεί τις αρχές της άμε­σης δη­μο­κρα­τί­ας, με τη δη­μιουρ­γία λαϊ­κών θε­σμών, επι­τρο­πών ανά συ­νοι­κία και γει­το­νιά. Θα δίνει το λόγο στους πο­λί­τες, φέρ­νο­ντας τη λήψη των απο­φά­σε­ων στις το­πι­κές λαϊ­κές συ­νε­λεύ­σεις. Θα κα­ταρ­τί­ζει προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και τε­χνι­κό πρό­γραμ­μα με βάση τις ανά­γκες των πο­λι­τών, υπό την έγκρι­ση των δη­μο­τών. Θα ορ­γα­νώ­νει το­πι­κά δη­μο­ψη­φί­σμα­τα για τα ου­σιώ­δη ζη­τή­μα­τα με δε­σμευ­τι­κό και όχι γνω­μο­δο­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Θα δη­μιουρ­γεί τέλος μια άλλη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στις γει­το­νιές μας, αυτή της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και της αδιά­κο­πης πάλης.

Η έλ­λει­ψη αρ­μο­διο­τή­των και πόρων δεν μπο­ρεί να οδη­γεί στην έλ­λει­ψη δη­μο­κρα­τί­ας. Ένας δήμος που θέλει να είναι στο πλάι του λαού θα είναι μπρο­στά­ρης στους αγώ­νες του, θα είναι κα­θο­δη­γη­τής και ορ­γα­νω­τής των αντι­στά­σε­ων και των κι­νη­μά­των του, θα με­τα­τρέ­πει το Δήμο από ιμά­ντα με­τα­βί­βα­σης της αντι­λαϊ­κής νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής σε με­τε­ρί­ζι του αγώνα για μια άλλη κοι­νω­νι­κή ορ­γά­νω­ση. Κα­θή­κον σύν­θε­το και δύ­σκο­λο αλλά ίσως πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ, σή­με­ρα, ανα­γκαίο.

Όλα τα πα­ρα­πά­νω δεν είναι από μόνα τους ικανή συν­θή­κη συ­γκρό­τη­σης πα­ρα­τά­ξε­ων και πα­ρέμ­βα­σης στις αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές. Είναι όμως ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θε­ση για τη δια­μόρ­φω­ση όχι τόσο των «θέ­σε­ων» και του «προ­γράμ­μα­τος» αλλά της λο­γι­κής και της γε­νι­κής αντί­λη­ψης που πρέ­πει να έχει μια αρι­στε­ρή, λαϊκή, αγω­νι­στι­κή και ασυμ­βί­βα­στη αυ­το­διοι­κη­τι­κή κί­νη­ση σή­με­ρα.

Πάνος Κου­τσια­νάςΟ Πάνος Κου­τσια­νάς είναι δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος Ιλίου, υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος με τη δη­μο­τι­κή κί­νη­ση “Ασυμ­βί­βα­στο ΙΛΙΟΝ”